II SA/Gl 173/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] (sygn. [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. (dalej: "PINB") na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f i art. 59g ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., dalej: "Prawo budowlane") nałożył na M. K. karę wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania hali produkcyjnej realizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] przy ul. [...] w R. W uzasadnieniu PINB wskazał, że roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowego obiektu wykonywane były na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta R. (PMR) nr [...] z [...]r. udzielającą pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcji znaków drogowych o halę z gniazdem malowania farbami proszkowymi i wiatę magazynową. PINB ustalił również, że inwestor 30 listopada 2010 roku wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej hali (postępowanie [...]), postępowanie w sprawie zostało jednak zawieszone na wniosek inwestora postanowieniem PINB nr [...], z dnia [...] r. Wskazał także, że w dniu [...] roku przeprowadził kontrolę obiektu, w trakcie której stwierdził, że w obiekcie przebywają ludzie (pracownicy) wykonujący pracę z wykorzystaniem narzędzi (sprzętu) znajdującego się w hali (najprawdopodobniej obróbkę rur stalowych), ponadto w hali znajdują się stoły z imadłami, narzędzia, giętarka, urządzenie do spawania, urządzenie do cięcia, szlifierka, dwa samochody z logo firmy A wraz z przyczepką (zdjęte koła, otwarta klapa silnika), materiały służące do wytwarzania znaków drogowych, rury stalowe, farby, w tym materiały łatwopalne, gotowe znaki drogowe. W ocenie inspektorów dokonujących kontroli, pomieszczenia były wykorzystywane do produkcji znaków drogowych. Zabezpieczono również umowę najmu nieruchomości na mocy której M. K. oddała nieruchomość do korzystania przez firmę B PINB powołał się również na dowód z zeznań pracowników firmy B, świadka J. S. (kierowcy i pracownika robót drogowych), oraz A. P. (robotnik drogowy, konserwator urządzeń drogowych, ślusarz-spawacz) - obecnych w hali podczas kontroli, a ponadto K. W. - Prezesa firmy A oraz M. J., byłego pracownika B. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organ I instancji wskazał, że nie budził wątpliwości fakt przebywania w hali pracowników firmy A zajmujących się realizacją i montażem m.in. elementów bezpieczeństwa ruchu drogowego i montażem barierek chodnikowych, z wykorzystaniem urządzeń służących do tego właśnie celu. Późniejsze zeznania świadków (pracowników, którzy w dniu kontroli nie odnieśli się do wykonywanych przez kontrolujących czynności), PINB uznał za niekompletne i niespójne, a przede wszystkim sprzeczne ze zgromadzoną przez pracowników PINB dokumentacją fotograficzną i zeznaniami świadka M. J. Ustalając wysokość wymierzonej kary organ wziął pod uwagę kategorię obiektu budowlanego oraz jego kubaturę (2.620 m3). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. K., zarzucając naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. W ocenie skarżącej materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie potwierdza, że przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego, nadto zdaniem skarżącej organ w swoich ustaleniach oparł się wyłącznie na zeznaniach świadka M. J., który pozostawał w określonych relacjach z małżonkiem strony postępowania. Zarzuciła również, że PINB nie wykazał ciągłości korzystania z przedmiotowej hali, który to element jest konieczny dla uznania, że przystąpiono do jej użytkowania. Nadto wskazała na niedopuszczalności wymierzenia przedmiotowej kary, z uwagi na fakt że zastosowana przez organ I instancji podstawa prawna nie ma zastosowania do budynków, które zostały wzniesione na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 roku (do których należy przedmiotowy obiekt), zgodnie z powoływanym w zażaleniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt. II OSR 342/11. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: "[...]WINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 141 § 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 267 - dalej: "k.p.a."), oraz na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawo budowlane po rozpoznaniu zażalenia M. K., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia [...]WINB wskazał, że zgromadzone dowody wskazują bezsprzecznie, że rozbudowana część hali produkcyjnej była użytkowana przed uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie, na cele związane z prowadzoną przez najemcę działalność gospodarczą w tym produkcyjne, magazynowe i inne (naprawa samochodów służbowych). Nadto uznał ustalenia PINB za na tyle spójne i wyczerpujące, że nie wymagały przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. O użytkowaniu budynku zdaniem [...]WINB świadczą wyniki przeprowadzonej przez PINB w dniu [...] roku kontroli oraz uzupełniający dowód w postaci zeznania świadka M. J. Natomiast zeznania pracowników nie są zdaniem [...]WINB kompletne, ani spójne z żadną inną częścią materiału dowodowego (m.in. nie wyjaśniają kwestii dlaczego w hali znajdowały się gotowe produkty: znaki drogowe, barierki drogowe, oraz materiały do ich produkcji i wykonywania usług świadczonych przez firmę A). Zeznania te nie są spójne również z zeznaniami pracodawcy - a więc Prezesa firmy A, który w przeciwieństwie do swoich pracowników nie mówi o wykonywaniu przez nich instalacji wodno-kanalizacyjnej, ale o instalacji p. poż i elementach konstrukcji dachu. Ponadto [...]WINB wskazał, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, roboty budowlane zmierzające do wykończenia przedmiotowego obiektu budowlanego powinny być dokonywane pod nadzorem kierownika budowy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W żaden sposób zeznania świadków nie wyjaśniają również obecności w hali naprawianych samochodów. Zdaniem [...]WINB udostępnienie pomieszczeń hali dla pracowników firmy produkcyjnej wynajmującej obiekt, mieści się w pojęciu korzystania z tego budynku, co więcej przez przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, o jakim mowa w art. 57 ust. 7 należy rozumieć zarówno rozpoczęcie korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wynikającym z pozwolenia na budowę, jak i przystąpienie do korzystania z tego obiektu w inny sposób. Wskazał również, że umowa najmu stanowiąca dowód w niniejszej sprawie oddaje najemcy do korzystania całość nieruchomości wraz z położonymi na niej budynkami, za wyjątkiem 3 pokoi położonych na I piętrze budynku, jednocześnie wynajmujący oświadczył, że użytkuje tę nieruchomość na cele swojej działalności gospodarczej prowadzonej bezpośrednio, bądź w formie pobierania pożytków (czynszu), a strony uzgodniły, że przedmiot najmu będzie wykorzystywany przez najemcę na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, którym w momencie zawarcia umowy była m.in. produkcja oznakowania drogowego, barierek chodnikowych i barier energochłonnych, żadna część umowy nie mówiła o zakazie użytkowania przez najemcę hali, ani nawet nie wspominała, że nieruchomość w jakiejkolwiek jej części nie nadaje się do użytkowania. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu [...]WINB wskazał, że z treści art.7 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane wynika, że do obiektów budowlanych w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie tej ustawy wydano pozwolenia na budowę, nie stosuje się jedynie przepisów o obowiązkowej kontroli budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Tego rodzaju zapis nie oznacza niemożności nałożenia kary administracyjnej za samowolne użytkowanie obiektu budowlanego w odniesieniu do obiektu, który wzniesiony został na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych przed 11 lipca 2003 roku. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła M. K. zarzucając naruszenie art.57 ust.7 w zw. z art.59f i art.104 w zw. z art. 144 k.p.a., a także w zw. z art.7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie Prawa budowlanego poprzez wydanie postanowienia o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania, pomimo iż brak było podstaw faktycznych oraz prawnych do zastosowania powyższych przepisów. Nadto zarzuciła naruszenie art. 7,art. 77,art. 80 i art.107 k.p.a., poprzez brak wyczerpującej i wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów, przejawiający się w uznaniu okoliczności nielegalnego użytkowania obiektu za udowodnioną, mimo braku przesłanek ku temu oraz w braku uznania za udowodnioną okoliczność, iż nie przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego mimo , iż wynikała ona z dowodów zgromadzonych w sprawie, a nadto poprzez brak podjęcia inicjatywy dowodowej przez organ drugiej instancji. Zarzuciła również naruszenie art.105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w braku umorzenia postępowania, mimo iż było one bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę [...]WINB w całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze, jednocześnie wskazał na sprzeczność przepisów art. 2 ust. 4 i art.4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. co determinuje jego zdaniem sposób wykładni tych przepisów. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi powołując się na argumentację zawartą w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach , zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że przedmiotowa hala produkcyjna została wybudowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcji znaków drogowych. Niewątpliwie decyzja ta nakładała na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Bezspornym jest również fakt, że inwestor w chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie legitymował się decyzją o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu. Spór natomiast dotyczy kwestii, czy w ogóle istniała możliwość wymierzenia inwestorowi grzywny z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu w sytuacji, gdy przedmiotowy obiekt został wzniesiony przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 93, poz.888) oraz czy w świetle zebranych w sprawie dowodów doszło do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Na wstępie rozważań wskazać należy, że art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Powyższy przepis wprowadzony został art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane. Z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku wynika zaś, że art. 1 pkt 24 lit. b w zakresie art. 57 ust. 7,w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku, wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 roku. Powołana ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 roku zawiera również przepisy intertemporalne. Z art. 2 ust. 1 tej ustawy wynika, że do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Ustępy 2 i 3 art. 2 wymienionej wyżej ustawy dotyczą kwestii związanych ze zmianą sposobu użytkowania i nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanego postanowienia. Z art. 2 ust. 4 wynika natomiast, że do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku do obliczania wysokości kar, o których mowa w art. 57 ust. 7 oraz art. 59f ustawy, o której mowa w art. 1, oraz opłaty legalizacyjnej stosuje się przepisy dotychczasowe. Analiza treści przytoczonych wyżej przepisów pozwala stwierdzić, że możliwość nałożenia kary administracyjnej za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego dotyczy zarówno obiektów, które wzniesione zostały przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku jak i do obiektów wzniesionych po tej dacie. W stosunku do obiektów wzniesionych przed wejściem w życie tej ustawy przesunięty został jedynie termin wejścia w życie art. 57 ust. 7, który to przepis wszedł w życie od dnia 1 stycznia 2005 roku. Nadto dla możliwości wymierzenia kary administracyjnej za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu nie jest istotna data samowolnego przystąpienia do użytkowania, jak również nie jest istotna data ujawnienia przez organy administracji faktu samowolnego przystąpienia do użytkowania. Ustawodawca wiąże możliwość wymierzenia kary administracyjnej za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego wyłącznie z faktem wszczęcia postępowania w sprawie samowolnego przystąpienia do użytkowania. Przy czym, jak wynika z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku, jeżeli postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy do obliczenia wysokości kary stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 roku weszła w życie z dniem 31 maja 2004 r. Art. 57 ust. 7, tej ustawy wszedł w życie od dnia 1 stycznia 2005 roku. W okresie od 31 maja 2004 roku do 1 stycznia 2005 roku istniała możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie, lub zaniechanie nielegalnego użytkowania ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011r., sygn. akt II OSK 1785/10 oraz wyrok NSA z dnia 12 listopada 2009r., sygn. akt II OSK 1182/09 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) . Mając powyższe na uwadze jako niezasadne należało uznać stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi, że treść art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 80, poz. 718) daje podstawę do formułowania poglądu, iż nie jest możliwe wymierzenie kary administracyjnej za nielegalne użytkowanie obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie tej ustawy wydano pozwolenia na budowę. Z przepisu tego wynika bowiem, że do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się jedynie przepisów o obowiązkowej kontroli budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Tego rodzaju zapis nie oznacza niemożności nałożenia kary administracyjnej za samowolne użytkowanie obiektu budowlanego w odniesieniu do obiektu, który wzniesiony został na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych przed dniem 11 lipca 2003 roku. Kara ta nie jest bowiem nakładana tylko za takie użytkowanie obiektu budowlanego bez zezwolenia, które zostało ujawnione w wyniku przeprowadzonej przez organ administracji obowiązkowej kontroli. Nadto z treści art. 4 pkt 2 ustawy zmieniającej z dnia 16 kwietnia 2004r. jednoznacznie wynika, że art. 57 ust.7 Prawa budowlanego w oparciu o który wymierzono skarżącej karę z tytułu nielegalnego użytkowania ma również zastosowanie do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy, z tym , że odnośnie takich obiektów wchodzi on w życie z dniem 1 stycznia 2005r. Gdyby przyjąć odmienne stanowisko to unormowania zawarte w przepisie przejściowym art. 4 pkt 2 byłoby bezprzedmiotowe, a nadto prowadziłoby do sytuacji uprzywilejowania niektórych podmiotów użytkujących obiekty budowlane bez wymaganego pozwolenia ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 października 2012r. sygn. akt II SA/Gl 407/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Sądowi znany jest odmienny pogląd wyrażony w powołanych przez skarżącą orzeczeniach ( wyroki NSA o sygn. akt: II OSK 343/11 i II OSK 923/07 oraz wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1219/09), jednak skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tego stanowiska. Należy również zwrócić uwagę, że orzeczenia te zapadły w nieco odmiennym od rozpoznawanego stanie faktycznym, stąd nie można mówić w niniejszej sprawie o naruszeniu zasady nieretroakcji, w sytuacji gdy w dacie wejścia w życie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego skarżącą obciążał wynikający z pozwolenia na rozbudowę z dnia 27 listopada 2001r. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie objętej tym pozwoleniem inwestycji, którego to obowiązku skarżąca nie wykonała ( por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2011r., sygn. akt II OSK 415/10, LEX nr 786769 oraz wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010r., sygn. akt II OSK 1853/09, LEX nr 746829). Sąd natomiast w całości zgadza się z argumentacją zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011r., sygn. akt II OSK 1785/10, który poddaje krytyce stanowisko przedstawione w wyroku WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1219/09 wskazując, że wykładnią nie może być stwierdzenie, że sam ustawodawca miał wątpliwości co do zasadności stosowania bardzo rygorystycznej sankcji z art. 57 ust. 7 znowelizowanego Prawa budowlanego, w odniesieniu do stanów i zdarzeń powstałych w odległej przeszłości. Taki argument sugeruje bowiem, że ustawodawca, tworząc ten przepis, nie był ustawodawcą w pełni racjonalnym. To zaś podważa podstawową zasadę wykładni przepisów prawa, jaką jest założenie racjonalności ustawodawcy. Zgodzić się należy również, że argumentem przemawiającym za przedstawioną przez WSA w Krakowie wykładnią nie może być zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji, co powoduje konieczność dokonania prokonstytucyjnej wykładni przepisu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, aby zasada ta została zachowana. Jak trafnie wskazał NSA w powołanym wyroku nie kwestionując możliwości dokonywania prokonstytucyjnej wykładni prawa w zakresie stosowania art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tego przepisu, stwierdzić należy, iż wykładnia ta nie może przeradzać się w prawotwórczą działalność Sądu [ por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 12 stycznia 2000r., sygn. akt P 11/99 (OTK 2000/1/3) oraz z dnia 18 października 2006r., sygn. akt P 27/05 (OTK-A 2006/9/124), jak również uchwałę NSA z dnia 20 kwietnia 1998r., FPS 4/98 (ONSA 1998, nr 3, s. 93) i wyrok NSA z dnia 23 września 1997r.,sygn. akt I SA/Ka 391/96 (ONSA 1998, nr 5, s. 15)]. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary za nielegalne użytkowanie hali produkcyjnej zostało wszczęte w listopadzie 2012r. a więc w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym zmianą ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. Ponieważ obiekt budowlany którego postępowanie dotyczy został wzniesiony przed datą wejścia w życie tych zmian, zastosowanie znajduje przepis art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym art. 57 ust.7 Prawa budowlanego będący podstawą wymierzenia skarżącej kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2005r. Tym samym znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, a jego stosowania nie wyłącza fakt wydania decyzji o pozwoleniu na rozbudowę w 2001r., bowiem decyzja ta nakładała na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Natomiast w sprawie nie znajduje zastosowania regulacja z art. 2 ust. 4 powołanej ustawy. Jak już wyżej wskazano postępowanie zostało wszczęte w 2012r. a przepis ten odnosi się do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed dniem 31 maja 2004r. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej w zakresie dotyczącym sprzeczności art. 2 ust. 4 i art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane. Wskazać należy, że powołane przepisy mają zupełnie inny zakres przedmiotowy tym samym nie wyłączają się wzajemnie. Art. 2 ust. 4 jest przepisem intertemporalnym regulującym kwestie stosowania przepisów ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy, natomiast art. 4 pkt 2 reguluje stosowanie jednego z przepisów ustawy w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona, wydłużając okres jego wejścia w życie. Zatem jeden dotyczy postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy a drugi obiektów budowlanych. Niewątpliwie intencją ustawodawcy było wydłużenie okresu w którym osoby nielegalnie użytkujące obiekty budowlane, będą mogły dokonać legalizacji użytkowania, bądź zaprzestać jego użytkowania bez konsekwencji w postaci kary, którą przewiduje art. 57 ust.7 wprowadzony ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. Zdaniem Sądu brak jest też podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art.7, art.77, art.80 i art.107 k.p.a. co zarzucono w skardze. Ustalenia co do przystąpienia do użytkowania objętego postępowaniem obiektu organy poczyniły w oparciu o jednoznaczne w tym względzie wyniki przeprowadzonej kontroli oraz zeznania byłego pracownika firmy użytkującej przedmiotowy obiekt. Organy prawidłowo również oceniły wiarygodność zeznań pozostałych świadków wskazując na ich sprzeczność z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Analiza treści protokołu kontroli oraz załączonej do niego dokumentacji zdjęciowej nie pozostawia żadnych wątpliwości co do faktu nielegalnego użytkowania obiektu. Mając na uwadze, że przepisy Prawa budowlanego nie zawierają legalnej definicji pojęcia "użytkowanie obiektu budowlanego", przyjąć należy, że rozumienie tego pojęcia jest zbliżone do "korzystania z rzeczy" w ujęciu powszechnie rozumianym (a także w ujęciu prawa cywilnego), przy czym w przypadku użytkowania, o którym mowa w art. 57 ust. 7 tej ustawy, nie musi mieć ono charakteru trwałego i pełnego, bowiem już sam ustawodawca wskazuje, że podstawę nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania stanowi przystąpienie do użytkowania obiektu choćby w jego części (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/Gl 936/12, LEX nr 1296154). W ocenie Sądu zainstalowanie w hali urządzeń wykorzystywanych przy produkcji znaków, barierek chodnikowych oraz potwierdzenie korzystania z tych urządzeń w procesie produkcji przez pracowników firmy wynajmującej halę, stanowi wystarczający dowód, że w tej części hali przystąpiono do jej użytkowania. Organy poddały wnikliwej analizie zarówno ustalenia dokonane w trakcie kontroli obiektu oraz treść zawartej umowy najmu obejmującej również przedmiotowy obiekt. Poczynione na tej podstawie ustalenia w pełni zasługują na aprobatę Sądu. Nie znajdują natomiast potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym twierdzenia skarżącej, że pracownicy wykonywali na terenie hali prace związane z przygotowaniem do użytkowania obiektu, co niewątpliwie nie jest objęte sankcją z art. 57 ust.7 Prawa budowlanego. Przeczą temu zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli, jak również treść zeznań świadka M. J. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz.270 z późn. zm.).