I SA/Gl 405/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a odmówić adwokatowi L. N. przyznania wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 30 czerwca 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. poinformowała o wyznaczeniu adwokata L. N. pełnomocnikiem z urzędu dla A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpatrzeniu niniejszej sprawy na rozprawie w dniu 8 października 2015 r., oddalił skargę na decyzję wskazaną w komparycji niniejszego postanowienia. W toku posiedzenia aplikant adwokacki, zastępujący ww. pełnomocnika z urzędu, wniósł o uchylenie decyzji i "zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego dla pełnomocnika z urzędu". Zarządzeniem z dnia 12 października 2015 r. Przewodniczący składu orzekającego sędziów w tej sprawie przekazał referendarzowi sądowemu wniosek pełnomocnika z dnia 8 października 2015 r. "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu". Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje : Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461, dalej w skrócie: "rozporządzenie"). Stosownie do treści § 20 tego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek pełnomocnika z urzędu, złożony w toku rozprawy przez aplikanta adwokackiego, takiego oświadczenia nie zawierał. Z tego względu, wniosku tego nie można uwzględnić. Brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 P.p.s.a. (patrz postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, publ.: LEX nr 242945). Pogląd ten został wyrażony również w późniejszych postanowieniach sądu kasacyjnego (przykładowo patrz postanowienia: z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09; z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 684/13, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14; wszystkie dostępne w zakładce "baza orzeczeń" na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Z kolei w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2009 r. o sygn. akt II GZ 273/09 (dostępne na ww. stronie internetowej) NSA przypomniał, iż wniosek, o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia, składany w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien spełniać wymogi określone w art. 64 § 2 P.p.s.a., a zatem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Przepisem szczególnym jest właśnie cytowany powyżej § 20 ww. rozporządzenia. (por. M. Kazek "Nieznajomość prawa a wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu" ZNSA nr 6(9)/2006, s. 65 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Uzasadnienia dla przyjętego obecnie rozstrzygnięcia należy także upatrywać w stanowisku Sądu Najwyższego, który uznał, że wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (por. postanowienie SN – Izba Cywilna z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, dostępny w OSNC 1999/3 poz. 63). W sytuacji zatem, gdy wniosek adwokata L. N., złożony przez jego pełnomocnika substytucyjnego, takiego oświadczenia nie zawiera, to zasadna jest odmowa przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, co też orzeczono jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.