III SA/Gd 873/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. spraw ze skarg "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 11 czerwca 2012 r. nr [...] z dnia 11 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany klasyfikacji towaru oddala skargi. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 11 czerwca 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 marca 2012 r. (nr [...]), którymi organ odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego procedurą składu celnego na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 14 marca 2006 r. oraz nr [...] z dnia 3 marca 2006 r. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Dwiema decyzjami z dnia 12 marca 2012 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego odmówił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. zmiany kwalifikacji taryfowej towarów objętych procedurą składu celnego na podstawie zgłoszeń celnych [...] z dnia 14 marca 2006 r. oraz [...] z dnia 3 marca 2006 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: "o.p.", art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, art. 20 ust. 6 art. 67, art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r.), Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 286 z 2005 r.). W uzasadnieniach wskazano, że "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. (zwana dalej: "spółką", "skarżącą") w dniach 6 i 14 marca 2006 r. zgłosiła w procedurze składu celnego sprowadzony z Brazylii towar: "mrożone mięso z kurczaka – filety bez kości". Towar został zaklasyfikowany do kodu TARIC 0207 14 10 00. W dniu 26 października 2011 r. spółka wystąpiła o dokonanie korekty wskazanych wyżej zgłoszeń celnych w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej – na kod TARIC 0511 99 90. Zdaniem spółki towar jest produktem nienadającym się i nieodpowiednim do spożycia przez ludzi w rozumieniu uwagi do działu 2 Nomenklatury Scalonej. Towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi został umieszczony w składzie celnym, a następnie wyprowadzony ze składu celnego na podstawie zgłoszeń celnych z zadeklarowanym kodem 0207 14 50 i 0207 14 10 00; został objęty procedurą tranzytu wspólnotowego na podstawie Tranzytowych Dokumentów Towarzyszących. Organ nie znalazł podstaw do zmiany kodu TARIC dla towaru uznając, że zgromadzone dokumenty potwierdzają prawidłowość zastosowanego w zgłoszeniach celnych kodu. Organ wskazał również na wyroki sądów administracyjnych, które badały prawidłowość decyzji o wymierzeniu należności celnych w stosunku do przedmiotowego towaru przy wywozie, tj. objęciu go procedurą tranzytu zewnętrznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i Naczelny Sąd Administracyjny - jako sąd odwoławczy, zgodnie stwierdziły, że kod 0207 14 10 był prawidłowy a towar był zdatny do spożycia przez ludzi. Odnosząc się do nadesłanych przez spółkę: decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia 11 lutego 2005 r. oraz pisma Granicznego Lekarza Weterynarii z dnia 21 października 2011 r., organ stwierdził, że dokumenty te nie potwierdzają, iż towar nie nadaje się do spożycia przez ludzi i może być klasyfikowany do kodu 0511 99 90. Spółka odwołała się od tych decyzji zarzucając im naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. Stwierdziła m.in. że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem cecha i właściwość produktu, taka jak nadawanie się i odpowiedniość do spożycia przez ludzi wymaga odniesienia do przepisów regulujących kwestie sanitarne, zdrowotne oraz organizacji kontroli weterynaryjnej żywności pochodzenia zwierzęcego oraz, że każdy towar, który nie spełnia wymagań przewidzianych dla produktu nadającego się do spożycia przez ludzi, jest produktem nienadającym się i nieodpowiednim do spożycia przez ludzi w rozumieniu uwagi do działu 2 Nomenklatury Scalonej. Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 11 czerwca 2012 r. (nr [...]) – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne - utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniach organ odwoławczy stwierdził, że wprowadzanie pochodzących z krajów trzecich produktów zwierzęcych lub pochodzenia zwierzęcego na obszar Wspólnoty podlega rygorystycznym systemom kontroli weterynaryjnych, przeprowadzanych zgodnie z postanowieniami dyrektywy Rady Nr 97/78/EC z dnia 18 grudnia 1997 r. określającej zasady kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z krajów trzecich. Unormowania krajowe w tym zakresie zawarte zostały w ustawie z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. nr 165, poz. 1590 ze zm.). Towar określony jako mrożone filety z kurczaka bez kości spółka zaklasyfikowała do kodu TARIC 0207 14 10 00. Spółka zgłaszając towar do procedury celnej wskazała niezgodność