I SA/Gl 197/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Kozicka (spr.), Teresa Randak, Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., (dalej określane zamiennie: "Kolegium" lub "SKO"), działając na podstawie art. 207 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz.U. nr 8 poz. 60 z późn. zm., dalej: "Ordynacja" lub "O.p."), w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5, art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. nr 9, poz. 84 z późn. zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.o.p.o.l.") – po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...], nr [...], wydanej w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010 wobec K. Z. oraz W. i M. K. – zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugoinstancyjny na wstępie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, iż decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy L. ustalił K. Z. oraz małżonkom W. i M. K. podatek od nieruchomości na rok 2010. W wyniku odwołania – wniesionego przez K. Z. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...], uchyliło zaskarżone orzeczenie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził bowiem opodatkowanie jednego przedmiotu współwłasności zabudowanej nieruchomości rolnej stanowiącej współwłasność K. Z. oraz W. i M. K. w co najmniej dwóch odrębnych decyzjach podatkowych. Jak stwierdziło m.in. "odrębną decyzją ustalono podatek od nieruchomości K. Z. od części budynku mieszkalnego pozostającego we współwłasności". Po uchyleniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ I instancji w dniu [...] na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznowił z urzędu postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego za rok 2010 wobec K. Z. oraz W. i M. K.. Następnie decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej zmienił (uchylił) decyzję ostateczną z dnia [...] nr [...] (decyzję doręczono w dniu 11 października 2010 r. zarówno K. Z., jak i M. K.). Od powyższej decyzji K. Z. w dniu 25 października 2010 r. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła m.in. "bezpodstawne uchylenie decyzji już wcześniej uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze". Strona podniosła również szereg argumentów mających na celu wykazanie, że jest jedynym właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Zakwestionowała uznanie, przez organ podatkowy pierwszej instancji, za podatników małżonków W. i M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło, iż zaskarżona decyzja podlega utrzymaniu, gdyż jest zgodna z prawem. Argumentując rozstrzygnięcie zaznaczyło, iż "strona w odwołaniu w zasadzie nie kwestionuje wysokości opodatkowania, a jedynie fakt uznania za współwłaścicieli (a więc w konsekwencji – podatników) Państwa W. i M. K.". Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu organ odwoławczy stwierdził, iż na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. z 2000 r. Dz.U. nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) wiążącą podstawą wymiaru podatków dla organów podatkowych jest stan nieruchomości ujawniony w ewidencji gruntów i budynków – w szczególności dotyczy to powierzchni nieruchomości. Ponadto wypis z ewidencji gruntów, jako dokument urzędowy, korzysta z tzw. domniemania prawidłowości – na podstawie art. 194 §1 Ordynacji podatkowej, co oznacza, iż stanowi dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ze znajdujących się w aktach wypisów z ewidencji gruntów i budynków wynika jednoznacznie, że współwłaścicielami powyższej nieruchomości jest K. Z. (udział ½) oraz małżonkowie W. i M. K. (udział także ½). Tym samym jak zważył organ drugoinstancyjny "organ podatkowy będąc związanym powyższymi danymi nie może przyjąć za podstawę wymiaru podatków innych danych niż wynikających z ewidencji gruntów i budynków, ani też we własnym zakresie lub na własny użytek zmieniać kwalifikacji gruntów. Organ podatkowy nie ma kompetencji do weryfikacji prawidłowości danych w ewidencji gruntów i dopóki nie zostaną one zmienione we właściwym trybie są wiążące przy ustalaniu podatków". Zaznaczył, iż jeżeli strona kwestionuje zgodność zapisów w ewidencji gruntów ze stanem prawnym, "winna przeprowadzić stosowne postępowanie przed sądem powszechnym, lub/i wystąpić z wnioskiem o zmianę/sprostowanie zapisów w ewidencji do właściwego organu prowadzącego ewidencję (Starosty [...]). Dopóki organ ten nie dokona zmian – wykazane dane są wiążące dla organów podatkowych przy kwalifikacji gruntów w zakresie podatku rolnego i podatku od nieruchomości". Dalej organ odwoławczy wskazał, iż ponieważ nie jest on związany granicami odwołania i ma obowiązek weryfikacji decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia w granicach sprawy administracyjnej, z urzędu zweryfikował podatkową kwalifikację ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tych ramach odnotował, iż w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny decydujący o opodatkowaniu ustalono na podstawie przesłanego przez organ I instancji aktualnego wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz złożonych przez podatników informacji dla celów podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Z wypisu wynika, że opodatkowanie dotyczy nieruchomości gruntowej o powierzchni łącznej 3769 m2, z czego 3102 m2 stanowią grunty rolne klasy V i VI zwolnione z podatku, a 667 m2 grunty pozostałe, podlegające podatkowi od nieruchomości. Grunty zabudowane są budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 70 m2 w pomieszczeniach o wysokości powyżej 2,20 m, oraz o powierzchni użytkowej – 5 m2 – w pomieszczeniach o wysokości od 1,40 do 2,20 m, oraz budynkiem gospodarczym o powierzchni 18 m2. Na nieruchomość składają się działki położone w miejscowości L. przy ul. B. (jedn. rejestrowa [...]) o następujących numerach, powierzchniach i oznaczeniach: działka [...] (ark. mapy 13) – 495 m2 ozn. PsV działka [...] (ark. mapy 16) – 826 m2 ozn. PsV działka [...] (ark. mapy 16) – 1670 nr ozn. PsV działka [...] (ark. mapy 16) – 108 m2 ozn. B, oraz działka [...] (ark. mapy 16) – 111 m2 ozn. B–RVI Tym samym – jak stwierdziło Kolegium – zgodnie ze stosownymi regulacjami podatkowymi opodatkowanie przedmiotowych nieruchomości przedstawia się następująco: a) 667 m2 gruntów pozostałych (oznaczenie B – tereny mieszkaniowe) podlega podatkowi od nieruchomości, a podatek wynosi 667 m2 x [...] zł/m2= [...] zł; b) 5 m2 powierzchni w budynku mieszkalnym w pomieszczeniach o wysokości 1,40– 2,20 m podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a podatek wynosi 5 m2 x [...] zł/m2 x 50% = [...] zł; c) 70 m2 budynku mieszkalnego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a podatek wynosi 70 m2 x [...] zł/m2 = [...] zł; d) 18 m2 budynków gospodarczych (stodoła) podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a podatek wynosi 18 m2 x [...] zł/m2 = [...] zł; e) 3102 m2 użytków rolnych klasy PsV, PsVI, RVI podlega podatkowi rolnemu, jednakże jest zwolnione z tego podatku; Po zsumowaniu podatku od wszystkich przedmiotów opodatkowania wynosi on [...] zł, co po zaokrągleniu daje kwotę łącznego zobowiązania pieniężnego w wysokości [...] zł, czyli tyle samo, ile ustalił organ I instancji. Na powyższą decyzję K. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, formułując ogólny zarzut naruszenia przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy. W motywach swojego stanowiska strona skarżąca powtórzyła argumenty prezentowane w zwyczajnym środku zaskarżenia wywiedzionym w przedmiotowej sprawie, a następnie zaakcentowała przede wszystkim, że organy podatkowe obu instancji bezpodstawnie uznały że M. K. jest współwłaścicielem nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo podkreśliło, że "organ podatkowy będąc jednak związany zapisami w ewidencji gruntów nie mógł jej uwzględnić, gdyż argumenty nie znajdują odzwierciedlenia w tej ewidencji". W piśmie z dnia 29 maja 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organom podatkowym pierwszej i drugiej instancji, naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 187 § 1 oraz art. 194 § 3 Ordynacji, polegające na pominięciu w prowadzonym postępowaniu zgłaszanych przez skarżącą okoliczności świadczących o wadliwości danych ujawnionych w ewidencji gruntów, a w szczególności na funkcjonowaniu w obrocie dwóch różniących się aktów własności ziemi o numerze Nr [...]. z dnia 28 lipca 1976 r. wydanych przez Naczelnika Miasta i Gminy L.. W odpowiedzi na powyższe pismo – pełnomocnik uczestnika postępowania M. K., stwierdził, iż skarga jest całkowicie bezzasadna. Podkreślił, iż "jak zostało wskazane i co wynika z materiału zebranego w sprawie, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w Z., współwłaścicielami objętej sprawą nieruchomości są K. Z. (udział ½) oraz małżonkowie W. i M. K. (udział ½)". Zaznaczył także, iż zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na poparcie wyrażonego stanowiska zacytował wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt. II FSK 533/10, w którym stwierdzono, że "Podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero od dnia zmiany w ewidencji gruntów i budynków grunty zmieniają swój charakter do celów podatkowych". Dalej ustosunkowując się do istnienia w obrocie prawnych dwóch aktów własności, co do spornej nieruchomości, podał, iż "zapisy w ewidencji gruntów są zgodne ze stanem faktycznym. Uczestnikowi wraz z jego żoną rzeczywiście przysługuje prawo we własności objętej sprawą nieruchomości, które otrzymali w drodze darowizny od babki uczestnika". Prawo to potwierdza jego zdaniem akt własności z dnia 28 listopada 1976 r., które – jak podkreślił – "nie było do tej pory kwestionowane przez skarżącą". Podniósł, iż "opłaca podatek od nieruchomości objętej sprawą od początku i dysponuje dokumentacją w tym zakresie od ok. 1994 r.". Nadto autor odpowiedzi na pismo strony skarżącej wskazał, iż "akt własności z lipca 1976 r. na który powołuje się skarżąca jest wcześniejszy oraz że jest on urzędowo skreślony. Uczestnik dysponuje oryginałem znajdującego się w aktach sprawy późniejszego aktu własności z dnia 28 listopada 1976 r." Jednocześnie zauważył, iż "z ustaleń poczynionych osobiście przez uczestnika wynika, że akt własności którym posługuje się skarżąca (skreślony akt własności z lipca 1976 r.) nie jest uznawany przez żadne organy administracji w tym organy samorządu terytorialnego różnych szczebli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę aktów organów administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") Sąd uchyla decyzję gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, o którym jest w mowa w przywołanym powyżej artykule. Sporna decyzja dotyczy ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2010 wobec K. Z. oraz W. i M. K.. Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma ustalenie zakresu kompetencji organów podatkowych w odniesieniu do ustalenia zarówno podatników jak i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przechodząc do istoty sporu wskazać na wstępie należy, iż zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 121, poz. 969 z późn. zm.) – osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki łub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Podstawowe znaczenie przy ustalaniu wymiaru podatków ma przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. z 2005 r. Dz.U. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), który stanowi, że podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem wypisy z tych ewidencji dotyczące gruntów i budynków mają decydujące znaczenie dla organów podatkowych. Na podstawie tych danych organy podatkowe ustalają klasyfikację gruntu, jego powierzchnię, istniejące budynki, a także osobę właściciela, itp. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia istnienia budynku i jego klasyfikacji do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. Jak trafnie również wskazał organ odwoławczy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokumenty urzędowe. Zgodnie z uregulowaniem art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa "dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Organ podatkowy związany jest zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, bez względu na sposób interpretowania przepisów ustawy podatkowej. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w przywoławnym powyżej art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w odrębnym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tychże działań ani w przepisach ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ani przepisach wykonawczych rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa"). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy jego wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż ewidencja gruntów jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości, a więc korzystającego z domniemania wzruszalnego, to jednak domniemania tego nie można podważyć zwykłym oświadczeniem osoby trzeciej. Zasadnie organy podatkowe orzekające w sprawie wskazały, iż jeżeli podatnik kwestionuje dokument urzędowy, jakim jest wskazana ewidencja, to powinien wszcząć procedurę w celu jego zmiany, natomiast organy podatkowe, jak i sąd orzekający w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego nie mogą tych danych zmieniać. Resumując – dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, której podstawową funkcją jest rejestrowanie zdarzeń prawnych i faktycznych zgodnie z rzeczywistością (art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), w analizowanym przypadku zgodność w zakresie dotyczącym tak podmiotów, jak i przedmiotu opodatkowania – mają: po pierwsze: walor dokumentu urzędowego, a po drugie: charakter podstawowy i są wiążące dla organów podatkowych (por. np. wyrok NSA z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08; wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07; wyrok NSA z 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 1505/05; wyrok WSA w Gdańsku z 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 400/10; wyrok WSA w Gliwicach z 17 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/GL 700/10). W związku z powyższym, organy podatkowe nie mają kompetencji do dokonywania w niej zmian, albowiem kompetencja w tym względzie, jak również podstawowa kompetencja prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, zastrzeżona została dla starostów. Tym bardziej nie mają one również kompetencji do dokonywania samodzielnej oceny prawa do dysponowania przedmiotem opodatkowania, w sytuacji gdy istnieją odpowiednie zapisy w ewidencji gruntów i budynków oraz istnieją dokumenty urzędowe potwierdzające to prawo (por. wyrok WSA w Szczecinie z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 814/09; wyrok WSA w Krakowie z 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1021/09). Tym samym, skoro organem właściwym do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest starosta, jak również skoro zmiana danych objętych ewidencją może być dokonana tylko przez ten organ, a jej podstawę stanowić mogą udokumentowane informacje przekazane przez właściciela gruntu lub inny podmiot zainteresowany albo decyzja właściwego organu, brak jest podstaw, aby uznać, że organy podatkowe w toku sprawy podatkowej mają kompetencję do jakiegokolwiek kształtowania (zmiany, modyfikowania, weryfikowania, odmiennego klasyfikowania) treści danych zwartych w ewidencji gruntów i budynków (por. art. 7d pkt 1 i art. 22 ust. 1 – 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 45 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Organy podatkowe nie są również zobowiązane do podejmowania w postępowaniu podatkowym działań zmierzających do doprowadzenia do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków ze stanem fatycznym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 19 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 660/08). W tej mierze, w kontekście art. 20 i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 7a ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz w kontekście wyżej już przywoływanych argumentów odnoszących się do komplementarnego uwzględniania – dla ustalania podmiotu i przedmiotu opodatkowania – treści przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Ordynacja podatkowa, a także wskazanej wyżej funkcji ewidencji gruntów i budynków oraz charakteru danych w niej zawartych podkreślić należy, że podstawę zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków stanowić mogą tylko i wyłącznie te decyzje administracyjne i orzeczenia sądowe, które zawierają w treści swoich rozstrzygnięć dane objęte ewidencją gruntów i budynków (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 862/00; wyrok WSA w Warszawie z 19 września 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 457/07). Konkludując, wbrew zarzutowi i argumentacji skargi brak jest podstaw, aby za przekonującą i trafną uznać argumentację, która podważa stanowisko organów podatkowych odnośnie skutków i charakteru danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W konsekwencji, należy stwierdzić, że organy podatkowe ustalając zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, w zakresie odnoszącym się do podmiotu i przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania, nie są uprawnione do przyjmowania innych danych niż te, które w tym względzie, (istotnym z punktu widzenia określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości) wynikają z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw, aby za zasadny uznać zarzut naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną jego wykładnię skutkującą przyjęciem przez organy podatkowe, że dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący. Powyższy stan prawny wskazuje w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości na wiążący charakter danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, a co za tym idzie – na niedopuszczalność dokonania własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych przez organy podatkowe. Z tego powodu żądanie strony skarżącej, aby w postępowaniu podatkowym wymiar podatku od nieruchomości organ dokonał w oparciu o własne, odrębne ustalenia, nie wynikające z ewidencji gruntów, jest całkowicie nieuzasadnione. Zauważyć przy tym należy, że to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności tych danych ze stanem rzeczywistym. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji oparte zostały na danych wynikających z ewidencji gruntów, czemu strona skarżąca nie przeczy. Zarzuciła ona jednakże organom podatkowym oparcie tych danych na "fikcyjnych" dokumentach, w których "w latach 90 – tych M. K. był dopisywany bezprawnie i bez mojej zgody do moich decyzji podatkowych", czy też poświadczającym nieprawdę – jej zdaniem – "akcie własności ziemi o nr [...] z dnia [...]." Słusznie zatem twierdzą organy podatkowe, iż jeżeli strona kwestionuje zawarte dane w ewidencji gruntów i budynków, to musi najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. W przypadku uwzględnienia tych zastrzeżeń, na podstawie danych z ewidencji – podatnik winien złożyć zmienioną informację o gruntach. Kwestionowanie danych dotyczących właścicieli (podatników) czy powierzchni gruntów może odbywać się wyłącznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do wielkości i rodzaju gruntów czy podatników. W orzecznictwie administracyjnym – w przedmiotowej materii – utrwalone jest jednolite stanowisko, iż podatek od nieruchomości ustalany jest o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do klasyfikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego (por. także wyroki: NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, WSA w Gliwicach z 18 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/GL 559/07, WSA w Gdańsku z 6 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 736/08, WSA w Bydgoszczy z 17 lipca 2007r. sygn. akt I SA/Bd 419/07). W przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie naruszyły standardu postępowania podatkowego określonego przepisami ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie odnoszącym się do reguł ustalania faktycznych podstaw wydawanej decyzji. Organy podatkowe w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza akt sprawy, zwłaszcza zaś analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania faktycznych podstaw rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, iż postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób uwzględniający – wynikającą z przepisu art. 180 § 1 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej – zasadę (koncepcję) otwartości postępowania dowodowego, jak również zasadę równej mocy środków dowodowych. Organy podatkowe ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że strona skarżąca nie przeciwstawiła skutecznie żadnych przeciwdowodów, ani też nie przeprowadziła skutecznie przeciwdowodu przeciwko dowodowi z ewidencji gruntów i budynków, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 187 i art. 194 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, ustalenia odnoszące się do istoty sprawy – tj. podmiotu i przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości – przeprowadzone na podstawie zgromadzonych dowodów istotnych, ocenionych w sposób korespondujący z dyrektywą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, uznać należy za prawidłowe, zupełne i kompletne. O zasadności tego stanowiska przekonuje analiza argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, które zarówno w warstwie faktycznej, jak i prawnej, realizują standard określony przepisem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w tym funkcje uzasadnienia decyzji administracyjnej, zwłaszcza zaś funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., sygn. I FSK 558/06). Podkreślenia również wymaga, że rezultat oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie nie może być kwalifikowany jako naruszenie przepisów prawa, w sytuacji, gdy strona ocenę tę uznaje za niezgodną z jej oczekiwaniami. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie bowiem z przytoczonym powyżej art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Natomiast rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. W zakresie podatku rolnego procedurę tą reguluje art. 6a ustawy o podatku rolnym. Jak z tego wynika dokonane w ten sposób przez organ podatkowy obliczenie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości obciążającego zarówno stronę skarżącą jak i W. i M. K. było prawidłowe. Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia nie były dowolne, lecz wynikały z dowodów zgromadzonych w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.