I SA/Gl 421/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, , , po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, ustalającą Z. K. wymiar podatku od nieruchomości na 2011 r. w kwocie [...] zł. Na powyższą decyzję Z. K. (dalej "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 marca 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona z dnia 11 kwietnia 2016 r., skierowana do skarżącego i zawierająca powyższe wezwanie, została awizowana w dniu 14 kwietnia 2016 r., a następnie wydana adresatowi w dniu 29 kwietnia 2016 r. W piśmie z dnia 5 maja 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 6 maja 2016 r., skarżący wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia. Następnie w odpowiedzi na wezwanie z dnia 17 maja 2016 r. dotyczące awizowania przesyłki poleconej z dnia 11 kwietnia 2016 r., pracownik Poczty Polskiej S.A. w piśmie z dnia 20 czerwca 2016 r. wyjaśnił, że przesyłka ta była - po próbie doręczenia - awizowana dwukrotnie, tj. po raz pierwszy w dniu 14 kwietnia 2016 r. (adresat nieobecny) i powtórnie w dniu 22 kwietnia 2016 r., o czym pozostawiono zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę wydano adresatowi w dniu 29 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej "ppsa") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do § 2 tego artykułu, pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl z kolei art. 231 ppsa wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Ponadto zgodnie z art. 215 § 1 ppsa w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 ppsa (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tak jest w przypadku, gdy pismem tym jest skarga, gdyż niewykonanie w terminie wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Przez sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 755/11, publ. LEX nr 1151464, z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 237/12, publ. LEX nr 1137743, z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 289/12, publ. LEX nr 1137792). W sprawach podatkowych w przypadku skarg m.in. na decyzje dotyczące wymiaru (określenia lub ustalenia) podatku, przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 500/10, publ. LEX nr 742554). Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy decyzji ustalającej podatek od nieruchomości, a więc przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Należy zatem od tej skargi pobrać wpis stosunkowy. Z tego względu wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej to wezwanie wynika, że została ona doręczona w dniu 29 kwietnia 2016 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 14 kwietnia 2016 r., a następnie po raz drugi w dniu 22 kwietnia 2016 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 28 kwietnia 2016 r. Termin do odebrania przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 ppsa (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910). Odbiór decyzji przez adresata po upływie 14 dni od daty złożenia decyzji w urzędzie pocztowym jest to czynność organizacyjno-techniczna, nie mająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. LEX nr 529398, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 613/10, publ. LEX nr 1068765, wydany na podst. art. 150 Ordynacji podatkowej, zawierającego analogiczną regulację jak art. 73 ppsa). Wobec powyższego siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął z dniem 5 maja 2016 r. Skarżący wniósł natomiast pismo, w którym wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia w dniu 6 maja 2016 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść. Wobec powyższego skargę należy odrzucić i dlatego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji.