I SA/Gl 773/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor, wierzyciel) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z póżn. zm., dalej: k.p.a.) i art. 144 k.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689) po rozpatrzeniu zażalenia P. W. (dalej: zobowiązany, strona, skarżący) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wobec zobowiązanego wszczęto postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...] obejmującego nieuiszczone opłaty abonamentowe. W piśmie z dnia 13 października 2020 r. zobowiązany wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, wskazując w szczególności, że podjął działania mające na celu wyrejestrowanie odbiornika RTV, który utracił w 2001 r. na skutek włamania do jego mieszkania położonego w K. na [...] [...]. Po upływie niemal 20 lat nie posiada już tej dokumentacji. Ze względu na dwudziestoletni brak reakcji wierzyciela na nieuiszczanie abonamentu pozostawał w uzasadnionym przeświadczeniu, że nie ciąży już na nim taki obowiązek. Egzekwowany obowiązek nie istnieje także z uwagi na brak powiadomienia zobowiązanego o nadaniu nowego indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Strona nigdy nie otrzymała takiego powiadomienia, a wierzyciel poza twierdzeniem o nadaniu tego numeru oraz duplikatem wystawionym na podstawie danych przechowywanych w systemie nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu nadania pisma. W postanowieniu z dnia [...] r. Dyrektor oddalił ten zarzut, uznając go za niezasadny. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik strony wskazał na nieudowodnienie przez wierzyciela, że strona jest zobowiązana do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, nieudowodnienie, że wszczęta egzekucja jest zasadna, niedopełnienie obowiązku prawidłowego powiadomienia abonenta o nowym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, nieuwzględnienie informacji o wyrejestrowaniu odbiornika RTV przez skarżącego, co świadczy o tym, że wierzyciel na zasadzie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. nie zebrał oraz nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Powyższe zażalenie nie zostało uwzględnione. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Dyrektor wskazał, że przymus rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego wynika z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689). Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ww. ustawy, opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych, przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że każdy, kto posiada odbiorniki radiowe i telewizyjne, musi je zarejestrować i opłacać abonament, jeżeli nie jest z tego obowiązku ustawowo zwolniony. Obowiązek opłacania abonamentu rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). Wspomniana ustawa jest aktualnym aktem prawnym regulującym kwestie związane z opłatami za korzystanie z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i jako obowiązująca wskazywana jest w prowadzonych postępowaniach mających na celu wyegzekwowanie należności z tytułu abonamentu. Nie oznacza to jednakże, iż postępowanie nie mogą być wszczęte wobec osób zobowiązanych, które dokonały rejestracji używanych odbiorników przed dniem wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r., bowiem obowiązująca wcześniej ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 805), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. oraz wydane w celu jej wykonania rozporządzenia nakładały na użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych obowiązek ich rejestracji czy też zgłaszania zmian mających wpływ na dokonaną rejestrację (np. aktualizację danych adresowych, wyrejestrowanie odbiorników, zgłoszenie uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych). Odnosząc się do wniesionego zażalenia wskazano, że w zaskarżonym postanowieniu właściwie podano, iż zobowiązany wykonując ustawowy obowiązek, w dniu 9 sierpnia 1999 r. w Urzędzie Pocztowym K. [...] zgłosił rejestrację odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: [...] [...] m. [...], [...] K.. Po zgłoszeniu rejestracji przedmiotowych odbiorników wydana została imienna książeczka radiofoniczna numer [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Powyższe stanowi dowód na okoliczność, iż z dniem 9 sierpnia 1999 r. zobowiązany został zarejestrowany w bazie danych o abonentach i posiada status abonenta jak również, że poprzez złożenie przedmiotowego wniosku rejestracyjnego uzyskał książeczkę radiofoniczną, która służyła do dokonywania wpłat za abonament radiowy/telewizyjny. Następnie po wyczerpaniu dowodów wpłat w książeczce radiofonicznej nr [...], w dniu 17 kwietnia 2003 r. w Urzędzie Pocztowym K. [...], po złożeniu odcinka "U" strona otrzymała kolejną książeczkę radiofoniczną numer [...] w celu kontynuowania opłat abonamentowych. Dowód w postaci kserokopii "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" z dnia 9 sierpnia 1999 r. oraz odcinka "U" z książeczki radiofonicznej numer [...], poświadczony za zgodność z oryginałem, dołączony został do postanowienia z dnia [...] r. W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia przywołano wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2271/18, w którym stwierdzono: "...obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych ustaw bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/GI 804/14, wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16). Dalej wierzyciel zaznaczył, że imienna książeczka radiofoniczna (do czasu wprowadzenia w 2007 r. zmian technologicznych) służyła abonentom do dokonywania opłat z wykorzystaniem znajdujących się w niej odcinków. Każda dokonana w placówce pocztowej wpłata odnotowywana była i potwierdzana datownikiem placówki pocztowej w ww. książeczce. Nadmieniono, że ww. imienna książeczka radiofoniczna posiadała również druki: "Z" - odcinek służący do zgłaszania zmian formalnoprawnych np.: zmiana adresu zamieszkania, rodzaju posiadanych odbiorników, odcinek "W" - przewidziany do zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników oraz odcinek "U" - służący do wystąpienia przez abonenta, który wyczerpał dowody wpłat, o wydanie nowej książeczki radiofonicznej celem kontynuowania regulowania opłat abonamentowych (wydanie kolejnej książeczki radiofonicznej po wyczerpaniu dowodów wpłat w poprzednio wydanej stanowiło kontynuację opłat w ramach zgłoszonej rejestracji odbiorników). W dalszej kolejności nadano abonentom indywidualne numery identyfikacyjne wraz z wprowadzeniem zmian technologicznych na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342), gdzie jedynie stwierdzono, iż dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (§ 5 ust.1). Mowa zatem o mocy dowodowej książeczek radiofonicznych i przypisanych do nich numerów, a nie złożonych przez abonentów wniosków rejestracyjnych. Podkreślić należy, że ww. rozporządzenie wprowadziło jedynie przejście do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie imienną książeczkę abonamentową zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie może zostać zatem utożsamione z anulowaniem rejestracji odbiorników zgłoszonych przez użytkowników na obowiązujących wcześniej wnioskach rejestracyjnych (unieważnieniem wcześniejszych wniosków rejestracyjnych). Użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników. Wejście w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych spowodowało zmianę technologii realizacji usługi radiofonicznej. Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych, które zostały wycofane z użytku, indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Od miesiąca grudnia 2008 r. zarówno abonenci już zarejestrowani, jak i nowi, zaewidencjonowani pozostają pod indywidualnymi numerami, które stanowią osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego przyporządkowanego danemu abonentowi w celu wnoszenia opłat abonamentowych. Rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiornika lub dopełnienia formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych. Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia, 25 września 2007 r. zobowiązanemu, jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego, nadano indywidualny numeru identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych numer [...]. Dyrektor podkreślił, że w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 poz. 1342) zobowiązany obciążony był obowiązkiem abonamentowym z uwagi na brak skutecznego wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, na przełomie roku 2000/2001. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane do strony pismem z dnia [...] r., na adres podany przy rejestracji przedmiotowych odbiorników. Przy czym, jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 273/19 przesłanie wspomnianego powiadomienia na adres rejestracji odbiorników, który nie został zaktualizowany przez skarżącego jest zasadne. Organ administracji publicznej nie jest obowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym. Duplikat wspomnianego "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia [...] r. załączony został do postanowienia z dnia [...] r. Dyrektor wyjaśnił także, iż Poczta Polska realizując rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej, jak również nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, o zaprzestaniu korzystania z odbiorników lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych. Odnosząc się do informacji dotyczącej wyrejestrowania odbiorników wskazano, że w okresie 2000/2001 formalności z tym związanych należało dopełnić w placówce pocztowej zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338). Pracownik placówki pocztowej w przypadku abonenta, który zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, obowiązany był wyrejestrować odbiorniki. Po wypełnieniu przez zgłaszającego właściwego dokumentu tj. odcinka wyrejestrowania "W" składającego się w książeczce radiofonicznej z dwóch części tj., dla abonenta i dla poczty sprawdzał prawidłowość jego wypełnienia i odcinek dla poczty odsyłał do właściwej komórki celem archiwizacji, a druga część odcinka "W" potwierdzonego odciskiem datownika i podpisem pozostawała jako potwierdzenie dla abonenta. Zatem w sytuacji dopełnienia ww. formalności powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta (wcześniej książeczce radiofonicznej), a dokument zarchiwizowany. Następnie przepisy związane z wyrejestrowaniem odbiorników normował § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141 z 2005 r. poz. 1190). Zasady postępowania w określonych sytuacjach zawarte były w książeczce radiofonicznej, wydawanej przez placówkę pocztową po dopełnieniu formalności rejestracji odbiorników. W dalszej kolejności użytkownik zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych powiadamiał placówkę pocztową o zmianie nazwiska, miejsca zamieszkania, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, niezwłocznie po powstaniu zmiany lub zaistnieniu zdarzenia w myśl § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz.1342) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych składając "Formularz zgłoszenia zmiany danych". Obecnie zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9 oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, przez zgłoszenie tego faktu w placówce pocztowej lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego (www.poczta-polska.pl) do wypełnienia zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych. Każdy z powołanych wyżej aktów prawnych, jak i wcześniejsze przepisy prawne, nakłada na abonenta obowiązek powiadomienia placówki pocztowej o zmianie danych osobowych, adresowych czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Podkreślono również, iż zgodnie ze wskazaniem w ustawie o opłatach abonamentowych minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji, określił w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Doprecyzowanie przepisów dotyczących zgłaszania przez abonentów zmian formalno-prawnych, w tym wyrejestrowania odbiorników, znajdowało/znajduje się w treści rozporządzeń, które są i były aktami wykonawczymi wydawanymi w celu realizacji ustaw. Ponadto zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S.A. spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny. W tym miejscu Dyrektor, przywołując stanowisko zawarte w wyrokach WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/GI 997/18 i z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 927/15 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 273/19, wskazał, że to na skarżącym podnoszącym zarzut nieistnienia obowiązku ciąży wymóg wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych, gdyż to zobowiązany, wnosząc zarzut egzekucyjny, usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie ustaleń w tym zakresie. Jednocześnie wyjaśniono, że opłata za posiadanie odbiorników RTV nie jest związana z prawem własności do lokalu, zatem zbycie lub opuszczenie lokalu mieszkalnego nie stanowi, iż użytkownik odbiorników RTV nie będzie ich używał w nowym miejscu zamieszkania. Odnośnie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego zaznaczono, że Poczta Polska wysłała do abonentów zawiadomienia, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia, o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, które stanowią dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i zastępują dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych w formie imiennych książeczek. Do zawiadomień dołączono spersonalizowane blankiety wpłat. Dalej Dyrektor podkreślił, że Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie posługuje się pojęciem "doręczenia", lecz "przesłania" zawiadomienia. Zatem zadość wymogom określonym w rozporządzeniu czyniło przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej. Przesłanie zawiadomienia ma charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzającego jego odbiór przez zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15). Dla skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt. II GSK 2262/15 oraz z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt. II GSK 913/15). W aktach sprawy znajduje się poświadczona kserokopia wygenerowanego zawiadomienia o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego podpisana przez uprawnionego pracownika operatora, które to zawiadomienie stanowi obecnie dowód zarejestrowania odbiornika rtv w rozumieniu par. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. Przy czym, jak zaznaczono, niedopuszczalne jest wywodzenie przez skarżącego korzystnych dla siebie skutków prawnych z faktu, iż nie dochował obowiązku poinformowania właściwego organu o zmianie miejsca zamieszkania, co potwierdził WSA w Opolu w przywołanym przez organ wyroku z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 693/19. Nadto zauważono, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Zaakcentowano również, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., normujące w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania omawianych zawiadomień, nie odwoływały się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że do przesyłek tych nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym. Przesyłki zwykłe różnią się zasadniczo od przesyłek rejestrowanych, nie prowadzi się dla nich ewidencji ani pokwitowań dla nadawcy celem potwierdzenia odbioru przez adresata, wobec czego dopuszczalne było posłużenia się zautomatyzowanym procesem technologicznym. W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienie wierzyciel zaznaczył, że nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie może zostać utożsamione z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych. Stanowiło to bowiem jedynie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie imienną książeczkę abonamentową zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników rtv zawiadomienia o indywidualnym numerze abonenta (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 223/19). Wskazano także, iż skoro obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisu prawa, to na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży obowiązek ich regulowania bez wezwania, co potwierdził m.in. TK w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/2008. Wobec powyższego stwierdzono, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiorników RTV, a wierzyciel spełnił obowiązek nadania mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego ([...]) i przesłania stosownego zawiadomienia na adres podany przy rejestracji. W razie braku znajomości indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz numeru rachunku bankowego, na który należy wnosić opłaty abonamentowe, wszelkie niezbędne informacje można uzyskać w placówkach pocztowych. Dla skuteczności zarzutu nieistnienia obowiązku strona winna przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub z czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku) (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 283/14) W rozpatrywanej sprawie jedynie zatem okazanie dowodu na okoliczność wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela. W skardze na powyższe postanowienie reprezentujący skarżącego adwokat podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez "brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy polegający na niewyjaśnieniu przyczyn istnienia wierzytelności w oparciu materiał dowodowy w postaci duplikatu zawiadomienia, który wobec nieistnienia oryginału i braku wskazania źródeł, w oparciu o które sporządzono duplikat, został zakwestionowany przez wierzyciela, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż wierzyciel został prawidłowo zawiadomiony o zarejestrowaniu odbiornika RTV, podczas gdy wyłącznym dowodem na taka okoliczność jest sporządzony w niewyjaśniony sposób przez wierzyciela duplikat zawiadomienia", 2) art. 7, art. 14 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę polegającą na niewyjaśnieniu kwestii kierowania przez wierzyciela korespondencji związanej z rejestracją odbiornika RTV na nieprawidłowy adres zobowiązanego; 3) art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji, podczas gdy organ odwoławczy powinien uchylić przedmiotowe postanowienie oraz orzec co do istoty sprawy; 4) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez bezzasadne przyjęcie za wierzycielem, że istnieje obowiązek zapłaty abonamentu RTV przez skarżącego; 5) art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez zaniechanie weryfikacji prawidłowości stanowiska wierzyciela i uznanie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów za nieuzasadnione. Ponadto podniesiono, że organ II instancji nie przeanalizował wnikliwie zażalenia na postanowienie organu I instancji, co doprowadziło do wydania przez organ II instancji nieprawidłowego rozstrzygnięcia. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organy obu instancji przyjęły za prawdziwe i zgodne z przepisami prawa oświadczenia wierzyciela, bez podejmowania czynności mających na celu dochodzenie prawdy materialnej, przez co zostały naruszone fundamentalne zasady prowadzenia postępowania. Skarżący już w odpowiedzi na upomnienie z dnia [...] r. oświadczył, iż nie poczuwa się do obowiązku zapłaty zaległego abonamentu, gdyż od wielu lat nie posiada odbiornika RTV, który utracił na skutek włamania do jego mieszkania. Po tym zdarzeniu podjął czynności mające na celu wyrejestrowanie ww. odbiornika, jednakże z uwagi na długi upływ czasu, na dzień złożenia zarzutów nie jest już w posiadaniu dokumentów potwierdzających wyrejestrowanie odbiornika RTV. Ponadto skarżący wskazał, iż w dniu 23 stycznia 2004 r. sprzedał mieszkania na [...] [...] w K., pod który to adres wierzyciel miał rzekomo w dniu [...] r. skierować "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych". Wierzyciel w żaden sposób nie udowodnił jednak faktu wysłania rzeczonego zawiadomienia na adres skarżącego. Skarżący ponownie wskazał, iż nigdy nie miał możliwości zapoznania się z treścią ww. zawiadomienia, które zostało mu przedłożone dopiero na skutek wymiany korespondencji z Pocztą Polską S.A. Nadto ponownie wskazano, że skarżący nie otrzymywał od wierzyciela żadnych upomnień, ponagleń, wezwań, które świadczyłyby o tym, iż w jego systemie ewidencyjnym nadal widnieje zarejestrowany na niego odbiornik RTV. Pozostawał zatem w uzasadnionym przekonaniu o braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Podniesiono przy tym, że z uwagi na upływ wielu lat skarżący nie posiada już dokumentów potwierdzających wyrejestrowanie odbiornika RTV, a z żadnych przepisów prawa nie wynika, że abonent zobowiązany jest przechowywać taki dokument bezterminowo. Sam wierzyciel nie wskazuje w jaki sposób i przez jaki czas przechowuje dokumenty oraz informacje dotyczące zarejestrowania (jak i wyrejestrowania) odbiorników. Skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni (zastosowanie znajduje tu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej), to nie sposób wymagać od skarżącego, aby taki dokument przechowywał w nieskończoność, zwłaszcza, że skarżący nie przypuszczał, że będzie mu on potrzebny po upływie kilkunastu lat. Nadto zarzucono wierzycielowi, że nie wyjaśnił dlaczego przez kilkanaście lat nie kierował do skarżącego, żadnych ponagleń, upomnień ani wezwań (pierwsze upomnienie jest datowane dopiero na dzień [...] r.). Zdaniem pełnomocnika skarżącego egzekwowany obowiązek nie istnieje także z uwagi na brak powiadomienia strony o nadaniu nowego indywidualnego numeru identyfikacyjnego, który to obowiązek wynikał z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. 2007 Nr 187, poz. 1342). Jedynym dowodem dotyczącym nadania tego numeru jest wygenerowany w dniu [...] r. z systemu informatycznego wierzyciela duplikat zawiadomienia. Nie przedstawiono zatem wiarygodnego dowodu, że w istocie doszło do wysłania takiego pisma abonentowi, a skarżący jednoznacznie wskazuje, że takiego pisma nie otrzymał. Wprawdzie żaden przepis ustawy nie wymaga, aby obowiązek informacyjny był realizowany przy pomocy listów poleconych, jednakże w razie sporu w tym zakresie ciężar dowodu doręczenia takiego pisma spoczywa na wierzycielu. W ocenie skarżącego wierzyciel przedwcześnie przyjął, nie dysponując ku temu wystarczającym materiałem dowodowym, że doręczono skarżącemu takie pismo lub też wierzyciel dołożył wymaganej od niego w takich okolicznościach należytej staranności, aby adresat pisma informacyjnego mógł bez problemu zaznajomić się z jego treścią. Tymczasem to na wierzycielu spoczywa obowiązek przeprowadzenia wszystkich dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego, a oceny zgromadzonego materiału nie można dokonywać wybiórczo. Na poparcie powyższego skarżący powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z 18 dnia marca 2015 r., sygn. akt I UK 271/14, zgodnie z którym fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a.) lub że spełnione zostały warunki określone w art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze). Nieskuteczne doręczenie w ogóle zatem nie wywołuje skutków prawnych, co skutkuje zakwestionowaniem czynności dokonanych w ramach postępowania egzekucyjnego. Odwołano się także do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Po 138/20, w którym wskazano, że wieloletni brak jakiejkolwiek reakcji wierzyciela na nieuiszczanie opłat abonamentowych należy uznać za usprawiedliwione przeświadczenie strony o braku obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegało postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r., którym organ ten utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia [...] r. obejmującym nieuiszczone opłaty abonamentowe. Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że legalność postanowień wierzyciela dotyczących zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega także kontroli sądu administracyjnego. Aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie wyłącza możliwości wniesienia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powołany przepis został zmieniony przez art. 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070) zmieniającej nin. ustawę z dniem 30 lipca 2020 r. Wspomniany przepis stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Dalej stwierdzić należy, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie:http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym wskazać należy, że w niniejszej sprawie wierzyciel wykazał, iż miała miejsce rejestracja odbiornika telewizyjnego na imię i nazwisko zobowiązanego, czego zresztą strona nie kwestionuje. Do przekazanych sądowi akt administracyjnych załączono potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie: wniosku z dnia 9 sierpnia 1999 r. o zarejestrowanie odbiornika radiofonicznego i telewizora oraz odcinka "U" z dnia 27 kwietnia 2002 r. z książeczki radiofonicznej nr [...], potwierdzającego wydanie nowej książeczki nr [...]. Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (obecnie t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1204), w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (por. wyrok TK z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 oraz wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 wskazanej ostatnio ustawy). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 650/14, z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14; z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 376/13 oraz WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym powyżej wyroku z dnia 16 marca 2010 r. Bezsporne jest, że w niniejszej sprawie skarżący nie przedłożył dowodu wyrejestrowania odbiornika TV. Podkreślenia wymaga, że skutków zarejestrowania odbiornika i niewyrejestrowania go w opisany powyżej sposób nie niweczy wykazanie, że abonent nie jest już właścicielem nieruchomości, pod adresem której zarejestrował odbiornik. Podobnie nie jest także skuteczne w tym zakresie oświadczenie o utracie odbiornika na skutek włamania. Obowiązek w zakresie opłat abonamentowych wynika z domniemania odbioru programu, a nie z korzystania z odbiornika zlokalizowanego pod określonym adresem. Zauważenia także w tym miejscu wymaga, w odniesieniu do zarzutów skargi, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzony za zgodność z oryginałem wydruk danych systemowych Poczty Polskiej S.A. potwierdzający wysyłanie do abonenta w 2002 r., 2006 r. i 2010 r. (a więc po włamaniu oraz po sprzedaży mieszkania) zawiadomień o naliczeniu zaległości w opłatach abonamentowych. Nawiązując do pozostałej argumentacji strony skarżącej wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się również duplikat zawiadomienia skarżącego (użytkownika odbiorników zarejestrowanych wg imiennej książeczki opłaty abonamentowej nr [...]) o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego ([...]) opatrzony podpisem (faksymilą) Kierownika Wydziału Abonamentu RTV – I. F. i datą [...] r. Sąd stwierdza, że obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie ma wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. Skutkiem rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. była bowiem utrata wyłącznie mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych. Poza tym, zgodnie z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zaakcentowania wymaga, że użyte w § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia wyrażenie "powiadomienie" oznacza, iż przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II FSK 2116/16). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2262/15, iż "użytkownicy, którym nadano indywidualny numer identyfikacyjny przed dniem 12 grudnia 2008 r, w którym to upływał termin wskazany w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, kontynuują wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności ponownej rejestracji odbiorników rtv oraz zastosowania trybu, o którym mowa w § 2 tego rozporządzenia. Zawiadomienie to, stanowi dowód zarejestrowania odbiorników w rozumieniu przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (...) Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny (por. wyroki NSA z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2271/18 oraz z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt GSK 1297/15). Użytkownicy, posiadający w dniu wejścia wżycie rozporządzenia z 25 września 2007 r. imienną książeczkę opłat abonamentowych, kontynuowali wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności dokonywania ponownej rejestracji odbiorników rtv.(...) W tym kontekście nie zostały również naruszone przepisy prawa materialnego, tj. § 5 rozporządzenia oraz art. 2 ust. 1-3 ustawy o opłatach abonamentowych." Z powołanego orzecznictwa należy wyprowadzić konkluzję, że Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia przedmiotowego zawiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomień, nadto nie wskazał, że zawiadomienia należało wysłać przesyłką rejestrowaną. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiornika lub dopełnienia formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W ocenie Sądu organy obu instancji w niniejszej sprawie działały na podstawie przepisów prawa. Art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§1). W ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony prawidłowo, przepisy prawa właściwie zastosowane, a podjęte rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy oraz wyczerpujący uzasadnione. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.