I SA/Gl 1470/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Anna Rotter, Protokolant st. sekretarz sądowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. S., A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości wydanej wobec A. S. i A. S. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...], gdyż nie stwierdzono przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej: O.p.). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. po rozpoznaniu odwołania A. S. i A. S. (dalej: podatnicy, strona, skarżący) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...] zł oraz wysokości odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł naliczonych od zaległości z tytułu zaliczek miesięcznych na ten podatek za 2006 r. od dochodów osiągniętych z działalności gospodarczej przez A. S. (kwota [...] zł) oraz od dochodów osiągniętych z działalności gospodarczej przez A. S. (kwota [...] zł) - uchylił ww. decyzję organu I instancji w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy określając stronie to zobowiązanie w wysokości [...] zł, a w pozostałej części, dotyczącej odsetek za zwłokę naliczonych od zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za ten rok, utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Skarga na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 249/11. NSA oddalił skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 503/12. W dniu 21 stycznia 2020 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo pełnomocnika podatników, w którym wniesiono o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...]. We wniosku tym jako przyczynę wznowienia postępowania powołano przesłankę wskazaną w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18, którego publikacja nastąpiła w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2019 r. (seria C, nr 423, str. 8). Zdaniem autora tego (złożonego w terminie) wniosku orzeczenie to ma zasadniczy wpływ na treść ww. decyzji ostatecznej. Organy obu instancji jako dowody w rozpatrywanej sprawie powołały bowiem dowody przeprowadzone w innych postępowaniach. Jednakże nie wskazały z jakich postępowań dowody te czerpią i jaki jest ich związek z rozpatrywaną sprawą. W tym kontekście podniesiono, że TSUE wskazał w ww. orzeczeniu, że organ podatkowy ma obowiązek zapoznania podatnika z dowodami pochodzącymi z powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza wydać decyzję. Tym samym Trybunał uznał, że nie można pozyskiwać dowodów z postępowań pozostających bez związku z postępowaniem prowadzonym wobec podatnika. Nadto, podatnik ma prawo dostępu do wszystkich dowodów zebranych w trakcie tych powiązanych postępowań administracyjnych dla oceny ich faktycznego znaczenia w postępowaniu prowadzonym wobec niego - dla zachowania prawa do obrony. Jak wykazano w odwołaniu i całym postępowaniu, działania organu nie umożliwiły spełnienia tych koniecznych warunków, a przede wszystkim organ nie pokazał związku postępowań, z których czerpał rzekome dowody, z postępowaniem prowadzonym wobec wnioskodawców. W szczególności dotyczy to dowodów odnoszących się do współpracy z kontrahentem A, gdzie nie przeprowadzono żadnych dowodów w przedmiotowym postępowaniu, a posiłkowano się jedynie dokumentacją uzyskaną z bliżej nieznanych postępowań podjętych wobec tego kontrahenta przez właściwy organ podatkowy. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] (doręczonym w dniu 1 sierpnia 2020 r.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wznowił postępowanie podatkowe zakończone ww. ostateczną decyzją organu II instancji z dnia [...] nr [...]. W toku ww. wznowionego postępowania pełnomocnik podatników złożył w dniu 3 sierpnia 2020 r. pismo zawierające żądanie wskazania w decyzji ostatecznej "dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu, które stanowiły o rozstrzygnięciu i ich enumeratywne wyliczenie". Z kolei w reakcji na postanowienie wydane w trybie art. 200 i art. 123 § 1, art. 200 § 1 O.p. pełnomocnik strony przesłał pismo z dnia 9 grudnia 2020 r., w którym przyznał, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaistniały okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie postępowania. Zarazem dopuszczalne jest rozstrzygnięcie co do istoty sprawy (art. 245 O.p.). W tym kontekście podniósł, że w uprzednim piśmie wniósł o "wskazanie tych istotnych elementów celem wykazania zasadności wniosku wznowieniowego i dążenia do zmiany decyzji ostatecznej lub przekonania strony, że organ dopełnił wymogów, na które wskazał TSUE w wyroku w sprawie C-189/18" i nie otrzymał merytorycznej odpowiedzi w tym zakresie." Po wznowieniu postępowania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przeprowadził postępowanie, w wyniku którego stwierdził, że podniesione we wniosku okoliczności nie stanowią przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Uznano bowiem, że zagadnienie, którego dotyczy wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 nie pozostaje w takim związku z zaistniałym w przedmiotowej sprawie stanem faktycznym, aby uzasadnionym było powoływanie się na spełnienie określonej w ww. przepisie przesłanki. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzja objęta przedmiotowym wnioskiem o wznowienie postępowania wydana została na gruncie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a spór w tej sprawie dotyczył pozbawienia strony prawa rozliczenia jako kosztów uzyskania przychodu wydatków, udokumentowanych nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez A na rzecz firmy A. S. Strona nie wykazała, że zakup towarów handlowych i usług opisany w tych dokumentach faktycznie wystąpił i poniosła ich koszt. Nie przedłożyła także żadnych dokumentów, które potwierdzałyby sprzedaż zakupionych towarów, bądź wskazywałyby w jakim celu zostały zakupione usługi, i czy w ogóle zostały wykonane. Strona nie kwestionowała przy tym, że towar objęty spornymi fakturami nie został sprzedany, a zarazem nie został ujęty w remanencie końcowym. Zauważono przy tym, że wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien łącznie spełniać dwa warunki: być faktycznie poniesiony i pozostawać w związku z przychodem danego roku, co wynika z art. 22 ust. 1 ww. ustawy podatkowej. To podatnik winien wyjaśnić, co stało się z rzekomo zakupionym towarem przedkładając odpowiednie dowody, czego w realiach tejże sprawy nie uczynił. Dalej organ odniósł się do argumentacji strony, w której wskazywano, że w ww. decyzjach organów obu instancji powołano, jako dowody w sprawie, dowody przeprowadzone w innych postępowaniach i nie pokazano związku tych postępowań z postępowaniem prowadzonym wobec podatników. W tym zakresie po pierwsze podkreślono oczywistą odmienność zaistniałych - w przedmiotowej sprawie i sprawie zawisłej przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej - stanów faktycznych i prawnych. Ponadto wskazano, że jak wynika z korespondencji Naczelnika Urzędu Skarbowego właściwego dla A, w stosunku do tego kontrahenta nie prowadzono kontroli podatkowej czy czynności sprawdzających celem weryfikacji wystawionych w 2006 r. faktur na rzecz podatnika z uwagi na brak kontaktu z właścicielem tego podmiotu. W tym stanie rzeczy wskazano, że o żadnych dowodach z innych postępowań mowy być nie może, a stawiany zarzut jest chybiony. Jako niezrozumiałe oceniono zatem wskazywanie w piśmie z dnia 3 sierpnia 2020 r., że w postępowaniu wymiarowym uznano "za niewiarygodnych świadków, którzy zeznawali potwierdzając stanowisko strony (...)" oraz zarzucanie, że "organy nie przesłuchały kluczowych świadków". W realiach sprawy nie miały bowiem miejsca przesłuchania świadków, ani strona nie wnioskowała o takowe. Inna kwestia sporna w tej sprawie dotyczyła nieuznania za koszt uzyskania przychodów przekraczających limit wydatków na reklamę niepubliczną poniesionych w 2006 r., jednakże nie została ona wskazana w ww. wniosku z dnia 14 stycznia 2020 r. W związku z tym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od osób fizycznych za 2006 r. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia zarzucono: 1. naruszenie w stopniu rażącym przepisów O.p., to art. 120, art.121 § 1 i § 2, art. 122 oraz art.124 poprzez ich pominięcie, 2. naruszenie art.124 O.p. w związku z jej art. 120 i art. 121 § 1 przez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organy kierowały się rozpatrując sprawę i przywołując wyroki sądowe, których związku ze sprawą nie wyjaśniono, 3. rażące naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez pominięcie tego przepisu, 4. niezastosowanie się do dyspozycji wiążących w sprawie zasad wynikających z wyroku TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18. Zdaniem autora wniosku, orzeczenie to ma zasadniczy wpływ na treść ww. decyzji ostatecznej. Wskazany wyrok, jak i przytoczone tam orzecznictwo dotyczą m. in. poszanowania prawa do obrony i praw gwarantowanych UE. Wyznaczają standardy należytej staranności organów podatkowych wszystkich państw Unii Europejskiej. W opinii strony wszystkie rzekome dowody, które zostały wskazane na niekorzyść strony były przeprowadzone tak, że strona nie miała możliwości uczestniczenia w ich przeprowadzeniu, co znacznie odbiega od zaleceń TSUE. Organy winny z własnej inicjatywy wyjaśnić przesłanki, którymi się kierowały korzystając z tego materiału dowodowego, pokazać jego związek z prowadzonym postępowaniem i znaczenie tego materiału dla sprawy. Te działania nie nastąpiły i na to wskazuje strona, żądając uchylenia decyzji w trybie nadzwyczajnym. Co do zakresu kontroli sądowych decyzji administracyjnych leżących u podstaw tego podstępowania, podniesiono, że wskazania wynikające z wyroku TSUE C-189/18 nie były wówczas podnoszone przez stronę, jak i nie były badane przez WSA w Gliwicach, gdyż te aspekty postępowania były wówczas uznawane za niemające wpływu na wynik sprawy. Pozostałą treść odwołania stanowi polemika z wyrwanymi z kontekstu twierdzeniami organu I instancji, nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W świetle postawionych zarzutów i zaprezentowanej argumentacji, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] i decyzji ją poprzedzających (decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] "utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...])" w całości i umorzenie postępowania podatkowego. Pismem z dnia 23 lipca 2021 r. pełnomocnik stron wypowiedział się co do zebranego materiału dowodowego wskazując, iż organ odwoławczy nie wydał żadnego postanowienia, z którego wynikałoby poszerzenie materii dowodowej i nie przeprowadził żadnych czynności, o których strona byłaby zawiadomiona. W podsumowaniu podtrzymano stanowisko wyrażone w odwołaniu o uchylenie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., stwierdzenie i zwrot nadpłaty w tym podatku oraz umorzenie postępowania podatkowego. Powyższe odwołanie nie zostało uwzględnione. Organ II instancji wskazał, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. C-189/18 miał wpływ na wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach decyzję ostateczną z dnia [...] nr [...], o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Zgodnie z tą regulacją, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wznowienie postępowania, jak na wstępie wyjaśniono, jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wymienioną wyczerpująco w art. 240 O.p. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w ww. przepisie. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Stąd wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p. W przypadku zatem złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ podatkowy - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - po uprzednim zbadaniu dopuszczalności wznowienia postępowania, winien wydać-na podstawie art. 243 § 1 O.p. postanowienie o wznowieniu postępowania i w ramach toczącego się postępowania bezspornie ustalić wystąpienie przesłanki wznowieniowej, a następnie dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji kończącej to postępowanie wydanej na podstawie art. 245 § 1 O.p. Opisane rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania - objętej wnioskiem strony z dnia 14 stycznia 2020 r. decyzji ostatecznej, ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów odwołania. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być bowiem wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt. I FSK 613/20 oraz z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 238/21). Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. Aprobując twierdzenie organu I instancji, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., wskazano, że nie każde orzeczenie TSUE stanowi podstawę wznowienia, musi mieć ono bowiem wpływ na treść wydanej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych wykształciły się określone kryteria i wskazania prawne co do oceny wpływu orzeczenia TSUE na treść decyzji ostatecznej. Decydującym kryterium jest, by uwzględnienie wykładni prawa przedstawionej w decyzji nadzwyczajnej uzasadniało wydanie odmiennego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 513/17). Nadto orzeczenie TSUE winno mieć walor orzeczenia precedensowego. W postępowaniu wznowieniowym należało zatem poddać ocenie działania organu prowadzące do wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] w świetle wykładni zaprezentowanej w wyroku w sprawie C-189/18, co w zaskarżonej decyzji mogłoby podważyć treść ostatecznego rozstrzygnięcia zapadłego w przedmiotowej sprawie podatkowej. W nawiązaniu do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że posiłkowanie się wyrokami sądów administracyjnych, które interpretowały w swojej treści art. 240 § 1 pkt 11 O.p. było nieuprawnione, wskazano, że orzecznictwo sądów administracyjnych ma istotne znaczenie, gdyż zawiera wskazówki co do interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz ich zastosowania. Rzeczą organu, jest jednak ocena, czy i na ile określone orzeczenia sądów administracyjnych są przydatne w konkretnej sprawie. Wobec powyższego stwierdzono, że nie zostały naruszone przepisy art. 124, art. 128 i art. 240 § 1 pkt 11 O.p. W kwestii natomiast dowodów, które rzekomo przeprowadzono w innych postępowaniach i nie pokazano związku tych postępowań z postępowaniem prowadzonym wobec podatników, zaakcentowano na wstępie oczywistą odmienność rozpatrywanych w niniejszej sprawie i w sprawie zawisłej przed TSUE stanów faktycznych i prawnych. Dalej wskazano, że jak wynika z korespondencji Naczelnika Urzędu Skarbowego właściwego dla A, w stosunku do tego kontrahenta nie prowadzono kontroli podatkowej czy czynności sprawdzających celem weryfikacji faktur wystawionych w 2006 r. na rzecz A. S. z uwagi na brak kontaktu z właścicielem tego podmiotu. W tym kontekście o żadnych dowodach z innych postępowań mowy być nie może, a stawiany zarzut należy ocenić jako chybiony. Niezrozumiałe jest przy tym wskazanie w piśmie z dnia 3 sierpnia 2020 r., że organy uznały "za niewiarygodnych świadków, którzy zeznawali potwierdzając stanowisko strony (...)" oraz zarzucanie, że "organy nie przesłuchały kluczowych świadków". W realiach sprawy nie miały bowiem miejsca przesłuchania świadków, ani strona nie wnioskowała o takowe. Jak wynika z zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego w postępowaniu zwykłym przed organem odwoławczym A.S. w 2006 r. do kosztów działalności zaliczył wydatki w kwocie [...] zł, poniesione na zakup towarów handlowych i usług od A z W.- nr [...]. Wydatki te zostały udokumentowane fakturami VAT wystawionymi w okresie od [...] do [...]. Materiał dowodowy (protokół z kontroli podatkowej) wskazuje nadto, iż wydatki te nie miały związku z osiągniętym przez stronę w 2006 r. przychodem, a nadto brak przedmiotowych towarów w remanencie końcowym. W wyjaśnieniach do protokołu kontroli (w piśmie z dnia 26 stycznia 2010 r.) podatnik podniósł jedynie, że w sprawie istotnym "...jest fakt poniesienia wydatku i związek poniesionego wydatku z produkcją". Z ww. korespondencji z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w R., w tym również z pisma z dnia [...] Nr [...], wynika, że nie było kontaktu z właścicielem firmy A, co uniemożliwiało zweryfikowanie wystawionych przez niego faktur VAT w toku kontroli podatkowej, bądź czynności sprawdzających. W materiale dowodowym organ odwoławczy stwierdził brak dokumentów, które potwierdzałyby sprzedaż zakupionych, na podstawie omówionych wyżej faktur, przedmiotowych towarów, bądź wskazywałyby w jakim celu zostały zakupione przedmiotowe usługi i czy w ogóle zostały wykonane. Jedyne wskazanie odnośnie tej kwestii można odnaleźć w uzasadnieniu odwołania, gdzie strona podała, że przedmioty transakcji być może były wykorzystane do napraw gwarancyjnych, prób, pokazów, testów czy też innych działań, jednakże bez żadnych konkretnych potwierdzających przykładów. Organ odwoławczy nie stwierdził, że zakupione towary i usługi nie mogły wiązać się np. z naprawami gwarancyjnym. Tym niemniej WSA w Gliwicach w wyroku z 8 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 249/11 dotyczącym strony stwierdził m. in. "Samo twierdzenie, że prawdopodobnie towar został wykorzystany do napraw gwarancyjnych, w żaden sposób nie wypełnia zasadności zaliczenia kwot wynikających z w/w faktur jako kosztów uzyskania przychodów, tym bardziej, że towar zakupowany od dnia [...] do dnia [...] (daty wystawienia faktur) nie znalazł odzwierciedlenia w dokumentach ani sprzedaży, ani też w remanencie końcowym 2006 r. Słusznie zatem organ podniósł, że "sprzedaż" spornych towarów i usług poprzez wykonanie usług gwarancyjnych czy innych o podobnym charakterze "winna mieć świadectwo w odpowiednich dokumentach - takich jak zgłoszenia napraw gwarancyjnych, dowody wykonania usługi, zlecenia, książka usługowo - serwisowa lub gwarancyjna. Zasadnie też organ stwierdził, że w świetle zasady "związku przyczynowo - skutkowego" kosztów z przychodami, koszt napraw gwarancyjnych musi być powiązany z przychodem osiągniętym ze sprzedaży reklamowanego produktu. Powiązanie takie wynika z faktu, że klient w momencie sprzedaży nabywa prawo do reklamowania produktu i to z samej transakcji sprzedaży wynika dla firmy obowiązek poniesienia przyszłych kosztów napraw gwarancyjnych, a nie z faktu zgłoszenia reklamacji przez klienta. Końcowo, w zakresie tej kwestii zwrócono uwagę, że udokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt uzyskania przychodu nie może ograniczać się do posiadania i zaewidencjonowania faktury, ale koniecznym wymogiem jest, by faktura odzwierciedlała rzeczywiście dokonaną operację gospodarczą. W rozpoznawanej sprawie, ani strona skarżąca w postępowaniu podatkowym, ani też jej pełnomocnik na etapie postępowania sądowego nie przedłożyli żadnego dowodu potwierdzającego przebieg transakcji. Skoro - czego strona skarżąca nie kwestionuje - towar objęty spornymi fakturami nie został sprzedany, nie został też ujęty w remanencie końcowym, to zasadnym jawi się pytanie, co z tym towarem się stało. I na tak postawione pytanie odpowiedzi winien udzielić podatnik/skarżący, przedkładając odpowiednie dowody, potwierdzające zasadność swoich twierdzeń. Jak już wskazano, strona skarżąca nie przedłożyła żadnego wiarygodnego dowodu, a samo gołosłowne twierdzenie o prawdopodobnym wykorzystaniu towaru do m. in. napraw gwarancyjnych - w ocenie Sądu - nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że o żadnych dowodach z innych postępowań nie może być mowy, a stawiany zarzut należy ocenić jako chybiony. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Niezrozumiałe jest przy tym podnoszenie w piśmie z dnia 22 stycznia 2021 r. że inne dowody, w tym dokumenty (faktury, umowy i rozliczenia) nie zostały uznane za wiarygodne lub były uznane za obojętne dla sprawy. Nadto organ odwoławczy wskazał, że w realiach sprawy nie miały miejsca przesłuchania świadków, ani strona nie wnioskowała o przesłuchanie świadków, wobec czego zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122 O.p. jest nieuprawniony. Odnośnie sformułowanego w piśmie z 23 lipca 2021 r. zarzutu, w którym wskazano na brak poszerzenia materii dowodowej oraz przeprowadzenia innych czynności, o których strona byłaby zawiadomiona, ponownie podkreślono, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to można bowiem odnieść wyłącznie do kwestii istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 240 O.p. i z tej przyczyny w jego toku organ nie może prowadzić rozważań materialno-prawnych. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wydanie takiej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Dalej podkreślono, iż pomimo twierdzenia przez organ I instancji, jakoby orzeczenie TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 dotyczyło wyłącznie podatku od towarów i usług, uwzględniono linię orzeczniczą sądów administracyjnych i zbadano wnikliwie, czy zaistniały przesłanki do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie art. 240 § 1 pkt 11 O.p., czemu organ I instancji dał wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że na tle przedstawionego stanu prawnego oraz faktycznego, nie można uznać, że w niniejszej sprawie zaistniała pozytywna przesłanka, określona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., a zatem zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być uwzględniony. W skardze na powyższą decyzję, reprezentujący skarżących doradca podatkowy, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji tegoż organu i orzeczenie co do meritum oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych prawem. Pełnomocnik skarżących zarzucił: 1. naruszenie, w stopniu rażącym art. 227 § 2 w zw. z art. 221 § 1 O.p. i art. 235 O.p. przez ich pominięcie; 2. naruszenie w stopniu rażącym art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122 i art.124 O.p. przez ich pominięcie; 3. naruszenie art. 124 O.p. w związku z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. przez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organy kierowały się rozpatrując sprawę i przywoływanie wyroków sądowych, których związku ze sprawą nie wyjaśniono; 4. rażące naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez pominięcie tego przepisu, 5. niezastosowanie się do dyspozycji wiążących w sprawie zasad wynikających z wyroku TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18. W uzasadnieniu skargi na wstępie wskazano, że organy podatkowe nie wypełniły dyspozycji art. 227 § 2 O.p. i przekazując sprawę, nie ustosunkowały się do przedstawionych zarzutów i nie poinformowały strony o sposobie ustosunkowania się do nich. Dalej podniesiono, że uzasadnienie dla twierdzenia organu, że nie każde orzeczenie TSUE może stanowić podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 240 §1 pkt 11 O.p., stanowił wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1333/16, którego związku ze sprawą organ jednak nie wyjaśnił. Tym samym nie zastosował się do wytycznych płynących m.in.: z orzeczenia WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 681/18, a także naruszył art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez posiłkowanie się nieuzasadnioną interpretacją przepisu art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Brak przedstawienia własnej interpretacji art. 240 § 1 pkt 11 O.p. naruszył jednocześnie art. 121 § 2 O.p. Nadto kwestionując podstawę faktyczną wznowienia postępowania w w.w. trybie organ nie wskazał na decydenta uprawnionego do rozstrzygania, które orzeczenia TSUE stanowić mają podstawę do wznawiania postępowań i dlaczego. Następnie wytknięto, że na stronach 6 i 7 zaskarżonej decyzji organ odniósł się w sposób pozorny do zarzutu nr 2 odwołania. Pozorność ta polega na użyciu sformułowań: "przenosząc rozważania na grunt niniejszej sprawy" czy "odnosząc się do tego zarzutu", po czym nie następuje odniesienie się do stanu faktycznego, a dalsze rozważania teoretyczne. Przy czym, jak podkreślono, strona w toku postępowania nie kwestionowała wagi orzecznictwa sądów administracyjnych, jak mogłoby wynikać z opisu organu, a zarzucała, że organy podatkowe nie wyjaśniły związku, podobieństw, innych podstaw, przytoczenia wyroków sądów administracyjnych w niniejszej sprawie. Posiłkowanie się orzecznictwem sądowym jest niewątpliwie słuszne, o ile wykaże się zasadność przytaczania konkretnych orzeczeń w danej sprawie, czego w niniejszej sprawie nie dopełniono. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaistniały okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie postępowania. Jednakże rozstrzygnięcie co do istoty sprawy jest dopuszczalne, co wynika wprost z przepisów art. 245 O.p. Stąd w piśmie strony z dnia 3 sierpnia 2020 r. pełnomocnik podatników wniósł o wskazanie tych istotnych elementów (dowodów przeprowadzonych w postępowaniu wymiarowym, które stanowiły o rozstrzygnięciu i ich enumeratywne wyliczenie), celem wykazania zasadności wniosku wznowieniowego i dążenia do zmiany decyzji ostatecznej lub przekonania strony, że organ dopełnił wymogów, na które wskazał TSUE w wyroku w sprawie C-189/18. Strona nie otrzymała jednak odpowiedzi organu I instancji w tej materii. Zaskarżona decyzja również tej odpowiedzi nie zawiera, wywód organu II instancji ogranicza się bowiem do uznania zasadności decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy wskazał w tym zakresie, że podnoszone w piśmie z dnia 3 sierpnia 2020 r. okoliczności związane ze sposobem procedowania w sprawie w trybie zwykłym, zostaną potraktowane jako uzupełnienie argumentacji zawartej we wnioskach podatników z dnia 14 stycznia 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], co znajduje odzwierciedlenie w powyższych wywodach organu odwoławczego (str. 8 decyzji pierwszej instancji). Tymczasem strona domagała się wskazania dowodów, a nie wskazano ich w decyzji wymiarowej, nie wskazano na żądanie strony wyrażone w piśmie z 3 sierpnia 2020 r., a także w zaskarżonej decyzji (jak i decyzji ją poprzedzającej). Tym samym nie wyjaśniono ich pochodzenia i związku ze sprawą strony. Zdaniem pełnomocnika strony powyższe świadczy o naruszeniu w stopniu rażącym art. 121 § 2 O.p. poprzez jego pominięcie. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ominął bowiem meritum sporu, skupiając się wybiórczo na transakcjach z A, które zostały wykorzystane w sposób sprzeczny z prawem, niezgodnie z wytycznymi płynącymi z w.w. wyroku. Nie wskazał żadnego przepisu prawa, któremu skarżący uchybili, rzekomo nie posiadając dokumentacji, której posiadanie z przepisów prawa nie wynika, a wykazał, że zakwestionowano wydatki bez ich weryfikacji. Jako powód braku weryfikacji podano brak kontaktu z właścicielem A. Nadto wybiórczo i stronniczo przytoczono wyjaśnienia podatnika w zakresie nabyć od A. Organ naruszył przepisy art. 121 § 1, art. 122 art 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p., gdyż nie uzasadnił, którym dowodom odmówił wiarygodności i dlaczego, a którym i z jakiego powodu dał wiarę. Powyższe zaniechania spowodowały naruszenie w stopniu rażącym przepisów art. 121 § 1 i 2, art. 123 § 1, jak i art. 124 O.p. W dalszych wywodach skargi pełnomocnik skarżących nie zgodził się ze stwierdzeniem, że wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie ma wpływu na kształt zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a tym bardziej, że nie dotyczy polskich uregulowań prawnych związanych z prowadzeniem postępowań dowodowych. Zdaniem strony skarżącej wyrok ten, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie dotyczy przepisów podatku od towarów i usług, ale przepisów postępowania. Organ traktuje to jako margines głównego wywodu, a nie jak jego meritum, jak być powinno. Wskazany wyrok i przytoczone tam orzecznictwo, jak też wyrok TSUE z dnia 4 czerwca 2020 r. w sprawie C-430/19, podtrzymujący, a nawet pogłębiający wyrażone uprzednio stanowisko, mają charakter uniwersalny i nie dotyczą prawa krajowego państwa skarżącego. Formułują wymóg poszanowania prawa do obrony i praw gwarantowanych przez prawo UE, w szczególności przez Kartę praw podstawowych UE. Wyznaczają one standardy należytej staranności organów podatkowych wszystkich państw UE. Podejście organu odwoławczego do tego zagadnienia wskazuje dobitnie na naruszenie przez organ, w stopniu rażącym art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez jego pominięcie. Dalej autor skargi podkreślił, że wszystkie rzekome dowody, które zostały wskazane jako świadczące na niekorzyść podatników były przeprowadzone tak, że nie mieli oni możliwości uczestniczenia w ich przeprowadzeniu. Odbiega to znacznie od zaleceń TSUE, zgodnie z którymi organy winny z własnej inicjatywy wyjaśnić przesłanki, którymi się kierowały korzystając z tego materiału dowodowego, pokazać jego związek z prowadzonym postępowaniem i znaczenie tego materiału dla sprawy. Te działania nie nastąpiły i na to wskazuje strona, żądając uchylenia decyzji wydanych w pierwotnym postępowaniu podatkowym w całości. Jednocześnie podkreślono, że inne dowody, w tym dokumenty (faktury, umowy, rozliczenia) zgromadzone w sprawie mają charakter jednoznacznie popierający racje strony (zeznania strony i świadków przez nią wskazanych - nieuznane za wiarygodne) lub są dla sprawy obojętne. Strona skarżąca nie neguje zatem prawa organów do korzystania z materiału dowodowego pochodzącego z innych postępowań, ale domaga się, aby zachować przy tym prawa strony wynikające z wyroków TSUE, co nie nastąpiło. Czym innym jest zapoznanie strony z dowodami, które mają stanowić podstawę decyzji, a czym innym powiadomienie, że w ciągu 7 dni strona może wypowiedzieć się w sprawie materiału dowodowego gromadzonego przez ponad 2 lata i obejmującego setki dokumentów (wydanie decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym zajęło organowi ponad 20 miesięcy). Pełnomocnik skarżących nie zgodził się z twierdzeniem organu, jakoby w polskim systemie dowodowym obowiązywała zasada równej mocy wszystkich środków dowodowych. Wskazał w szczególności, że bez istnienia określonych rodzajów środków dowodowych, takich jak na przykład akt notarialny, faktura VAT, dokument odprawy celnej itp., nie można w żaden inny sposób udowodnić danego faktu prawotwórczego lub innego, upoważniającego chociażby do skorzystania z określonej ulgi lub potrącenia podatku naliczonego od podatku należnego w podatku od towarów i usług. Zdaniem strony skarżącej stanowisko organu o braku wpływu wyroku TSUE na treść wydanej w niniejszej sprawie decyzji wymiarowej, jest nie tylko chybione, ale i spóźnione. Można byłoby rozważać czy skarżyć takie stanowisko jako argument przy ewentualnej odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego, ale nie w decyzji je kończącej, przynajmniej w pierwszej instancji. W dalszych wywodach skargi zacytowano obszerne fragmenty wyroku TUSE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18, wskazując, że potwierdzają one stanowisko strony w sposób pełny i jednoznaczny. Wynika z nich, że organy w określonych okolicznościach mogą korzystać z materiałów z innych, ale powiązanych postępowań, przy czym inicjatywa zapoznania strony i wyjaśnienia zasadności korzystania z nich, a wcześniej ich związku ze sprawą, leży po stronie tych organów. To nie kwestia ewentualnego umożliwienia zapoznania się z pozyskanym materiałem, ale udostępnienia go w całości i wytłumaczenia stronie jego znaczenia, ciąży na organach. W niniejszej sprawie nie zastosowano się do wymogów opisanych przez TSUE w uzasadnieniu wskazanego wyroku, co obraża przepisy wymienione w zarzutach skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podlegała decyzja z dnia [...] którą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych miesięcznych zaliczek na ten podatek. Dokonując tej kontroli Sąd posłuży się m.in. argumentacją przedstawioną w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 838/21, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którą w pełni podziela. Na wstępie wskazania wymaga, że Ordynacja podatkowa w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 128 zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Weryfikacja ta może nastąpić w trybie zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246), a także stwierdzenia nieważności (art. 247-252) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-256). Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Wznowienie postępowania, co wymaga podkreślenia, jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Poza sporem pozostaje, że wniosek skarżących o wznowienie postępowania dotyczył sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją organu II instancji z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych miesięcznych zaliczek na ten podatek. Wnioskując o wznowienie postępowania strona, jako przesłankę swojego żądania, wskazała art. 240 § 1 pkt 11 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji. Oceniając prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć w pierwszej kolejności należy wskazać, że TSUE dokonuje wykładni prawa unijnego, a nie krajowego. A zatem, istota unormowania z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. sprowadza się do tego, że w sytuacji gdy TSUE swoim orzeczeniem dokona takiej wykładni prawa unijnego, z którego wynikać będzie, że krajowa regulacja oparta na interpretowanym przez Trybunał przepisie została wadliwie implementowana do krajowego porządku prawnego lub jej wykładnia na gruncie prawa krajowego jest wadliwa, orzeczenie to daje podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji, z uwagi właśnie na konieczność innego rozumienia podstawy prawnej tej decyzji, mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1606/16). Przyjąć zatem należy, że wpływ orzeczenia TSUE na decyzję podatkową zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób istotny, tj. taki, który wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji. Należy zwrócić uwagę, że analizowany przepis zamieszczony jest w rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej, regulującym jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania, właściwym dla obalenia decyzji podatkowych korzystających z przywileju trwałości, wyłącznie w razie zajścia enumeratywnie wymienionych przesłanek. Aby zatem osiągnąć zamierzony skutek w postaci uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej należy wykazać, że skutkiem konkretnego orzeczenia TSUE jest konieczność odmiennego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 167/17). Wskazania także wymaga, że wprawdzie postępowanie wznowieniowe ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, to jednak nie może być ono wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1211/11). Nie chodzi tu zatem o kontynuację postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych, w szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenia prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie zwykłym nie muszą mieć znaczenia w postępowaniu wznowieniowym. W niniejszej sprawie, skarżący uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania wskazali na wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. wydany w sprawie C-189/18, który - zdaniem pełnomocnika podatników - ma wpływ na treść ostatecznej decyzji Dyrektora z dnia [...]. Wspomnianym wyrokiem Trybunał, udzielając odpowiedzi na pytanie sądu węgierskiego orzekł, że Dyrektywę 2006/112, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 KPP UE należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa w zakresie VAT popełnionego przez dostawców, z zastrzeżeniem, po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców. Oceniając podstawową w niniejszej sprawie kwestię, tj. wpływ ww. wyroku na treść decyzji ostatecznej z dnia [...], należy zwrócić uwagę na kontekst prawny, w jakim wydawane było wspomniane orzeczenie Trybunału. Z analizowanych przez TSUE przepisów węgierskiej ordynacji podatkowej wynika, że w ramach kontroli stron stosunku prawnego (umowy, transakcji), którego dotyczy obowiązek podatkowy, organ podatkowy nie może zakwalifikować tego samego stosunku prawnego objętego kontrolą, który był już przedmiotem kwalifikacji, w różny sposób w odniesieniu do każdego podatnika i stosuje z urzędu ustalenia poczynione w odniesieniu do jednej ze stron stosunku prawnego w toku kontroli wszystkich pozostałych stron rzeczonego stosunku. Jeżeli organ podatkowy uzasadnia wyniki dochodzenia rezultatami kontroli powiązanej przeprowadzonej u innego podatnika lub za pomocą danych i dowodów uzyskanych przy tej okazji, podatnikowi przedstawia się w sposób szczegółowy dotyczącą go część protokołu i decyzji, a także dane i dowody zebrane w toku kontroli powiązanej. W sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 16 października 2019 r. TSUE oceniał gwarancje procesowe podatnika, w tym jego prawo do obrony na gruncie prawa węgierskiego, w którym organy podatkowe związane są ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi zawartymi w ostatecznych decyzjach. Z tego powodu węgierski organ podatkowy uznał, że nie ma ponownego obowiązku przedstawienia dowodów oszustwa w postępowaniu toczonym przeciwko skarżącemu podatnikowi. Organ ten zapoznał podatnika tylko w sposób pośredni z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w formie streszczenia. Taką praktykę organów podatkowych TSUE ocenił jako naruszającą m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i art. 47 KPP UE. Uwzględniając prawne uwarunkowania wynikające z regulacji prawa węgierskiego Trybunał stwierdził w uzasadnieniu ww. wyroku, że wśród praw gwarantowanych przez prawo Unii znajduje się poszanowanie prawa do obrony, które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi podstawową zasadę prawa Unii, która powinna być stosowana wówczas, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby decyzję wiążącą się z niekorzystnymi dla niej skutkami. Na podstawie tej zasady adresaci decyzji, która w sposób odczuwalny oddziałuje na ich interesy, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko odnośnie do dowodów, na których organ zamierza się oprzeć. Obowiązek ten ciąży na organach administracyjnych państw członkowskich, gdy podejmują one decyzję należącą do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wówczas, gdy właściwe prawo Unii nie przewiduje wyraźnie takiej formalności (pkt 39 wyroku). Dalej Trybunał wskazał, że zasada poszanowania prawa do obrony nie ma bezwzględnego charakteru, lecz może podlegać ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego zamierzonym przez dany przepis i nie stanowią z punktu widzenia realizowanego celu nieproporcjonalnej oraz niedopuszczalnej ingerencji w samą istotę zagwarantowanych w ten sposób praw (pkt 43 wyroku). W przypadku, gdy organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych, tak jak w postępowaniu głównym, w ramach powiązanych postępowań karnych i postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, zasada poszanowania prawa do obrony wymaga, aby podatnik ten miał możliwość dostępu w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania do wszystkich tych dowodów oraz dowodów, które mogą być wykorzystane w jego obronie, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu (pkt 57 wyroku). Jednocześnie TSUE wyjaśnił, że zasada poszanowania prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, takim jak toczące się postępowanie główne, nie nakłada na organ podatkowy ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do akt będących w jego dyspozycji, lecz wymaga, aby podatnik miał możliwość uzyskania, na swój wniosek, informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i uwzględnionych przez ten organ w celu wydania jego decyzji, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie dostępu do wspomnianych informacji i dokumentów. W tym ostatnim przypadku do organu podatkowego należy zbadanie, czy możliwy jest dostęp częściowy (pkt 56 wyroku). Podobne stanowisko zajął TSUE w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie C-298/16, w którym stwierdził (pkt 32 i 39), że krajowe organy podatkowe nie mają ogólnego obowiązku zapewnienia pełnego dostępu do posiadanych przez nie akt ani okazania z urzędu dokumentów i informacji stanowiących podstawę planowanej decyzji, niemniej w krajowym postępowaniu administracyjnym dotyczącym kontroli i określenia podstawy opodatkowania VAT jednostka powinna mieć umożliwiony, na swój wniosek, dostęp do informacji i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej i uwzględnionych przez organ publiczny w celu wydania decyzji, chyba że względy interesu ogólnego uzasadniają ograniczenie dostępu do tych informacji i dokumentów. Przepisy polskiej Ordynacji podatkowej nie przewidują, wzorem prawa węgierskiego, związania organów decyzjami wydanymi wobec kontrahentów podatnika. Decyzje te, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku postępowania prowadzonego względem kontrahentów, nie są w żadnej mierze wiążące dla organu prowadzącego postępowanie względem podatnika. Dowody tego rodzaju mają moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W tej właśnie regulacji ustawodawca wyraża bezpośrednio obowiązek działania organu podatkowego, a więc obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. tego materiału, który powstał jako skutek podejmowania niezbędnych działań dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ramach realizowania obowiązku zebrania materiału dowodowego organ podatkowy korzysta w pełni ze swego narzędzia, przy czym może tu chodzić zarówno o materiał zebrany w toku własnych czynności, jak i materiał przekazany przez podatnika, bądź pozyskany od innych organów. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stanowczo podkreślić, że w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją wymiarową nie prowadzono kontroli podatkowej ani czynności sprawdzających celem weryfikacji faktur wystawionych przez kontrahentów podatnika. W ramach tego postępowania stwierdzono, że kontakt z właścicielem A (wskazanym jako wystawca zakwestionowanych faktur) nie jest możliwy. Skoro w postępowaniu wymiarowym nie wykorzystano żadnych dowodów z innych postępowań, to bez wątpienia nie jest możliwe wykazanie, że wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18 skutkuje koniecznością odmiennego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Całkowicie bezpodstawne są zatem wywody skargi, w których wskazano na powinności organu podatkowego dotyczące wykorzystywania w danym postępowaniu materiałów z postępowań prowadzonych wobec innych podmiotów. Nadto zauważenia wymaga, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej, w sprawie nie przesłuchiwano świadków, a podatnicy nie wnosili o przeprowadzenie takich dowodów. Nie można zatem (abstrahując w tym miejscu od zakresu postępowania wznowieniowego) zasadnie twierdzić, że uznano "za niewiarygodnych świadków, którzy zeznawali potwierdzając stanowisko strony" oraz zarzucać, że "organy nie przesłuchały kluczowych świadków". Nieuprawnione są także te stwierdzenia, w których pełnomocnik strony domaga się w istocie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, wskazując np. że "organ nie wskazał żadnego przepisu prawa, któremu skarżący uchybili, rzekomo nie posiadając dokumentacji, której posiadanie z przepisów prawa nie wynika, a wykazuje, że zakwestionowano wydatki bez ich weryfikacji po stronie dostawcy". Jak już akcentowano, postępowanie wznowieniowe nie jest ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu spełnionych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. W ramach postępowania wznowieniowego organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego, jak w postępowaniu wymiarowym. Istotą wznowienia postępowania podatkowego jest bowiem usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 351/21). W nawiązaniu do argumentacji skargi wskazać także należy, że ustalenie braku związku orzeczenia TSUE z dnia 16 października 2019 r. z rozpatrywaną sprawą nie mogło skutkować odmową wszczęcia postępowania wznowieniowego. Postępowanie wznowieniowe ma bowiem charakter niejako dwuetapowy. W pierwszej jego części organ z urzędu lub na wniosek postanawia o wznowieniu postępowania względnie wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W tej części postępowania organ bada przede wszystkim, czy strona wskazała przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 1 - 11, nie odnosząc się do jej merytorycznej zasadności. Następuje wówczas tylko kontrola o charakterze formalnym, która w niniejszej sprawie doprowadziła do słusznej konstatacji, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne, gdyż strona domagała się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną ze względu na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Niezasadny jest również zarzut rażącego naruszenia art. 227 § 2 w zw. z art. 221 § 1 O.p. i art. 235 O.p. przez ich pominięcie. Zgodnie z art. 221 O.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby administracji skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Przepis ten zawiera zatem specjalną regulację dotyczącą odwołań od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez wymienione w tych przepisach organy podatkowe. Odwołanie od decyzji tych organów zostało pozbawione cech dewolutywności, gdyż rozpoznaje je organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Do rozpoznania odwołania przez organy wymienione w art. 221 stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym, jednak niektóre z nich nie znajdują w takich przypadkach zastosowania, w szczególności te, które regulują tryb wnoszenia odwołań, w tym art. 223 § 1 czy art. 227 (por. Stefan Babiarz i inni Ordynacja podatkowa Komentarz wydanie XI WKP 2019). Jak więc wykazano powyżej zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi są bezpodstawne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.