II SA/Gl 112/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.),, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach ("ŚWINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 256 z późn. zm., dalej w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 80 ust. 2, art. 81, art. 83 ust 2 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2019 roku, poz. 1186 z późn. zm., dalej w skrócie "PrBud"), po rozpatrzeniu odwołania B. W., dalej zwanej "inwestorką" lub "skarżącą", od decyzji z dnia [...] nr [...], w której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. ("PINB"), nakazał skarżącej jako inwestorce, rozbiórkę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1 w miejscowości C. (gmina W.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ŚWINB wskazał, że w związku z wnioskiem Wójta Gminy W., organ I instancji wszczął postępowania administracyjne w sprawie legalności zabudowań na działce nr 1 w C., po przeprowadzeniu którego w dniu [...] r. organ ten wydał decyzję nr [...] nakazującą rozbiórkę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że na terenie tej działki znajdują się: budynek mieszkalny, budynek gospodarczy z wiatą (stanowiący przedmiot odrębnego postępowania), przyczepa kempingowa, szklarnia oraz tzw. ziemianka. Nakaz rozbiórki dotyczy obiektu o wymiarach 4,50 m x 6,10m, którego powierzchnia zabudowy wynosi około 27,50m2, wysokość do kalenicy 3,50 m. Budynek posiada dwuspadowy dach pokryty blachą trapezową ocynkowaną. Konstrukcje ścian stanowią bale drewniane, ocieplone styropianem. Ściany od wewnątrz pokryte są boazerią. Ponadto z analizy dostępnych map (wydruk z WebEWID) wynika, że w 2009 r. na działce nie było żadnych zabudowań, natomiast w 2015 r. znajdowały się tam dwa budynki oznaczone literami "i" oraz "g", przy czym według organu w rzeczywistości budynek "i" to przedmiotowy budynek mieszkalny, natomiast obiekt oznaczony lit "g" stanowi budynek gospodarczy. W związku z tym organ I instancji uznał, że budynek mieszkalny powstał po 2009 r. Organ wskazał ponadto, że zgodnie ze sporządzonym protokołem oświadczono, że przedmiotowy budynek to budynek mieszkalny. Jednocześnie organ stwierdził, że budynek ten stanowi samowolę budowlaną, gdyż jego budowa wymagała wcześniejszego zgłoszenia. Legalizacja tego budynku nie jest jednak możliwa, gdyż według planu miejscowego (przyjętego uchwałą nr [...]) działka nr 1, na której znajduje się przedmiotowy budynek objęta jest zakazem lokalizacji nowych budynków mieszkalnych i gospodarczych. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestorka wskazała, że przedmiotowy budynek służy jej jako obiekt pomocniczy przy prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Wadliwie ustalono przy tym, że podlega on definicji obiektu budowlanego bądź budynku. Zarzuciła także pominięcie okoliczności, że Gmina W. jest w trakcie zmiany planu miejscowego, która obejmuje również działkę nr 1. Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez skarżącą skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją ŚWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ŚWINB przedstawił najpierw przebieg dotychczasowego postępowania, a także przytoczył i omówił art. 48 ust. 1 i 2 PrBud. Organ odwoławczy zaakcentował, że w pierwszej kolejności należy ustalić, czy dany obiekt powstał legalnie, przy czym decydujące w tym zakresie ma ustalenie okresu budowy spornego budynku. W tym kontekście organ podzielił twierdzenia i wnioski, zawarte w zaskarżonej decyzji organu I instancji, zarówno co do kwalifikacji spornego obiektu, jak również okresu jego realizacji i przyjętego trybu postępowania wobec samowoli budowlanej. ŚWINB za bezzasadne uznał zarzuty odwołania dotyczące błędnej kwalifikacji spornego obiektu. Jest on bowiem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, trwale związany z gruntem, ma fundament i dach. O trwałości zaś związania z gruntem rozstrzyga to, czy jest ono na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Według zaś ŚWINB posadowienie przedmiotowego budynku jest stabilne i odporne na działanie czynników zewnętrznych np. wiatru. Skoro zaś sporny obiekt jest budynkiem, to stanowi obiekt budowlany podlegający regulacjom Prawa budowlanego. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że z uwagi na to, że obiekt powstał bez wymaganego zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 PrBud zgłoszenia, to zasadnym było zastosowanie art. 48 ust. 1 pkt 2 PrBud. Skoro zaś z akt sprawy jednoznacznie wynika, że realizacja tego budynku jest sprzeczna z planem miejscowym, to nie mógł być zalegalizowany i zasadnym było nakazanie jego rozbiórki. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego inwestorka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła lakoniczność uzasadnienia. Podniosła, że w obiekcie brak instalacji umożliwiających korzystanie z obiektu z przeznaczeniem, które bezpodstawnie zostało uznane za mieszkalne. Według skarżącej organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie ustalił, że posadowienie obiektu jest stabilne i odporne na działanie czynników zewnętrznych. Skarżąca zaprzeczyła, aby budynek służył celom mieszkalnym, zwłaszcza wobec braku podstawowych instalacji sanitarnych. Zarzuciła przy tym, że organ nie wyjaśnił kwestii dotyczącej charakteru obiektu pomimo podnoszonych zarzutów, przyjmując a priori samowolę budowlaną. Skarżąca zaakcentowała także podnoszoną wcześniej w odwołaniu okoliczność, że jest rolnikiem i prowadzi ogromne gospodarstwo rolne znacznie oddalone od zabudowań mieszkalnych. Na halach ma sprzęt rolniczy. Musi także gdzieś magazynować plony. Podniosła że jako rolnik – posiadacz i właściciel nieruchomości rolnych stanowiących gospodarstwo rolne jest uprawniona do budowy obiektu gospodarczego do 35 m2 wyłącznie w oparciu o zgłoszenie. W skardze podniesiono również, że organ nie odniósł się do zmian w planie miejscowym. Skoro trwa procedura planistyczna to zasadnym było ustalenie czy przedmiotowy teren nie zmieni przeznaczenia. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W dodatkowym piśmie z dnia 31 maja 2021 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko przedstawione w skardze. Wyjaśniła przy tym, że w przedmiotowym obiekcie przechowuje mniejszy sprzęt rolniczy, część plonów oraz wykonuję czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego np. produkuje sery z mleka krowiego. Ponadto pomieszczenia te służą skarżącej do "krótkotrwałego pomieszkiwania" w trakcie natłoku prac gospodarczych na halach, przy czym musi ona dysponować pomieszczeniem na wypadek niekorzystnych warunków atmosferycznych, a także w którym można wykonać podstawowe czynności higieniczne oraz ugotować ciepły posiłek. Zaakcentowała, że ze względu na trudne położenie terenów ich rolnicze wykorzystanie jest możliwe tylko wtedy, gdy rolnik nie będzie musiał pokonywać codziennie kilkunastu kilometrów ze sprzętem rolniczym oraz stadem zwierząt. Podniosła również, że zgodnie z § 41.1 uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych symbolem "R" nie ma zakazu zabudowy rolniczej. W piśmie przywołany także został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 1981 r. sygn. akt SA/Kr 296/81 oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1998 r. sygn. akt OPK 40/97. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja ŚWINB utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę budynku mieszkalnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi powyżej kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz. U. z 2020 r. poz.1333 w skrócie jak dotychczas: "PrBud"). Znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy PrBud zostały istotnie zmienione w drodze ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) Znowelizowane przepisy nie obowiązywały jednak w dacie wydania zaskarżonej decyzji, gdyż nowelizacja weszła w życie z dniem 19 września 2020 r. Kontrola zaskarżonej decyzji odbywa się pod względem legalności tj. zgodności z przepisami według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ilekroć zatem w dalszej części uzasadniani mowa o przepisach PrBud, to dotyczy to przepisów tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 PrBud, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wynikający z tego przepisu obowiązek wydania nakazu rozbiórki nie jest jednak bezwzględny, w tym znaczeniu, że organ musi wcześniej ustalić, czy budowa jest zgodna z przepisami i czy możliwe jest doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W przypadku zaś zaistnienia takiej możliwości, organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego. Dopiero w sytuacji braku prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ zobowiązany jest orzec nakaz rozbiórki. W realiach rozpoznawanej sprawy organ nie prowadził postępowania zmierzającego do legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. Uznał bowiem, że taka legalizacja jest niemożliwa, a to ze względu na sprzeczność inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceniając prawidłowości tego stanowiska i badając legalność wydanego w związku z nim rozstrzygnięcia trzeba jednak najpierw rozstrzygnąć kwestie, czy zasadnie organ przyjął, że w niniejszej sprawie miała miejsce samowola budowlana, co z kolei czyni koniecznym dokonanie oceny charakteru obiektu stanowiące przedmiot postępowania oraz rozstrzygnięcia kwestii, czy do jego realizacji wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Wymienione tutaj kwestie stanowią zresztą istotę sporu w niniejszej sprawie. Organy obu instancji przyjęły, że przedmiotowy obiekt stanowi budynek mieszkalny. Strona skarżąca kwestionuje natomiast zarówno mieszkalny charakter obiektu jak i to, że w ogóle jest on budynkiem. Rozstrzygając powyższy spór przywołać najpierw należy definicję budynku zawartą w art. 3 ust. 2 PrBud. Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W realiach rozpoznawanej sprawy spośród wymienionych tutaj cech wyróżniających budynek sporny charakter ma trwale związanie z gruntem oraz posiadanie fundamentu. Te dwie cechy nie zostały zdefiniowane na gruncie przepisów prawa budowlanego. Były jednak wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych. Sąd w składzie orzekającym podziela i przyjmuje za własny sposób rozumienia tych cech przyjęty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2020 r., wedle którego ze względu na brak na gruncie PrBud definicji fundamentu oraz brak odesłania do innego aktu ustawowego określającego definicję fundamentu należy określić podstawową cechę lub cechy charakteryzujące fundament, w oparciu o zakres semantyczny tego pojęcia, jaki ma ono w języku potocznym. Zgodnie zaś z encyklopedyczną definicją przez pojęcie "fundamentów" należy rozumieć "osadzoną w gruncie dolną część budowli lub podstawę konstrukcji (np. maszyny)", rodzaje fundamentów mogą być różne np. "stopowe – pod słupy, ławowe – pod ściany, płytowe – pod całe obiekty, na gruntach o niedostatecznej nośności fundamenty opiera się na palach, studniach, kesonach." (Encyklopedia Popularna PWN, Warszawa 1982, s. 223).W świetle powyższej definicji fundamentem będzie "osadzona w ziemi dolna część budynku". Dolna płaszczyzna fundamentu musi znajdować się pod powierzchnią ziemi, zaś przeniesienie fundamentu w inne miejsce musi wymagać prac ziemnych. Fundament jest elementem konstrukcyjnym budynku, który zapewnia jego stabilność i trwałość (istotą budynku jest m.in. to, iż niezmiennie znajduje się w tym samym miejscu) i przenosi ciężar budynku na grunt. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji zdjęciowej wynika, że przedmiotowy obiekt posadowiony jest na wpuszczonych w ziemie słupach, które stanowią fundament słupowy. Fundament ten stanowi osadzoną w ziemi dolną część budynku; przeniesienie tego fundamentu w inne miejsce wymaga prac ziemnych, jednocześnie jest elementem konstrukcyjnym budynku, który zapewnia jego stabilność i trwałość. Zważywszy na powyższą ocenę przyjąć także należy, że sporny obiekt, wbrew zarzutom skargi jest trwale związany z gruntem. W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje i podziela wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, wedle którego o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda tego związania, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, masa, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowione jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (por. wyroki NSA: z 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 882/10, z 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09, z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2758/15, z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2471/15, z 25 maja 2021, sygn. akt II OSK 2549/18). W ocenie Sądu z takim właśnie posadowieniem mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, o czym przekonują przede wszystkim znajdujące się w aktach administracyjnych zdjęcia spornego obiektu. W konsekwencji skoro przedmiotowy obiekt posiada fundamenty i jest trwale związany z gruntem, a ponadto, co jest bezsporne, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, to zdaniem Sądu organ odwoławczy, a wcześniej organ I instancji, dokonały prawidłowej kwalifikacji jego kwalifikacji i przyjęły, że na gruncie PrBud jest to budynek. Sporny jest także mieszkalny charakter przedmiotowego budynku. Organ I instancji wyraźnie wskazał, że mieszkalny charakter przedmiotowego budynku został przyjęty zgodnie ze sporządzonym protokołem z oględzin. W związku z tym stwierdzić należy, że w protokole z oględzin obiektów budowlanych na działce nr 1 w miejscowości C., zostało zapisane, że obiekt oznaczony literą "I" w rzeczywistości jest obiektem służącym do mieszkania. Protokół ten, po odczytaniu został bez zastrzeżeń podpisany przez skarżącą. W ocenie Sądu