III SA/Gl 1160/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik- Bury, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest Decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. o cofnięciu spółce i spółka z o.o. w B. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") rejestracji automatu do gier o niskich wygranych HOT Spot, o numerze fabrycznym [...] i poświadczeniu rejestracji [...] z 07.04.2009r., zwanego dalej: "automatem" 2. Stan sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, przedstawia się następująco: 2.1. Naczelnik Urzędu Celnego w B. (dalej: " organ pierwszej instancji" lub "organ podatkowy"), decyzją z [...] r., na podstawie m. in. § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.) cofnął spółce rejestrację automatu. Rozstrzygnięcie oparto na wynikach przeprowadzonego eksperymentu i opinii technicznej biegłego, stwierdzających, że automat nie spełnia warunków technicznych dla automatów o niskich wygranych, określonych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych. 2.2. Dyrektor Izby Celnej w K. (dalej: " organ odwoławczy" lub "organ podatkowy"), rozpoznając sprawę ponownie, na skutek złożonego przez spółkę odwołania, decyzją z [...]r . utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2.3. Na ww. decyzję, organu odwoławczego spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 3 lipca 2013r. (sygn. akt II SA/GL 725/13) uchylił zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że tylko jednostka badająca – upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, spełniająca warunki, o których mowa w art. 23 f ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. z 30 listopada 2009r., Nr 201, poz.1540 ze zm., dalej: "ustawa o grach hazardowych" lub "u.g.h."), może w badaniu sprawdzającym ustalić, czy dany automat lub urządzenie do gier spełnia warunki określone prawem, wobec czego oparcie przez organy rozstrzygnięcia w tym zakresie na innych dowodach, było wadliwe. 2.4. Organ odwoławczy, decyzją z [...] r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając organowi wykonanie prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach - przeprowadzenie badania sprawdzającego automatu w trybie art. 23f u.g.h. 2.5. W oparciu o opinię techniczną, sporządzoną przez upoważnioną jednostkę - Politechnikę R. , stwierdzającą, że automat nie spełnia wymagań ustawy u.g.h., organ pierwszej instancji, decyzją z dnia 19.01.2015r., (nr [...] ), na podstawie art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z dnia 03. 07. 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), art. 23a ust.7 w związku z art. 8, art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h., art. 11 ust. 2, art. 14 ustawy z dnia 26 maja 2011r. o zmianie ustawy o grach hazardowych i zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2011r., nr 134, poz.. 779, dalej: "ustawa zmieniająca"), § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.09. 2011r. w sprawie wyznaczenia naczelników urzędów celnych oraz określenia obszarów ich właściwości miejscowej (Dz.U. Nr 221 z 2011r., poz. 1314), cofnął rejestrację automatu. 2.6. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Podstawowym zarzutem spółki był fakt wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o opinię Politechniki R. j, która w ocenie spółki, z uwagi na brak odpowiedniej akredytacji, nie posiada statusu jednostki badającej w rozumieniu art. 23f ust. 1 u.g.h. 2.7. Decyzją z [...] r. (nr [...] ), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 8, art. 23a ust. 7, art. 129 ust. 1, ust. 3 u.g.h. w związku z art. 11 ust. 2 oraz art. 14 ustawy zmieniającej, organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania spółki, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2.8. Ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy: Automat, zgodnie ze wskazaniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, o którym mowa w pkt 2.3. niniejszego uzasadnienia, przeszedł wymaganą ustawą o grach hazardowych procedurę sprawdzającą spełnianie warunków określonych w tejże ustawie. Badanie przeprowadziła upoważniona przez Ministra Finansów jednostka badająca - Politechnika R. . Jednostka ta, wykazała negatywny wynik badania w zakresie zapewnienia grze na automacie nieprzekraczania ustawowej maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz nieprzekraczania ustawowej maksymalnej wartości jednorazowej wygranej. W opinii technicznej stwierdziła: " Wartości stawek za udział w grze zawierają się dla automatu od 1 do 100 pkt. kredytowych co daje ekwiwalent 10 zł (sytuacja występująca przy grze na liczniku BANK). Opisane stosowane w grze wartości stawek przekraczają podane przepisami ograniczenie do 0,50 zł. Automat umożliwia uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub punktów kredytowych. Udział w grze z wysokimi stawkami przy wykorzystaniu licznika Bank oraz korzystaniu z premii bonusowych daje możliwość uzyskiwania wygranych przekraczających 60 zł". Postanowieniem z [...]r., włączono jako dowód w sprawie upoważnienie nr [...] z dnia [...] r., wydane przez Ministra Finansów dla Politechniki R. w R. do przeprowadzania badań i sporządzania wyników badań automatów lub urządzeń do gier, ważne od 12.07.2005r. do odwołania. Organ podatkowy ustalił także, że jednostka ta, umieszczona jest w wykazie laboratoriów badawczych akredytowanych w oparciu o normę PN-EN ISO/IEC 17025 i posiada certyfikat akredytacji nr AB 1283 ważny od [...] r. oraz certyfikat akredytacji nr AB 1413 ważny od [...] r. Organ odniósł się także do zarzutów spółki zawartych w odwołaniu, uznając je za bezzasadne. 3. Spółka nie zgodziła się rozstrzygnięciem organu odwoławczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka podtrzymała prezentowane przed organami podatkowymi stanowisko, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 23f ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 i ust. 5 pkt 1 i art. 129 ust. 3, art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. w związku z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3, art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30.08.2002r o systemie oceny zgodności ( tekst jedn. z 2010r, Dz. U. nr 138, poz. 935 ze zm. ), jak również w związku z art. 12 ust. 2 i ust. 3 ustawy zmieniającej i art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 765/2008 z 09.07.2008r ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszącego się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie ( EWG ) Nr 339/93 - zwanego dalej Rozporządzeniem Nr 765/2008 - przez błędną wykładnię ( w tym przez zaniechanie dokonania wykładni systemowej i racjonalnej) polegającą na wadliwym przyjęciu, że cyt.: " a) o utrzymaniu przez osobę, której Minister Finansów przed 14.07.2011r (data wejścia w życie nowelizacji UGH) udzielił upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, decyduje wyłącznie wola Ministra Finansów (nie posiadającego przecież przymiotu nieomylności), a nie wyżej powołane przepisy prawa powszechnie obowiązującego, z których wynika w szczególności wygaśnięcie statusu jednostki badającej z mocy samego prawa z upływem dnia 14.07.2012 r, na wypadek braku przedstawienia właściwego certyfikatu akredytacji, b) o utrzymaniu przez daną osobę statusu jednostki badającej, decyduje przedstawienie certyfikatu akredytacji udzielonego na cokolwiek, a nie certyfikatu akredytacji w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, c) utrzymywaniu że regulacja art. 23f ust. 1 pkt 2 UGH byłaby zbędna, gdyby ustawodawcy w art. 23f ust. 1 pkt 1 UGH chodziło o certyfikat akredytacji w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, podczas gdy zarówno prawodawca krajowy (art. 16 ust. 3-6 ustawy z dnia 30.08.2002 r o systemie oceny zgodności), jak i prawodawca unijny (art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia WE nr 765/2008 ), wyraźnie przewidują, że po uzyskaniu akredytacji w określonym polu kompetencji, może dojść do sytuacji, w której dana jednostka utraci kompetencje badawcze w określonym zakresie, nadal formalnie posiadając akredytację, co determinuje przyjęcie, iż art. 23f ust. 1 pkt 1 i pkt 2 UGH wzajemnie się uzupełniają i służą stworzeniu "gęstego sita" restrykcyjnych warunków wiodących do uzyskania/zachowania statusu jednostki badającej, a nie rzekomo wykluczają się wzajemnie przy założeniu konieczności przedstawienia certyfikatu akredytacji łączącego się z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier", 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 12 ust. 2 i ust. 3 ustawy zmieniającej przez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji kiedy upoważnienie Ministra Finansów dla Politechniki R. wygasło z dniem 14.07.2011r. (z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej) wobec nie przedstawienia przez tą jednostkę właściwego certyfikatu akredytacji. 3) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 18 ust. 1 u.g.h. i w związku z art. 22 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "stawką za udział w jednej grze" nie jest wyłącznie opłata/cena za przystąpienie do jednej gry pobierana z licznika wpłat, lecz wszelkie wartości podlegające ryzyku podczas rozpoczęcia gry i w jej trakcie, co prowadzi do wniosków ewidentnie sprzecznych z wykładnią gramatyczną i systemową cyt. przepisów oraz narusza zakaz dokonywania wykładni per non est, a ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej nie wolno domniemywać ani dorozumiewać, 4) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 129 ust. 3 UGH w związku z art. 1 pkt 11 w związku z art. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22.06.1998 r ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (dalej Dyrektywa 98/34/WE), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 129 ust. 3 UGH (do którego odwołuje się art. 138 ust. 3 UGH) nie jest przepisem technicznym stanowiącym specyfikację techniczną produktu wytwarzanego przemysłowo tj. automatu o niskich wygranych o parametrach technicznych (immanentnych cechach produktu) zdefiniowanych właśnie art. 129 ust. 3 UGH w postaci parametru "stawki za udział w jednej grze" oraz "jednorazowej wygranej. W obszernym uzasadnieniu skarżąca argumentowała m.in., że jedynym certyfikatem akredytacji przynależnym Politechnice R. jest wydany przez Polskie Centrum Akredytacji certyfikat nr AB 1413, uprawniający ten podmiot do badań mechanicznych konstrukcji mostowych, co w świetle art. 23f ust.1 pkt 1 u.g.h. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r o systemie oceny zgodności oraz w związku z art. 129 ust. 3 u.g.h. (posługując się wykładnią systemową, racjonalną i funkcjonalną) wskazuje na nieposiadanie przez Politechnikę R. statusu jednostki badającej. W opinii skarżącej termin : "stawka za udział w jednej grze" oznacza opłatę pieniężną faktycznie wpłaconą przez gracza, a nie wartości ryzykowane przez gracza, które mogą wcale nie pochodzić z wpłat dokonanych przez gracza. 4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Sąd zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podatkowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i odniósł się do zarzutów spółki podniesionych w odwołaniu. Nie naruszył przy tym przepisów postępowania. Ustalony przez organ stan faktyczny sprawy zostaje przyjęty przez Sąd do dalszych rozważań. Jak wynika z treści art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ustawą zmieniającą, która weszła w życie z dniem 14.07.2011r., wprowadzono do ustawy o grach hazardowych procedurę weryfikacji dotychczasowych rejestracji automatów do gier o niskich wygranych. W art.11 ust.1 ustawy zmieniającej przewidziano, że poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie dotychczasowych przepisów w celu dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier, o których mowa w art. 23a ust.1 ustawy zmienianej (u.g.h.), zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia zgodnie z art. 23a ust. 6 i 7 ustawy zmienianej (u.g.h.). Przepis art. 11 ust 2 ustawy zmieniającej stanowi zaś, że przepisy art. 23a – 23c i 23e ust. 1 i 2 ustawy zmienianej, stosuje się odpowiednio również do eksploatacji automatów i automatów do gier o niskich wygranych przez podmioty prowadzące działalność na podstawie art. 129 ust. 1 u.g.h. do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Oznacza to, że do podmiotów wykonujących działalność w zakresie gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych, do czasu wygaśnięcia zezwoleń na prowadzenie takiej działalności stosuje się przepisy dotyczące rejestracji automatów (art.23a), badań sprawdzających (art. 23b), obowiązków informacyjnych nałożonych na podmioty (art. 23c) i organów właściwych w tych sprawach (art. 23e). Zgodnie z art. 23a ust. 7 u.g.h., naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Podstawą do cofnięcia rejestracji jest zatem stwierdzenie przez organ, że automat nie spełnia wymogów ustawowych. Wymogi ustawowe dla automatów do gier o niskich wygranych określa przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez wskazanie, że są to urządzenia mechaniczne, elektromechaniczne i elektroniczne, pozwalające na gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 złotych, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 złotych. Zgodnie z art. 23b ust. 1 u.g.h., na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać urządzenie lub automat badaniu sprawdzającemu. Badanie sprawdzające przeprowadza jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23a ust. 3 u.g.h.). Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej, podmioty będące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jednostkami badającymi upoważnionymi przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydawania opinii będących podstawą dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier uznaje się za jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier zgodnie z przepisami art. 23f u.g.h. Podmiot taki, był obowiązany do złożenia ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej dokumentu określonego w art. 23f ust. 2 pkt 1 u.g.h. oraz w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, dokumentów określonych w art. 23f ust. 2 pkt 2-4 u.g.h., pod rygorem wygaśnięcia posiadanego upoważnienia. W stanie faktycznym niniejszej sprawy automat przeszedł wymaganą przez ustawę o grach hazardowych procedurę sprawdzającą spełnianie warunków określonych w art. 123 ust. 3 tej ustawy. Badanie przeprowadziła upoważniona przez Ministra Finansów jednostka badająca – Politechnika R. . Z treści opinii technicznej wprost wynika, że automat nie spełnia wymogów art. 129 ust. 3 u.g.h. Maksymalna stawka za udział w jednej grze z licznika Bank jest dla automatu ustalona przez operatora i przekracza 0,50 zł. Przy grze z wykorzystaniem licznika BANK i wykorzystaniu dostępnych wartości stawek można uzyskiwać wygrane do kilku (i więcej) tyś. zł. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że Politechnika R.umieszczona została w wykazie jednostek upoważnionych przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (karta 142-143 akt administracyjnych) oraz, że posiada upoważnienie Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier ważne od 12.07.2005r. do odwołania (karta 154 akt administracyjnych). Jednostka ta, znalazła się również w wykazie laboratoriów badawczych akredytowanych w oparciu o normę PN-EN ISO/IEC 17 025 i posiada certyfikat akredytacji nr AB 1283 ważny od [...]. oraz certyfikat akredytacji nr AB 1413 ważny od [...]. (karta 144 do 151 akt administracyjnych). Przepisy ustawy o grach hazardowych nie wymagają aby jednostka ubiegająca się o udzielenie upoważnienia przedstawiła sprecyzowaną zakresowo akredytację, brak jest bowiem zapisu w u.g.h., odsyłającego do ustawy o systemie oceny zgodności. Analiza treści art. 23f ust.1 u.g.h. wskazuje, że posiadanie przez aplikującą jednostkę jakiejkolwiek akredytacji jest jedynie wstępnym warunkiem ubiegania się o upoważnienie, zaś badanie spełnienia kolejnych wymogów ustawy należy do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, mającego – zgodnie z wymienionym przepisem – obowiązek ocenić, czy aplikująca jednostka zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier, oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym. Okoliczność, czy jednostka badająca spełnia ustawowe warunki do uzyskania upoważnienia, o którym mowa w art. 23b ust. 3 u.g.h. i w art. 23f ust. 1 u.g.h. sprawdzana jest wyłącznie w toku postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów, wszczętego na wniosek zainteresowanej jednostki badającej. Poza oceną organów podatkowych, a także Sądu pozostaje w niniejszej sprawie to, czy wybór jednostki upoważnionej do badań technicznych – Politechniki R. dokonany przez Ministra Finansów był właściwy. Organ podatkowy zobowiązany był zwrócić się o wykonanie badań do wybranej jednostki, ujętej w wykazie jednostek upoważnionych do przeprowadzenia badań, co w niniejszej sprawie uczynił. Skoro zatem Politechnika R. została umieszczona w wykazie jednostek upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, stosownie do zapisu art. 23f ust. 6 u.g.h., posiadała na dzień wykonania badania sprawdzającego upoważnienie Ministra Finansów, należy uznać, że spełniła wymagania nałożone ustawą zmieniającą (art.12). Skarżąca może kwestionować opinię wykonaną przez jednostkę badającą, poprzez wykazanie błędów merytorycznych przeprowadzonego badania, ale nie poprzez zakwestionowanie prawidłowości działania Ministra Finansów w postaci udzielenia stosownego upoważnienia (wyrok WSA w Gliwicach z 10.09.2014r., sygn. akt III SA/Gl 1017/13, wyrok WSA w Białymstoku z 12.05.2014r., sygn. akt II SA/Bk 67/14, wyrok WSA w Lublinie z 27.03.2014r., sygn. akt III SA/Lu 846/13, wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/GL 374/14). W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi oparte na zakwestionowaniu uprawnienia Politechniki R. do przeprowadzenia badania sprawdzającego opisane w pkt 1) i 2 petitum skargi są bezzasadne. Sąd nie stwierdza naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów prawa, a mianowicie: art. 23f ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 i ust. 5 pkt 1 i art. 129 ust. 3, art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. w związku z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3, art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30.08.2002r o systemie oceny zgodności ( tekst jedn. z 2010 r, Dz. U. nr 138, poz. 935 ze zm. ), jak również w związku z art. 12 ust. 2 i ust. 3 ustawy zmieniającej i art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 765/2008 z 09.07.2008r. Przechodząc do kolejnego zarzutu skarżącej, w przedmiocie naruszenia prawa materialnego – art. 129 ust. 3 u.g.h., poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do nieuprawnionego ograniczenia działalności gospodarczej skarżącej, zauważyć należy, że w istocie zarzut ten sprowadza się do negowania przyjętej przez organ odwoławczy interpretacji pojęcia gry na automatach o niskich wygranych zdefiniowanego w art. 129 ust. 3 u.g.h., i przedstawienia odmiennej interpretacji pojęcia "stawki za udział w jednej grze". Skład orzekający nie podziela prezentowanej przez skarżącą interpretacji terminu "stawki za udział w jednej grze", będącego elementem składowym ustawowej definicji gry na automatach o niskich wygranych. Sprzeczna jest bowiem ona z systemową i funkcjonalną wykładnią przepisu art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Sąd uznaje za prawidłową, przyjętą przez organ odwoławczy interpretację ustawowej definicji gry na automacie do gier o niskich wygranych i podziela w tej kwestii stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zaprezentowane w prawomocnym wyroku z 27.08. 2013r., sygn. akt II SA/BK 349/13, powołanym przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W orzeczeniu tym, sąd uznał, że wykładnia celowościowa i systemowa nie pozwalają na zacieranie różnic w wysokości wygranych i stawek za udział w jednej grze w odniesieniu do gry na automatach o niskich wygranych i na automatach bez ustawowego ograniczenia wygranej. Mechanizm gry pozwalający na jej kontynuowanie za uzyskane wygrane prowadzi do przyjęcia wyższej niż ustawowa stawki za udział w jednej grze i konsekwencji do wyższej niż ustawowa maksymalnej wygranej. Nie można przyjąć, że skoro ustawodawca nie określił, z ilu losowań (etapów) składa się jedna gra, to może się ona składać z nieskończonej ilości losowań. Podobnie nie można przyjąć, że w jednej grze na automatach do gier o niskich wygranych, może wystąpić nieskończona liczba jednorazowych wygranych, każda o wartości nie wyższej niż określona w ustawie, gdyż oznaczałoby to brak jakiegokolwiek pułapu limitującego górną granicę wygranej. W takiej sytuacji nie byłoby różnicy pomiędzy automatem do gier, który może być eksploatowany w kasynie, a automatem do gier o niskich wygranych eksploatowanym w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Poprzez podział jednej gry na nieskończoną ilość etapów (losowań) oraz kumulację wielokrotnej liczby jednorazowych wygranych w jednej grze, gra na automacie do gier o niskich wygranych pozwalałaby grającemu na osiągnięcie podobnych efektów, jak gra na automatach urządzonych w kasynie. Za jedną grę w rozumieniu art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych należy zatem uznać zamknięty cykl rozpoczynający się uruchomieniem gry i kończący się wraz z jej finałem, niezależnie od tego czy dana gra ma przebieg jednoetapowy czy też składający się z wielu etapów (losowań), a pod pojęciem maksymalnej stawki za udział w jednej grze należy uznać kwotę najwyższej opłaty, jaką grający może poddać ryzyku w trakcie tak rozumianej jednej gry. Przyjęta przez Sąd wykładnia terminów: " jednej gry" i "maksymalnej stawki za udział w jednej grze", która w oczywisty sposób determinuje interpretację pojęcia gry na automatach o niskich wygranych, zgodna jest z wykładnią celowościową ustawy o grach hazardowych. Z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych wynika dobitnie, że motywem wprowadzonych rozwiązań było pilne zwiększenie ochrony społeczeństwa, zwłaszcza osób młodych, oraz praworządności (porządku i bezpieczeństwa publicznego) przed negatywnymi skutkami hazardu oraz walka z tzw. szarą strefą w dziedzinie hazardu i przeciwdziałanie m.in. praniu brudnych pieniędzy. W uzasadnieniu z naciskiem podkreślono, że wprowadzenie nowej ustawy jest elementem koniecznym do naprawy obecnego stanu rzeczy. Uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych wynika przede wszystkim z zagrożenia uzależnieniem od hazardu. Problem uzależnienia od hazardu wiąże się z kolei z praktycznie nieograniczonym dostępem, także przez osoby nieletnie, do różnorodnych form hazardu, w tym gier na automatach o niskich wygranych, które mogły być dotychczas organizowane także w punktach gastronomicznych, usługowych i handlowych. Nie ulega więc wątpliwości, że odstąpienie od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach z elementami losowości poza kasynami gry jest uzasadnione interesem publicznym, któremu nie sposób odmówić szczególnie istotnego i ważkiego charakteru. Jest to interes publiczny tym bardziej ważny, ponieważ jest powiązany również ze zwiększeniem pewności i rzetelności podmiotów legalnie prowadzących działalność gospodarczą na rynku hazardowym. W wyroku z 11.03. 2015r., sygn. akt P4/14, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że w orzecznictwie TK przyjmuje się, że: "działalność gospodarcza, ze względu na jej charakter, a zwłaszcza na bliski związek zarówno z interesami innych osób, jak i interesem publicznym może podlegać różnego rodzaju ograniczeniom w stopniu większym niż prawa i wolności o charakterze osobistym bądź politycznym. Istnieje w szczególności legitymowany interes państwa w stworzeniu takich ram prawnych obrotu gospodarczego, które pozwolą zminimalizować niekorzystne skutki mechanizmów wolnorynkowych, jeżeli skutki te ujawniają się w sferze, która nie może pozostać obojętna dla państwa ze względu na ochronę powszechnie uznawanych wartości" (wyrok z 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt K 10/97, OTKZU nr 3/1998, poz.29). W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, różnego rodzaju ograniczeniom może podlegać działalność gospodarcza prowadzona w zakresie gier hazardowych. W takiej sytuacji mamy bowiem do czynienia nie ze zwykłą, typową działalnością gospodarczą, ale z działalnością, która z natury rzeczy niesie za sobą poważne zagrożenia społeczne w postaci uzależnień i przyciąga struktury przestępcze. Zwalczanie tych zagrożeń leży z całą pewnością w interesie publicznym. Stąd też wolność działalności gospodarczej w dziedzinie hazardu może podlegać dalej idącym ograniczeniom, uzasadnionym ważnym interesem publicznym, o którym mowa w art. 22 Konstytucji. Niezależnie, zauważyć trzeba, że ustawa o grach hazardowych nie pozbawiła skarżącej prawa do dalszego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie gier hazardowych na automatach o niskich wygranych na podstawie udzielonych zezwoleń, do czasu ich wygaśnięcia (art. 129 ust.1 u.g.h.). Skarżąca w wyniku zmiany stanu prawnego nie utraciła żadnego prawa podmiotowego, które wcześniej nabyła, ani też ekspektatywy tego prawa. Co więcej, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie rejestracji automatu tj. art. 2 ust. 2b ustawy z 29.07.1992r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz.U.2004.nr 4, poz.27 ze zm.), wartość jednorazowej wygranej nie mogła być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie mogła być wyższa niż 0,07 euro. W art. 129 ust. 3 u.g.h. ustawodawca nie zmienił znacząco powyższych wartości, gdyż przewidział, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Zatem nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 129 ust.3 u.g.h., określony w pkt 3) petitum skargi. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, w kwestii uznania art. 129 ust. 3 u.g.h. za przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, podlegający zgodnie z art. 8 tej Dyrektywy notyfikacji, na wstępnie należy określić jakie przepisy mogą zostać uznane za techniczne. |W myśl art. 1 pkt 11 powołanej Dyrektywy "przepisy techniczne" to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług,| |włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku | |wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej | |jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, | |zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi | |lub ustanawiania dostawcy usług. | |Przepisy techniczne obejmują de facto: przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do | |specyfikacji technicznych bądź innych wymian lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, | |które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga | |za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, dobrowolne | |porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami | |technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy | |zamówieniach publicznych, specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami | |fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji | |technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług | |powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem. | |Aby uznać przepis krajowy za przepis techniczny, przepis ten musi spełniać jedno z powyżej określonych kryteriów. | Oceniany przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. dotyczący działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie spełnia żadnego z tych kryteriów. Wbrew twierdzeniom skarżącej przepis ten nie jest przepisem technicznym stanowiącym specyfikację techniczną produktu wytwarzanego przemysłowo. Art. 129 ust.3 u.g.h. definiuje pojęcie gry na automatach o niskich wygranych. Nie odnosi się on natomiast do cech automatu jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy produktu. Oceniając potencjalną techniczność ww. przepisu należy ponownie wskazać, że działalność w zakresie gier na automatach była i nadal jest reglamentowana i skarżąca musi się liczyć z ograniczeniami w prowadzonej w tym obszarze działalności gospodarczej. Przy czym zarówno na gruncie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, jak i ustawy o grach hazardowych w przypadku gier na automatach do gier o niskich wygranych - wymogi urządzania gier pozostały zasadniczo niezmienne ( wyrok NSA z 18.04.2013r, sygn. akt II FSK 1195/12, wyrok NSA z 18.09.2015, sygn. akt II GSK 1592/15, wyrok NSA z 21.10.2015r., sygn. akt II GSK 9/14). Powołane przez skarżącą rozstrzygnięcie TSUE 19.07.2012r.(C-213/11;C-214/11; C-217/11), nie pozostaje w bezpośrednim związku z rozpatrywaną sprawą, która przecież dotyczy cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych z powodu braku spełniania warunków określonych w ustawie. W tym kontekście analiza przepisów przejściowych (art. 138 ust.1, art. 135 ust.2, art. 129 ust.2 u.g.h.), którymi zajmował się TSUE w ww. wyroku nie wydaje się uzasadniona. W tej sytuacji, brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów skarżącej, podniesionych w pkt 4) petitum skargi. Reasumując, materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący, z poszanowaniem obowiązujących przepisów postępowania Zarzuty skarżącej okazały się nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o grach hazardowych, zasadniczym dowodem w sprawie cofnięcia rejestracji automatu do gier jest dowód z badania sprawdzającego (art. 23a ust. 7, art. 23b ust.3). W rozpatrywanej sprawie, podstawą wydania zaskarżonej decyzji była negatywna, nie budząca wątpliwości opinia uprawnionej do jej wydania jednostki badającej, stwierdzająca niezgodność automatu z warunkami określonymi w ustawie o grach hazardowych. Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.