I SA/Gl 790/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, del. Sędzia SO Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego A. B. w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono na wstępie argumentację odwołania, w którym strona wytknęła organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że miejsce postojowe nr 1 stanowi garaż strony, zamieszkującej poza budynkiem jego usytuowania, gdy tymczasem miejsce to jest integralnie związane z miejscem zamieszkania podatniczki i jest wykorzystywane przez jego częściową zabudowę również jako pomieszczenie gospodarczo-piwniczne, w związku z czym należało przyjąć stawkę 0,73 zł a nie 7,73 zł za m 2 . W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 16 grudnia 2011 r. oraz danymi zawartymi w wypisie z rejestru gruntów i budynków strona jest właścicielem lokalu niemieszkalnego nr 1 stanowiącego część garażu wielostanowiskowego, objętego księgą wieczystą [...] położonego w C. przy ul. [...] , posiadającego charakter niemieszkalny i pełniącego funkcje garażu. Garaż ten stanowi odrębny przedmiot własności, i został w złożonej przez stronę informacji w sprawie podatku od nieruchomości wykazany w rubryce "budynki pozostałe". Rozważania własne organ odwoławczy rozpoczął od zacytowania art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej także: u.p.o.l.), który stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,89 zł od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych – 4,56 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,46 zł od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,74 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 23,03 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – 10,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – 4,68 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 7,73 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7. Dalej przywołano uchwałę NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, zgodnie z którą garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji słusznie opodatkował garaż stanowiący własność strony stawką właściwą dla budynków pozostałych, tj. 7,73 zł za m2 określoną w uchwale Rady Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C.. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że miejsce postojowe jest w całości wykorzystywane jako garaż, gdy tymczasem część pomieszczenia wykorzystywana jest jako piwnica, która w budynku nie istnieje, co organ odwoławczy pominął. Skarżąca wytknęła także organowi II instancji naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, wskazując, że nie przeprowadzono niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. ustalenia, czy miejsce określone w decyzji jako garaż "jest faktycznie w całości wykorzystywany jako garaż czy z uwagi na błędy projektowe, które nie przewidziały piwnicy dla lokali mieszkalnych został zaadoptowane na te cele". Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi opisano na wstępie pokrótce stanowisko organu odwoławczego, a następnie zarzucono, że organ ten pominął wszystkie okoliczności podniesione w odwołaniu. W szczególności nie ustosunkował się do faktu, że w budynku nie przewidziano piwnic, w związku z czym część pomieszczenia została zaadoptowana na piwnicę, a więc jest wykorzystywana ściśle dla potrzeb mieszkaniowych. W dalszych wywodach skargi strona, cytując orzecznictwo sądowe, przybliżyła wynikające z Ordynacji podatkowej (w szczególności art. 122 i art. 187 § 1) zasady prowadzenia postępowania dowodowego. W tym zakresie zaakcentowała w szczególności, że wynikająca z art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej wymaga, aby organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ramy działania tej zasady w postępowaniu podatkowym wyznacza norma prawa materialnego, która ma być zastosowana w indywidualnej sprawie. Organy podatkowe mają obowiązek, zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zebrać cały materiał dowodowy. Postępowanie to powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli powinno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego oznacza, że organy podatkowe nie mogą ograniczać się do przeprowadzenia tylko niektórych dowodów, kierując się z góry przyjętym założeniem, że inne dowody są zbędne. Jeśli ustalenia organu są odmienne od podnoszonych przez stronę – organ zobligowany jest dopuścić wnioskowany przez stronę dowód, a dopiero po jego przeprowadzeniu ocenić czy, w świetle wszystkich zgromadzonych dowodów, teza zgłaszana przez stronę została udowodniona. Organy podatkowe nie mogą dowolnie selekcjonować dowodów, stanowiących podstawę ustaleń faktycznych. W kontekście powyższego skarżąca podniosła, że: "organ podatkowy ograniczył się tyko do aktu notarialnego i dokumentacji Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami, co narusza powołane wyżej przepisy". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Nawiązując do argumentacji strony skarżącej wskazał w szczególności na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjnie kartograficzne i wskazał, że z aktu notarialnego oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że strona jest właścicielką lokalu niemieszkalnego stanowiącego część garażu wielostanowiskowego, posiadającego charakter niemieszkalny i pełniącego funkcję garażu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż decyzja ta nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. Organ I instancji opodatkował garaż o powierzchni 27,59 m 2 według stawki 7,73 zł przewidzianej w stosownej uchwale Rady Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C. dla budynków pozostałych oraz grunty pozostałe o powierzchni 22,62 m 2. Skarżąca kwestionowała opodatkowanie garażu, podnosząc w szczególności, że jest on w części zaadoptowany na piwnicę (nie przewidzianą w projekcie budynku), a więc wykorzystywany na cele mieszkalne, co organy podatkowe całkowicie pominęły w swoich ustaleniach. Z aktu notarialnego z dnia 16 grudnia 2011 r. Rep. A nr [...] wynika, że skarżąca nabyła udział wynoszący 1.067/1000 części w stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot własności lokalu niemieszkalnym nr 1 – garażu wielostanowiskowym znajdującym się na pierwszej kondygnacji podziemnej budynku położnego w C. przy ul. [...] . Ze znajdującego się w aktach sprawy, potwierdzonego za zgodność z oryginałem wydruku z księgi wieczystej nr [...] (stan na dzień 23 stycznia 2014 r.) wynika, że nieruchomość ta stanowi garaż wielostanowiskowy, a jego przeznaczenie określone jest jako lokal niemieszkalny. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w art. 2 ust. 1 określają przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei art. 2 ust. 2 i 3 tej ustawy określa katalog wyłączeń od opodatkowania, a art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy przewiduje zróżnicowanie stawek podatku dla budynków lub ich części. Z powyższego wynika, że garaże mogą podlegać opodatkowaniu przy założeniu, że stanowią one odrębny budynek bądź też część budynku. Kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości omawianego w niniejszej sprawie przedmiotu opodatkowania została rozstrzygnięta uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, LEX nr 1110767. Uchwała ta ma "ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 824/10, LEX nr 1274250). We wspomnianej uchwale wyrażono, aprobowany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, pogląd, że "w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ tej ustawy". Nawiązując do zarzutów skargi warto przytoczyć istotne aspekty uzasadnienia tej uchwały. NSA wskazał w niej m.in., iż, zważywszy, że własność lokali może stanowić odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, konieczne jest przywołanie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W art. 2 ust. 4 wskazano także, że do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Z powyższych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji nie będzie stanowił odrębnego od samodzielnego lokalu mieszkalnego przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej: np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalne przeznaczeniu, stanowiący odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). (...) Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 analizowanej ustawy podatkowej stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części są zależne od tego, czy mamy do czynienia z budynkami lub ich częściami: a) mieszkalnymi, b) związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, e) pozostałymi, w tym zajętymi na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zakwalifikowanie przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej - garażu, będzie uzależnione od tego, czy uznamy, że ma ona charakter mieszkalny, czy też nie. "Garaż" w rozumieniu potocznym to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego, pod. red. B. Dunaja, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on przedmiot opodatkowania odrębny od innych części budynku, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Za przyjęciem poglądu, że garaż stanowiący odrębną nieruchomość jest opodatkowany stawką wyższą niż garaż będący przynależnością lokalu mieszkalnego, przemawia również wykładnia systemowa zewnętrzna. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił także uwagę, że problem opodatkowania garaży, a w szczególności miejsc postojowych w halach garażowych, występował również na gruncie podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu, to jest 8%, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. (...) Ustawa ta oraz przepisy wykonawcze do niej, podobnie jak uregulowania dotyczące podatku od nieruchomości, nie definiują pojęcia lokalu mieszkalnego. W jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że dla ustalenia właściwej stawki podatku od towarów i usług od sprzedaży odrębnej własności lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym w garażu wielostanowiskowym istotne jest precyzyjne określenie, co stanowi przedmiot tej czynności. Możliwe bowiem jest uznanie garażu wielostanowiskowego jako elementu nieruchomości wspólnej w wypadku określenia korzystania z poszczególnych miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum albo wyodrębnienie garażu na odrębną własność i sprzedaż udziału we współwłasności na rzecz właścicieli lokali korzystających z miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum. Zgodnie z ugruntowanym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych znajdujących się w danym budynku podlega jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Przedmiotem sprzedaży, oprócz własności lokalu mieszkalnego, jest nie garaż czy też samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego dla samochodu osobowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. W tym wypadku nie ma możliwości nabycia (a zatem i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego (...). Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlega jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku). Z kolei sprzedaż oddzielnie lokalu mieszkalnego oraz lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość - garażu podlega opodatkowaniu zróżnicowanymi stawkami: preferencyjną dla lokalu mieszkalnego oraz podstawową dla garażu stanowiącego odrębny przedmiot własności. Stanowisko takie prezentowane było wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 967/09, z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 299/09, z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 724/09, z dnia 8 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1798/07, z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2480/04, z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1813/09, z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 253/11 - wszystkie wyroki dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za przyjęciem poglądu, że garaż (lokal) stanowiący odrębną własność podlega innemu (wyższemu) opodatkowaniu niż garaż będący przynależnością lokalu mieszkalnego, przemawiają także względy wykładni celowościowej. W praktyce zdarza się, że właścicielami lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość w postaci garażu są osoby fizyczne, które nie są właścicielami samodzielnych lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W takiej sytuacji brak jest uzasadnienia, aby podatek od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budynków mieszkalnych był uiszczany przez osoby będące wyłącznie właścicielami samego garażu, który nie pełni funkcji mieszkalnej. Podatek od nieruchomości zalicza się do podatków o charakterze majątkowym. W polskim systemie opodatkowania posiadania majątku wysokość stawek dla budynków lub ich części zróżnicowano w zależności od sposobu ich wykorzystania. Generalnie, w polskim systemie prawa podatkowego preferencje przyznano budownictwu mieszkaniowemu i zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W wielu ustawach podatkowych znalazło to swój normatywny wyraz, np. wygaszane ulgi na zakup mieszkań oraz zwolnienie dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości pod warunkiem wydatkowania dochodu na cele mieszkaniowe - w podatku dochodowym od osób fizycznych; obniżona stawka podatku od towarów i usług w budownictwie mieszkaniowym (realizacja programu budownictwa społecznego); ulga mieszkaniowa w podatku od spadków i darowizn. W podatku od nieruchomości realizacja tej preferencji wyraża się w tym, że domy i lokale mieszkalne są opodatkowane według stawek najniższych. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a/ analizowanej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. ustawodawca przewidział niższą stawkę podatkową dla podatników posiadających majątek przeznaczony do celów mieszkalnych w stosunku do osób, które na przykład zajmują budynki na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegają w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b/ tej ustawy opodatkowaniu według stawek najwyższych. Zastosowanie do garaży stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania (odrębna własność lokali), jako części budynków mieszkalnych, preferencyjnej stawki podatkowej przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a/ stanowiłoby wyłom w stosowaniu najniższej stawki podatkowej dla lokali ściśle spełniających kryterium lokali mieszkalnych. Przy opodatkowaniu garaży różnymi stawkami, w zależności od ich formy prawnej, podnoszony jest zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). Faktycznie, jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 509/11, nieuzasadnione (niesprawiedliwe) jest, aby właściciel domu o powierzchni 300 m2 płacił niższą stawkę za garaż znajdujący się w bryle domu jednorodzinnego niż właściciel lokalu mieszkalnego np. o powierzchni 40 m2, który jest jednocześnie właścicielem garażu stanowiącego odrębną własność lokalową w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W Polsce jednak nie obowiązuje system podatku od nieruchomości, który uzależnia wysokość podatku od wartości budynków lub ich części. W związku z tym, mimo że podatek od nieruchomości zalicza się do grupy podatków od posiadania majątku, wysokość podatku nie jest uzależniona, w omawianym przypadku, bezpośrednio od wartości majątku, lecz od wykorzystywania go na określone cele (mieszkalne, do działalności gospodarczej, pozostałe). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zróżnicowanie stawek podatku od garaży w zależności od tego, czy są one lokalem stanowiącym odrębną własność, a w konsekwencji odrębny przedmiot opodatkowania, czy stanowią jedynie przynależność do lokalu mieszkalnego, stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż o zasadach opodatkowania podatkiem od nieruchomości pomieszczeń odpowiadających słownikowej definicji garażu, a więc – jak wskazano w cytowanej wyżej uchwale - przystosowanych do przechowywania samochodów przesądza to, czy garaż wielostanowiskowy jest elementem nieruchomości wspólnej w wypadku określenia korzystania z poszczególnych miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum czy też jest wyodrębniony jako odrębna własność. "Dla miejsca postojowego znajdującego się w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym odrębny od lokalu mieszkalnego przedmiot własności, należy zastosować stawkę podatku jak dla budynków pozostałych" (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1765/12, LEX nr 1284795). Skoro zatem skarżąca (co nie jest kwestionowane) jest właścicielką udziału w stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot własności lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym to zasadnie opodatkowano go podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w stosownej uchwale Rady Miasta C. dla budynków pozostałych. Ze względu na wskazane wyżej kryterium prawne przesądzające o zastosowaniu (wyższej) stawki podatku określonej dla budynków pozostałych kwestia sposobu wykorzystywania garażu (czy to na pozostawienie pojazdu, czy to – jak podnosi skarżąca – na funkcje typowe dla piwnic nie utworzonych w zamieszkiwanym przez nią budynku, czy też nawet niewykorzystywanie go w żaden sposób) nie ma znaczenia dla sprawy, w związku z czym zarzuty skargi dotyczące zaniechania ustaleń w tym zakresie nie mogą być uwzględnione. Nawiązując do argumentacji skargi wspomnieć także warto, że również (pełniąca funkcje zbliżone do piwnicy) "komórka lokatorska, objęta odrębną księgą wieczystą zalicza się do "pozostałych budynków", wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l." (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1090/12, LEX nr 1234840). Sąd ze względów wyżej wyrażonych uznał zarzuty strony skarżącej za nieuzasadnione. Ponadto wobec nie dopatrzenia się innych naruszeń prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, działając w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.