I SA/Gl 502/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, oznaczoną w sentencji postanowienia, pełnomocnik M. R. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powołany wyżej wniosek pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wskutek niewiedzy skarżącej kwoty otrzymywane przez nią od członków rodziny nie były zgłaszane do urzędu skarbowego, zaś otrzymywane przez nią kwoty do celów dowodowych byłyby wpłacane na bieżąco do banku. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że na skutek wydanej decyzji skarżąca boryka się z problemami. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że skarżąca ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci i utrzymuje się z "pensji", otrzymuje świadczenie "500+" oraz alimenty od ojca dzieci. Potrącenie z jej wynagrodzenia jakiejkolwiek kwoty w przypadku zajęcia skarbowego, w ocenie pełnomocnika, wpłynie w bezpośredni sposób na ograniczenie zaspokojenia podstawowych potrzeb skarżącej i jej dzieci, zaś zajęcie nieruchomości skarżącej spowoduje, że "najpewniej" bank wypowie jej umowę kredytową i postawi całość zadłużenia w stan wymagalności. To zaś doprowadziłoby do niewypłacalności skarżącej i "pozbawienia jej dachu nad głową". Licytacja majątku skarżącej mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki zarówno dla niej samej, jak i utrzymywanych przez nią osób. Ponadto, w ocenie pełnomocnika, waga stawianych w skardze zarzutów i błędy proceduralne prowadzonego postępowania wskazuje, że dopuszczenie do przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do szkód, które po jej uchyleniu mogą okazać się nieodwracalne. Jednocześnie zaznaczył, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, bowiem skarżąca robi wszystko by kwota należności podatkowej, po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji, była możliwa do spłacenia przez nią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem treścią art. 61 § 3 objęte zostały również akty wydane w pierwszej instancji. W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej instancji będzie podlegał rozpoznaniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy przyjdzie stwierdzić, że wniosek nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł jedynie, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, której skutków nie będzie można naprawić. Oświadczenie to nie zostało jednak poparte jakąkolwiek dokumentacją, mogącą przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nie przedstawił on zatem faktów, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową strony skarżącej, ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a jedynie powołał się na okoliczności jakie nie zostały poparte stosowną dokumentacją. Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzenia pełnomocnika strony skarżącej w tym zakresie. Nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy powołana we wniosku okoliczność stanowi realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy jej wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W realiach niniejszej sprawy brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Jedynie na marginesie wskazać przyjdzie, że ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie może stanowić przesłanki samej w sobie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze bowiem z wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, z uwagi na treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201, dalej jako "ustawa egzekucyjna") oraz art. 87 § 1 pkt 2, § 3 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 108) - po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - podlegają potrąceniu sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne do wysokości połowy wynagrodzenia, pr\zy czym na mocy art. 871 § 1 pkt 1 tej ustawy wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Jednocześnie wobec treści art. 10 § 4 ustawy egzekucyjnej nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne, świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, świadczenia rodzinne, dodatki rodzinne, pielęgnacyjne, porodowe, dla sierot zupełnych, zasiłki dla opiekunów oraz świadczenia z pomocy społecznej. Oznacza to, że z mocy samej ustawy jedynie połowa pensji mogłaby podlegać ewentualnemu zajęciu, zaś zarówno świadczenia alimentacyjne, jak i tzw. "500+" otrzymywane przez skarżącą wolne są od zajęcia. Jednocześnie postawienie w stan wymagalności kredytu nie rodzi automatycznego skutku w postaci licytacji nieruchomości, czy też w ogóle jej zajęcia. Powyższe oznacza, że zajęcie w drodze postępowania egzekucyjnego nie spowoduje, że skarżąca zostanie pozbawiona dochodów, a także "dachu nad głową". Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania postanowienia. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić przy tym wypada, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych powoduje dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, opubl. w Lex nr 742913). Wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych nie ma charakteru nieodwracalnego, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może spowodować, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone i to wraz z odsetkami. Na koniec należy zauważyć, że Sąd w rozpoznawanej sprawie nie mógł opierać się przy wydawaniu niniejszego rozstrzygnięcia na argumentach wskazanych przez stronę w skardze. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.