towaru z wymogami UE i jego przeznaczenie do odpowiedniego składu celnego. Urzędowy Lekarz Weterynarii Głównego Inspektoratu Weterynarii, po przeprowadzeniu stosownej kontroli i upewnieniu się co do zakładanego przeznaczenia towarów, potwierdził, że towar nie spełnia wymogów Wspólnoty; zatwierdził zadeklarowaną przez spółkę klasyfikację taryfową i przeznaczenie towaru do odpowiedniego składu celnego. Organ celny na podstawie zgłoszeń celnych, zgodnie ze wskazaniami lekarza weterynarii w wspólnotowym świadectwie weterynaryjnym dla wwozu i przewozu (CVED), objął towar procedurą składu celnego. Opis towaru jest zgodny z załączonymi do zgłoszeń fakturami i świadectwami pochodzenia towaru, jak również świadectwami weterynaryjnymi wystawionymi przez brazylijskie służby weterynaryjne. Powyższe potwierdza, że strona była świadoma, iż towar nie spełnia wymogów importowych Unii Europejskiej (bowiem zakład, z którego pochodził towar nie został ujęty w wykazie zakładów państw trzecich, z których dopuszczony jest przywóz świeżego mięsa) i jako taki nie był przeznaczony do wprowadzenia do obrotu na terenie UE lecz mógł jedynie zostać wprowadzony do składu celnego przeznaczonego do składowania towarów niespełniających wymogów UE. Włączone do akt spraw dowody potwierdzają, że towar został następnie objęty procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego. W dokumentach tranzytowych dla towaru zadeklarowany został kod CN 0207 14, czyli taki sam jak w zgłoszeniach celnych dotyczących uprzedniego złożenia towaru w składzie celnym. Z uwagi na brak zakończenia procedury tranzytu została wszczęta procedura poszukiwawcza. Ponieważ urząd celny przeznaczenia nie potwierdził faktu przedstawienia towaru wraz z dokumentami tranzytowymi, wszczęto postępowanie celne w sprawach niezakończonych operacji tranzytu wspólnotowego. Ustalono, że nastąpiło usunięcie towaru spod dozoru celnego, co skutkowało wydaniem decyzji wymierzających spółce należności celnych przywozowych. W toku postępowań spółka wniosła o uzyskanie stanowiska lekarza weterynarii. W odpowiedzi Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. jednoznacznie stwierdził, że mrożone połówki kurczaka pochodzące z Brazylii, będące przedmiotem tranzytu do Kazachstanu poprzez skład celny według dokumentacji weterynaryjnej były w chwili wystawiania dokumentacji towarem zdatnym do spożycia przez ludzi, prawidłowo sklasyfikowanym. Wyjaśnił również, że firma "A" prowadzi skład celny, w którym składowane są towary niespełniające wymagań przywozowych Unii Europejskiej, czyli pochodzące z zakładów produkcyjnych i chłodni wysyłkowych państw trzecich, które nie zostały zatwierdzone do eksportu na teren UE. W świetle dokumentacji nie uprawniony jest zatem zarzut, jakoby we wskazanym składzie celnym, składowane mogły być wyłącznie produkty pochodzenia zwierzęcego nienadające się do spożycia przez ludzi. Organ wskazał również na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 499/09 i III SA/Gd 500/10, którymi oddalił skargi spółki na decyzje Dyrektora Izby Celnej o wymierzeniu należności celnych w sprawach dotyczących wywozu przedmiotowego towaru. W wyrokach tych jednoznacznie stwierdzono, że towar był zdatny do spożycia przez ludzi, a jedynie ze względu na to, że nie spełniał wymogów przywozowych Unii Europejskiej, nie mógłby zostać dopuszczony do swobodnego obrotu we Wspólnocie na zasadach ogólnych. Ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że towar znajdujący się w sytuacji usunięcia go spod dozoru celnego jest towarem nienadąjącym się do spożycia przez ludzi, a także, że w chwili zgłoszenia do objęcia towaru procedurą tranzytu, dla towaru nieprawidłowo określono kod taryfy celnej, organy właściwie ustaliły w oparciu o podany przez skarżącą kod taryfy celnej wymiar należności celnych. Powyższe wyroki zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jednak podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji oddalając skargi kasacyjne. Jakkolwiek zakres ww. postępowań prowadzonych przez sądy administracyjne nie obejmował prawidłowości zgłoszeń celnych o objęcie procedurą składu celnego, to jednak bezsprzecznie dotyczyły tego samego towaru (złożonego do składu celnego na podstawie zgłoszeń, a następnie objętego procedurą tranzytu). Organ odwoławczy nie uznał zarzutów naruszenia art. 122, art. 187 §1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwie brak było podstaw do przyjęcia, że towar objęty procedurą składu celnego na podstawie wskazanych zgłoszeń celnych nie nadawał się do spożycia przez ludzi i w konsekwencji dokonać trzeba było zmiany klasyfikacji taryfowej. Stanowiska tego nie podważa odpowiedź udzielona przez Granicznego Lekarza Weterynarii w G. zawarta w piśmie z dnia 21.10.2011 r. (znak: [...]). Lekarz ten potwierdził, że przedmiotowy towar w świadectwach CVED został oznaczony jako produkt niezgodny, tj. niespełniający wymagań przywozowych na teren Unii i jako taki nie mógł być dopuszczony do swobodnego obrotu na terytorium Wspólnoty. W rozpatrywanych sprawach służby weterynaryjne nie uznały, że towar jest produktem nienadającym się (lub nieodpowiednim) do spożycia przez ludzi, lecz jednoznacznie potwierdziły, że nie spełniał on wymogów przywozowych Wspólnoty, ale spełniał wymagania jakości zdrowotnej kraju odbiorcy i był zdatny do spożycia przez ludzi. Opisane wyżej decyzje organu odwoławczego zostały zaskarżone przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku osobnymi skargami. Przy czym skarżąca domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła obrazę przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 w związku z art. 191 o.p., poprzez przyjęcie, iż towar pochodzenia zwierzęcego objęty procedurą celną składu celnego na podstawie ww. zgłoszeń celnych nadawał się do spożycia przez ludzi i był odpowiedni do spożycia przez ludzi. Argumentując swoje stanowisko skarżąca wskazała, że zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej właściwe organy celne nadają przeznaczenie celne przesyłce zwierząt lub przesyłce produktów, zgodnie z warunkami ustalonymi w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy, o którym mowa w art. 8 ust. 1. Warunki nadania przeznaczenia celnego produktom pochodzenia zwierzęcego zawarte są w części II tego świadectwa (dokumentu CVED). W tej części graniczny lekarz weterynarii określa sposób postępowania z produktami pochodzenia zwierzęcego po przeprowadzeniu weterynaryjnej kontroli granicznej. Dlatego też warunki nadania przeznaczenia celnego produktom pochodzenia zwierzęcego, a co za tym idzie również sposób ich klasyfikacji taryfowej, nie mogą być zdeterminowane zapisami w części I dokumentu CVED, w tym treścią pola numer 13 "Kod towaru". Cześć I dokumentu CVED zawiera informacje dotyczące produktów pochodzenia zwierzęcego przedstawione przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, a nie stanowisko granicznego lekarza weterynarii w zakresie warunków nadania przeznaczenia celnego. Nadanie produktom pochodzenia zwierzęcego przeznaczenia celnego jako nadającym się do spożycia przez ludzi i odpowiednim do spożycia przez ludzi wymagało odpowiedniego zapisu w polu numer 32 części II dokumentu CVED "do spożycia przez ludzi". Pola numer 32 części II dokumentów CVED zostały przekreślone. Oznacza to, iż warunki nadania przeznaczenia celnego produktom pochodzenia zwierzęcego, a co za tym idzie również sposób ich klasyfikacji taryfowej, obejmowały produkty pochodzenia zwierzęcego nienadające się do spożycia przez ludzi. Treść pól 34-37 części II dokumentów CVED wskazuje natomiast, iż w realiach rozpatrywanej sprawy produkty pochodzenia zwierzęcego mogły zostać skierowane do zatwierdzonego składu celnego. Treść pól 34-37 części II dokumentów CVED zawiera bowiem odesłanie do art. 12 ust. 4 dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich. Treść dokumentów CVED prowadzi do ustaleń faktycznych odmiennych niż dokonane przez organ odwoławczy. Wniosek taki jest również uprawniony w kontekście dokumentu urzędowego w postaci pisma Granicznego Lekarza Weterynarii w G. znak z dnia 21 października 2011 r. (znak: [...]). W kontekście art. 12 ust. 4 lit. b i ust. 5 dyrektywy Rady 97/78/WE i pisma Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. z dnia 12 sierpnia 2009 r. (znak: [...]) skarżąca podtrzymała pogląd, że we wskazanym składzie celnym mogły być przechowywane jedynie produkty pochodzenia zwierzęcego nienadające się do spożycia przez ludzi. Organy celne nadają przeznaczenie celne przesyłce zwierząt lub przesyłce produktów, zgodnie z warunkami ustalonymi w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy, które wystawia graniczny lekarz weterynarii. Zatem stanowisko Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. nie może określać warunków nadania przeznaczenia celnego produktom pochodzenia zwierzęcego, w tym stwierdzać, czy przewożony produkt pochodzenia zwierzęcego nadaje się do spożycia przez ludzi. Zgodnie z dyspozycją art. 12 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do spożycia przez ludzi można przywozić do Wspólnoty tylko wtedy, gdy zostały wysłane, pozyskane lub przygotowane w zakładach znajdujących się w odpowiednich wykazach. Już zatem z powodu braku zatwierdzenia zakładu położonego w państwie eksportu uprawnione jest twierdzenie, że produkty pochodzenia zwierzęcego nie nadawały się do spożycia przez ludzi i były nieodpowiednie do spożycia przez ludzi. Zdaniem skarżącej bez znaczenia jest - podnoszona przez organ celny - okoliczność czy produkty pochodzenia zwierzęcego mogły ewentualnie spełniać wymagania obowiązujące w kraju odbiorcy. Ustalenie w treści dokumentu CVED warunków nadania przeznaczenia celnego odbywa się w oparciu o kryteria zawarte w przepisach wspólnotowych, a nie w przepisach obowiązujących na terytorium Kazachstanu. Nadto organ odwoławczy nie dysponował informacją służb weterynaryjnych Kazachstanu o wyniku kontroli weterynaryjnej produktów pochodzenia zwierzęcego. W ocenie skarżącej granice spraw prowadzonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, które przywołane zostały przez organy celne, nie obejmowały kwestii prawidłowości zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną składu celnego. Przedmiotem wymienionych postępowań i wyroków, było określenie wysokości długu celnego z tytułu usunięcia spod dozoru celnego, a nie prawidłowość zapisów w zgłoszeniu celnym. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Gd 574/12 i III SA/Gd 575/12. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 574/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi spółki podzielając stanowisko organu. W następstwie rozpatrzenia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 r. (sygn. akt I GSK 446/13) uchylił powyższy wyrok Sądu niższej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że Sąd pierwszej instancji przytoczył przepisy art. 65 WKC i art. 78 ust 1 WKC, jednak nie do końca wyjaśnił, jakie znaczenie przypisał im w swoim rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu drugiej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił się od oceny jednoznacznie sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 187 § 1 w związku z art. 191 o.p. Było to następstwem błędnego stanowiska, że związanie prawomocnym wyrokiem w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. zastępuje obowiązek rozstrzygnięcia o zarzutach skargi pod adresem zaskarżonych decyzji i przeprowadzonego postępowania przez odniesienie się szczegółowo do podniesionych w skardze zarzutów. W przedmiotowej sprawie zapadły w dniu 21 stycznia 2010 r. prawomocne wyroki (sygn. akt III SA/Gd 499/09 i III SA/Gd 500/10) jednakże nie mogą one mieć statusu prejudykatu dla niniejszej sprawy, której przedmiotem jest kontrola rozstrzygnięć organów wywołanych wnioskiem skarżącej o skorygowanie zgłoszeń celnych w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej na kod TARIC 0207 14 10 00. Postępowania zakończone ww. prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego, koncentrowały się bowiem na kwestii określenia kręgu dłużników celnych w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego, w następstwie braku ustalenia, że procedura tranzytu wspólnotowego zewnętrznego nie została zakończona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym, jak stanowi art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a zatem w rozpoznawanej wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2014 r. (sygn. akt I GSK 446/13). Kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć dokonana w oparciu o ww. kryterium prowadzi do wniosku, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu są decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 czerwca 2012 r. (nr [...]) utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 marca 2012 r. (nr [...]) orzekające o odmowie zmiany – na wniosek skarżącej - klasyfikacji taryfowej towaru objętego procedurą składu celnego na podstawie zgłoszeń celnych: nr [...] z dnia 14 marca 2006 r. oraz nr [...] z dnia 3 marca 2006 r. Przedmiotem zgłoszenia do procedury składu celnego był sprowadzony z Brazylii towar stanowiący: "mrożone mięso z kurczaka – filety bez kości". Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie WKC), należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W realiach rozpatrywanej sprawy zgłoszeń celnych dokonano w marcu 2006 r., a w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 286 z 2005 r.). Zgodnie z regułą 1. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów (...). Pod pozycją 0207 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane były towary stanowiące: "Mięso i podroby jadalne, z drobiu objętego pozycją 0105, świeże, schłodzone lub zamrożone". Taka klasyfikacja została nadana przedmiotowemu towarowi przez skarżącą w zgłoszeniach celnych. Pod pozycją 0511 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane były towary stanowiące: "Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; martwe zwierzęta objęte działem 1 lub 3, nienadające się do spożycia przez ludzi". Taka klasyfikacja w ocenie skarżącej winna zostać nadana zgłoszonym do procedury składu celnego towarom, gdyż produkt nie nadawał się do spożycia. Istota sporu pomiędzy skarżącą spółką i organami