treść tego protokołu w zestawieniu przedstawionym w protokole opisie budynku, jak i jego zdjęciami dawały podstawy do tego aby przypisać mu przeznaczenie mieszkalne. Ponadto również sama skarżąca w dodatkowym piśmie z dnia 1 czerwca 2021 r. wskazała, że przedmiotowy budynek służy jej lub jej pracownikom do krótkotrwałego "pomieszkiwania" w trakcie natłoku prac gospodarczych, w którym mogą się schronić na wypadek niekorzystnych warunków atmosferycznych i w którym można wykonać podstawowe czynności higieniczne oraz ugotować ciepły posiłek. W ocenie Sądu sama krótkotrwałość zamieszkiwania nie przekreśla kwalifikacji spornego budynku jako mieszkalnego. Skoro budynek ten nadaje się do zamieszkiwania i jest w tym celu, choćby okresowo, wykorzystywany przez skarżącą lub jej pracowników, to okoliczności te przemawiają za zasadnością uznania mieszkalnego charakteru tego budynku. Podnoszona zaś przez skarżącą okoliczność wyposażenia w niezbędne instalacje techniczne dotyczy wyłącznie standardu budynku, który w zależności od tego wyposażenia może być wysoki lub niski. Jednak nawet przy bardzo niskim standardzie wyposażenia możliwe jest zakwalifikowanie danego budynku jako mieszkalnego, zwłaszcza jeżeli przemawia za tym fakt choćby okresowego zamieszkiwania w nim osób. W konsekwencji, zdaniem Sądu, zasadnym było przyjęcie przez organ odwoławczy, że sporny obiekt stanowił budynek, o którym mowa art. 29 ust. 1 pkt. 1a PrBud, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Zatem do jego budowy koniecznym było zgłoszenie do organu administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 PrBud. Tymczasem skarżąca takiego zgłoszenia nie dokonała. W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że wybudowanie przedmiotowego budynku stanowiło akt samowoli budowlanej. Skoro zatem zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy (przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa C. – Dz. Urz. woj. Śląskiego nr [...] z dnia [...]), z którego wypis znajduje się w aktach sprawy (karta 4), teren działki nr 1 oznaczony był symbolem R, to tym samym zgodnie z § 37 tego planu miejscowego na terenie powyższej działki obowiązywał zakaz lokalizacji nowych budynków mieszkalnych i gospodarczych, dopuszczalne przeznaczenie stanowiły zaś niekubaturowe urządzenia służące gospodarce rolnej. W konsekwencji ŚWINB prawidłowo przyjął, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji wskazana powyżej sprzeczność z planem stanowiła przeszkodę do legalizacji stwierdzonej przez ten organ samowoli budowlanej. Wbrew stanowisku strony skarżącej przedmiotowej działki nr 1 nie można było potraktować jako działki siedliskowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1173/11 przepisy prawa nie zawierają legalnej definicji pojęcia "działki siedliskowej", czy też "siedliska". Naczelny Sąd Administracyjny odwołując się do słownikowego rozumienia pojęcia siedlisko stwierdził, że pod pojęciem tym rozumie się teren czyjegoś zamieszkania, osiedlenia, mieszkanie, dom, siedziba, gniazdo. Nie mogło też odnieść skutku powołanie się przez skarżącą na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta została podjęta już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem badając legalność zaskarżonej decyzji punktem odniesienia oceny zgodność z prawem jest stan prawny obowiązujący w dacie wydania tej decyzji, w tym stan prawnym ukształtowany treścią obowiązującego w dacie wydania planu miejscowego zawierającego przepisy prawa miejscowego. Wobec prawidłowego przyjęcia przez organy, że skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej, zdaniem Sądu, stwierdzić należy zaistnienie okoliczności faktycznych, które w świetle art. 48 ust. 1 i ust. 4 PrBud obligowały organ do tego, aby zgodnie z dyspozycją normy prawnej dekodowanej z tych przepisów nałożyć na skarżącego obowiąze Mając na względzie dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, organy oceniły sprawę w sposób właściwy, a zatem, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., ani też przepisów prawa materialnego, które w świetle przytoczonego powyżej art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia ŚWINB. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, nie będąc związany zarzutami skargi, w ramach sprawowanej kontroli nie stwierdził żadnych naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powodowałyby konieczność uchylenia kontrolowanej decyzji ŚWINB, to skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.). Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.). Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.