I SA/Gl 1396/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowanego przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 28 grudnia 2017 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą skarżącemu O. S. zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn w kwocie [...] zł z tytułu nabycia spadku po zmarłym F. W.. W piśmie z dnia 28 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaakcentował, że w dniu 15 grudnia 2017 r. doręczono skarżącemu wezwanie do uregulowania należności z tej decyzji wynikającej. Powołał się też na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2827/15, którym uchylono poprzedni, wydany w niniejszej sprawie, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 900/14 i przekazano sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Mając na względzie powyższe, autor wniosku zaznaczył, że zapłata kwoty [...] zł znacznie przewyższa możliwości finansowe skarżącego, a brak dobrowolnego jej uiszczenia skutkował będzie wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co może spowodować ciężkie do odwrócenia skutki. Jednocześnie za godne uwagi uznał podkreślenie, że perspektywa powtórnego rozpoznania skargi daje szansę na bezprzedmiotowość czynności egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywane żądanie nie może zostać uwzględnione. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego samo sygnalizowanie groźby wystąpienia negatywnych dla sfery majątkowej skarżącego konsekwencji wykonania decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej należności uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jego zdolności płatniczej. Dopiero ono pozwalałoby stwierdzić, czy powinność zapłaty określonej kwoty pieniężnej może spowodować wskazane dolegliwości. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez zrekonstruowania sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Tymczasem niezbędnych w tym zakresie dokumentów w aktach sprawy brak, przede wszystkim nie zostały one załączone do rozpoznawanego wniosku. Twierdzenie o negatywnych dla sfery majątkowej skarżącego konsekwencjach wykonania zaskarżonej decyzji uznać zatem należy za gołosłowne. Brak poparcia go odwołaniem się do niezbędnego materiału źródłowego uniemożliwia bowiem weryfikację jego wiarygodności i tym samym uznanie, by wystąpienie sygnalizowanego zagrożenia po pierwsze było realne, a po drugie – wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrywane żądanie nie zasługuje na uwzględnienie także z uwagi na drugi argument podniesiony przez wnioskodawcę w postaci ryzyka wykonania decyzji, która może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Podkreślenia bowiem wymaga, że kwestia zasadności skargi nie stanowi przedmiotu rozważań na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sama ewentualność uwzględnienia skargi nie jest natomiast przesłanką pozytywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zatem nastąpić z tego powodu, że być może skarga okaże się zasadna. Konkludując, na podstawie akt niniejszej sprawy, w tym argumentów przedstawionych na poparcie wniosku, nie było możliwe stwierdzenie, by w analizowanym przypadku została spełniona którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.