III SA/Gd 802/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 12 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia 12 lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 września 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi wojewódzkiej ul. [...] w G. na działkę nr [...] obręb G.. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 20 marca 2013 r. E. K. (dalej również jako: "strona", "skarżący") wystąpił do Urzędu Miasta - Zarządu Dróg i Zieleni o uzgodnienie projektu budowlanego i wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu na teren działki nr [...] położonej w G. przy ul. [...] w celu zapewnienia dostępu do betonowego grilla i trzepaka zlokalizowanych w tylnej części tej działki. Nadto wnioskodawca wskazał, że projektowany zjazd ma również służyć korzystaniu ze służebności drogi koniecznej ustanowionej na jego rzecz na należącej do Gminy Miasta nieruchomości (działce) nr [...] orzeczeniem Sądu Rejonowego w z dnia 20 lipca 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...]. Decyzją z dnia 10 kwietnia 2014 r. Prezydent Miasta orzekł o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek dotyczył sprawy tego samego wnioskodawcy i został już rozstrzygnięty ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 sierpnia 2010 r., nr [...], którą odmówiono udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z ul. [...] w na teren działki nr [...]. W wyniku poddania tego rozstrzygnięcia kontroli instancyjnej, a następnie kontroli sądowo-administracyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt [...], oddalił skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, decyzją z dnia 19 grudnia 2014 r. uchyliło decyzję organu niższej instancji i odmówiło zgody na lokalizację zjazdu. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano między innymi, że wniosek strony należy traktować jako wniosek o udzielenie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej nr [...] - ulicy [...] na działkę nr [...] obręb a. Dalej Sąd podał, że organ powinien dokonać jednoznacznej oceny czy projektowany zjazd indywidualny spełnia wymogi techniczne przewidziane dla tego rodzaju zjazdu w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki [...] z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wskazano również, że decydujące znaczenie dla lokalizacji zjazdu ma spełnienie wynikających z przepisów prawa administracyjnego warunków technicznych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia 10 września 2015 r., odmówił udzielenia E. K. zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi wojewódzkiej ul. [...] w na działkę [...] obręb a. Wskazano, że w rejonie wnioskowanej lokalizacji zjazdu ulica [...] jest dwujezdniowa, o trzech pasach w kierunku R.. W toku trwającego postępowania zmianie uległa organizacja ruchu na przedmiotowym odcinku drogi, w wyniku której obecnie jezdnia ulicy [...] w tym kierunku składa się z buspasa (od rejonu posesji ul. [...] do wysokości posesji ul. [...]) z dwóch pasów ruchu dla pozostałych pojazdów. Parametry działki nr [...] obręb a, na którą wnioskowany jest zjazd (szerokość 3,0 m i długość ok 24,5 m) uniemożliwiają wykonanie manewrów zawracania pojazdów wjeżdżających z ulicy [...], co w konsekwencji skutkowałoby tym, że wyjazd musiałby odbywać się tyłem, przez dwa ciągi piesze zlokalizowane na różnych poziomach terenu oraz przez rozdzielającą je skarpę. Dalej podano, że z uwagi na występujące na rozpatrywanym odcinku drogi wojewódzkiej wysokie natężenie ruchu wjazd lub wyjazd z działki nr [...] obręb a na ulicę M. i włączanie się do ruchu na tej drodze w istotny sposób wpływałoby na ograniczenie płynności tego ruchu, prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji. Możliwość wystąpienia zagrożenia dodatkowo wynika z faktu, że wielkość i kształt ww. działki uniemożliwiają wykonanie manewru nawracania w jej obrębie, jak również duża różnica poziomów terenu wpływa negatywnie na zapewnienie bezpieczeństwa pieszym, w szczególności w sytuacjach zatrzymywania, ruszania pojazdu na zjeździe przy znacznym nachyleniu terenu. Organ wyjaśnił, że wskazana przez wnioskodawcę konieczność dostępu do betonowego grilla i trzepaka, lokalizowanych w tylnej części działki nr [...] obręb a, może odbywać się poprzez dojście piesze z miejsc postojowych zlokalizowanych w ciągu ulicy [...], za buspasem, lub z miejsc postojowych zrealizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie ul. [...], na terenie działek pomiędzy [...], a ulicą [...] a wjazdem od drogi wewnętrznej na przedłużeniu ulicy [...]. Przedmiotowe rozwiązanie jest optymalne pod kątem bezpieczeństwa ruchu, dostępności miejsc postojowych oraz czasu przejazdu pojazdów komunikacji zbiorowej. Objęta wnioskiem lokalizacja zjazdu indywidulanego narusza § 9 ust. 1 pkt 4 oraz § 77 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ wyjaśnił także, że wskazana we wniosku informacja o ustanowieniu służebności drogi koniecznej nie miała wpływu na niniejsze postępowanie, gdyż służebność została ustanowiona na rzecz właściciela działki nr [...], dla której kwestia lokalizacji zjazdu została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 sierpnia 2010 r. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 lipca 2016 r., utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy. Kolegium uznało, że organ I instancji nie naruszył granic uznania administracyjnego. Wskazano, że ulica [...] w na odcinku od ulicy [...] do skrzyżowania z O. jest zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich, a dalej do granicy z R. - do kategorii dróg krajowych oraz posiada klasę G (droga główna). Zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie droga klasy G musi mieć zapewniony określony poziom bezpieczeństwa. Cel ten jest realizowany w sposób wskazany w § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia który stanowi, że droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (lokalne) wyjątkowo klasy D (dojazdowe), a odstępy między skrzyżowaniami nie powinny być mniejsze niż 500 m. Ten sam przepis w dalszej części nakłada na zarządcę drogi konieczność ograniczenia liczby i częstości zjazdów z drogi klasy G poprzez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Ustalono, że dobowe natężenia ruchu w lutym oraz w marcu 2014 r. wynosiły ponad 19.000 pojazdów na dobę, a w godzinach szczytu popołudniowego wynosiły ponad 1.700 pojazdów na godzinę. Organ ocenił, że powyższe bardzo wysokie natężenie ruchu utrzymuje się, co potwierdzają przykładowe pomiary z ww. pętli pomiarowych wykonane w maju 2015 r. Ponadto wskazano, że wnioskowana lokalizacja zjazdu z ulicy [...] znajduje się w obszarze oddziaływania węzła komunikacyjnego: skrzyżowania drogi wojewódzkiej - ul. [...] i drogi powiatowej – [...]. Odległość od wlotu łącznicy węzła z [...] do miejsca projektowanego zjazdu wynosi około 70 m. Przesłanki związane z koniecznością zapewnienia przez zarządcę drogi bezpieczeństwa na drodze wojewódzkiej o wysokim natężeniu ruchu, w rejonie węzła komunikacyjnego, warunkują zasady obsługi komunikacyjnej działek położonych w sąsiedztwie wnioskowanej lokalizacji zjazdu (§ 9 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia). Ustalono, że żadna z nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...] obręb a nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej - ulicy [...]. Ponadto w pasie drogowym, w miejscu wnioskowanego zjazdu, zlokalizowana jest ścieżka rowerowa oraz dwa ciągi piesze oddzielone skarpą o nachyleniu ok. 30%. W oparciu o ustalony stan faktyczny dokonano konfrontacji interesu prywatnego właściciela działki, z interesem publicznym, którego wyrazem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz bezpieczeństwo ruchu pieszych oraz rowerzystów, Kolegium przyjęło, że nie można było wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Organ odwoławczy wskazał, że na rozpatrywanym odcinku drogi stanowiącej drogę wojewódzką, występuje wysokie natężenie ruchu. Ulica [...] jest drogą wojewódzką, dwujezdniową, o trzech pasach ruchu i składa się z buspasa oraz dwóch pasów ruchu dla pozostałych pojazdów. Uznano, że wjazd lub wyjazd z działki nr [...] na ulicę [...] i włączanie się do ruchu na tej drodze zakłócałby płynności ruchu na drodze wojewódzkiej, przez co wzrosłoby prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji. Dalej podano, że prawdopodobieństwo utrudnień jest tym bardziej uzasadnione jeśli weźmie się pod uwagę trudny do przeprowadzenia manewr wyjazdu z działki. Parametry działki, na którą wnioskowany jest zjazd, tj. szerokość wynosząca 3,0 m i długość wynosząca ok. 24,5 m uniemożliwiają wykonanie manewrów zawracania pojazdów wjeżdżających z ulicy [...], co oznacza, że pojazdy musiałyby z działki wyjeżdżać tyłem na ulicę [...]