celnymi w niniejszych sprawach dotyczyła zatem możliwości zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego procedurą składu celnego na podstawie ww. zgłoszeń celnych z dnia 14 marca 2006 r. oraz z dnia 3 marca 2006 r. Z przepisu art. 65 WKC wynika możliwość dokonania przez zgłaszającego, już po przyjęciu zgłoszenia przez organy celne, na własną prośbę, sprostowania jednego lub kilku elementów zgłoszenia. Zabronione jest takie sprostowanie które spowodowałoby, że zgłoszenie dotyczyłoby towarów innych niż te, które początkowo były nim objęte. Organy celne nie zezwalają także na dokonanie jakiegokolwiek sprostowania, jeżeli odpowiedni wniosek został przedstawiony po tym, jak organy te: a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, lub b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu, lub c) zwolniły towary. Zatem powyższy przepis nie dotyczy sytuacji, w której wniosek o zmianę treści zgłoszenia składany jest po zwolnieniu towaru spod dozoru celnego. Nie ulega wątpliwości, że osoba dokonująca zgłoszenia ponosi wobec organów celnych odpowiedzialność za jego treść, a możliwości jego zmiany kończą się co do zasady najpóźniej w dacie zwolnienia towarów, czyli z momentem podjęcia przez organy celne określonej czynności umożliwiającej użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte (art. 4 pkt 20 WKC). Regulację wyjątkową w tym zakresie zawiera przepis art. 78 ust. 1 WKC, według którego już po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia. W orzecznictwie akcentuje się, że art. 78 ust. 1 WKC jest przepisem o wyjątkowym znaczeniu, gdzie wydanie decyzji w zakresie przyjęcia lub oddalenia wniosku o dokonanie korekty zgłoszenia celnego zostało wpisane przez ustawodawcę w ramy instytucji uznania administracyjnego, a zatem organy mogą ale nie muszą dokonać sprostania zgłoszenia po zwolnieniu towarów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 623/07, LEX nr 465703, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 64/07, LEX nr 375488). W ocenie Sądu organy celne rozpoznając na podstawie art. 78 WKC wniosek skarżącej o zmianę klasyfikacji taryfowej sprowadzonego z Brazylii towaru przeznaczonego do procedury składu celnego a następnie do tranzytu zewnętrznego, objętego zgłoszeniami celnymi: nr [...] z dnia 14 marca 2006 r. oraz nr [...] z dnia 3 marca 2006 r., opisanego przez skarżącą jako: "mrożone mięso z kurczaka – filety bez kości" i zadeklarowanego do kodu TARIC 0207 14 10 (Mięso i podroby jadalne, z drobiu objętego pozycją 0105, świeże, schłodzone lub zamrożone − Z ptactwa z gatunku Gallus domesticus - - Kawałki i podroby, zamrożone − − − Kawałki − − − − Bez kości) nie naruszyły art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej zwanej "o.p."), poprzez przyjęcie, że ww. towar nadawał się do spożycia przez ludzi i był odpowiedni do spożycia przez ludzi. Należy wskazać, że rodzaj towaru objętego ww. zgłoszeniami celnymi i prawidłowość jego klasyfikacji celnej (do kodu TARIC 0207 14 10 00) znajduje należyte (wystarczające) potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w dokumentach załączonych przez skarżącą do zgłoszeń celnych (tj. w fakturach: nr [...] z dnia 18 lutego 2006 r., nr [...] i nr [...] z dnia 30 stycznia 2006 r.; w Certyfikatach pochodzenia: nr [...] oraz nr [...] i [...]; Świadectwach Weterynaryjnych nr [...] orz nr [...] i [...] oraz Wspólnotowych Świadectwach Weterynaryjnych dla wywozu i przywozu (CVED): nr [...] z dnia 10 marca 2006 r. oraz nr [...] i [...] z dnia 28 lutego 2006 r.). Z załączonych dokumentów wynikało, że odbiorcą przedmiotowego towaru była firma "B" z Kazachstanu, co oznaczało, że przedmiotowy towar ma być wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej nie w celu jego przywozu na teren Wspólnoty, lecz jedynie w celu jego tranzytu do kraju trzeciego. Należy podkreślić, że za prawidłowe pod względem formalnym i materialnym wypełnienie zgłoszenia celnego odpowiada zgłaszający, a nie organ celny – "to na zgłaszającym spoczywa obowiązek wskazania w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych dotyczących przedstawionego organom celnym towaru, a zatem dane zawarte w takim zgłoszeniu celnym, przyjętym przez organ celny po jego weryfikacji lub bez jej przeprowadzenia, są co do zasady wiążące zarówno dla zgłaszającego, jak i dla organu celnego" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 810/07, LEX nr 359985). Znajduje to potwierdzenie w art. 199 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L.1993.253.1), który stanowi, że bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela bądź też złożenie zgłoszenia tranzytowego przy wykorzystaniu technik elektronicznego przetwarzania danych czyni zgłaszającego lub jego przedstawiciela odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za: prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów, oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów procedurą. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że zgłoszenie celne (wraz z załączonymi doń dokumentami) stanowi oświadczenie wiedzy zgłaszającego co do deklarowanego towaru (m.in. w zakresie deklarowanego kodu Wspólnotowej Taryfy Celnej), co w konsekwencji ma doniosły wpływ na ukształtowanie sytuacji prawnej tego towaru (wymiar należności celno-podatkowych). Jakiekolwiek zatem późniejsze zakwestionowanie prawidłowości tego oświadczenia przez zgłaszającego (m.in. w zakresie przyjętej taryfikacji towaru) musi znaleźć odzwierciedlenie w przedłożeniu przezeń materiału dowodowego potwierdzającego takie twierdzenie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy takie dowody nie zostały ujawnione. W szczególności należy w przedmiotowej sprawie zaaprobować stanowisko organów celnych o braku podstaw do stwierdzenia, iż przedmiotowy towar przeznaczony do procedury składu celnego a następnie wspólnotowego tranzytu zewnętrznego (bez rewizji), zadeklarowany przez skarżącą do kodu TARIC 0207 14 10 jako "Mięso i podroby jadalne z drobiu (...)", był w istocie, jak wywodzi skarżąca, towarem – "Produktem pochodzenia zwierzęcego (...) nienadającym się do spożycia przez ludzi", objętym kodem 0511 99 90 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Należy podkreślić, że skarżąca w cz. I świadectw CVED załączonych do ww. zgłoszeń celnych określiła towar jako "mrożone filety z kurczaka bez kości" (pole 12) i zaklasyfikowała do kodu Taric 0207 14 10 00 (pole 13), który obejmuje "mięso jadalne". Jednocześnie w świadectwach tych określiła jako odbiorcę finalnego towaru firmę z Kazachstanu (pole 3), a także wskazała na niezgodność towaru z wymogami UE (pole 19) oraz jego przeznaczenie do odpowiedniego składu celnego (pole 22). Prawdziwość i kompletność tych informacji skarżąca potwierdziła podpisem w polu 23 świadectw. W oparciu o takie oświadczenie skarżącej Urzędowy Lekarz Weterynarii Granicznego Inspektoratu Weterynarii w G. dnia 1 i 13 marca 2006 r., w cz. II ww. świadectw, po przeprowadzeniu stosownej kontroli i upewnieniu się co do zakładanego przeznaczenia towarów, potwierdził, że towar nie spełnia wymogów Wspólnoty oraz zatwierdził przeznaczenie towaru do odpowiedniego składu celnego (pole 34 i pole 40). Przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. Nr 165, poz. 1590 ze zm.) obliguje organy celne do nadania przesyłce przeznaczenia celnego, zgodnego z warunkami ustalonymi w weterynaryjnym świadectwie przekroczenia granicy (CVED). W myśl natomiast art. 8 ust. 1 tej ustawy po przeprowadzeniu weterynaryjnej kontroli granicznej przeprowadzający tę kontrolę graniczny lekarz weterynarii wystawia osobie odpowiedzialnej za przesyłkę weterynaryjne świadectwo przekroczenia granicy, którego wzór jest określony w przepisach odrębnych Unii Europejskiej, oraz poświadcza w tym świadectwie wyniki przeprowadzonej kontroli. W niniejszej sprawie organ celny na podstawie ww. zgłoszeń celnych, kierując się warunkami ustalonymi przez Granicznego Lekarza Weterynarii w G. w świadectwach CVED, objął towar procedurą składu celnego przyjmując określony w nich kod taryfowy dla towaru - 0207 14 10 00. W wydanych świadectwach CVED Graniczny Lekarz Weterynarii w G. zatwierdził tak określony towar do procedury składu w Składzie Celnym [...] Sp. z o. o. w G. przy ul. [...] (cz. II świadectw CVED - pole 37) – skład ten został zatwierdzony przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. i był na liście składów celnych przeznaczonych dla produktów pochodzenia zwierzęcego, pochodzących z krajów trzecich niespełniających warunków przywozowych do UE pod nr identyfikacyjnym [...] (wg treści decyzji Nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia 11 lutego 2005 r.). Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że przedmiotowy towar nie nadawał się do spożycia przez ludzi, jak również, że w chwili zgłoszenia do objęcia procedurą składu celnego dla towaru tego nieprawidłowo określono klasyfikację taryfową. Okoliczność ta nie wynika ani z włączonego na wniosek skarżącej do materiału dowodowego pisma Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z dnia 21 października 2011 r (znak: [...]), ani też z wyjaśnień przedstawionych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. w piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. (nr [...]). W swoim piśmie Graniczny Lekarz Weterynarii potwierdził, że produkty pochodzenia zwierzęcego objęte Wspólnotowymi Świadectwami Zdrowia (CVED) oznaczone zostały jako produkty niezgodne, tj. niespełniające wymagań przywozowych na teren Unii