III SA/Gd 795/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na czynność Prezesa Agencji Kosmicznej w przedmiocie naboru i zatrudnienia na stanowisku Dyrektora Organizacyjnego Polskiej Akademii Kosmicznej postanawia: odrzucić skargę. A. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czynność Prezesa Polskiej Agencji Kosmicznej dotyczącą naboru i zatrudnienia na stanowisku Dyrektora Organizacyjnego Polskiej Agencji Kosmicznej. Zaskarżonej czynności skarżący zarzucił naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 września 2014 r. o Polskiej Agencji Kosmicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1533) oraz wniósł o stwierdzenie bezskuteczności przedmiotowego naboru. W uzasadnieniu wskazał m.in., że Prezes Polskiej Agencji Kosmicznej nie dochował trybu naboru określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o Polskiej Agencji Kosmicznej oraz wyznaczył termin i formę składania ofert w sposób znacząco utrudniający możliwość wzięcia udziału w naborze. W dniu 8 czerwca 2015 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez unieważnienie naboru i ponowienie go zgodnie z przepisami prawa. Podkreślił dalej, że ogłoszenie o naborze opublikowano w dniu 31 marca 2015 r. a już 3 kwietnia 2015 r. zakończono przyjmowanie dokumentów. Przy czym nie decydowała data stempla pocztowego a data wpłynięcia ich do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W efekcie rygorystycznych warunków i ograniczeń - niemających uzasadnienia w przepisach - do naboru przystąpiły jedynie dwie osoby. Ze względu na niedopełnienie przez Prezesa Polskiej Agencji Kosmicznej obowiązku publikacji ogłoszenia o naborze w Biuletynie Informacji Publicznej, skarżący informację o zaskarżonej czynności uzyskał dopiero 3 czerwca 2015 r. z artykułu prasowego. W odpowiedzi na skargę Prezes Polskiej Agencji Kosmicznej z siedzibą w Gdańsku wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W pierwszej kolejności zaznaczył, że skarżący nie uczestniczył w naborze i w związku z tym nie wykazał interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej czynności organu. Powołał się przy tym na treść art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie. Skarżący nie wykazał związku między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a czynnością organu w postaci przeprowadzenia otwartego i konkurencyjnego naboru, w związku z tym skarga winna być odrzucona. Również pozostałe zarzuty skargi nie są uzasadnione, gdyż organ działał w określonych warunkach organizacyjnych i zapewnił warunki jawnego oraz równego naboru. Postanowieniem z dnia 11 września 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 1421/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy uznać, że zaskarżona czynność Prezesa Polskiej Agencji Kosmicznej w przedmiocie naboru i zatrudnienia na stanowisku Dyrektora Organizacyjnego Polskiej Agencji Kosmicznej należy do czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Nie ulega wątpliwości, że tego typu czynności mogą być oceniane przez sądy administracyjne w zakresie ich zgodności z prawem. Nadto skarżący spełnił przesłanki do wniesienia skargi na ww. czynność poprzez wcześniejsze pisemne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa (pismo skarżącego z dnia 15 czerwca 2015 r.). Kluczową kwestią w sprawie, jak słusznie zauważył organ, jest uznanie, czy skarżący ma interes prawy w zaskarżeniu czynności Prezesa Polskiej Agencji Kosmicznej polegającej na naborze i zatrudnieniu na stanowisku Dyrektora Organizacyjnego Polskiej Agencji Kosmicznej. Warunkiem bowiem skutecznego wniesienia skargi, a co za tym idzie merytorycznego jej rozpoznania przez sąd administracyjny jest legitymowanie się skarżącego interesem prawnym albo istnieniem przepisu ustawowego przyznającego mu prawo do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W dorobku orzecznictwa i doktryny wielokrotnie był powtarzany pogląd, że legitymację do złożenia skargi ma podmiot, który wykaże związek miedzy chronionym przez przepis prawa materialnego lub procesowego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Interes prawny takiego podmiotu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność, czy bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 298/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1824/13, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Pogląd ten w całości aprobuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W konsekwencji należy uznać, że ktoś, kto nie wykaże się tak rozumianym interesem prawnym nie może kwestionować rozstrzygnięć czy czynności przed sądem administracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2633/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2143/14). Jak wynika z akt sprawy, i co przyznaje sam skarżący, nie brał on udziału w postępowaniu rekrutacyjnym na stanowisko Dyrektora Organizacyjnego Polskiej Agencji Kosmicznej. W naborze brały udział dwie osoby, które jednak nie podważały tego postępowania ani czynności Prezesa Polskiej Agencji Kosmicznej. W ocenie Sądu – w opisanym stanie faktycznym – brak jest podstawy do przyjęcia istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego w kwestionowaniu prawidłowości i wyniku wskazanego postępowania rekrutacyjnego; w szczególności takiego interesu z pewnością nie stanowi ewentualna chęć wzięcia udziału w nowym naborze. W odniesieniu do argumentacji skarżącego Sąd podkreśla, że powoływane przez niego w skardze orzeczenia dotyczą jednej sprawy rozpatrywanej przez dwie instancje - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi i Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt III SA/Łd 98/10 i sygn. akt I OSK 184/11, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stan faktyczny istniejący w tamtej sprawie różni się jednak zasadniczo od stanu faktycznego niniejszej sprawy, ponieważ w tamtej sprawie czynności organu dotyczące postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora zakładu usług komunalnych były skarżone do sądu administracyjnego przez podmiot biorący udział w postępowaniu konkursowym. W związku z tym interes prawny do wniesienia skargi na czynność organu dotyczącą wyniku postępowania konkursowego przez osobę, która uczestniczyła w tym postępowaniu był oczywisty. Rezultat bowiem tego postępowania w sposób prawnie wiążący wpływał na sytuację tej (ale też każdej innej) osoby uczestniczącej w konkursie, a zatem te osoby legitymowały się do kwestionowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyniku tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie brał udziału w postępowaniu rekrutacyjnym na stanowisko Dyrektora Organizacyjnego Polskiej Agencji Kosmicznej, a zatem nie posiada legitymacji do skutecznego zaskarżenia wyników przeprowadzonego na to stanowisko naboru. Bez znaczenia okazały się zarzuty dotyczące procedury przeprowadzenia naboru, gdyż przedmiotowe okoliczności mógłby stanowić przedmiot kontroli i rozważań Sądu, gdyby sprawa podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Sąd zauważa, że w przypadku braku interesu prawnego podmiotu skarżącego – co mam miejsce w niniejszej sprawie - skargę należy odrzucić (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 965/12, LEX nr 1413466). Mając na względzie to, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w zaskarżeniu ww. czynności Prezesa Polskiej Agencji Kosmicznej, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. - odrzucił skargę jako niedopuszczalną.