I SA/Gl 592/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niepobranych miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w okresie od lipca 2012 r. do marca 2013 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. K. W. (dalej "strona" lub "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekającą co do istoty sprawy o odpowiedzialności podatkowej płatnika oraz określającą wysokość należności z tytułu niepobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od sierpnia 2012 r. do marca 2013 r. a w zakresie określenia zaliczki za lipiec 2012 r. umarzającą postępowanie w sprawie. W skardze tej pełnomocnik skarżącego zarzucił organom podatkowym m.in. naruszenie art. 3 w związku z art. 31, art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 z późn. zm.) oraz art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 2016 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) poprzez błędną interpretację pojęcia "pracodawca" i "pracownik". W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego argumentował, że skarżący rozwiązał umowy o pracę z pracownikami, a zatem nie był pracodawcą i płatnikiem zobowiązanym do obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od 1 lipca 2012 r. do 31 marca 2013 r. W jego ocenie organy podatkowe nie uwzględniły materiału dowodowego potwierdzającego tę okoliczność i w konsekwencji nieprawidłowo zastosowały art. 231 ustawy Kodeks pracy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Następnie, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 3 czerwca 2016 r. wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego ze względu na wniesienie przez stronę pozwu do Sądu Rejonowego w B. o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego pomiędzy A K. W. a B sp. z o.o., wynikającego z podpisanej przez strony umowy – porozumienia z dnia 1 czerwca 2012 r. (sygnatura sprawy Sądu Rejonowego w B. [...]) oraz pozwu do Sądu Rejonowego w B. o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego pomiędzy A K. W. a B sp. z o.o. i C Sp. z o.o., wynikającego z podpisanej przez strony umowy - porozumienia z dnia 31 października 2012 r. (sygnatura sprawy Sądu Rejonowego w B. [...]). Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, że powołane wyżej umowy dotyczące przejęcia pracowników w trybie art. 231 ustawy Kodeks pracy, nie zostały przez skarżącego skutecznie zawarte, "mimo iż złożył on na nich podpisy". Podkreślił, że organy podatkowe oparły decyzje na tych umowach, nie uwzględniając twierdzeń strony, że umowy te z jednej strony nie istnieją w obrocie gospodarczym, a z drugiej - są przeciwstawne do czynności prawnych podjętych przez skarżącego, a uwidocznionych w rozwiązaniach stosunków pracy z pracownikami w dniu 30 czerwca 2012 r. W ocenie pełnomocnika skarżącego zawieszenie niniejszego postępowania sądowego z uwagi na zainicjowane przez skarżącego postępowania o ustalenie treści czynności prawnej w przedmiotowych porozumieniach, skróci proces dowodowy przeprowadzany przed organami państwa. Celem złożenia pozwów do Sądu Rejonowego jest bowiem uzyskanie jednoznacznego stwierdzenia, czy z umów porozumienia zawartych w dniach 1 czerwca 2012 r. i 31 października 2012 r. pomiędzy wskazanymi we wnioskach spółkami a skarżącym, wynika jakikolwiek stosunek prawny lub też czy stosunek prawny z tych umów należy uznać za nieistniejący. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wyrok sądu rejonowego będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzję wydał w oparciu o przedmiotowe umowy, przyjmując wiarygodność, rzetelność i szczególną istotność zapisów w nich zawartych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej – jak wskazał pełnomocnik skarżącego – z zapisów tych jednoznacznie wynika, że strony umowy uzgodniły przekazanie pracowników pomiędzy swoimi firmami. Pełnomocnik skarżącego zwrócił przy tym uwagę, że stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej jest niezmienne, pomimo tego, że stan faktyczno-prawny istniejący w dniu 1 lipca 2012 r. uniemożliwiał stronom przedmiotowej umowy dokonanie przekazania pracowników w trybie art. 231 ustawy Kodeks pracy. Również stan faktyczno-prawny w dniu 31 października 2012 r. uniemożliwiał trzem stronom przedmiotowej umowy dokonanie przekazania pracowników pomiędzy dwoma pozostałymi stronami tej umowy. Z tego względu skarżący wniósł o ustalenie nieistnienia powołanych wyżej umów. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w świetle przedmiotowych umów skarżący z dniem 1 lipca 2012 r. miał przekazać na mocy art. 231 ustawy Kodeks pracy (ale ich nie przekazał) wszystkich pracowników, których miał wykazać w wykazie i załączyć go do umowy w formie załącznika. Pozwane Spółki miały zatrudnić pracowników wymienionych w wykazie załączonym do przedmiotowej umowy - na warunkach, jakie pracownicy ci mieli w firmie skarżącego w dniu 30 czerwca 2012 r., tj. bez szkody dla tej konkretnej grupy pracowników. Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. wniósł o nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania. W ocenie organu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na dokonanie pełnej oceny prawnopodatkowych skutków zawarcia przez stronę opisanych we wniosku umów - porozumień z dnia 1 czerwca 2012 r. oraz z dnia 31 października 2012 r., również przez pryzmat art. 199a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.). Wyjaśnił, że z tego względu nie znalazł podstaw do wystąpienia w trybie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej do sądu powszechnego o ustalenie lub nieistnienia stosunku prawnego. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, wyjaśniając przy tym, że sprawa przed sądem powszechnym znajduje się na etapie wstępnym. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania sądowego, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "ppsa"), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 45/05, niepubl. oraz z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego pomiędzy A K.W. a B sp. z o.o., wynikającego z podpisanej przez strony umowy – porozumienia z dnia 1 czerwca 2012 r. (podana przez pełnomocnika skarżącego sygnatura sprawy wszczętej przed Sądem Rejonowym w B. - [...] ) oraz istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego pomiędzy A K. W. a B sp. z o.o. i C Sp. z o.o., wynikającego z podpisanej przez strony umowy - porozumienia z dnia 31 października 2012 r. (podana przez pełnomocnika skarżącego sygnatura sprawy wszczętej przed Sądem Rejonowym w B. [...]) ma niewątpliwie wpływ na jej wynik. Istota sporu koncentruje się bowiem wokół zasadności przypisania skarżącemu obowiązków pracodawcy wobec osób, których dotyczyć miały wspomniane porozumienia. Zważyć należy, że "Fakultatywność zawieszenia nie oznacza dowolności działania sądu w tej mierze. Konieczna jest ocena, czy rozstrzygnięcie kwestii, z uwagi na którą następuje zawieszenie, będzie miało wpływ na wynik sprawy zawieszanej. Nie chodzi przy tym jedynie o wpływ rzeczywisty, ale również o wpływ potencjalny, który na danym etapie nie jest jeszcze wiadomy, ale występuje prawdopodobieństwo istotnej wagi tego wpływu na rozpatrywaną sprawę" (por. postanowienie NSA Z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt I FZ 250/14, LEX nr 1506871). Wobec powyższego skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, o czym orzeczono w sentencji.