. Ponadto, w pasie drogowym ulicy [...], w miejscu wnioskowanego zjazdu, zlokalizowana jest ścieżka rowerowa oraz dwa ciągi piesze oddzielone skarpą o nachyleniu ok. 30 %. Zatem wyjazd z działki odbywałby się tyłem, przez dwa ciągi piesze zlokalizowane na różnych poziomach terenu oraz przez rozdzielającą je skarpę o dużym spadku, ścieżkę rowerową, na pas ruchu ulicy o dużym natężeniu ruchu. Zatem organ I instancji zasadnie uznał, że wnioskowana lokalizacja zjazdu naruszałaby unormowanie § 77 oraz § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, który zobowiązuje zarządcę drogi do zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy G poprzez ograniczanie liczby i częstości zjazdów. Odnośnie ustanowienia służebności drogi koniecznej na należącej do Gminy Miasta nieruchomości nr [...] obręb a organ podał, że nie rzutuje to na wynik postępowania. Wniosek w niniejszej sprawie dotyczy bowiem zapewnienia dojazdu do działki nr [...], natomiast ww. służebność została ustanowiona na rzecz właściciela działki nr [...], dla której kwestia lokalizacji zjazdu została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 sierpnia 2010 r. Ponadto jak wyjaśnił WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 14 marca 2013 r., decydujące znaczenie dla lokalizacji zjazdu ma spełnienie wynikających z przepisów prawa administracyjnego warunków (parametrów) techniczno-budowlanych, koniecznych dla budowy danego rodzaju zjazdu. Organ nie uznał, za trafny argument, iż negatywny wpływ zjazdu na bezpieczeństwo ruchu badany był przez sąd ustanawiający służebność drogi koniecznej. Zarządca drogi wydający zezwolenie na lokalizację zjazdu dokonuje bowiem własnych, samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie podejmowanych rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie ustalenia takie zostały podjęte, materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i właściwie oceniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł o jej zmianę i orzeczenie zgody na lokalizację zjazdu, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Domagał się również zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. § 55 ust. 1 pkt 3 i pkt 4, § 77, § 113 Rozporządzenia Ministra Transportu Gospodarki [...] z dnia 2 marca 1999 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżącemu należy odmówić prawa do ustanowienia zjazdu indywidualnego, 2. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8 i art. 107, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez procedowanie w sprzeczności z elementarnymi zasadami postępowania administracyjnego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, a także błędne ustalenia faktyczne. 3. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wykazania przez organ zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które zostałyby naruszone wydaniem pozytywnej decyzji o lokalizacji zjazdu. W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała w całości stanowisko organu II instancji, zwłaszcza dotyczące braku związania ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez sąd w toku sprawy o ustanowieni służebności drogi koniecznej. Skarżący twierdził, że brak zgody dotyczącej zjazdu jest efektem subiektywnej opinii pracowników organu i nie ma nic wspólnego z faktami. W sprawie pominięto, iż organ nie wziął pod uwagę modyfikacji pasa postojowego, która nie wymagałaby dużej ingerencji i pracy (chodzi tu jedynie o postawienie znaku zakazu postoju), a umożliwiłaby bezproblemowe włączanie się do ruchu. Podano, że w obrębie nieruchomości przy ul. [...] istnieje obniżenie poziomu krawężnika do poziomu jezdni. Udogodnienie to zostało zaprojektowane przez planistów przed kilkoma laty, kiedy to ruch przy tej ulicy był wielokrotnie bardziej zintensyfikowany. Poziom krawężnika zrównany został na odcinku około 3 m z poziomem jezdni, co stanowiło niewątpliwy dowód, że Gmina a liczy się z realizacją w tym miejscu zjazdu do posesji. Skarżący ponownie powołał się na orzeczenie Sądu Rejonowego w [..], na mocy którego została ustanowiona służebność przejazdu przez działkę nr [...]. Zdaniem skarżącego, Sąd ten zezwolił mu i jego małżonce na urządzenie dojazdu na ich posesję przy ulicy [...]. Droga ta ma przebiegać zgodnie z treścią wariantu przywołanego w postanowieniu, a wytyczonego w oparciu o opinię biegłego geodety z dnia 27 sierpnia 2006 r. Ograniczenie wjazdu na posesję wnioskodawcy przez organ jest dopuszczalne jedynie wtedy, kiedy organ będzie w stanie tak ukształtować okoliczne drogi, aby właściciel posiadał nieskrępowaną możliwość dojazdu do nieruchomości będącej jego własnością. W ocenie strony organ powielił błędne ustalenia faktyczne organu I instancji, które stanowią dowolny pogląd organu na sprawę. Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że ustalenia, iż zjazd jest usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego w rozumieniu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, nie można dokonać z pominięciem konkretnych uwarunkowań lokalnych oraz wymagań technicznych danej drogi. W jego ocenie, organ winien był ocenić, dlaczego uwzględnił dowody pochodzące z własnych zbiorów i dlaczego dowodowi przedstawionemu w toku sprawy cywilnej odmówił takiego waloru. Twierdził także, że brak jest wystarczających dowodów na to, iż zlokalizowanie przedmiotowego zjazdu wpłynęłoby na bezpieczeństwo ruchu drogowego, w zakresie przekraczającym normalny wpływ zjazdu z drogi.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. z 2016 r., poz. 718, dalej również jako - "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle tych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 września 2015 r., którą odmówiono udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi wojewódzkiej ul. [...] w na działkę [...] obręb a. Na wstępie trzeba podnieść, że niniejsza sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., w sprawie sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, wskazując, że wniosek E. K. należy traktować jako wniosek o udzielenie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego, ocenić wymogi techniczne oraz udzielić jednoznacznej i nie budzącej wątpliwości odpowiedzi w przedmiocie możliwości udzielania takiej zgody. W uzasadnieniu tego orzeczenia podniesiono między innymi, że założenie przez organy, że w sprawie mamy do czynienia ze zjazdem publicznym przełożyło się bezpośrednio na odwołanie się do przepisów § 78, a zwłaszcza § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki [...] z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm., dalej zwane - "rozporządzeniem"), które kreują bardziej rygorystyczne wymogi techniczne dla tego rodzaju zjazdu i które nie dotyczą zjazdu indywidualnego. Zgodnie z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Prawidłowo więc stosownie do otrzymanych wytycznych organy obu instancji zakwalifikowały wniosek E. K. z dnia 20 marca 2013 r., jako wniosek o zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego, a następnie dokonały jego merytorycznej oceny. Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., zwanej dalej - "ustawą"), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (art. 29 ust. 2 ustawy). Przepis art. 29 ust. 3 ustawy stanowi, że zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust.1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 4 ustawy ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1 wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany (art. 29 ust. 5 ustawy). Powołane przepisy ustawy regulują postępowanie dotyczące inwestycji polegającej na budowie lub przebudowie zjazdu z drogi publicznej na nieruchomość przylegającą do drogi. Proces zmierzający do realizacji takiej inwestycji obejmuje kolejne etapy, zaś w pierwszym z nich właściciele nieruchomości przyległej do drogi ubiegają się o zezwolenie na lokalizację budowanego lub przebudowanego zjazdu - art. 29 ust. 1 ustawy. W świetle przepisów ustawy oraz zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przedmiotem oceny organu w sprawie o zezwolenie na lokalizację zjazdu jest spełnienie nie tylko wymogów wynikających z warunków technicznych ale przede wszystkim zagwarantowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Judykatura w tym zakresie jest ugruntowana (zostanie przywołana w dalszej części uzasadnienia). Natomiast szczegółowe wymogi techniczne dla realizacji inwestycji w postaci lokalizacji zjazdu zostały ustanowione w cyt. powyżej rozporządzeniu. Przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że określa ono warunki techniczne jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie. Przepisy ww. rozporządzenia określają wymogi techniczne budowy zjazdów, przy czym zostały one przez ustawodawcę zróżnicowane w zależności m.in. od rodzaju projektowanego zjazdu. I tak, w § 55 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia - w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych - został wprowadzony przez ustawodawcę podział zjazdów na: zjazdy publiczne i zjazdy indywidualne. Zgodnie z tymi przepisami jako - zjazd publiczny należy traktować zjazd do co najmniej jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza lub działalność publiczna, natomiast - zjazdem indywidualnym jest zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Prawodawca w rozporządzeniu nie tylko zdefiniował rodzaje zjazdów, ale wyznaczył dla nich inne kryteria dla dokonania oceny spełnienia wymagań technicznych. Zgodnie z § 77 rozporządzenia - zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu w drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Przepis § 79 rozporządzenia określa wymagania techniczne stawiane w odniesieniu do zjazdu indywidualnego, w tym m.in. szerokości i nawierzchni. Natomiast parametry techniczne wymagane przy realizacji zjazdu publicznego, jak też warunki konieczne dla jego usytuowania określają § 78 i § 113 ust. 7 rozporządzenia. Jak już zaznaczono w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że organy administracji wydając decyzje w kwestii wyrażenia zgody na dokonanie zjazdu, obok kryteriów wyznaczonych przez przepisy ustawy i ww. rozporządzenia, kierują się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., VI SA/Wa 428/05 i wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lipca 1998 r., II SA 705/98). Na nadrzędność zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskazywano w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2004 r., sygn. OSK 986/04 oraz z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. I OSK 319/10. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. I OSK 1243/09 stwierdzono, że "zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Przepisy te nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę" (por. również wyrok NSA z dnia 11 lipca 2007 r., I OSK 1148/06 lub wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2009 r., IV SA/Po 222/09). Tak więc zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych. Jednocześnie, co ważne, decyzja w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu ma charakter uznaniowy (art. 29 ust. 4 ustawy). Nie oznacza to, że organy mogą orzekać w sposób dowolny. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego, w odróżnieniu od decyzji określanej jako związanej (gdy normy prawa materialnego nie pozostawiają organowi tzw. luzu decyzyjnego w zakresie wyboru konsekwencji prawnych normy prawa materialnego), podejmowane są z woli ustawodawcy w sprawach, w których prawo dopuszcza wybór przez organ stosujący prawo jednej z możliwych konsekwencji normy prawnej. Wprawdzie swoboda uznania organu administracji jest na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ograniczona tym, że organ stosujący prawo jest zobowiązany w toku postępowania mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), ale nie oznacza to narzucenia organowi prymatu jednej z tych wartości. Granice administracyjnego uznania przez organ zasadności zgody na lokalizację zjazdu wyznaczają zatem interes społeczny i słuszny interes obywatela, a także przepisy ustawy oraz rozporządzenia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2001 r., II SA 770/00). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Organ w szczególności nie naruszył art. 7, art. 8 i art. 107 K.p.a., gdyż zaskarżona decyzja (a także decyzja organu I instancji) została wydana po wszechstronnym zebraniu i rozważeniu materiału dowodowego oraz należytym uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organy obu instancji poddały rozwadze interes społeczny oraz interes indywidualny (prywatny). Interes społeczny, który polega i zarazem którego wyrazem jest ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego, zaś interes indywidualny na realizacji żądania wykonania zjazdu. Organy w niniejszej sprawie dały prymat pierwszemu z nich, a mianowicie interesowi społecznemu, który w okolicznościach niniejszej sprawy obejmuje bezpieczeństwo ruchu drogowego, bezpieczeństwo ruchu pieszych oraz bezpieczeństwo rowerzystów. Jest przy tym oczywiste, że obowiązkiem zarządcy drogi jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. To zarządca drogi działając w interesie publicznym odpowiada za bezpieczeństwo na drogach publicznych i nie może wydać decyzji narażającej uczestników ruchu drogowego. Konieczność zapewnienia przez zarządcę drogi bezpieczeństwa (w okolicznościach niniejszej sprawy na drodze wojewódzkiej o wysokim natężeniu ruchu w rejonie węzła komunikacyjnego) warunkuje również zasady obsługi komunikacyjnej działek położonych w sąsiedztwie wnioskowanej lokalizacji. Żadna z nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...] nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej - ulicy [...], a ich obsługa odbywa się poprzez układ dróg niższych klas, tj. drogi publiczne: ulice [...] i [...] oraz układ dróg wewnętrzny. Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że realizacja projektowanego zjazdu stanowiłaby, zważywszy na szczególne uwarunkowania związane przede wszystkim z jego usytuowaniem, zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. W niniejszej sprawie poza sporem było, że zgoda na wnioskowaną lokalizację miała dotyczyć zjazdu z drogi wojewódzkiej - ulicy [...] - która posiada klasę G (droga główna), jest dwujezdniowa o trzech pasach ruchu w kierunku R., a zjazd miał być usytuowany w obszarze oddziaływania węzła komunikacyjnego. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy w postępowaniu wynika, że projektowany zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania węzła komunikacyjnego: [...] oraz ulicy [...] (skrzyżowania drogi wojewódzkiej - ulicy [...] i drogi powiatowej – [...]). Organy ustaliły, że odległość od wlotu łącznicy węzła z [...] do miejsca projektowanego zjazdu wynosi około 70 m. Organy powołując się na wytyczne projektowania skrzyżowań drogowych (część I, wydane na zlecenie GDDKiA przez Wydawnictwo "EKODROGA", 2001 r.) odniosły się do pojęcia obszaru oddziaływania skrzyżowania, który obejmuje obszar skrzyżowania czyli odcinki, gdzie występują poszerzenia pod dodatkowe pasy ruchu, wyspy kanalizujące itp. oraz dodatkowo obejmuje odcinki, na których występuje w ruchu pojazdów, tj. zwalnianie lub przyśpieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczeniem - jeśli manewry te nie mogą być wykonane w obrębie skrzyżowania. Zdaniem organów, każdy zjazd z drogi (indywidualny, jak i publiczny), stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, i to w stopniu tym większym im większe natężenie ruchu występuje na drodze. Organy w niniejszej sprawie dokonały ustaleń dotyczących natężenia ruchu w oparciu o dane zgromadzone przez system zarządzania ruchem TRISTAR dla relacji ulica [...] kierunek R. z pętli pomiarowych znajdujących się na wylocie skrzyżowania ulicy [...] i [...]. I tak, dobowe natężenia ruchu w lutym oraz w marcu 2014 r. wynosiły ponad 19.000 pojazdów na dobę, a w godzinach szczytu popołudniowego wynosiły ponad 1.700 pojazdów na godzinę. Organy oceniły, że bardzo wysokie natężenie ruchu utrzymuje się, co potwierdzają przykładowe pomiary z ww. pętli pomiarowych wykonane w maju 2015 r. (w dniach: 22, 26 i 29) i wynosiły ponad 20.000 pojazdów na dobę. Przywołana w skardze wysokość natężenia ruchu z decyzji ostatecznej z dnia 10 sierpnia 2006 r. (powinno być 2010 r.), która wynosiła 20.000 pojazdów na dobę i ponad 1.500 pojazdów na godzinę w porównaniu z natężeniem ruchu z maja-kwietnia 2014 r. (19.000 pojazdów na dobę i 1.700 pojazdów na godzinę) nie zmienia zasadniczo oceny, że natężenie ruchu nadal utrzymuje się na wysokim poziomie (maj 2015 r. wysokość natężenia dobowego taka sama). Ponadto, okoliczność istnienia wysokiego natężenia ruchu w tym rejonie (w sąsiedztwie posesji skarżącego nr [...] przy ulicy [...]) jest okolicznością notoryjne znaną mieszkańcom . Organy w swoim rozstrzygnięciu uwzględniły istotną okoliczność posiadania przez ulicę [...] klasę G oraz związane z nią wymagania stawiane zarządcy drogi przez prawodawcę w ww. rozporządzeniu. Poza sporem było bowiem w sprawie, że ulica [...] w na odcinku od ulicy [...] do skrzyżowania z [...] jest zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich, a dalej do granicy z R. do kategorii dróg krajowych, a w aspekcie wymagań technicznych i użytkowych ulica ta posiada - klasę G (droga główna). Przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, stanowi że - w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa - określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępstwa między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach: - droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowanym nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Przepis ten wskazuje jednoznacznie cel unormowania - jakim jest zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa i jednocześnie nakłada na zarządcę drogi konieczność ograniczenia liczby i częstości zjazdów z drogi klasy G, która powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (lokalne), wyjątkowo klasy D (dojazdowe) oraz ww. odstępy między skrzyżowaniami. Tym samym wnioskowana