Europejskiej i nie mogły być dopuszczone do swobodnego obrotu na terytorium Wspólnoty. Wskazał, że takie oznaczenie produktu nie budziło wątpliwości i nie było weryfikowane przez weterynaryjne służby kontrolne, a wobec braku kontroli fizycznej produktów, brak jest możliwości do oceny post factum spełniania przez te produkty wymagań przywozowych Unii Europejskiej. Wyjaśnienie to w żadnym razie nie potwierdza, że przedmiotowy towar nie nadawał się do spożycia przez ludzi. Potwierdza jedynie to, że Graniczny Lekarz Weterynarii przyjął, iż towar nie spełniał wymogów przywozowych Unii Europejskiej, a zatem z tego powodu nie mógł być dopuszczony do wolnego obrotu na terenie Wspólnoty do spożycia przez ludzi. Nie jest to równoznaczne ze stwierdzeniem, że towar ten był "produktem nienadającym się do spożycia przez ludzi. O tym, że przedmiotowe towary były "produktem nienadającym się do spożycia przez ludzi" nie sposób także wnioskować z ww. pisma Powiatowego Inspektora Weterynarii. W piśmie tym wyjaśniono, że Inspekcja Weterynaryjna nie pobiera badań próbek towaru objętego procedurą tranzytu, a wyrywkowe próbkowanie dotyczy jedynie żywności pochodzenia zwierzęcego, pochodzącej z importu lub z wymiany handlowej pomiędzy państwami UE. Wskazano, że mrożone połówki kurczaka pochodzące z Brazylii, będące przedmiotem tranzytu do Kazachstanu poprzez skład celny "Poland Services" według dokumentacji weterynaryjnej były w chwili wystawiania dokumentacji przez Powiatowy Inspektorat w G. towarem zdatnym do spożycia przez ludzi, prawidłowo sklasyfikowanym do kodu 0207, który zgodnie zobowiązującym inspekcję weterynaryjną systemem TRACES kod 0207 oznacza "mięso i jadalne podroby z drobiu świeże, schłodzone lub zamrożone". Powiatowy Lekarz Weterynarii w przedmiotowym piśmie wyjaśnił również, że firma "A" prowadzi skład celny, w którym składowane są towary niespełniające wymagań przywozowych Unii Europejskiej, czyli pochodzące z zakładów produkcyjnych i chłodni wysyłkowych państw trzecich, które nie zostały zatwierdzone do eksportu na teren UE oraz, że produkty wysyłane przez te zakłady spełniają wymagania jakości zdrowotnej kraju odbiorcy i są zdatne do spożycia przez ludzi, a potwierdzają to świadectwa lekarsko-weterynaryjne wystawiane przez służby weterynaryjne kraju pochodzenia. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że Powiatowy Lekarz Weterynarii powyższe stanowisko wyraził jako organ władny do zatwierdzania, nadzoru i kontroli składów celnych niespełniających wymagań przywozowych Unii Europejskiej oraz do kontroli wywożonych produktów pochodzenia zwierzęcego, opierając się niewątpliwe na zapisach w świadectwach weterynaryjnych służb weterynaryjnych kraju pochodzenia i na przepisach obowiązujących w tym zakresie. Nie sposób też zakwestionować przyjętej przez organy celne (pierwotnie przez skarżącą) klasyfikacji przedmiotowego towaru na podstawie twierdzenia, że skoro w cz. II dokumentów CVED pola o nr 32 zostały przekreślone, to określone przez Granicznego Lekarza Weterynarii warunki nadania przeznaczenia celnego przedmiotowym produktom pochodzenia zwierzęcego, a co za tym idzie również sposób ich klasyfikacji taryfowej, obejmowały produkty pochodzenia zwierzęcego nienadające się do spożycia przez ludzi. Fakt "przekreślenia" w ww. świadectwach CVED pola nr 32 wynikał z braku potrzeby określania przez Granicznego Lekarza Weterynarii czy przedmiotowy towar podlega zatwierdzeniu "do spożycia przez ludzi" (czy też innego przeznaczenia określonego w polu 32: "do żywienia zwierząt", "do użytku farmaceutycznego", "do użytku technicznego"), skoro produkt ten – co jasno wynikało z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji oraz złożonych oświadczeń – jako niezgodny z wymogami UE, kierowany był do składu celnego z przeznaczeniem tranzytu do państwa trzeciego (Kazachstanu). Z tego też powodu Graniczny Lekarz Weterynarii nie wypełnił pola nr 32, tj. nie miał podstawy wobec przedmiotowego towaru do dokonywania jego "zatwierdzenia na rynek wewnętrzny do swobodnego obrotu" i w ramach tej procedury określania czy jest on nadający się do spożycia przez ludzi (na rynku wewnętrznym czyli rynku UE). Z samego faktu zaniechania przez Granicznego Lekarza Weterynarii orzeczenia w przedmiocie zatwierdzenia przedmiotowego towaru na rynek wewnętrzny do swobodnego obrotu i braku wskazana, że jest on przeznaczony do spożycia przez ludzi nie można zatem wywodzić - jak czyni to skarżący – iż towar ten stanowił w rzeczywistości produkt nienadający się do spożycia przez ludzi, a w konsekwencji objęty winien zostać kodem 0511 99 90 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że w kontekście art. 12 ust. 4 lit. b/ i ust. 5 dyrektywy Rady 97/78/WE i pisma Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. z dnia 12 sierpnia 2009 r. w składzie celnym w G. mogły być przechowywane jedynie produkty pochodzenia zwierzęcego nienadające się do spożycia przez ludzi oraz z twierdzeniem naruszenia art. 12 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. poprzez odmowę przyjęcie, że już sam fakt braku zatwierdzenia zakładu położonego w państwie eksportu powodować powinien przyjęcie stanowiska, iż przedmiotowe produkty pochodzenia zwierzęcego nie nadawały się do spożycia przez ludzi i były nieodpowiednie do spożycia przez ludzi. Należy wyjaśnić, że art. 12 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, zawarty został w Rozdziale III zatytułowanym "Procedury dotyczące przywozu". W art. 10 tegoż Rozdziału postanowiono, że w celu zapewnienia jednolitego stosowania zasad i warunków ustanowionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, stosuje się procedury ustanowione w niniejszym rozdziale. Zgodnie zaś z przepisem art. 11 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002) żywność i pasze przywożone do Wspólnoty w celu wprowadzenia na rynek we Wspólnocie powinny być zgodne z wymogami prawa żywnościowego lub warunkami uznanymi przez Wspólnotę za przynajmniej im odpowiadające, bądź w przypadku gdy istnieją konkretne umowy między Wspólnotą i krajem wywozu, być zgodne z wymogami zawartymi w tych umowach. Z powyższego wynika, że Rozdział III rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (a w tym art. 12) zawiera zasady i warunki przywozu do Wspólnoty produktów pochodzenia zwierzęcego, czyli wprowadzenia tego rodzaju produktów na teren Wspólnoty celem objęcia procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu. Przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż sprawa dotyczy towaru niespełniającego wymogów Unii Europejskiej, wprowadzonego do odpowiedniego składu celnego a następnie objętego procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego celem dostawy do odbiorcy w Kazachstanie, podlegającego przepisom Dyrektywy Rady 97/78/EC z dnia 18 grudnia 1997 r. określającej zasady kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z krajów trzecich (Dz. U. L 24 z 30.1.1998 r.). Zgodnie z art. 12 ust. 1 tej Dyrektywy partie towaru pochodzące z kraju trzeciego przeznaczone do strefy wolnocłowej, składu wolnocłowego lub składu celnego mogą zostać przyjęte przez właściwe władze tylko w przypadku, jeśli osoba odpowiedzialna za ładunek zadeklarowała wcześniej, że przedmiotowe produkty są przeznaczone wyłącznie do wolnego obiegu na jednym z terytoriów wymienionych w Załączniku I lub jeśli wyszczególniono inne ich przeznaczenie oraz czy te produkty spełniają (lub nie) wymagania importowe. Takie partie towaru, zgodnie z ust. 2 art. 12 Dyrektywy, będą poddane w wejściowym punkcie granicznej kontroli dokumentów, kontroli tożsamości i kontroli fizycznej w celu sprawdzenia czy produkty te odpowiadają lub nie odpowiadają ustalonym warunkom importowym. Jeśli w następstwie kontroli (art. 12 ust. 4 Dyrektywy) stwierdzone zostanie, że produkty te nie spełniają wymogów Wspólnoty, to urzędowy lekarz weterynarii punktu kontroli granicznych wystawi świadectwo poświadczające wyniki kontroli (art. 5 ust. 1) jako załącznik do urzędowych dokumentów celnych. W takich wypadkach władze weterynaryjne i władze celne punktu kontroli granicznej mogą zezwolić jedynie na wprowadzenie produktów wyłącznie do składu znajdującego się w wolnej strefie, do składu wolnocłowego lub do składu celnego, pod warunkami: produkty nie mogą pochodzić z kraju trzeciego nałożonego restrykcjami (art. 11 ust. 1 lit. a) a składy znajdujące się w wolnej strefie, składy wolnocłowe lub składy celne muszą być zatwierdzone przez właściwe władze do przechowywania takich produktów. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Reasumując należy przyjąć, że skarżąca składając ww. zgłoszenia celne obejmujące sporny towar i dokonując jego klasyfikacji miała należytą wiedzę o tym, że przedmiotem importu było "mrożone mięso z kurczaka – filety bez kości" podlegające taryfikacji do kodu TARIC 0207 14 10, a zatem był to produkt zdatny do spożycia przez ludzi (Mięso i podroby jadalne z drobiu). Żadne inne dowody podważające to stanowisko nie zostały w sprawie przedstawione, a zatem należy przyjąć, że organy celne dokonując rozstrzygnięcia o odmowie zmiany kwalifikacji taryfowej towarów objętych procedurą składu celnego na podstawie zgłoszeń celnych [...] z dnia 14 marca 2006 r. oraz [...] z dnia 3 marca 2006 r. orzekły zgodnie z prawem. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się wadliwości zaskarżonych decyzji uzasadniających uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. i w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.