II SA/Gl 56/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. B. i A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 1537 (tysiąc pięćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku kontroli samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...]r. w miejscowości K. (droga krajowa nr [...]) kierowanego przez kierowcę G. N. stwierdzono wykonywanie transportu krajowego rzeczy na trasie S.- K. (przewóz tacek) w imieniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" s.c z siedzibą w S. W protokole tym stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez wykonywanie transportu bez wymaganej licencji, nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego oraz wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Powyższe ustalenia stały się podstawą do wydania w sprawie decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]., która została uchylona decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. W wyniku ponownego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. nałożył na A. B. a decyzją z dnia [...]r. na A. B. karę pieniężną w wysokości po [...] zł na każdą z wymienionych osób. Z uzasadnienia tych decyzji nr [...] z dnia [...]r. wynika, że wydano w sprawie jeszcze trzecią decyzję nr [...] nakładającą na oboje wspólników karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz z tytułu nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego – zbyt długo zapisywana wykresówka. Wymienione decyzje z dnia [...]r. i z dnia [...]r. wobec wniesionych odwołań były rozpatrywane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który dwiema decyzjami z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Wskutek wniesionych skarg sprawy były rozpatrywane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który odrębnymi wyrokami z dnia 23 października 2008 r. , sygn. akt VI SA/Wa 1322/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną w nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu z dnia [...]r. (A. B.), a wyrokiem z dnia 21 listopada 2008 r. , sygn. akt VI SA/Wa 1561/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu z dnia [...]. (A. B.). W uzasadnieniu obu wyroków zwrócono uwagę na braki w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności w zakresie zebranego materiału dowodowego, co nie pozwala na stwierdzenie czy transport wykonywany był imieniu przedsiębiorców A. i A. B. w ramach spółki cywilnej "A", czy też kierujący pojazdem wykonywał przewóz we własnym imieniu, jako że jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się wykonywaniem transportu drogowego. Nadto Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie na podstawie wyników jednej kontroli drogowej, gdzie stwierdzono naruszenie kilku warunków ustawy o transporcie drogowym, wydane zostały trzy decyzje. Powyższą okoliczność przyznał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji (w aktach sprawy nie ma kopii wzmiankowanych decyzji). Zdaniem Sądu, w wypadku wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem więcej niż jednego z warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym lub przepisach wymienionych w art. 92 ust. 1 tej ustawy, organ nakładający karę pieniężną za stwierdzone naruszenia załatwia w drodze jednej decyzji, jedną sprawą administracyjną, a nie wiele takich spraw. Tym samym uznając naruszenia art. 92 ust. 1 w związku z ust. 2 tej ustawy uzasadnione było uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć. Wyroki te utrzymane zostały wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiednio z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II GSK 121/09 i z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 173/09. W tym ostatnim wyroku Sąd wskazał, że podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II GSK 29/08), że w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym chodzi o jeden czyn (podjęte działanie) podmiotu wykonującego przewóz drogowy sprzeczny z prawem, którego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiona jedną decyzją określającą karę pieniężną, na którą będą składać się kary za poszczególne naruszenia. Treść unormowań zawartych w art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy wskazuje, ze przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli. Po powrocie sprawy do organu pierwszej instancji - [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. nałożył karę pieniężną z tytułu wykonywania transportu bez wymaganej licencji na A. B., a decyzją z dnia [...]r. – taką samą karę nałożył na A. B. Wobec wniesionych odwołań, decyzje te uchylone zostały dwiema odrębnymi decyzjami Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. W uzasadnieniach tych decyzji wskazano m.in., iż przedmiotowe naruszenie powstało w związku z prowadzoną działalnością gospodarzą przez wspólników spółki cywilnej. Wobec wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w wypadku wykonywania przewozu z naruszeniem więcej niż jednego warunku określonych w ustawie o transporcie drogowym lub przepisach wymienionych w art. 92 ust. 1 tej ustawy, organ nakładający karę pieniężną za stwierdzone naruszenia załatwia sprawę w drodze jednej decyzji, jedną sprawą administracyjną. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji winien rozpatrzyć zasadność wydania jednej decyzji wobec dwóch wspólników. Rozpatrując ponownie sprawę - [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...]r. wydał dwie decyzje skierowane - pierwsza do A. B., druga do A. B., w których postanowił nałożyć na nich karę pieniężną wysokości po [...] zł z tytułu wykonywania transportu bez wymaganej licencji. Ponowne odwołania rozpatrzone przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego doprowadziło do wydania dwóch decyzji z dnia [...]r. uchylających zaskarżone decyzje i przekazujących sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. We wskazaniach w uzasadnieniu powtórzył argumentację przedstawioną w poprzednich swoich decyzjach. W ponownie prowadzonym postępowaniu [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...]r. połączył postępowania administracyjne prowadzone odrębnie, a w dniu 23 lutego 2011 r. wydał decyzję mocą której w pkt 1) nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu wykonywania transportu bez wymaganej licencji na A. B., a w pkt. 2) nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu wykonywania transportu bez wymaganej licencji na A. B. W uzasadnieniu po obszernym przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie oraz przywołaniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, stwierdził, iż zatrzymany w dniu [...]r. do kontroli samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] prowadzony przez G. N. wykonywał transport drogowy na trasie S. – K. w imieniu przedsiębiorców A. B. i A. B., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A". Ustalono, że prowadzący samochód nie był pracownikiem przedsiębiorcy, a wobec powyższego wykonany przewóz nie mógł być uznany za niezarobkowy transport drogowy, a do jego wykonywania niezbędne jest uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Organ ustalił, iż przedsiębiorca nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Analizując zgłaszane przez zainteresowanych argumenty organ zauważył, że łącząca strony umowa cywilna zezwalająca na użytkowanie sprzętu (samochodu) wraz z obsługą nie może zwolnić przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kierowca G. N. legitymował się zezwoleniem na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, które jednak nie mogło wpłynąć na ocenę ogólną, iż przedmiotowy transport nie mógł być sklasyfikowany jako przewóz na potrzeby własne. Mając na uwadze obowiązujące przepisy oraz fakt, iż zastrzeżenia i argumenty przedsiębiorcy nie zasługują na uwzględnienie , w oparciu o zgormadzony w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, iż w dniu kontroli strona nie posiadała wymaganej licencji, a wobec organ orzekł jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. i A. B., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. W odwołaniu zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego to jest - art. 92 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że odwołujący wykonywali transport bez wymaganej licencji, naruszenie art. 91 ust. 1 i ust. 4 w związku z Ip 1.1. załącznika do ustawy oraz art. 92 ust. 2 pkt 1 poprzez dwukrotne nałożenie kary w wysokości [...] zł, a tym samym przekroczenia ustawowej granicy łącznych kar maksymalnych kar za złamanie przepisów oraz naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 77 § 1 i art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 Kodeksu poprzez nie wskazanie faktów które organ uznał za udowodnione i na których oparł swoje rozstrzygnięcie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu nie zgadzając się z decyzją podnieśli, iż przedmiotowy transport nie był wykonywany przez stronę niniejszego postępowania, ale przez podmiot zawodowo trudniący się tego rodzaju działalnością – "[...]" G. N., a zatem rozpatrywanie przedmiotowego zdarzenia w kategorii naruszenia art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez odwołujących się jest bezzasadne. Nadto wskazali, że podmiot przyjmujący zlecenie powinien posiadać niezbędne, przewidziane prawem pozwolenia i licencje, umożliwiające wykonanie przewozu zgodnie z treścią umowy. Podnieśli także, że poprzez dwukrotne nałożenie kary w wysokości [...] zł za to naruszenie, zarówno na A. B. i A. B. oznacza złamanie zasady ne bis in idem oraz przekroczenie ustawowej granicy łącznych maksymalnych kar ([...]zł) za złamanie przepisów ustawy. Zarzucili także, że naruszono przepisy ustawy poprzez zamieszczenie orzeczenia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu Ip.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym na A. B. i A. B., wspólników spółki cywilnej "A". W uzasadnieniu po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu sprawy oraz zacytowaniu przepisów ustawy organ odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdził, że należy wydać w sprawie jedną decyzję sankcjonującą powstałe naruszenie jedną karą pieniężną w odniesieniu do obydwu wspólników. Dalej wyjaśnił, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, że wykonującym przewóz był kierowca G. N., który okazał do kontroli zaświadczenie na wykonywanie przewozu rzeczy na potrzeby własne udzielone A. i A. B. - wspólnikom spółki cywilnej "A", wręczone mu przez przed rozpoczęciem przewozu. Skoro zatem dokument ten został kierowcy wręczony, to należy uznać, że właśnie strona obciążona przedmiotową karą była podmiotem wykonującym przewóz, a kierowca wykonywał zadanie przewozowe w jej imieniu. Mając z kolei na uwadze, że kierowca legitymował się jednie zaświadczeniem na wykonywanie przewozów na potrzeby własne, to odnosząc się do definicji legalnej tego przewozu, nie można uznać, by przewóz dokonywany w dniu kontroli przez przedsiębiorców A. i A. B. spełniał wszystkie wymagane przesłanki, aby mógł być uznany za przewóz na potrzeby własne, czyli by przedsiębiorca wyposażył kierowcę we wszystkie niezbędne dokumenty. Odnosząc się do argumentacji przywołanego już wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1561/ 08, (powinno być sygn. akt VI SA/Wa 1322/08- względnie skoro wyrok o sygn. VI SA/Wa 1561/08 to z dnia 25 listopada 2008 r.) oraz przytaczając pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i orzekł jak w sentencji, nakładając na wspólników karę pieniężną w wysokości [...] zł, gdyż nałożona przez organ pierwszej instancji kara w wysokości [...]zł jest niedopuszczalna w świetle art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Niezadowoleni z powyższego rozstrzygnięcia A. i A. B., działając przez pełnomocnika złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego – tj. art. 92 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez prowadzenie odrębnych postępowań dotyczących wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem więcej niż jednego z warunków określonych w ustawie zakończonych wydaniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] nakładającej karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz z tytułu nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego, podczas gdy sprawy te powinny być rozpatrzone w jednym postępowaniu, naruszenie art. 92 ust. 1 oraz art. 4 pkt 1, pkt 3 i pkt 4 ustawy poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący wykonywali transport drogowy bez wymaganej licencji, mimo, że wykonanie przewozu zlecone zostało podmiotowi zajmującemu się zawodowo tego rodzaju działalnością, a nadto naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 156 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie oraz wydanie decyzji w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] nakładającej na skarżących karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz z tytułu nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego, naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie wzięcie pod uwagę oceny prawnej oraz wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 23 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1322/08 oraz z dnia 25 listopada 2008r., sygn. VI SA/Wa 1561/08 nakazujących m.in. wyjaśnienie prowadzenia postępowania i wydania trzech odrębnych decyzji w sprawie, w tym przywołanej już powyżej, podczas gdy sprawy te powinny być załatwione w jednym postępowaniu – jedną decyzją administracyjną oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 28 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie rozpatrzenie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący zgodnie z regułami postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w punkcie drugim oraz zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powtórzyli co do zasady argumenty zaprezentowane już w odwołaniu. Nadto odwołując się do podanych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie utrzymanych w mocy wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazali na zupełne pominięcie w niniejszym postępowaniu wskazań co do dalszego postępowania, czyli rozpatrzenia całej sprawy w jednym postępowaniu uwzględniającym wszystkie stwierdzone podczas przedmiotowej kontroli drogowej naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo. Zgodnie zaś z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przystępując do rozważań w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż sprawa powyższa nie jest rozpatrywana pierwszy raz, lecz była już przedmiotem wyrokowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pierwszy wyrok z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1322/08 – dotyczący sprawy nałożenia kary pieniężnej na A. B. oraz drugi z dnia 25 listopada 2008r., sygn. VI SA/Wa 1561/08 2 lipca 2009 r. – dotyczący kary pieniężnej nałożonej na A. B.). Analiza wymienionych wyroków musi doprowadzić do stwierdzenia, że Sąd ten uchylając poprzednie rozstrzygnięcia organów transportu drogowego wskazał im jednocześnie sposób i tryb procedowania, zobowiązując do wyjaśnienia i jednoznacznego ustalenia podnoszonych wątpliwości, dotyczących – po pierwsze – charakteru wykonywanego transportu w dniu [...]r., związanych z nim dokumentów i ustaleń oraz po wtóre – ilości stwierdzonych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym w trakcie przeprowadzanej kontroli drogowej. Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie na podstawie załączonego protokołu kontroli drogowej stwierdzono naruszenie kilku warunków ustawy o transporcie drogowym i wydane zostały trzy decyzje. Powyższą okoliczność przyznał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, gdyż w aktach sprawy nie było kopii wzmiankowanych decyzji. W ocenie Sądu, w wypadku wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem więcej niż jednego z warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym lub przepisach wymienionych w art. 92 ust. 1 tej ustawy, organ nakładający karę pieniężną za stwierdzone naruszenia załatwia w drodze jednej decyzji, jedną sprawą administracyjną, a nie wiele takich spraw. Dlatego też, uznając naruszenie art. 92 ust. 1 w związku z ust. 2 tej ustawy za uzasadnione Sąd ten orzekł o uchyleniu zaskarżonych rozstrzygnięć. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że przepis art. 153 cytowanej już powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Dokonując oceny postępowania organu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji należy więc dokonać oceny, czy orzekające w sprawie organy odniosły się do wskazań zawartych w wymienionych wyrokach, utrzymanych w mocy wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyjaśniły wszystkie podnoszone w sprawie wątpliwości. Stwierdzić trzeba, że w ponownym postępowaniu prowadzonym po uchyleniu poprzednich rozstrzygnięć organy transportu drogowego, zwłaszcza [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w ogóle nie wziął pod uwagę powyższych wskazań Sądu. Jeszcze dwukrotnie odrębnymi decyzjami nakładał osobne kary z tytułu nie posiadania licencji na wykonywanie transportu wspólnikom spółki cywilnej "A"– A. B. i A. B. (decyzje z dnia [...]. i z dnia [...]. oraz odrębne decyzje z dnia [...]r., by w końcu wydać wprawdzie jedną decyzją z dnia [...]r.- ale nakładającą karę po [...] zł na każdego ze wspólników spółki cywilnej "A". Dlatego też uwzględniając część wskazań wymienionych powyżej wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Generalny Inspektor Transportu Drogowego dwukrotnie uchylał rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (decyzje z dnia [...]r. oraz [...]r.), by w końcu samodzielnie wydać decyzję reformacyjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – decyzja z dnia [...]r. – uchylającą zaskarżoną decyzję oraz nakładającą karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu Ip. 1.1. załącznika do ustawy na A. B. oraz A. B., wspólników spółki cywilnej "A". Analiza zebranych w sprawie materiałów dowodowych dotyczących wykonywanego w dniu [...]r. przewozu rzeczy (tacek) w imieniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" s.c. A. B., A. B. prowadzić musi do stwierdzenia, że organ w tym zakresie prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym – wykonywania transportu bez wymaganej licencji. Prawidłowo w tym zakresie Generalny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem każdego z nich osobna, a to z kolei doprowadzić musiało do wniosku, że sprawa o ukaranie za naruszenie przepisów o transporcie drogowym podczas wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej jest jedną sprawą administracyjną dotyczącą wspólnego przewozu. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2011 r. , sygn. akt II GSK 1134/11). Uszły jednak uwadze organom rozpatrującym niniejszą sprawę dalsze wskazania wymienionych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W obu wskazanych wyrokach Sąd, odnosząc się do załączonego do akt sprawy protokołu kontroli drogowej z dnia [...]r,. ustalił, że stwierdzono naruszenie kilku warunków ustawy o transporcie drogowym oraz, po analizie treści zaskarżonych wówczas decyzji organów administracji, że zostały wydane w sprawie trzy decyzje. Wprawdzie w wówczas przedstawionych aktach administracyjnych brak było kopii tej trzeciej decyzji, ale została ona wyraźnie wskazana w decyzji organu pierwszej instancji i dotyczyła nałożenia na oboje wspólników kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz z tytułu nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 29/08, w którym Sąd ten stwierdził, że w przepisie art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym chodzi o jeden czyn (podjęte działanie) podmiotu wykonującego przewóz drogowy sprzeczny z prawem, którego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą składać się będą kary za poszczególne naruszenia. Treść unormowań zawartych w art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy wskazuje, ze przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednaj kontroli. Za przyjęciem takiej wykładni omawianego przepisu przemawia także ust. 2 art. 92, który ogranicza sumę kar pieniężnych nakładanych podczas jednej kontroli do kwoty [...] zł. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny ustawodawca nie przewidział żadnego trybu ustalania "łącznej kary pieniężnej". Przy dopuszczeniu wielości spraw administracyjnych załatwianych odrębnymi decyzjami administracyjnymi przestrzeganie zakazu przekroczenia górnej granicy sumy kar pieniężnych określonej w art. 92 ust. 2 byłoby w praktyce niemożliwe. Z powyższego wynika, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli w jednej decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie, jak wynika z nadesłanego protokołu kontroli drogowej z dnia [...]r. (w aktach sprawy przekazanych do Sądu protokołu tego nie było, a dokumenty rozpoczynały się od wymienionych, podjętych w sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego) organ transportu drogowego stwierdził naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez wykonywanie transportu bez wymaganej licencji, nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego oraz wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Jak wynika z uzupełnionych akt sprawy przesłanych wraz z pismem przewodnim do tutejszego Sądu w dniu [...]r. (już po ogłoszeniu niniejszego wyroku), w decyzji z dnia [...]r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podał, że w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organ wszczął postępowanie i wobec stwierdzenia, że żadna ze stron w imieniu, których wykonywany był przedmiotowy przewóz nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy – decyzją Nr [...] nałożono karę pieniężną na A. B., decyzją nr [...] nałożono karę pieniężną na A. B. z tytułu wykonywania transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji, a jednocześnie odrębną decyzją nr [...] nałożono karę pieniężną na oboje wspólników łącznie z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz z tytułu nieprawidłowego działania urządzenie rejestrującego – wykresówka zapisywana była za długo – (strona 2 uzasadnienie tej decyzji). Pomimo wezwania organu o uzupełnienie akt sprawy i wykonania tego wezwania przez organ poprzez nadesłanie dodatkowej teczki dokumentów, brak w nich przedmiotowej decyzji. Nie wiadomo wobec powyższego w jakiej wysokości kara została na wspólników nałożona z tytułu stwierdzonych naruszeń określonych w trzeciej z wymienionych decyzji. Jak przedstawiono powyżej jest to istotne przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Zatem nadal w tym zakresie sprawa nie został wyjaśniona, a powyższe postępowanie organu jest sprzeczne z argumentami zaprezentowanymi przez Naczelny Sąd Administracyjnego w wymienionym powyżej wyroku. Pominięcie tej trzeciej wymienionej powyżej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w niniejszym postępowaniu świadczy też o niewykonaniu i zupełnym pominięciu wskazań orzekających już w niniejszej sprawie Sądów. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy. W ponownym postępowaniu organy weźmie pod uwagę wszystkie wydane w sprawie decyzje, zastanowi się nad ewentualnym wzruszeniem ostatecznej decyzji w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz z tytułu nieprawidłowego działania urządzenie rejestrującego, obejmie stwierdzone w czasie kontroli przeprowadzanej w dniu [...]r. naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym jednym postępowanie i wyda jedną decyzję nakładającą na wspólników spółki cywilnej karę pieniężną za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia.