I SA/Gl 957/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi S. S.A. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 6 czerwca 2024 r. nr 2401-IEE.7192.236.2024.7.MT UNP: 2401-24-140428 w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 6 czerwca 2024 r. nr 2401-IEE.7192.236.2024.7.MT UNP: 2401-24-140428, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 19 marca 2024 r. nr [...] wydane wobec S. S.A. w B. w przedmiocie umorzenia w części postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych pobranych w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta R. o numerach od SW-192/2013 do SW-194/2013 z uwagi na jego bezprzedmiotowość i odmowy umorzenia części kosztów egzekucyjnych w kwocie 82.140,50 zł pobranych w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o wskazane tytuły wykonawcze. Stan sprawy przedstawia się następująco. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. prowadził postępowanie egzekucyjne przeciwko S. S.A. w B. (dalej: spółka, skarżąca) na podstawie tytułów wykonawczych Burmistrza Miasta R. z 19 grudnia 2013 r. o numerach do SW-192/2013 do SW-194/2013 dotyczące podatku od nieruchomości za 2008 r., w toku którego pobrano od skarżącej koszty egzekucyjne wraz z odsetkami i które zostało zakończone w wyniku wyegzekwowania dochodzonych należności w całości. Pismem z 16 września 2016 r. skarżąca wniosła na podstawie art. 145a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) skargę o wznowienie ww. postępowania egzekucyjnego z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, którym stwierdzono niezgodność przepisów ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z Konstytucją RP w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłaty za czynności egzekucyjne oraz opłaty manipulacyjnej. Dodatkowo pismem z 16 września 2016 r. skarżąca wniosła o zwrot pobranych kosztów egzekucyjnych w wysokości 157.079,20 zł wraz z odsetkami. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego pismem z 4 października 2016 r. wezwał skarżącą do sprecyzowania pisma z 16 września 2016 r. W odpowiedzi z 13 października 2016 r. skarżąca wskazała, iż pismo to należy rozpatrzyć jako wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych z uwagi na wystąpienie przesłanki ważnego interesu publicznego, w postaci konieczności ochrony podstawowych wartości konstytucyjnych, naruszonych stosowaniem niekonstytucyjnych przepisów, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawnego w kontekście zasad współżycia oraz sprawiedliwości społecznej. Argumentując wniosek skarżąca odniosła się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, w którym orzekł on o niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłaty za czynności egzekucyjne oraz maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej. Postanowieniem z 20 października 2016 r. nr [...] organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z 16 września 2016 r.. Na skutek zażalenia strony Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z 12 grudnia 2016 r. nr 2401- EAl.511.621.2016.2/BKZ/137938 uchylił w całości to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z 20 listopada 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wezwał stronę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku na podstawie przepisów ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. W odpowiedzi z 1 grudnia 2017 r. strona wyjaśniła, że przedmiotowy wniosek nie jest wnioskiem o pomoc publiczną, lecz wnioskiem o umorzenie kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e § 2 ustawy egzekucyjnej ze względu na ważny interes publiczny. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z 3 sierpnia 2020 r. nr [...] odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 157.079,20 zł. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z 23 października 2020 r. nr 2401-IEE_.711.19.2020.4/JKR uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z 25 listopada 2020 r. nr [...] ponownie odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 157.079,20 zł. W zażaleniu na to postanowienie zarzucono naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie błędnej analizy stanu faktycznego sprawy, skutkującej stwierdzeniem braku istnienia przesłanek do umorzenia kosztów egzekucyjnych oraz art. 64e § 1 w zw. z art. 64e § 2 pkt 2 ustawy egzekucyjnej poprzez brak umorzenia kosztów egzekucyjnych w niniejszej sprawie, pomimo iż przemawia za tym ważny interes publiczny. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z 18 lutego 2021 r. nr 2401-IEE.711.106. 2021.6.MP/040089 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 25 listopada 2020 r. nr [...] o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Skarga na to postanowienie została uwzględniona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 września 2021 r., sygn. akt I SA/GI 597/21. Sąd uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za przedwczesne, bowiem odmówiono nim umorzenia kosztów, które nie zostały jeszcze określone. W dacie wydania postanowienia nie była znana ich wysokość. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z 2 marca 2022 r. nr 2401-IEE.711.150.2022/MP wykonując prawomocny wyrok Sądu uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 25 listopada 2020 r. nr [...] o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 157.079,20 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że na mocy § 3 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (Dz. U z 2020 r., poz. 2444), Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i postępowania zabezpieczającego na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, wstępuje w prawa i obowiązku organu egzekucyjnego właściwego do dnia 31 grudnia 2020 r. Tym samym od 1 stycznia 2021 r. w niniejszej sprawie właściwym organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.. Postanowieniem z 24 marca 2022 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zawiesił z urzędu postępowanie wszczęte na wniosek Spółki z 16 września 2019 r. dotyczące wydania postanowienia w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Postępowanie to zostało zawieszone z uwagi na fakt, że nie zakończyło się jeszcze postępowanie w sprawie określenia kosztów egzekucyjnych należnych za przeprowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr SW-192 do 194/2013 wystawionych przez Burmistrza Miasta R.. Spółka złożyła bowiem skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1234/21 oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 14 czerwca 2021 r. nr 2401-IEE.711.236.2021.6.MS utrzymujące w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 19 lutego 2021 roku nr [...] określające wysokość kosztów egzekucyjnych na kwotę 82.140,50 zł. Skarga ta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 473/22 została oddalona. W związku z powyższym postanowieniem z 18 stycznia 2024 r. podjęto zawieszone postępowanie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Następnie postanowieniem z 19 marca 2024 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. umorzył w części postępowanie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych tj. dotyczące kwoty 74.938,70 zł, pobranych od spółki w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z 28 grudnia 2012 r. (powinno być 19 grudnia 2013 r.) nr od SW-192/2013 do SW-194/2013 wystawionych przez Burmistrza Miasta R., jako bezprzedmiotowe i jednocześnie odmówił umorzenia części kosztów egzekucyjnych w kwocie 82.140,50 zł pobranych od strony w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tych tytułów wykonawczych. Organ egzekucyjny zaznaczył, że koszty egzekucyjne zostały zweryfikowane i określone postanowieniem z 19 lutego 2021 r. nr [...] w kwocie niższej od naliczonej i pobranej w toku wówczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dodał, że weryfikując wysokość kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny spowodował wypełnienie ważnego interesu publicznego, bowiem dostosowując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego przestrzegał zasad praworządności. Stwierdził zatem, że uczynił zadość żądaniu Spółki w zakresie ważnego interesu publicznego. W zażaleniu na to postanowienie, zaskarżając je w części, w której odmówiono umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 82.140,50 zł, zarzucono naruszenie: - art 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku z wyrokiem Trybunatu Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 (Dz. U. z 2016 r., poz. 1244) w zw. z art. 64e ustawy egzekucyjnej poprzez przyjęcie, że w realiach sprawy brak jest ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem kosztów egzekucyjnych w części, w sytuacji, w której w realiach sprawy interesy te istnieją i uzasadniają w pełni złożony wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych, - art. 64e § 1 i § 2 pkt 1 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez uznanie, że nie istniały podstawy do umorzenia kosztów egzekucyjnych w całości, mimo że są one ustalone w wysokości nieproporcjonalnej i nieadekwatnej do podjętych działań egzekucyjnych organu, zaangażowania w proces egzekucji i wykonanych czynności, a dodatkowo stanowią dokuczliwą i nadmierną sankcję dla skarżącego. Zdaniem strony podstawą prawną obciążenia jej kosztami egzekucyjnymi były przepisy, które na mocy wyroku TK zostały uznane za niezgodne z Konstytucją RP. Koszty egzekucyjne przekształciły się w dokuczliwą sankcję, która w rzeczywistości, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa. W związku z tym, że przepisy, na podstawie których ustalono wysokość kosztów egzekucyjnych uznane zostały za niezgodnie z Konstytucją, występuje ważny interes publiczny, przemawiający za umorzeniem nałożonych kosztów egzekucyjnych w pozostałej części, tj. 82.140,50 zł i zwróceniem ich na rzecz strony. W uzasadnieniu zażalenia głównie odniesiono się do wysokości określonych kosztów egzekucyjnych. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozstrzygnięcie co do istoty. Organ nadzoru nie uwzględnił zażalenia. Na wstępie swoich rozważań wskazał, że ustawą z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1553), która obowiązuje od 20 lutego 2021 r. zmienione zostały w sposób kompleksowy przepisy regulujące koszty egzekucyjne. W myśl art. 6 ww. ustawy z 4 lipca 2019 r. w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a więc przed 20 lutego 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz art. 7-11. Tym samym z uwagi na fakt, iż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, organ I instancji prawidłowo i w oparciu o przepisy ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r., wydał postanowienie z 19 marca 2024 r. nr [...]. Zgodnie z art. 64e § 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Stosownie do art. 64e § 2 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r., koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli: 1. stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, 2. za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, 3. ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Z przywołanych przepisów wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy. Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny istnienia określonych przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. Kontrola postanowienia podjętego w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona i sprowadza się jedynie do oceny czy organ zbadał sprawę pod kątem wymienionych w przepisie art. 64e § 2 ustawy egzekucyjnej przesłanek, jak również czy w sposób prawidłowy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, jakim dysponował w danej sprawie. Organ nadzoru nie może ingerować w samo rozstrzygnięcie organu, o ile zostało ono w sposób wyczerpujący umotywowane. Jednocześnie zaznaczono, że umorzenie kosztów egzekucyjnych jest określonym przywilejem o charakterze finansowym, wobec czego strona wnosząca o uzyskanie takiej ulgi winna dołożyć należytej staranności procesowej i przejawiać odpowiednią inicjatywę dowodową w celu wykazania odpowiednich okoliczności faktycznych, od których istnienia zależałoby umorzenie kosztów egzekucyjnych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 612/18). Rozpatrując wniosek o umorzenie należnych kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, czy zachodzą okoliczności (przesłanki) wskazane m. in. w przepisie art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Przesłanki te powinny być oceniane indywidualnie w zależności od ustalonych okoliczności faktycznych występujących w konkretnej, rozpoznawanej sprawie (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 319/08). Jednocześnie organ, w ramach tej przesłanki, powinien zbadać (pomimo, że ustawodawca nie powiązał kosztów postępowania egzekucyjnego w administracji z jego efektywnością oraz realnymi nakładami pracy organu egzekucyjnego), czy koszty egzekucyjne nie przekształciły się w dokuczliwą sankcję w sposób nieuzasadniony obciążającą stronę zobowiązaną. W kontekście powyższego organ nadzoru stwierdził, że zarówno we wniosku jak i w pismach wyjaśniających spółka nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, zatem art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a. w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Nie zachodzi także przesłanka z art. 64e § 2 pkt 3 u.p.e.a., bowiem wyegzekwowano wszystkie należności objęte ww tytułami wykonawczymi wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. We wniosku wskazano, że za na przyznaniem ulgi przemawia interes publiczny i ze względu na tę przesłankę należało ocenić zasadność żądania Spółki (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 762/19). Jak wskazał NSA w wyroku z 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2111/08 pojęcie interesu publicznego należy rozumieć jako respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania administracji publicznej. Pojęcie interesu publicznego nie ma więc stałego zakresu i wymaga każdorazowo dokonania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, które kryć się mogą pod pojęciem interesu publicznego. Oceniając zaistnienie przesłanki "interesu publicznego" nie można także tracić z pola widzenia charakteru i celu, jakiemu służą środki wpłacane przez zobowiązanych z tytułu kosztów egzekucyjnych, co niewątpliwie leży w interesie publicznym. Należy mieć bowiem na uwadze, że funkcją kosztów egzekucyjnych jest pokrycie kosztów działania organu egzekucyjnego - nawet jeżeli ich wysokość jest określana ryczałtowo - a nie kreowanie dodatkowych dochodów organu egzekucyjnego. Koszty te nalicza organ egzekucyjny w wysokości określonej przepisami i pobiera je w trybie egzekucji administracyjnej. Natomiast obowiązek ich uiszczenia istnieje nie tylko wówczas, gdy należność została wyegzekwowana, ale również wtedy, gdy wprawdzie zostały podjęte czynności egzekucyjne, ale nie doprowadziły one bezpośrednio do ściągnięcia należności. Tym samym zasadne jest stanowisko organu egzekucyjnego, iż uwzględnienie wniosku we wskazanym w nim zakresie stanowiłoby niesprawiedliwe w stosunku do pozostałych podmiotów (regulujących zobowiązania w sposób terminowy) uprzywilejowanie spółki oraz bezpowrotną rezygnację z wpływu środków do budżetu Państwa, a w konsekwencji przerzucenie ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej na Państwo. Interes publiczny nie może być bowiem utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia tych kosztów. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia Państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Decyzja o prowadzeniu działalności gospodarczej jest suwerenną decyzją każdego potencjalnego przedsiębiorcy. Z działalnością tą wiążą się liczne obowiązki, w tym wywiązywanie się ze zobowiązań publicznoprawnych i cywilnoprawnych powstałych w toku tej działalności. Nieregulowanie tych należności w ustawowym terminie generuje określone koszty egzekucyjne. Uwolnienie zobowiązanego od konieczności ich poniesienia stanowi wyjątek od tej zasady. Umarzanie kosztów egzekucyjnych, a zatem rezygnacja z dochodu dla budżetu Państwa, nie leży w szeroko rozumianym interesie publicznym, bowiem z środków tych są finansowane różne zadania publiczne. Dążenie do efektywnego pozyskiwania danin publicznych należnych Skarbowi Państwa, w tym również uzyskiwanych w trybie egzekucji administracyjnej leży w interesie publicznym. Natomiast umorzenie powstałych przy tym kosztów egzekucyjnych, przy zdolności do pokrycia ich przez zobowiązanego (przedmiotowe postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w wyniku wyegzekwowania całego zobowiązania wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi), stanowiłoby naruszenie zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Interes publiczny to także równość w ponoszeniu kosztów egzekucyjnych przez wszystkich zobowiązanych. Z wpływów tych realizowany jest interes publiczny innych podmiotów, czyli następuje redystrybucja środków na wydatki publiczne. W nawiązaniu do argumentacji zażalenia organ nadzoru stwierdził, że przesłanka interesu publicznego nie została spełniona. Interes ten cechuje się również równością wobec prawa i obciążeniem adekwatnym do podejmowanych czynności, bez ich nadmiernego wygórowanego pułapu, który stanowi wówczas dodatkową sankcję pieniężną. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że podnoszona przez zobowiązaną kwestia przemawiającego za umorzeniem kosztów egzekucyjnych w orzeczonej wysokości interesu publicznego w kontekście zasadności i prawidłowości ich naliczenia w kontekście prokonstytucyjnej wykładni wyroku Trybunału Konstytucyjnego została uwzględniona w ostatecznym postanowieniu organu egzekucyjnego, którego prawidłowość i słuszność potwierdzono w orzeczeniach sądowych. Wysokość należnych kosztów egzekucyjnych została zweryfikowana i określona postanowieniem organu egzekucyjnego z 19 lutego 2021 r. nr [...] w kwocie niższej od naliczonej i pobranej w toku wówczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Weryfikując wysokość kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny spowodował wypełnienie ważnego interesu publicznego, bowiem dostosowując się do wyroku TK przestrzegał zasad praworządności. Stwierdził, że uczynił zadość żądaniu strony w zakresie ważnego interesu publicznego określając wysokość należnych kosztów egzekucyjnych na kwotę 82.140,50 zł. Prawidłowość wyliczonej wysokości kosztów egzekucyjnych potwierdził WSA w Gliwicach w wyroku z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1234/21 uznając, że koszty te zostały określone prawidłowo. Potwierdził to NSA w wyroku z 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt III FSK 473/22, w którym nie uwzględniono zarzutu naruszenia art. 64 § 1 pkt 1 i § 6 ustawy egzekucyjnej w związku z wyrokiem TK. Wobec powyższego organ nadzoru zaaprobował rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, który stwierdził, że wskazywana przez zobowiązaną przesłanka warunkująca umorzenie kosztów egzekucyjnych, tj. interes publiczny w kontekście kwestionowania zaskarżonego postanowienia i nieuwzględnienia zaleceń TK wynikających z wyroku z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 nie zaistniała. Powyższe postanowienie organu nadzoru zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono mu naruszenie: 1) art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 w zw. z art. 64e u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że w realiach sprawy brak jest ważnego interesu skarżącej oraz interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem kosztów egzekucyjnych, w sytuacji w której w realiach sprawy interesy te istnieją i uzasadniają w pełni złożony wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych, 2) art. 64e u.p.e.a. w zw. art. 1, art. 11, art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że nie istniały podstawy do umorzenia kosztów egzekucyjnych w całości, mimo że są one ustalone w wysokości nieproporcjonalnej i nieadekwatnej do podjętych działań egzekucyjnych organu, zaangażowania w proces egzekucji i wykonanych czynności, a dodatkowo stanowią dokuczliwą i nadmierną sankcję dla skarżącej. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, w jakiej odmawia umorzenia kosztów egzekucyjnych oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z uwagi na oczywistą niekonstytucyjność przepisów określających wysokość kosztów egzekucyjnych, spółka złożyła w 2015 r. wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e u.p.e.a. W ocenie spółki koszty egzekucyjne zostały określone w oderwaniu od wzorców konstytucyjnych wynikających z wyroku TK, a ponadto z naruszeniem interesu spółki, jak również zasad sprawiedliwości społecznej oraz równości wobec prawa. Jednym z czynników, które organy egzekucyjne powinny brać pod uwagę wydając decyzję uznaniową są okoliczności powstania zaległości oraz zakres wnioskowanej ulgi. W niniejszej sprawie jako niezwykle istotny jawi się fakt, że nałożone na spółkę koszty egzekucyjne były nienależne, gdyż w świetle wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały przez Trybunał uznane za niezgodne z Konstytucją. Świadczy to o wyjątkowości i nadzwyczajnym charakterze sytuacji, w której znalazła się skarżąca. Fakt, że pierwotnie zostały naliczone niemal dwukrotnie wyższe koszty egzekucyjne świadczy o istotnym naruszeniu przepisów prawa. Powyższa okoliczność świadczy również o tym, że koszty przerodziły się w uciążliwą sankcję, gdyż w sposób nieuzasadniony obciążały skarżącą. W świetle wyroku WSA w Białymstoku z 26 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 75/21, w postępowaniu w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych organ, w ramach przesłanki ważnego interesu publicznego, powinien również zbadać, czy koszty egzekucyjne nie przekształciły się w dokuczliwą sankcję, w sposób nieuzasadniony obciążającą stronę zobowiązaną do ich poniesienia. W ocenie spółki, specyfika okoliczności prawnych przedmiotowej sprawy pozwala na stwierdzenie, że mamy do czynienia z ważnym interesem publicznym. Nadto podniesiono, że przedmiotowe rozstrzygnięcie jest tym bardziej krzywdzące dla spółki, że wysokość kosztów nie została przez organ podatkowy miarkowana, wyłącznie z uwagi na przypadkową okoliczność, jaką było wydanie wielu tytułów egzekucyjnych. Spółkę obciążono bowiem kosztami w wysokości 82.140,50 zł wyłącznie za czynności polegające na pobraniu pieniędzy i zajęciu rachunku bankowego. W ocenie spółki w przedmiotowej sprawie wielość tytułów wykonawczych nie ma znaczenia, więc koszty egzekucyjne w wysokości 82.140,50 zł nie są zgodne ze stanem prawnym ukształtowanym wyrokiem TK. W związku z tym, jako uzasadniony jawi się wniosek, że gdyby w niniejszej sprawie wydano jeden tytuł egzekucyjny, koszty te byłyby istotnie zmiarkowane. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z 6 czerwca 2024 r. nr 2401-IEE.7192.236.2024.7.MT, którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 19 marca 2024 r. nr [...] o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych pobranych w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta R.. Dokonując tej kontroli Sąd posłuży się argumentacją przedstawioną w wydanym wobec tej samej skarżącej w tożsamym stanie faktycznym wyroku WSA w Gliwicach z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 945/24 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którą w pełni podziela. Istota sporu w sprawie dotyczy oceny zaistnienia przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych określonej w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r.), tj. "ważnego interesu publicznego". Zgodnie z art. 64e § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Stosownie zaś do art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a., koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. Z przywołanych przepisów wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy. Decydujące znaczenie dla możliwości zastosowania wnioskowanego umorzenia ma stwierdzenie przez organ egzekucyjny, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy występuje przesłanka "ważnego interesu publicznego". Pojęcie interesu publicznego należy rozumieć jako respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania administracji publicznej itp. Pojęcie interesu publicznego nie ma więc stałego zakresu i wymaga każdorazowo dokonania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, które kryć się mogą pod pojęciem interesu publicznego (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2111/08). Nadto określenie, iż tak rozumiany interes publiczny ma być "ważny" oznacza taki, od którego wiele zależy, mający dużą wagę, duże znaczenie, znaczący, doniosły, cenny (por. Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, wyd. PWN, Warszawa 1968 r., s. 880). Określenie to zatem wymaga dodatkowo wykazania, iż ustalenie istnienia tej przesłanki musi mieć szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa (por. wyrok NSA z 13 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 1196/19). Trzeba też zauważyć, że uznaniowy charakter wydawanej decyzji nakłada na organ egzekucyjny obowiązek szczególnie starannego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach (określonych m.in. przez art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art.18 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie skarżąca w toku postępowania odwoływała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. SK 31/14. Trybunał orzekł m.in., że art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji, a ponadto, że art. 64 § 6 ww. ustawy w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał wywiódł, że brak określenia górnej granicy opłat egzekucyjnych oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości), następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy dłużnika stają się jedynie dodatkową sankcją pieniężną. Wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. Niewątpliwie wyrok TK nie dotyczył kwestii stosowania ulgi w formie umorzenia kosztów egzekucyjnych, a poza ramami postępowania dotyczącego umorzenia kosztów egzekucyjnych, znajduje się kwestia prawidłowości, zasadności i wysokości ich ustalenia, ponieważ jest to domeną odrębnego postępowania. W rozpoznawanym przypadku mamy jednak do czynienia z wyjątkową sytuacją - niekonstytucyjnością przepisów odnoszącą się do określania wysokości opłat egzekucyjnych i manipulacyjnych. W pojęciu "ważnego interesu publicznego" jako przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych powinno mieścić się zachowanie stanu zgodnego z Konstytucją RP i wyrokiem TK z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w postępowaniu w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych organ, w ramach przesłanki "ważnego interesu publicznego", powinien również zbadać, czy koszty egzekucyjne nie przekształciły się w dokuczliwą sankcję, w sposób nieuzasadniony obciążającą stronę zobowiązaną do ich poniesienia (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1291/16). W wyroku NSA z 28 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3498/18 podkreślono, że skoro ww. wyrok TK może stanowić podstawę do wznowienia postępowania i ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku, które powinny być uwzględnione przy ocenie prawnych podstaw wydanej decyzji, to tym bardziej powinien być rozważony w ramach przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych. W interesie publicznym jest to, by przestrzegane były normy konstytucyjne oraz to, by organy państwa usuwały skutki niezgodności przepisów z Konstytucją w każdy przewidziany prawem sposób. Konsekwentnie rozważając zakres i treść pojęcia "ważnego interesu publicznego" należy uwzględnić argumentację Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którą zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym powinny obciążać tylko takie koszty, które pozostają w związku z kosztami działania organu egzekucyjnego, co może wyrażać się w konieczności ich miarkowania. W kontrolowanej sprawie organ nie pominął tych okoliczności. Dokonał pełnej oceny co do spełnienia przesłanki "ważnego interesu publicznego" określonej w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Słusznie zauważył, że w niniejszej sprawie sądy obu instancji uznały, iż sposób naliczenia kosztów egzekucyjnych jest właściwy i spełnia wymogi zawarte w wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt 31/14. Organ wyjaśnił, że wysokość należnych kosztów egzekucyjnych została zweryfikowana i określona postanowieniem organu egzekucyjnego z 19 lutego 2021 r. nr [...] w kwocie niższej od naliczonej i pobranej w toku wówczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Weryfikując wysokość kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny spowodował wypełnienie ważnego interesu publicznego, bowiem dostosowując się do wyroku TK przestrzegał zasad praworządności. Uczynił więc zadość żądaniu spółki w zakresie ważnego interesu publicznego określając wysokość należnych kosztów egzekucyjnych na kwotę 82.140,50 zł. Prawidłowość wyliczonej wysokości kosztów egzekucyjnych potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1234/21 stwierdzając, że koszty te zostały określone prawidłowo. NSA wyrokiem z 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 473/22 oddalił skargę kasacyjną spółki od wyroku Sądu pierwszej instancji, stwierdzając, że zarzut naruszenia art. 64 § 1 pkt 1 i § 6 ustawy egzekucyjnej w związku z wyrokiem TK nie jest zasadny. W orzeczeniach tych sądy poddały analizie sposób wyliczenia i wysokość naliczonych kosztów egzekucyjnych stwierdzając jednoznacznie, że organy obu instancji nie naruszyły art. 64 § 1 pkt 1 i pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. w związku z wyrokiem TK w sprawie SK 31/14, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że obciążenie skarżącej kosztami egzekucyjnymi w wysokości określonej w postanowieniach obu instancji jest zasadne, podczas gdy nie została ona ustalona z uwzględnieniem wytycznych zaprezentowanych w ww. wyroku, gdyż organ dokonał mechanicznego odniesienia ustalonych na podstawie wykładni prokonstytucyjnej limitów opłat do każdego tytułu wykonawczego z osobna, podczas gdy winien był tak ustalony limit odnieść do całego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o jedną decyzję podatkową. Organ egzekucyjny wydając postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych stwierdził, iż nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje treść wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, w którym orzekł on o niezgodności przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie, w jakim nie określono maksymalnej wysokości opłaty za dokonaną czynność egzekucyjną, a nie, że opłata taka jest nienależna, bądź nie można stosować opłaty stosunkowej. Organ zauważył, że wyliczone koszty egzekucyjne dla ww. tytułów wykonawczych nie są rażąco wysokie, czyli nie nastąpiło całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością wyliczonych kosztów i nie przekraczają one maksymalnych kosztów określonych z zastosowaniem miarkowania w wyżej przedstawiony sposób. Organ egzekucyjny ustalając kwotowo górną granicę kosztów egzekucyjnych zakreślił maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ograniczył kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością, czym wypełnił zalecenia TK. Organy w zaskarżonych postanowieniach, w drodze analogii, stosując odpowiednio art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. (analogia legis), do określonego w tym przepisie górnego limitu opłat za czynność zajęcia nieruchomości odniosły proporcjonalnie stawki stosunkowe właściwe dla czynności podejmowanych w tej sprawie. Pozwoliło to na wyznaczenie górnych limitów opłat za czynność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a także na wyznaczanie górnego limitu opłaty manipulacyjnej. Niewątpliwie czynność zajęcia nieruchomości jest bardziej pracochłonna, niż czynności podejmowane w rozpoznawanej sprawie. Jednak w przyjętym przez organy sposobie wyliczenia maksymalnych stawek za te czynności, znajduje to odzwierciedlenie w zastosowanej proporcji: 1/8 – przy opłacie manipulacyjnej, 5/8 - za pobranie pieniędzy u zobowiązanego i zajęcie rachunku bankowego. Proporcje te oparte są na stawkach procentowanych przyjętych przez ustawodawcę dla poszczególnych rodzajów czynności egzekucyjnych, które pozwalają odzwierciedlić różnice w nakładzie pracy organów egzekucyjnych. Jak wskazał NSA w wyroku z 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 473/22 ustalanie opłaty egzekucyjnej oraz opłaty manipulacyjnej poprzez stosowanie stawek stosunkowych (procentowych) z odwołaniem się do analogii do art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. umożliwiło wypełnienie standardów wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego i zachowanie racjonalnej zależności między rzeczywistymi kosztami postępowania egzekucyjnego, a kosztami egzekwowanymi. Dla uniknięcia dowolności w określeniu górnego limitu opłat, słusznie odwołano się do obiektywnego i posiadającego normatywną podstawę kryterium, jakim jest maksymalna kwota opłaty za czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości. Jest to jedyny przepis stanowiący o wysokości opłat art. 64 u.p.e.a., który limit kwotowy przewiduje. Jako że opłatę tę także oblicza się stosunkowo jako określony procent kwoty egzekwowanej należności, spełnia ona wszelkie kryteria konstytucyjności, opisane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. NSA za bezpodstawne uznał również twierdzenia dotyczące naliczenia opłat od każdego tytułu wykonawczego z osobna, wskazując, że podstawę takiego naliczenia stanowi art. 64 § 3 i § 6 zd. 2 u.p.e.a. Zwrócił przy tym uwagę, że przepis art. 64 § 3 u.p.e.a. w ogóle nie podlegał ocenie TK w wyroku z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14. Natomiast przepis art. 64 § 6 u.p.e.a., mimo iż podlegał ocenie Trybunału zawartej w wymienionym wyżej wyroku, to w zakresie poboru opłaty manipulacyjnej od każdego tytułu wykonawczego, Trybunał nie stwierdził jego niekonstytucyjności. Nadto zauważył, że na etapie wystawienia tytułu wykonawczego to wierzyciel, a nie organ egzekucyjny, decyduje, czy należność pieniężna ma zostać objęta jednym, czy też wieloma tytułami wykonawczymi. Organ egzekucyjny nie ma żadnego wpływu, czy też możliwości kwestionowania wystawienia przez wierzyciela określonej ilości tytułów wykonawczych na należność objętą jedną decyzją wierzyciela. Obowiązkiem organu egzekucyjnego jest przystąpienie do egzekucji i stosowanie środków egzekucyjnych. W świetle art. 26 § 1, art. 29 oraz art. 27 u.p.e.a. nie ma możliwości zwrotu wierzycielowi tytułów wykonawczych w sytuacji, gdy wystawił on na należność objętą jedną decyzją więcej tytułów wykonawczych. W tej sprawie wierzyciel wystawił kilka oddzielnych tytułów wykonawczych obejmujących jedną należność. W konsekwencji znajdowały zastosowanie art. 64 § 3 i 6 u.p.e.a., których brzmienie nie budzi wątpliwości i co do których istnieje domniemanie konstytucyjności, we wskazanym zakresie. Słusznie zatem stwierdzono brak wystąpienia przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych wskazując na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 19 lutego 2021 r. w sprawie określenia kosztów egzekucyjnych powstałych w prowadzonym postępowaniu, zaaprobowane w wyrokach WSA w Gliwicach z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1234/21, od którego skargę kasacyjną oddalono wyrokiem NSA z 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 473/22. Sądy obu instancji nie miały wątpliwości co do prawidłowości naliczenia kosztów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie, a kwestia ta była jedyną wskazywaną przez skarżącą przesłanką żądania umorzenia kosztów egzekucyjnych w kontekście ważnego interesu publicznego. Jak wskazano w wyroku NSA z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 858/23 poza ramami postępowania dotyczącego umorzenia kosztów egzekucyjnych, znajduje się kwestia prawidłowości i zasadności ich ustalenia oraz wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych. Ustawodawca w sposób odrębny uregulował kwestię zaskarżenia postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych (art. 64c § 7 u.p.e.a.) oraz kwestię umorzenia w całości lub w części przypadających na rzecz organu egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych (art. 64e u.p.e.a.). Z uwagi na odrębność postępowań w przedmiocie prawidłowości ustalenia kosztów egzekucyjnych i ich umorzenia, zagadnienia te nie mogą stanowić wspólnie przedmiotu jednego postępowania. Skoro w art. 64c § 7 u.p.e.a. i art. 64e u.p.e.a. przewidziano dwa odrębne środki prawne służące odpowiednio kwestionowaniu prawidłowości ustalenia kosztów egzekucyjnych i stosowaniu ulgi w postaci umorzenia kosztów egzekucyjnych w całości lub części, to obie te kwestie winny być traktowane odrębnie. Nie ma zatem możliwości badania na gruncie sprawy dotyczącej umorzenia kosztów egzekucyjnych prawidłowości ich ustalenia w określonej wysokości. Tak jak nie jest możliwe umorzenie kosztów egzekucyjnych, których wysokość nie została ostatecznie ustalona. Stanowiłoby to naruszanie granicy konkretnej sprawy administracyjnej i prowadziło do badania tej samej kwestii w dwóch odrębnych i potencjalnie konkurencyjnych trybach (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 537/21). Zauważenia także wymaga, że w sprawie dokonano zmniejszenia wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego, uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił zarzuty skargi jako niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.