III SAB/Gd 229/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. P. i K. P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kościerzynie w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. M. P. i K. P. (zwani dalej także "skarżącymi"), pismem z dnia 11 maja 2025 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kościerzynie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: 1/ zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kościerzynie do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2/ orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1169) w zw. z art 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."); 3/ nałożenie na organ grzywny zgodnie z treścią art. 149 § 2 p.p.s.a.; 4/ zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz skarżących. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że pismem z dnia 9 marca 2025 r. skarżący wystosowali pismo do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kościerzynie, które zawierało 17 pytań w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak organ nie odpowiedział na wszystkie zadane pytania, bądź udzielił informacji niepełnych. Zatem do dnia dzisiejszego organ administracji publicznej nie udostępnił wszystkich żądanych informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie zwaną "u.d.i.p."), czym naruszył 14-dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 tej ustawy. W ocenie skarżących organ nie udzielił należytej odpowiedzi na następujące pytania oznaczone następującym numerem: 1/ na to pytanie (tj. "Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej przeciwko m.in.: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis") - organ udzielił informacji m.in. że nie posiada kompetencji do przeprowadzania badań w przedmiocie skuteczności szczepień. Organ przymusza zatem do szczepień dzieci nie posiadając konkretnej wiedzy o ich skuteczności; 2/ organ odpowiedział, że w stosunku do osób dorosłych powyżej 19. roku życia, uchylających się od szczepień - nie są one obarczone przymusem administracyjnym, gdyż zgodnie z przepisami nie podlegają już obowiązkowi szczepień. Odpowiedź organu na to pytanie pozwala obalić mit nabywania "odporności stadnej dzieci". Błędny jest pogląd, iż osoby które doświadczyły powikłań i nie chcą szczepić swoich dzieci wpływają negatywnie na tzw. "odporność stadną - herd immunity". Zakłada się, że w przypadku nabycia odporności na chorobę przez 80-90 % populacji mamy do czynienia ze zjawiskiem odporności zbiorowiskowej. W Polsce poza sytuacją związaną z epidemią (szczepienia akcyjne) dorośli nie są zobowiązani do szczepień i ich powtarzania. Co więcej, rzeczywiście się nie szczepią (np. ok. 4 % osób dorosłych szczepi się przeciwko grypie). Skoro dorośli nie odnawiają swoich szczepień, a obowiązkowe szczepienia w Polsce dotyczą tylko dzieci (1/4 społeczeństwa), to mówienie o odporności stadnej jest nieuzasadnionym mitem; 3/ organ odpowiedział, że nie są prowadzone statystyki wykonania szczepień ochronnych z podziałem na narodowości (co potwierdza wywód strony skarżącej z odpowiedzi na pytanie nr 2); 4/ na drugą część pytania nr 4 (tj. "Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?") - organ odpowiedział, że pytanie to dotyczy polityki ochrony zdrowia w Polsce i nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Nie sposób zgodzić się z odpowiedzią organu i należy to potraktować jako brak odpowiedzi. Zgodnie z u.d.i.p. jest to każda informacja o sprawach publicznych. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje: uzyskanie informacji publicznej, wgląd do dokumentów urzędowych, uzyskanie aktualnej wiedzy w sprawach publicznych. Pytania: Kto ustala listę przeciwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? - należą do kręgu informacji o sprawach publicznych i w związku z tym organ powinien na ww. pytania udzielić odpowiedzi; 8/ brak odpowiedzi na pytanie "Za ile z nieporządnych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?"; 10/ odpowiedź udzielona na to pytanie jest niepełna, bowiem organ nie wspomniał o aspekcie wypłacenia odszkodowania za śmierć na skutek niepożądanego odczynu poszczepiennego; 11/ nie sposób zgodzić się z odpowiedzią organu na to pytanie, iż żaden przepis nie nakłada na lekarza obowiązku posiadania i późniejszego przekazywania wiedzy co do składu szczepionki – jest to odpowiedź niepełna i nieprawidłowa. Lekarz powinien znać skład szczepionki, aby móc odpowiednio ocenić jej bezpieczeństwo i skuteczność oraz aby móc udzielić pacjentowi informacji na temat potencjalnych skutków ubocznych. Wiedza o składzie pozwala na wybór szczepionki, która najlepiej odpowiada potrzebom i sytuacji zdrowotnej pacjenta. Lekarz ma obowiązek wykonywać swój zawód zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej i należytą starannością. Ten obowiązek jest uregulowany w art. 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty; 12/ brak odpowiedzi na to pytanie, tj. "Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień ? Jeżeli tak to w jakiej formie?"; 13/ organ udzielił nieprawidłowej odpowiedzi na to pytanie (tj. "Jaka jest podstawa prawna, na podstawie której organ uważa, że istniej obowiązek szczepień"), że to m.in. rozporządzanie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Ww. rozporządzenie jest niezgodne z Konstytucją RP, jak uprzednio zakwestionowany komunikat GIS-u, bowiem zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej tj. bez przeprowadzenia analizy sytuacji epidemiologicznej 14-17/ organ nie udzielił odpowiedzi na te pytania. Skarżący wskazali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SAB/Lu 72/12) wskazał, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Zgodnie natomiast z tezą zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 sierpnia 2015 (sygn. akt II SAB/Bk 36/15) o rażącym charakterze bezczynności w udzieleniu informacji publicznej świadczy nie tylko okres oczekiwania na odpowiedź, ale również postawa pytanego organu przejawiająca lub nieprzejawiająca dobrej woli dla załatwienia wniosku. Zgodnie z tezą zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dna 24 stycznia 2024 r. (sygn. akt II SAB/Ke 115/23) brak pełnej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku stanowi o bezczynności organu. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 lutego 2012 r. (sygn. akt II SAB/Go,59/11) wskazano, że rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, na podstawie przepisów art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., sąd administracyjny obowiązany jest dokonać z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga. Zgodnie z wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 285/11) prawo złożenia tej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. "Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko to zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., I OSK 262/08; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., I OSK 1382/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., VIII SAB/Wa 18/11)". Zgodnie z tezą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2023 r. (sygn. akt II SAB/Ke 116/23) sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w przypadku tym sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. W ocenie skarżących organ administracji publicznej nieprawidłowo rozpoznał przedmiotowy wiosek o udzielenie informacji publicznej, gdyż w piśmie z dnia 9 kwietnia 2023 r. zawarł odpowiedzi niepełne lub niezawierające informacji publicznej, której domagała się skarżąca. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kościerzynie wniósł o jej oddalenie, wskazując, że organ nie dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżących. Na wstępie organ wyjaśnił, że wniosek skarżących o udzielenie informacji publicznej został opatrzony datą 28 marca 2025 r., a nie - jak błędnie wskazano w skardze - w dniu 9 marca 2025 r. i został wniesiony do PPIS w Kościerzynie w dniu 31 marca 2025 r. W dniu 7 marca 2025 r. (doręczone w dniu 12 marca 2025 r. odrębnie każdemu z rodziców jako zobowiązanym) PPIS W Kościerzynie skierował do skarżących pisma dotyczące niewykonania przez nich obowiązku poddania małoletniego dziecka - M. P. (ur. [...].2017 r.) szczepieniom ochronnym przeciwko BŁONICY, TĘŻCOWI, KRZTUŚCOWI - 1 dawka przypominająca, POLIOMYELITIS - dawka przypominająca, ODRZE, ŚWINCE, RÓŻYCZCE - dawka przypominająca. W piśmie zawarta została informacja, że w razie niewykonania obowiązku wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne, a ponadto, że w przypadku wystąpienia wątpliwości i dodatkowych pytań prosi się o zgłoszenie do organu celem uzyskania wyjaśnień. Skarżący w odpowiedzi na skierowane do nich wezwania wnieśli w dniu 31 marca 2025 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie tym zapewnili organ, że nie są osobami uchylającymi się od szczepień i zamierzają wnieść o przeprowadzenie badania kwalifikacyjnego oraz udostępnienie badań bezpieczeństwa szczepionek, bądź wskazanie instytucji, która takie badania udostępni, wszelkich badań mających wykluczyć przeciwwskazania do szczepienia ich dziecka oraz o udostępnienie szczepionek pojedynczych, niezawierających związków glinu i rtęci, zanieczyszczeń fizycznych i biologicznych oraz szczepionek etycznych (nie produkowanych w oparciu o ludzkie linie komórkowe z aborcji i niezawierających ludzkiego DNA). Jednocześnie we wskazanym piśmie skarżący zawarli 17 szczegółowych pytań dotyczących, m.in. częstotliwości występowania ciężkich odczynów poszczepiennych, utrzymywania się odporności po podaniu szczepień, listy osób dorosłych powyżej 19. roku życia uchylających się od szczepień, statystyk dotyczących wykonania szczepień wśród ludności pochodzenia czeczeńskiego, romskiego i ukraińskiego, oceny zgodności przepisów z Konstytucją RP, jak i sposobu ustalenia harmonogramu szczepień ochronnych i prowadzonego w tym zakresie nadzoru przez tutejszy organ, a także systemu odszkodowawczego w związku z wystąpieniem NOP. Pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r., tj. po 9 dniach od daty wpływu wniosku, organ udzieli odpowiedzi na wszystkie pytania postawione przez skarżących. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że większość pytań sformułowanych we wniosku z dnia 28 marca 2025 r. nie dotyczyła w ogóle informacji publicznej, przez co nie znajdowały zastosowania przepisy ustawy o udzielaniu informacji publicznej. Nie sposób przyjąć, że informacją publiczną będącą w posiadaniu PPIS w Kościerzynie są okoliczności dotyczące zgodności z Konstytucją danych przepisów, które nie stanowią podstawy działania tutejszego organu. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. organ nie był obowiązany do udzielania takich informacji, niemniej organ starał się odpowiedzieć także na te pytania i wyjaśnić wskazane przez skarżących zagadnienia. W pozostałych przypadkach, gdy pytanie faktycznie odnosiło się do działalności PPIS w Kościerzynie organ udzielił odpowiedzi jednoznacznie i konkretnie. W sytuacji gdy żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej organ poinformował o tym skarżących. Organ wyjaśnił, że udzielił odpowiedzi w kwestiach dotyczących spraw publicznych, w pełnym zakresie, w jakim organ dysponował wnioskowaną informacją publiczną i to w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ nie dopuścił się zatem bezczynności w prowadzeniu postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżących. O bezczynności na gruncie przepisów u.d.i.p. można mówić wówczas, gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w określonym w art. 13 ust. 1 tej ustawy terminie nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia oraz przyczyn niezachowania terminu (art. 13 ust. 2), nie powiadamia wnioskodawcy na piśmie o tym, że nie jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, dana informacja nie jest informacją publiczną, albo że informacją taką nie dysponuje, czy też informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). W niniejszej sprawie organ w odpowiedzi na wniosek skarżących ustosunkował się do wszystkich pytań objętych wnioskiem. Organ wskazał, że skarga nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie przez organ wskazanych w niej przepisów prawa, a tym bardziej na czym miałoby polegać ich rażące naruszenie. Skuteczne zarzucenie organowi udzielenia niewyczerpującej informacji publicznej wymaga sprecyzowania, które odpowiedzi są niepełne (niejasne) oraz w jakim zakresie wymagają - zdaniem strony - uzupełnienia. Ogólne wskazanie, że w subiektywnym odczuciu skarżących organ udzielił niepełnej czy niewystarczającej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie pozwala na zweryfikowanie ich stanowiska. W rezultacie brak doprecyzowania zarzutów przez skarżących sprawia, że stają się one gołosłowne. W sytuacji, w której skarżący nie wskazali, w jaki sposób organ dopuścił się naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, trudno się organowi odnieść do tego zarzutu. Organ na żadnym etapie postępowania nie naruszył wskazanego przepisu. Poza sporem dla organu pozostaje ponadto, że działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kościerzynie jest informacją publiczną, jednocześnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kościerzynie, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., o ile jest w jej posiadaniu. Organ nie zakwestionował również w żadnej sytuacji definicji informacji publicznej w brzmieniu określonym art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przez co zarzut jego naruszenia jest całkowicie bezpodstawny, a wręcz niezrozumiały. Organ podkreślił, że uzasadnienie skargi sprowadza się w swej istocie do prezentowania własnej wersji odpowiedzi skarżących na zadane przez nich organowi pytania, forsowania własnych poglądów i opinii w tym zakresie, jak również cytowania wyrwanych fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych, które w znacznej mierze nie odnoszą się do działań organu, bowiem dotyczą obowiązków spoczywających na sądzie rozpoznającym skargę. Pozbawiony jakichkolwiek podstaw faktycznych jest też zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Organ wskazał, iż - podobnie zresztą jak w przypadku innych przywołanych przez skarżących przepisów prawa - skarżący nie precyzują na czym miałby polegać fakt naruszenia tego przepisu. W myśl jego brzmienia informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Organ podkreślił, iż udostępnił skarżącym wszelkie informacje noszące znamiona informacji publicznej, w pełnym zakresie, w jakim tą informacją dysponował. Bezsporne jest, że korespondencja zawierająca odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej dotarła do skarżących przed wniesieniem skargi, tj. 18 kwietnia 2025 r., podczas gdy skarga została sporządzona w dniu 11 maja 2025 r. Wniosek skarżących o udostępnienie informacji wpłynął do organu w dniu 31 marca 2025 r., natomiast pisma zawierające odpowiedzi na wniosek zostały wysłane skarżącym w 9 dniu od dnia jego otrzymania. Całkowicie chybiony jest tym samym zarzut naruszenia przepisów art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Bez żadnych wątpliwości należy przyjąć, iż organ wypełnił obowiązek określony w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis wymaga udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ zaznaczył, że jako bezprzedmiotowy uznać również należy zarzut dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Organ udzielił odpowiedzi na każde z pytań, które zawarte zostało we wniosku skarżących o udzielenie informacji publicznej. Organ wskazał, w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p., iż organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma obowiązku jej udostępnienia, nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nie ma też obowiązku wydawania decyzji w sytuacji, gdy podanie o udzielenie informacji obejmuje żądania udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi. Jest to oczywiste również w świetle orzecznictwa (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 18/23 i wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 119/17). Wskazać też należy, iż oceny czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie można kształtować tylko i wyłącznie w oparciu o przypisywanie organowi powinności dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy - w ocenie wnioskodawcy - winien nią dysponować (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 83/20). W sytuacji, w której organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej informuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją nie można mu skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku. Jest to bowiem zgodna z prawem forma załatwienia wniosku w przypadku nieposiadania przez jego adresata żądanej informacji publicznej. W trybie informacji publicznej należy udostępnić informacje i dokumenty będące w posiadaniu organu, przez niego wytworzone, przetwarzane lub mu przekazane, jeżeli zawierają żądaną we wniosku informację. Organ ponownie wskazuje, że ustosunkował się do wszystkich pytań skarżących, które stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Odnośnie do pytania o wypłatę odszkodowań (pytanie 10) organ wskazał, że jakkolwiek ma ono walor informacji publicznej, ponieważ dotyczy majątku publicznego, to niewątpliwie PPIS w Kościerzynie nie zajmuje się kwestią wypłaty odszkodowań z tytułu wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych. Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm. - dalej "u.z.z.c.z.") właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych - jako dotyczące majątku publicznego - mają walor informacji publicznej, nie sposób przyjąć, aby informacje te pozostawały w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej. Odpowiedź organu w tym zakresie, prezentująca całą procedurę ubiegania się o odszkodowanie, jest wyczerpująca i wiarygodna. Prawdziwe jest również stanowisko organu, że nie posiada listy osób dorosłych powyżej 19. roku życia uchylających się od szczepień, ponieważ obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku prowadzenia takiego wykazu (pytanie 2), a także że nie prowadzi statystyk szczepień ochronnych ze względu na narodowość (pytanie 3). W sytuacji, w której organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej informuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją nie można mu skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku. Jest to bowiem zgodna z prawem forma załatwienia wniosku w przypadku nieposiadania przez jego adresata żądanej informacji publicznej. W zakresie dotyczącym pytań 4 cz. 2 , 8 i 12 organ wskazał, iż informacje nie posiadają waloru informacji publicznej i już tylko z tego względu - niezależnie od treści odpowiedzi udzielonych na te pytania - organowi nie można skutecznie zarzucić bezczynności. Informacji publicznej nie stanowią bowiem dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 u.z.z.c.z. w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Pytania stanowiące zagadnienia polityki ochrony zdrowia w Polsce, zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej (specjalistycznej), metod postępowania leczniczego, farmakologii dotyczącej szczepień ochronnych, nie stanowią informacji publicznej. Z tego względu nie stanowi informacji publicznej wiedza objęta pytaniem numer 1 na temat utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 129/23 i cytowane tam orzecznictwo). Ponadto Inspektor wskazał, że nie prowadzi badań w kierunku okresu utrzymywania się odporności u osób zaszczepionych. Tak samo rzecz się ma z pytaniem numer 4, które dotyczy ilość dokonanych przez lekarzy odroczeń szczepień oraz listy przeciwskazań do szczepień w Polsce oraz tego, kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia. Pytanie dotyczy polityki ochrony zdrowia oraz wiedzy medycznej. Organ pomimo tego wskazał skarżącym ilość odroczeń szczepień ochronnych na terenie swojej jurysdykcji, wskazując jednocześnie, że nie dysponuje pozostałymi wnioskowanymi danymi. Również odpowiedź na pytanie 11, w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem, niewątpliwie stanowi element wiedzy medycznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 69/24). Informacji publicznej nie dotyczą także skierowane do organu zapytania o opinię czy stanowisko co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, zwracanie się do organu o dokonywanie wykładni przepisów, w tym wnioski stanowiące w istocie prośbę o udzielenie porady prawnej (pytanie numer 9 oraz numer 10). Odpowiedź na te pytania sprowadza się do znajomości przepisów prawa, których treść nie stanowi informacji publicznej, a ponadto należy stwierdzić, że inspektor nie ma kompetencji do badania konstytucyjności przepisów (pytanie 16) (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2024r., sygn. akt II SAB/Bd 16/24). Odnośnie do pytania numer 13 dotyczącego podstawy prawnej obowiązku poddania się szczepieniu, to wskazano tę podstawę w sposób pełny i wyczerpujący. Niezależnie zatem od stwierdzenia, czy zagadnienie to dotyczy wiedzy prawniczej czy należy do zakresu funkcjonowania organu, strona uzyskała wyczerpującą odpowiedź na zadane pytanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie wzbudza wątpliwości, że nie jest także informacją publiczną zagadnienie dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia (por.m.in. wyroki WSA w Lublinie: z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 9/23 i II SAB/Lu 10/23 oraz z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 161/22). Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym, co prawidłowo dostrzegł organ w odpowiedzi na pytanie numer 12 i 17. Na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego bądź innych organów władzy publicznej. W związku z powyższym organ nie był obowiązany do udzielania informacji dotyczących zadań czy kompetencji innych organów administracji publicznej, jak również nie sporządza opinii medycznych lub innych opinii eksperckich (pytania 14 i 15). Nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego. Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nie można zarzucić organ wskazał, ze nie można mu zarzucić bezczynności. Jednocześnie wyjaśniono, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub z chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 k.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tak więc w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17). Jako że skarżący na żadnym etapie postępowania nie wskazali na czym polega niepełność lub niejasność udzielonej odpowiedzi skarga w tym zakresie jest oczywiście bezzasadna. Pismo z dnia 9 kwietnia 2025 r. udziela pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na pytania postawione w treści podania z dnia 28 marca 2025 r. Organ podkreślił, że udzielił skarżącym w odpowiedzi informacji i wyjaśnień, których zakres znacznie wykracza poza wykonanie obowiązku udzielenia informacji publicznej. Organ miał przy tym na względzie, by przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, jako wierzyciel obowiązku wykonania szczepień ochronnych, podjąć wszelkie działania informacyjne wobec zobowiązanych (tutaj: skarżących) zmierzające do dobrowolnego wykonania przez nich obowiązku. Sam fakt, że skarżący w niniejszej sprawie nie są zadowoleni z uzyskanych od organu odpowiedzi nie jest wystarczający, by uznać bezczynność organu w niniejszej sprawie. Brzmienie skargi wskazuje, iż celem skarżących w gruncie rzeczy nie było uzyskanie informacji publicznej w zakresie szczepień ochronnych. Skarżący oczekiwali jedynie, by organ w swej odpowiedzi potwierdził ich własne poglądy w przedmiocie obowiązku szczepień ochronnych, ich ocenę sytuacji prawnej w tym zakresie, w zakresie ugruntowanego na tym tle porządku prawnego, ewentualnie uzyskanie od organu porad prawnych. Organ wskazał, iż w jego ocenie skarżący w sposób oczywisty uchylają się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka, przy okazji nadużywając instytucji wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazuje na to fakt, że po uzyskaniu odpowiedzi nie zgłaszali organowi żadnych zastrzeżeń co do kompletności lub jasności udzielonych informacji, lecz od razu skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego, w której przywołali fragmenty z orzeczeń sądów administracyjnych, iż niepełna lub niejasna odpowiedź wyczerpuje znamiona bezczynności. PPIS w Kościerzynie wyjaśnił, iż z urzędu posiada wiedzę, że środowiska, które powszechnie negują obowiązek szczepień podejmują działania pozorne, które mają na celu wykreowanie wrażenia jakoby takie osoby były "ostrożnymi zwolennikami" szczepień. W tym celu korzystają z doskonale znanych organowi internetowych baz danych i wiedzy (forma internetowe), aby przyjąć metodykę postępowania utrudniającą egzekwowalność obowiązków szczepień. W tym celu osoby takie zadają te same pytania, z którymi tutejszy organ spotyka się już od kilkunastu miesięcy. Jest to także droga do powstrzymania postępowań egzekucyjnych, gdyż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, obciążane reżimem u.d.i.p., muszą uczynić wszystko, aby terminowo udzielić odpowiedzi, w celu uchylenia się od zarzutu popadnięcia w bezczynność. Powtarzalność zadawanych pytań w sposób oczywisty wskazuje na brak rzeczywistej chęci uzyskania informacji publicznej, a samo ich zadawanie zmierza do próby sparaliżowania działań organów. Potwierdza to chociażby każde pismo, jakie skarżący wysyłają do organów inspekcji sanitarnej, ponieważ każde ma jednakowe brzmienie. W ocenie organu stanowi to nadużycia prawa do informacji publicznej, ponieważ sposób postępowania skarżących jest z góry znany i nie zmierza on do wykonywania prawa dostępu do informacji publicznej. Niemniej w niniejszej sprawie organ wnosi o oddalenie skargi w oparciu o jej oczywistą bezzasadność, wykazaną w niniejszej odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Zgodnie z art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1), stwierdzając jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucili Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Kościerzynie bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że "bezczynność" organu występuje wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Istotną kwestią z punktu widzenia oceny stwierdzenia istnienia bezczynności jest ustalenie każdorazowo podstawy prawnej do podjęcia przez podmiot zobowiązany (organ) określonego działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na przedmiot żądania skarżących odnoszący się do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (w skrócie: "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). W myśl natomiast art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego oraz partie polityczne (ust. 2). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3). Ponadto wskazać należy, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał też, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. skarżący są legitymowani do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kościerzynie jest - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - podmiotem zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji. Państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni niewątpliwie należą do organów władzy publicznej, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w powiecie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 416 – dalej także jako: "u.P.I.S."). Przy czym wskazać należy, że Państwowy Inspektor Sanitarny jest organem administracji publicznej obowiązanym do udzielenia informacji publicznych znajdujących się w jego posiadaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 u.P.I.S. w ramach nadzoru sanitarnego i działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także działalności oświatowo-zdrowotnej, w tym dokonanych analiz i ocen epidemiologicznych, opracowanych programów i planów działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej dla podmiotów leczniczych, ustalonym zakresie i terminach szczepień ochronnych oraz sprawowanym w tym zakresie nadzorze, czy też sanitarnym zabezpieczaniu granic państwa (por. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17; w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 119/18 oraz w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 172/23). Dokonując kontroli postępowania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kościerzynie w zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem bezczynności. W przedmiotowej sprawie, w wymaganym ustawą terminie i wbrew przekonaniu skarżących, organ udzielił bowiem odpowiedzi na wszystkie z 17-stu zawartych we wniosku z dnia 28 marca 2025 r. pytań, przy czym analiza poszczególnych punktów odpowiedzi na wniosek potwierdza ich wyczerpujący dany temat charakter. Jednoczesnego zaznaczenia wymaga, że udzielona pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. odpowiedź organu mieści się w ustawowym 14-dniowym terminie, zastrzeżonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., skoro przedmiotowy wniosek wpłynął do organu 31 marca 2025 r. Wobec tego nieuprawnione są przeciwne twierdzenia skarżących, jakoby organ pozostawał w bezczynności. W kontekście treści wywiedzionej skargi Sąd podkreśla, że sam fakt, iż udzielone przez organ odpowiedzi nie są dla wnioskodawców satysfakcjonujące nie oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności. Stan taki uzasadnia wyłącznie bowiem brak adekwatnej do sytuacji reakcji organu na złożony wniosek (jego treść). W przypadku bowiem, gdy informacja, o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ obowiązkowi temu sprostał, ponieważ pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. udzielił skarżącym odpowiedzi na wszystkie zadane pytania i wnioski. Co istotne, w zdecydowanej większości udzielonych pytań organ nie poprzestał na udzieleniu prostej odpowiedzi, bądź prostego wskazania, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej, lecz swoją wypowiedź poprzedził rozbudowanym wyjaśnieniem poruszanej w danym pytaniu kwestii, niejednokrotnie wykraczającym poza zakres informacji publicznej. Wyjaśnienia te stanowią swego rodzaju wstęp do właściwej odpowiedzi. Świadczy to o woli organu wszechstronnego, skrupulatnego i dokładnego poinformowania strony o wszelkich aspektach związanych z obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi, który budziły u skarżących potrzebę wiedzy. Z analizy uzasadnienia skargi wynika, że niejednokrotnie ta właśnie część poszczególnych odpowiedzi organu budzi u skarżących niezadowolenie i przyczynek do głębszej polemiki, stanowiąc jednocześnie podstawę zarzutu bezczynności z uwagi na rzekome nieodniesienie się do pytania. W ocenie Sądu, takie wnioski skarżących są błędne, albowiem analiza całej wypowiedzi organu potwierdza udzielenie rzeczowej odpowiedzi na każde z zadanych pytań. Wyjaśnienia w tym kontekście wymaga ponadto, że instytucja dostępu do informacji publicznej nie stanowi pola do dyskusji z organem na jakiekolwiek, w tym również światopoglądowe, tematy. Jako że udzielenie informacji publicznej stanowi swego rodzaju oświadczenie wiedzy organu w należącej do zakresu jego właściwości dziedzinie, to - jak zasadnie podkreślono w odpowiedzi na skargę - sam fakt, że skarżący w niniejszej sprawie nie są zadowoleni z uzyskanych odpowiedzi nie jest wystarczający by uznać taki stan za bezczynność. Natomiast komentarze skarżących odnoszące się do poszczególnych odpowiedzi, jako niemające merytorycznego charakteru, nie mogły wpłynąć na ocenę zarzucanej organowi bezczynności. Nie wskazują one bowiem, dlaczego w ich ocenie zadane pytanie pozostaje bez odpowiedzi, a sam organ w bezczynności. Tego typu stanowisko skarżących, stanowiące de facto negację udzielonej odpowiedzi (bądź polemikę z tą odpowiedzią), nie może stanowić skutecznego zarzutu w postepowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej. Udzielona w piśmie z dnia 9 kwietnia 2025 r. odpowiedź na pytania formułowane we wstępie wniosku odpowiada zatem ustawowemu obowiązkowi informowania. Całkowicie gołosłowne, ale i oderwane od treści udzielonej przez organ odpowiedzi na wniosek pozostają z kolei twierdzenia skarżących co do braku odpowiedzi na pytania: 4 (jego druga część), 8, 12 i 14-17. Analiza stanowiska organu w sposób oczywisty przeczy tak stawianym przez skarżących tezom. Jeżeli bowiem pytanie wykracza poza zakres informacji publicznej, pisemne poinformowanie strony o tym nie może być traktowane jako brak odpowiedzi. W przypadku pytań 4 (część druga), 8 i 12 organ zasadnie wyjaśnił, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wskazał, iż informacji publicznej nie stanowią dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Podobnie pytania stanowiące zagadnienia polityki ochrony zdrowia w Polsce, zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej (specjalistycznej), metod postępowania leczniczego, farmakologii dotyczącej szczepień ochronnych, nie stanowią informacji publicznej. Stanowisko organu znajduje zatem odzwierciedlenie w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa. Równie niezasadne jest stanowisko skarżących dotyczące pytań: 1-3, 4 (pierwsza jego część), 10 i 13, co do których sformułowano z kolei zarzut niepełnej bądź nieprawidłowej odpowiedzi. W ocenie Sądu, uzyskana przez skarżących odpowiedź jest precyzyjna i zrozumiała. Jak już natomiast wskazano, odmienne przekonanie strony co do odpowiedzi, jakiej powinien udzielić organ nie stanowi o bezczynności organu. Oceniając odpowiedź organu na te pytania Sąd stwierdził, że są one wystarczające dla oddalenia stawianych w tym zakresie zarzutów. W sprawie istotne jest, jak już była o tym mowa, że część żądanych informacji [np. żądania udostępnienia badań bezpieczeństwa szczepionek, badań wykluczających u dziecka przeciwskazań do podania poszczególnych szczepionek, czy też udostępnienia szczepionek niezawierających związków glinu i rtęci (...)] nie znajduje się w dyspozycji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kościerzynie. Dysponentem informacji dotyczącej składu zamówionych szczepionek jest producent preparatów szczepionkowych. Natomiast o tym, czy istnieją przeciwskazania do podania szczepionki u dziecka decyduje lekarz po przeprowadzeniu lekarskiego badania kwalifikującego składającego się ze szczegółowego wywiadu z rodzicem, bądź opiekunem prawnym dziecka oraz badaniu fizykalnym przeprowadzonym u osoby małoletniej. Szczepionki służące do realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych kupuje Minister Zdrowia zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych (art. 18 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 924). Organ nie ma zatem wpływu na to, jakie szczepionki są wykorzystywane u dzieci do realizacji szczepień zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych, stad wysnuwanie w tym zakresie wniosków, czy zapytań jest nieuzasadnione. Sąd pragnie wyjaśnić, że określony podmiot (organ) - w ramach procedury dostępu do informacji publicznej - jest obowiązany do udzielenia informacji, która jest w jego posiadaniu, bądź też do wskazania, gdzie taką informację można uzyskać (jeśli posiada taką wiedzę). Jeżeli natomiast nie ma takiej wiedzy, to wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji. Nie ma obowiązku poszukiwania i wskazywania gdzie żądane informacje można uzyskać. W związku z tym należy wyjaśnić, że ocenie sądu administracyjnego podlega prawdopodobieństwo nieposiadania przez organ, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej, danej informacji publicznej z uwzględnieniem zakresu jego działania i kompetencji (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 752/12). Stosownie zaś do art. 5 u.P.I.S., do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2, należy: 1) dokonywanie analiz i ocen epidemiologicznych; 2) opracowywanie programów i planów działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej, przekazywanie ich do realizacji podmiotom leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz kontrola realizacji tych programów i planów; 3) ustalanie zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie; 4) wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w wypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych; 4a) wydawanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia; 5) planowanie i organizowanie sanitarnego zabezpieczenia granic państwa; 6) nadzór sanitarny nad ruchem pasażerskim i towarowym w morskich i lotniczych portach oraz przystaniach; 7) udzielanie poradnictwa w zakresie spraw sanitarno-epidemiologicznych lekarzom okrętowym i personelowi pomocniczo-lekarskiemu, zatrudnionemu na statkach morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych; 8) kierowanie akcją sanitarną przy masowych przemieszczeniach ludności, zjazdach i zgromadzeniach (ust. 1). W przypadku konieczności podjęcia natychmiastowych działań wobec osób, o których mowa w art. 22a ust. 2, w sytuacji zagrożenia zdrowia publicznego spowodowanego chorobą szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną decyzja, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, 909 i 1938), może być wydana również przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego albo państwowego granicznego inspektora sanitarnego, który zawiadamia o tym niezwłocznie właściwy organ Wojskowej Inspekcji Sanitarnej. Dalsze postępowanie w sprawie jest prowadzone przez Wojskową Inspekcję Sanitarną (ust. 2). Natomiast w pozostałym zakresie wskazanym w ww. ustawie do obowiązków organu należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów sanitarnych. Wynika z tego, że organ nie był władny do odpowiedzi na wszystkie wymienione we wniosku pytania, co znalazło odzwierciedlenie w udzielonej skarżącym odpowiedzi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw aby przyjąć, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kościerzynie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku skarżących z dnia 28 marca 2025 r., a w związku z tym - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).