lokalizacja, jak podniosły organy, nie jest zgodna z celem tej regulacji. Na zarządcę drogi został zaś nałożony obowiązek ograniczenia liczby i częstotliwości zjazdów z drogi klasy G, a nie ich zwiększania. Droga klasy G - ulica [...] musi mieć zapewniony odpowiedni poziom bezpieczeństwa. Bezspornym było również, że w pasie drogowym w miejscu wnioskowanego zjazdu, zlokalizowana jest ścieżka rowerowa oraz dwa ciągi piesze oddzielone, skarpą o nachyleniu około 30%. Zgodnie z § 79 pkt 4 i 5 rozporządzenia zjazd indywidualny powinien mieć pochylenie podłużne w obrębie korony drogi dostoswane do jej ukształtowania, a na długości nie mniejszej niż 0,5 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu indywidualnego powinno być nie większe niż 5%, na dalszym zaś odcinku - nie większe niż 15 %. Ponadto, w sytuacji konieczności przejazdu przez dwa ciągi piesze zlokalizowane na różnych poziomach terenu, poprzez rozdzielającą je skarpę o dużym spadku, oraz ścieżkę rowerową na pas ruchu ulicy o dużym natężeniu ruchu, niewątpliwie stwarzałoby zagrożenie bezpieczeństwa nie tylko uczestników ruchu drogowego, ale przede wszystkim ruchu pieszych oraz rowerzystów. Jak zaznaczył organ, duża różnica poziomów terenu wpływa zwłaszcza negatywnie na zapewnienie bezpieczeństwa pieszym (w szczególności zatrzymywanie i ruszanie pojazdu na zjeździe przy około 30% nachyleniu terenu). Jak wynika również z pozostających poza sporem ustaleń w sprawie, ulica [...] jest ulicą wojewódzką dwujezdniową o trzech pasach ruchu, a po zmianie organizacji ruchu składa się z buspasa (ulica [...] na wysokości posesji 120-168) oraz dwóch pasów ruchu dla pozostałych pojazdów. Wjazd i wyjazd z działki oraz włączanie się do ruchu zakłócałoby płynność ruchu na drodze wojewódzkiej przez co, jak podniósł organ wzrosłoby, prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji. W okolicznościach niniejszej sprawy częstotliwość (wjazdów i wyjazdów) nie może wyeliminować zakłócania płynności ruchu, i to niezależnie od intensywności planowanego wykorzystywania przez stronę zjazdu. Natomiast podnoszona w skardze możliwość wykonania manewru zawracania pojazdu na sąsiedniej działce, nie zmienia faktu, że parametry działki nr [...] na którą wnioskowany jest zjazd (szerokość 3,0 m i długość 24,5 m) uniemożliwiają na niej wykonywanie manewru zawracania oraz że złożony projekt zjazdu na teren tej działki takiej możliwości nie uwzględnia. Poruszona przez organy kwestia wyjazdu z działki tyłem, nie podważa w świetle przywołanych rozważań, prawidłowości dokonanej w decyzjach oceny w zakresie wymogów stawianych lokalizacji zjazdu przez przepisy prawa, zwłaszcza pod kątem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu. Objęta wnioskiem lokalizacja zjazdu indywidulanego niewątpliwie narusza § 9 ust.1 pkt 4 oraz § 77 rozporządzenia. Jak już podniesiono organ może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację zjazdu. Przedstawiona przez organy obu instancji argumentacja oraz dokonane ustalenia wskazują, że zaskarżona decyzja nie została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Nie można zarzucić jej dowolności. Zgromadzony przez organy materiał dowodowy w sposób wystarczający i przekonujący obrazuje ustalenia faktyczne związane między innymi z odziaływaniem węzła komunikacyjnego czy natężeniem ruchu, a więc okoliczności mającymi istotne znaczenie dla dokonanej przez organy oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego pod kątem usytuowania wnioskowanego zjazdu. Tym samym zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Trzeba przy tym pamiętać, że to zarządca drogi odpowiada za bezpieczeństwo ruchu drogowego. Podnoszony przez skarżącego fakt obniżenia wysokości krawężników czy możliwość postawienia znaku zakazu postoju, w świetle wywodów organów, nie ma rozstrzygającego znaczenia dla niniejszej sprawy. Podobnie jak kwestia ustanowienia służebności drogi koniecznej oraz poczynionych w związku z tym ustaleń (służebność została ustanowiona na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...], natomiast niniejsza sprawa dotyczy lokalizacji zjazdu z ulicy [...] na działkę nr [...]). W tym aspekcie trzeba podnieść, że oprócz sprawy o ustanowienie służebności, była również prowadzona i została zakończona sprawa w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z ulicy [...] na działkę nr [...] (tj. na nieruchomość na rzecz, której została ustanowiona służebność) poprzez działkę [...]. Nie było kwestionowane, że skarżący jest współwłaścicielem obu działek, a mianowicie działki nr [...] i nr [...] na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej (można też tu mówić o podobieństwie spraw, gdyż działki te przylegają do siebie, a zjazd miałby odbywać się z tej samej drogi wojewódzkiej - ulicy [...] i zostać usytuowany w tym samym miejscu). Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie sygn. akt III SA/Gd 66/13 (poprzednia sygn. akt III SA/Gd 116/11) oddalił skargę E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 sierpnia 2010 r. odmawiającą udzielenia na wniosek skarżącego zgody na lokalizację zjazdu z ulicy [...] na działkę nr [...] (okoliczność znana Sądowi z urzędu). Można na marginesie dodać, że w uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że "organy zwróciły uwagę (co zresztą wynika także z opinii biegłych z zakresu geodezji i kartografii oraz z zakresu ruchu drogowego i wypadków drogowych, sporządzonych na potrzeby postępowania przeprowadzonego przed Sądem Rejonowym w w celu ustanowienia służebności drogi koniecznej), że istnieje alternatywny dojazd do posesji skarżącego". Bezspornym było również, że postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] Wydziału VII z dnia 20 lipca 2009 r. zapadłym w sprawie sygn. akt [...] została ustanowiona na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej w przy ulicy [...] - działki nr [...] służebność drogi koniecznej (a więc nieruchomości, dla której kwestia lokalizacji zjazdu została już prawomocnie rozstrzygnięta). Służebność została ustanowiona na nieruchomości położonej w - działka nr [...]. Jednak ustanowienie służebności drogi koniecznej dla sąsiedniej wyodrębnionej geodezyjnie działki nie może mieć, jak zaznaczył organ przesądzającego znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Jednocześnie trzeba tu przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1383/11, którym został uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2011r., sygn. akt [..] w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z ulicy [...] na działkę nr [..]. Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego ww. postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 20 lipca 2009 r. o ustanowieniu służebności drogi koniecznej nie mogło przesądzać o udzieleniu zezwolenia na lokalizację projektowanego zjazdu z ulicy [...] do posesji skarżącego. Postanowieniem tym sąd powszechny niewątpliwie przyznał skarżącemu prawo bezpośredniego - bo przez działkę nr [...] - dostępu do ulicy [...] z jego nieruchomości (tj. działki nr [...]), jednakże sam ten fakt nie mógł decydować o wydaniu przez zarządcę drogi zezwolenia na lokalizację zjazdu, stanowiącego podstawę do realizacji (budowy) takiego zjazdu w oparciu o art. 29 u.d.p. Decydujące znaczenie dla lokalizacji zjazdu ma bowiem nie fakt ustanowienia służebności drogi koniecznej lecz spełnienie wynikających z przepisów prawa administracyjnego warunków (parametrów) techniczno-budowlanych koniecznych dla budowy danego rodzaju zjazdu. Pogląd ten należy w pełni podzielić. Dlatego też zgodzić się należy z organem, że zarządca drogi wydający zgodę na lokalizację zjazdu dokonuje własnych i samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie podejmowanych rozstrzygnięć, gdyż jest podmiotem ponoszącym odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa na zarządzanej przez siebie drodze. Trudno więc mówić w takiej sytuacji "o związaniu" organu administracji ustaleniami faktycznymi dokonanymi w toku innej sprawy. Stosownie do przepisu art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego - orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przy czym moc wiążąca prawomocnego orzeczenia charakteryzuje się w istocie rzeczy dwoma aspektami. Pierwszy z nich odnosi się do faktu istnienia prawomocnego orzeczenia (fakt ten nie budził wątpliwości w niniejszej sprawie), drugi zaś przejawia się w mocy wiążącej jako określonym walorze rozstrzygnięcia (osądzenia) zawartego w treści orzeczenia. W przypadku zaś przedmiotowego postanowienia, walor prawomocnego rozstrzygnięcia zasadniczo dotyczył - ustanowienia służebności drogi koniecznej. Można też dodać, że zgodnie z art. 366 Kodeksu postępowania cywilnego wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. W literaturze prawa i judykaturze utrwalony jest pogląd, że powagę rzeczy osądzonej ma tylko sentencja orzeczenia. Podsumowując, w ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku.