III SO/Gd 2/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. Ż. o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Słupsku grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia 7 stycznia 2025 r. M. Ż. (dalej również jako: "wnioskodawca", "strona" lub "skarżący") zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Słupsku grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 4 grudnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła nadesłana przez M. Ż. bezpośrednio do Sądu skarga na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Słupsku w przedmiocie wydania zaświadczenia. Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2024 r. Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przekazano mylnie złożoną bezpośrednio do tutejszego Sądu skargę M. Ż. z dnia 1 grudnia 2024 r. do Dyrektora Aresztu Śledczego w Słupsku. W odpowiedzi Dyrektor Aresztu Śledczego w Słupsku w piśmie z dnia 13 grudnia 2024 r. wyjaśnił, że przedmiotowa skarga M. Ż. zostanie załatwiona w trybie art. 7 Kodeksu karnego wykonawczego (dalej w skrócie: "k.k.w.") i przekazana wraz z aktami sprawy do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcji ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych, jako organowi postępowania wykonawczego właściwemu rzeczowo i miejscowo do jej załatwienia. Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2024 r. Przewodniczący Wydziału III tutejszego Sądu wezwał Dyrektora Aresztu Śledczego w Słupsku do nadesłania w terminie 7 dni m.in. oryginału skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, przy piśmie z dnia 23 grudnia 2024 r., Dyrektor Aresztu Śledczego w Słupsku przekazał poświadczoną za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika organu skargę M. Ż. Organ wyjaśnił dodatkowo, że oryginał skargi został przesłany do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcji ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych, tj. pisma przesłanego na podstawie art. 7 § 3 k.k.w. Kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III tutejszego Sądu z dnia 31 grudnia 2024 r. pełnomocnik organu został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni oryginału skargi M. Ż. wraz z załącznikami. W wezwaniu zawarto informację, że do Sądu nadesłano jedynie uwierzytelnioną kserokopię skargi, tymczasem Sąd aby nadać bieg skardze musi posiadać jej oryginał, który przekazany został do organu. W dniu 13 stycznia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęło pismo pełnomocnika organu kierowane do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcji ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych zawierające prośbę o zwrotne przekazanie oryginału skargi M. Ż. z dnia 1 grudnia 2024 r. Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2025 r. ponownie wezwano pełnomocnika organu do niezwłocznego nadesłania, w terminie 7 dni oryginału skargi M. Ż. W odpowiedzi, w dniu 17 lutego 2025 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęło pismo pełnomocnika organu kierowane do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcji ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych zawierające ponowną prośbę o zwrotne przekazanie oryginału skargi M. Ż. z dnia 1 grudnia 2024 r. W dniu 7 marca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął przekazany przez organ oryginał skargi M. Ż. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Słupsku w przedmiocie wydania zaświadczenia. Z uzasadnienia wniosku M. Ż. o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Słupsku grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi wynika, że pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. wezwano Dyrektora Aresztu Śledczego w Słupsku do przekazania skargi skarżącego w terminie 15 dni. W odpowiedzi na skargę z dnia 13 grudnia 2024 r. (złożonej w sprawie III SAB/Gd 450/24 – przyp. Sądu) organ poinformował, że skarga zostanie rozpatrzona w trybie art. 7 k.k.w. i przekazana wraz z aktami sprawy do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcji ds. Penitencjarnych. Tym samym organ w sposób niebudzący wątpliwości rażąco zlekceważył zarządzenie w przedmiocie przekazania skargi, albowiem nie wywiązał się z nałożonych przez Sąd obowiązków. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Dyrektor Aresztu Śledczego w Słupsku wniósł o odrzucenie wniosku, ewentualnie - w przypadku nieodrzucenia wniosku - o jego nieuwzględnienie i niewymierzanie grzywny. Ponadto organ wniósł o dopuszczenia wymienionych w odpowiedzi na wniosek dowodów z dokumentów na fakt sposobu zakwalifikowania skargi M. Ż. i przekazania sprawy do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcja ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych oraz zwracania się przez Areszt Śledczy w Słupsku do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcja ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych o przekazanie skargi stosownie do wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi M. Ż. W uzasadnieniu organ wskazał, że Areszt Śledczy w Słupsku wykonuje także czynności związane z realizacją kary pozbawienia wolności, tak jak wobec wnioskodawcy. Powoduje to z kolei, że pisma wnoszone przez osoby pozbawione wolności a kierowane do Aresztu Śledczego w Słupsku należy odczytywać przez pryzmat okoliczności, w których zostały złożone, ich treści w powiązaniu z rzeczywistymi intencjami osoby składającej pismo oraz w powiązaniu z ich uprawnieniami wynikającymi z przepisów szczególnych mających do nich zastosowanie w takiej sytuacji, tj. Kodeksu karnego wykonawczego, a w szczególności przepisu art. 6 § 2, zgodnie z którym: "Skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie". Istotnym przy tym jest to że przepisy Kodeksu karnego wykonawczego nie odsyłają do Kodeksu postępowania administracyjnego (w tym do przepisów Działu VII Wydawanie zaświadczeń), lecz - na zasadzie art. 1 § 2 k.k.w. - do Kodeksu postępowania karnego. Przepis art. 6 § 2 k.k.w. dotyczy zatem składania skarg, wniosków i próśb do organów postępowania karnego wykonawczego przez skazanych. W dniu 21 listopada 2024 r. do Dyrektora Aresztu Śledczego w Słupsku wpłynęła prośba skazanego M. Ż. z dnia 19 listopada 2024 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia o prewencyjnym stosowaniu względem niego środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek zakładanych na ręce trzymane z przodu. Prośba ta zaewidencjonowana została pod sygn. akt: 453.90.1.2024 r. Organ nadmienił, że uprawnienie funkcjonariuszy Służby Więziennej do zastosowania tego typu środka przymusu wynika wprost z zapisów ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2418), gdzie wskazano, iż środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek można użyć także prewencyjnie w celu zapobieżenia ucieczce osoby umieszczonej areszcie lub wobec osoby pozbawionej wolności, a także w celu zapobieżenia objawom agresji lub autoagresji tych osób. Przedmiotową prośbę potraktowano jako prośbę w rozumieniu ww. art. 6 § 2 k.k.w., a nie jako wniosek o wydanie zaświadczenia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na okoliczności, że M. Ż. jest osobą odbywająca karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w Słupsku, zaś jego prośba dotyczyła wydania zaświadczenia o prewencyjnym stosowaniu wobec niego kajdanek. Ponadto Areszt Śledczy w Słupsku miał na uwadze okoliczność, że z treści przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wydawania zaświadczeń (art. 217 i dalsze) wynika, iż dotyczą one zaświadczeń wydawanych przez organy administracji publicznej, zaś ubiegający się o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W okolicznościach sprawy Areszt Śledczy w Słupsku nie występuje zaś jako organ administracji ale jedynie jako podmiot realizujący wobec wnioskodawcy karę pozbawienia wolności. Skargi takich osób w tych okolicznościach związane z nierealizowaniem przez jednostki penitencjarne próśb osób pozbawionych wolności rozpatruje właściwy sąd penitencjarny, co z kolei powoduje niedopuszczalność skargi, a w konsekwencji odrzucenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt IV SO/Po 14/23 oraz postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt III OZ 21/23). Na okoliczność potraktowania prośby wnioskodawcy w taki sposób wskazywał Areszt Śledczy w Słupsku w piśmie kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2024 r. (nr D/D.451.562.16.2024. KK), złożonym na fakt sposobu zakwalifikowania skargi wnioskodawcy i przekazania sprawy do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcja ds. Penitencjarnych i Nadzoru na Wykonywaniem Orzeczeń Karnych. Na wypadek nieuznania zasadności zaprezentowanej argumentacji organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku i niewymierzanie grzywny. Dyrektor Aresztu Śledczego w Słupsku wskazał na specyfikę i charakter okoliczności sprawy. Podkreślił, że w piśmie kierowanym do Sądu z dnia 13 grudnia 2024 r. (nr D/D.451.562.16.2024. KK) wskazywał, że wniosek, wobec jego negatywnego rozpatrzenia, został przekazany zgodnie z właściwością do Sądu penitencjarnego, tj. Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcja ds. Penitencjarnych i Nadzoru na Wykonywaniem Orzeczeń Karnych i znajduje się tam do chwili obecnej. Areszt Śledczy w Słupsku w żaden sposób nie lekceważył zarządzeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku dotyczących przekazania skargi - wniosku (na co wadliwie wskazuje wnioskodawca), ponieważ po każdorazowym wezwaniu Sądu w tym zakresie zwracał się w tej sprawie do Sądu penitencjarnego informując przy tym - w trybie do wiadomości - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Areszt Śledczy w Słupsku nie ma żadnych możliwości sprawczych, aby spowodować przekazanie skargi przez sąd penitencjarny zgodnie z wezwaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Z tego też powodu organ poddał pod rozwagę Sądu - wobec bezskuteczności dwóch pism Aresztu Śledczego w Słupsku - o zwrócenie się bezpośrednie do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcja ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych o przekazanie oryginału skargi M. Ż. W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2025 r. wnioskodawca podtrzymał stanowisko w sprawie dotyczące ukarania organu grzywną. Ustanowiony dla wnioskodawcy w sprawie pełnomocnik z urzędu, w piśmie procesowym z dnia 17 marca 2025 r., wniósł dodatkowo o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wymienionych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt III SAB/Gd 450/24. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik podniósł m.in., że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 16 kwietnia 2024 r. (sygn. akt III OPS 1/23) uznał, iż dopuszczalny jest wniosek o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., w sytuacji gdy skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że o dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego może rozstrzygać wyłącznie ten sąd, a nie organ, za pośrednictwem którego skarga została wniesiona. Zdaniem pełnomocnika, argumentacja organu jakoby nieprzekazanie skargi wynikało z uznania przez organ jej niedopuszczalności w trybie sądowoadministracyjnym nie znajduje uzasadnienia. Dla ustalenia odpowiedzialności organu nie mają znaczenia pobudki, jakimi kierował się organ postępując w sposób sprzeczny ze zobowiązaniem Sądu i z normą art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd - w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. - może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów), a postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a spełnia trzy dopełniające się funkcje. Jej główną funkcją niewątpliwie pozostaje dyscyplinowanie organów, które nie wykonują nałożonych na nie na mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązków. Wskazana grzywna służy ponadto zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości, stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Funkcją grzywny jest także ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Użyte w art. 55 § p.p.s.a. sfomułowanie: "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny" wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona została ostatecznie uznaniu sądu. Wymierzając organowi grzywnę sąd bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy - może uwzględnić m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1259/13, a także postanowienie WSA w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SO/Łd 17/17). Wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13). Reasumując, z treści art. 55 ust 1 p.p.s.a. wynika, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od łącznego zaistnienia dwóch warunków, to jest złożenia wniosku o wymierzenie grzywny oraz niewykonania w ogóle lub wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie warunki te zostały spełnione. Poza złożeniem stosownego wniosku w okolicznościach faktycznych sprawy nie budzi wątpliwości, że organ nie wywiązał się z wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązku, tj. przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W rozpoznawanej sprawie skarga M. Ż. została wniesiona bezpośrednio do tutejszego Sądu, który przekazał ją następnie organowi celem nadania sprawie właściwego biegu. Termin o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. powinien być więc liczony od dnia doręczenia przedmiotowej skargi organowi przez Sąd, co miało miejsce w dniu 9 grudnia 2024 r. (przy piśmie o nr III Dk/Gd 94/24). Termin na przekazanie skargi upływał tym samym 8 stycznia 2025 r. Finalnie jednak oryginał skargi M. Ż. z dnia 1 grudnia 2024 r. wpłynął do tutejszego Sądu dopiero w dniu 7 marca 2025 r. (data nadania przez organ - 4 marca 2025 r.). Pomimo niewątpliwego uchybienia wskazanego terminu, w ocenie Sądu, wniosek skarżącego - w okolicznościach niniejszej sprawy - nie zasługiwał na uwzględnienie. Dokonując takiej jego oceny Sąd miał bowiem na uwadze, że organ nie zaniechał obowiązkowi przekazania skargi strony ze złej woli, lecz na skutek odmiennej interpretacji przepisów prawa. Oddalając wniosek o wymierzenie organowi grzywny Sąd wziął pod uwagę postawę organu, który niezwłocznie reagował na wszystkie wystosowane przez Sąd wezwania, dążąc niewątpliwie do umożliwienia Sądowi realizacji kompetencji orzeczniczych. Zauważyć należy, że na wezwanie Sądu z dnia 17 grudnia 2024 r. - pomimo, że czynność ta była niewystarczająca - organ przekazał jednak poświadczoną za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika organu skargę M. Ż. W odpowiedzi na kolejne wezwania tutejszego Sądu z dnia 31 grudnia 2024 r. i 30 stycznia 2025 r. organ przedłożył skierowane do Sądu Okręgowego w Słupsku Sekcji ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych pisma zawierające prośbę o zwrotne przekazanie oryginału skargi M. Ż. celem przekazania do tutejszego Sądu. Pisma te świadczą niewątpliwie o woli organu naprawienia wynikłego w sprawie błędu proceduralnego. O ile zatem do nieprzekazania skargi w przepisanym prawem terminie ewidentnie doszło, a winę za to ponosi wyłącznie organ, to jednak nie wiązało się to ze zbagatelizowaniem skargi, czy też próbą nienadania sprawie jakiegokolwiek biegu. Bazując na posiadanej wiedzy, zdobytym doświadczeniu i dotychczasowej praktyce organ uznał, że właściwsze będzie nadanie sprawie biegu zgodnie z wynikającymi z Kodeksu karnego wykonawczego procedurami, nie zaś mylną - w ocenie organu - wolą skarżącego. W tym świetle, jak też z uwagi na to, że finalnie skarga (jej oryginał) została do Sądu przekazana, wymierzenie grzywny – w ocenie Sądu - byłoby ze wszech miar niecelowe, nie realizowałoby bowiem żadnej z opisanych funkcji nałożenia grzywny. Wniosek nie zasługiwał tym samym na uwzględnienie. Wbrew natomiast stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi organu na wniosek o wymierzenie grzywny, brak jest podstawy prawnej do odrzucenia przedmiotowego wniosku. W tym kontekście należy przywołać treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2024 r. (sygn. akt III OPS 1/23), zgodnie z którą dopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. nawet w sytuacji, gdy skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że "nie może budzić żadnych wątpliwości, że o dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego, może rozstrzygać wyłącznie ten sąd, nie zaś organ za pośrednictwem, którego skarga została wniesiona. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ ten musi więc przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na tę skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, przy czym przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy. Obowiązek ten spoczywa na organie w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że na realizację obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nie może w żaden sposób wpływać przekonanie organu, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie, w której wniesiona została skarga (zob. postanowienia NSA z: dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III OZ 635/21 oraz z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III OZ 309/22). Reasumując, podkreślić należy, że grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter nie tylko dyscyplinujący, ale także represyjny i prewencyjny. Orzeczenie sądu w przedmiocie wymierzenia grzywny ma charakter uznaniowy. Sąd podejmując takie rozstrzygnięcie bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami, czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy, w tym również i to, czy skarga z oczywistych przyczyn była niedopuszczalna. Mając zatem na uwadze wskazany powyżej brak intencjonalności po stronie organu w nieterminowym przekazaniu oryginału skargi do tutejszego Sądu, a jednocześnie terminowe przekazanie Sądowi kopii pism i dokumentów związanych z wniesioną przez M. Ż. skargą wraz z ustosunkowaniem się organu do tej skargi i przedstawieniem stanowiska w tej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że wniosek o wymierzenie grzywny nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).