III SA/Gl 1169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2016 r. oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy postanowienie z [...] r. o nr [...] Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej jako: organ, NUS) przedłużającego A sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako: Strona, Spółka, Skarżąca) termin zwrotu kwoty zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc grudzień 2016r. w kwocie [...] zł do czasu przewidywanego zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, tj. do dnia 31 grudnia 2018r. Jako podstawę prawną powołał art. 216 § 1 i art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm., dalej jako O.p.) i art. 87 ust. 2 zd. drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017r. Nr 1221, ze zm., zwanej dalej ustawą VAT). W uzasadnieniu organ wskazał, że 24 stycznia 2017r. Spółka wysłała do NUS deklarację VAT-7 za grudzień 2016r.; 22 lutego 2017r. wysłała drogą elektroniczna korektę deklaracji VAT-7 za ten okres; wykazała łączną kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni - [...] zł, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy- [...] zł. Termin zwrotu podatku wynikającego z w/w korekty deklaracji przypadał na 24 kwietnia 2017r. W związku z tym organ wszczął kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego - zasadność dokonania zwrotu podatku VAT za przedmiotowy miesiąc. Opierając się na art. 87 ust. 2 ustawy o VAT wyjaśnił, że w trakcie weryfikacji dokumentów stwierdzono, że kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynika w całości z poprzednich okresów rozliczeniowych. W związku z tym rozszerzono kontrolę o miesiące od sierpnia 2015r. do listopada 2016r. Z uwagi na powyższe NUS dwukrotnie przedłużył wyżej wskazany termin zwrotu: 1. Postanowieniem z [...] r. do dnia 31 grudnia 2017r., 2. Postanowieniem z [...] r. do dnia 30 czerwca 2018r. Jednakże do dnia wydania zaskarżonego postanowienia kontrola nie została zakończona; podjęto szereg dodatkowych czynności, które z uwagi na bardzo dużą ilość dokumentów oraz terminy wynikające z Ordynacji podatkowej nie zostaną zakończone do wyznaczonego terminu zwrotu. Podjęte działania były niezbędne do ustalenie poprawności dokonanego przez Spółkę rozliczenia wewnątrzwspólnotowych dostaw towaru (oleju rzepakowego) oraz powiązania tych dostaw z nabyciem krajowym towaru (rzepaku, makuchu rzepakowego i oleju rzepakowego). Wystosowano wnioski do zagranicznych administracji podatkowych, właściwych dla odbiorców towaru, ale nie otrzymanoi wszystkich odpowiedzi, na podstawie których będzie możliwe ustalenie poprawności rozliczeń. Przesłuchano w charakterze Strony W.G. - Prezesa Zarządu Spółki, którego zobowiązano do dostarczenia danych adresowych Z.P., który jak ustalono w trakcie przesłuchania, był w badanym okresie osobą reprezentująca Spółkę we wszystkich kontaktach handlowych, w szczególności z kontrahentami unijnymi, a który nie jest już pracownikiem Spółki, jednak jego zeznania mogą mieć znaczący wpływ na prowadzoną kontrolę. W konsekwencji NUS postanowił o kolejnym przedłużeniu terminu zadeklarowanego zwrotu do czasu przewidywanego zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj do 31 grudnia 2018r. Kwestionując to rozstrzygnięcie Spółka złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie postanowienia NUS i wskazując brak podstaw do przedłużania wnioskowanego zwrotu podatku. Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym DIAS nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany postanowienia pierwszo instancyjnego. Podkreślił, że termin zakończenia kontroli został trzykrotnie przedłużony stosownymi postanowieniami: - z [...]r., znak: [...] - do dnia 31 grudnia 2017 r., - z [...]r., znak: [...]- do dnia 30 czerwca 2018 r., - z [...] r., znak: [...]- do dnia 31 grudnia 2018 r. Nadto w związku z niezakończoną, toczącą się kontrolą, organ pierwszej instancji wydał również postanowienia przedłużające termin zwrotu podatku VAT: - nr: [...]z [...]r. do dnia 31 grudnia 2017 r., - nr: [...]z dnia [...] r. do dnia 30 czerwca 2018 r., - oraz zakwestionowane postanowienie z [...]r. przedłużające termin dokonania zwrotu do dnia 31 grudnia 2018r. Wskazano, że z dokonanych dotychczas przez NUS ustaleń wynika, że zachodzi podejrzenie uczestniczenia przez Stronę w transakcjach, które miały na celu dokonanie wyłudzeń w podatki od towarów i usług. Natomiast na dzień wydania tego postanowienia z [...] r. brak było: 11 odpowiedzi na wysłane wnioski o kontrolę lub udostępnienie zebranego materiału, dotyczące kontrahentów/dostawców Spółki B; 3 odpowiedzi na wysłane wnioski o kontrolę lub udostępnienie zebranego materiału, dotyczące podmiotów, stanowiących ostatnie, stwierdzone na podstawie zebranego materiału ogniwo łańcucha; 6 odpowiedzi na wysłane wnioski SCAC. Nie wpłynęła również żadna informacja w sprawie danych adresowych Z.P., reprezentującego Spółkę w badanym okresie, do przekazania których zobowiązano podczas przesłuchania W.G. - Prezesa Zarządu - a przesłuchanie tej osoby mogło mieć znaczenie dla przyspieszenia ustaleń w kontrolowanym zakresie. Podkreślił, że w tym postępowaniu organ decyduje wyłącznie o dodatkowej weryfikacji zwrotu i podstawowe znaczenie ma w tym przypadku istnienie wątpliwości co do tego, czy taki zwrot podatnikowi w ogóle przysługuje. Nadto ani art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, ani art. 274 b § 1 Ordynacji podatkowej nie wymaga dla przedłużenia terminu zwrotu udowodnienia, iż zwrot jest bezzasadny. Mając zatem na uwadze zaistniały stan faktyczny w sprawie organ II instancji stwierdził, że NUS zasadnie przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w korekcie deklaracji VAT-7 i zarzuty uznał za bezzasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania oraz zwrot podatku VAT na rachunek bankowy Podatnika. Zarzuciła naruszenie: - art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez niezastosowanie przysługującego Podatnikowi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, - art. 87 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT w zw. z art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez bezpodstawne przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za badany okres, pomimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie przedłużenia, podczas gdy tylko w przypadku istnienia dowodów materialnych na istnienie wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu organ może korzystać z tego uprawnienia, - art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez lakoniczne uzasadnienie skarżonego postanowienia i nie wskazanie żadnych przesłanek, które dawałyby podstawę do przedłużenia Podatnikowi terminu zwrotu podatku VAT. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że w postanowieniu organu brak jakichkolwiek przesłanek, którymi organ kierował się dokonując przedłużenia terminu zwrotu podatku, a okoliczność ta została przez organ drugiej instancji pominięta. Zdaniem strony, uzasadnienie postanowienia ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia, czy organ nie przekroczył granic wskazanych w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na wyroki WSA z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt III SAB/Wa 32/12 oraz z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt. I SA/Wr 1876/15. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie wymóg ten nie został zachowany. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. nie wyartykułował w treści uzasadnienia swojego postanowienia w ogóle żadnych wątpliwości czy powodów, które uzasadniałyby przedłużenie terminu zwrotu VAT za badany okres. Wskazał jedynie na konieczność dalszej weryfikacji rozliczenia podatnika w zakresie VAT bez skonkretyzowania przyczyn takiego działania. Tym samym Spółka nie dowiedziała się z przedmiotowego postanowienia, z jakiego powodu przedłużono jej termin zwrotu podatku VAT, tym samym został naruszony art. 87 ust. 2 zdanie drugie w zw. z art. 87 ust. 6 ustawy o VAT w zw. z art. 274b Ordynacji podatkowej oraz art. 210 § 4 w zw. z art 219 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo, pełnomocnik stwierdził, że przypuszcza, iż powodem wstrzymania zwrotu podatku była wysokość zadeklarowanego zwrotu, a sama wysokość zadeklarowanych nabyć towarów i usług nie może stanowić samoistnej podstawy do przedłużenia zwrotu podatku.. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Zaakcentował, że z postanowienia z [...] r. jasno wynika, że przyczyną przedłużenia terminu zwrotu jest konieczność przesłuchania świadka, analiza zebranego materiału oraz to, że na dzień wydania tego postanowienia kontrolujący nie otrzymali wszystkich odpowiedzi, a w szczególności odpowiedzi na zapytanie do zagranicznych administracji podatkowych właściwych dla odbiorców towaru, koniecznych w celu weryfikacji prawidłowości wykazanego przez podatnika zwrotu podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy postanowienie wydane [...] r. przez NUS w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika ma uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy VAT w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast w myśl art. 87 ust. 2 ustawy VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z kolei art. 87 ust. 2a ustawy VAT stanowi, że w przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem został złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, lub później, zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego zabezpieczenia. (art. 87 ust. 2a ustawy VAT). Należy przy tym podkreślić, że przepisy polskiej ustawy o podatku od towarów i usług w tym zakresie znajdują oparcie w uregulowaniach dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L.06.347.1). Zgodnie z art. 273 tej dyrektywy państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule XI, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, powinny jednak czynić to w ramach przewidywanego prawem krajowym procedur i przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności. Natomiast zgodnie z art. 183 dyrektywy 112 - w przypadku, gdy za dany okres rozliczeniowy kwota odliczeń przekracza kwotę VAT należnego, państwa członkowskie mogą dokonać zwrotu lub przenieść nadwyżkę na następny okres rozliczeniowy w oparciu o ustalone przez siebie warunki. Państwa członkowskie mają zatem pewną swobodę w określaniu wymogów zwrotu nadwyżki VAT, w tym przedłużeniu terminu zwrotu podatku. Procedura weryfikacji zasadności zwrotu jest dopuszczalna jednak w uzasadnionych przypadkach. Bez wątpienia nie może być nadużywana, a jedynie uruchamiana w celu przeciwdziałania wyłudzaniu podatku z budżetu (por. pkt 32 wyroku TS z 25.10.2001 r. w sprawie C-78/00 Komisja WE przeciwko Republice Włoskiej, Zb. Orz. 2001, s. 1-2001). W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka nie złożyła wniosku o zwrot różnicy podatku na warunkach i w terminie wynikającym z art. 87 ust. 2a oraz ust. 4a-f ustawy VAT, tj. po złożeniu zabezpieczenia majątkowego w przewidzianych formach. Jak wskazano wyżej, z treści art. 87 ust. 2 ustawy VAT wynika, że organ podatkowy może weryfikować zasadność zwrotu w różnych formach. W związku z tym postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może zostać wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, w toku postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego bądź kontroli podatkowej. Jeśli tego rodzaju postępowanie zostanie wdrożone, wówczas termin zwrotu nadwyżki podatku jest przedłużany do czasu zakończenia tego postępowania. W omawianej sprawie zasadność zwrotu była weryfikowana w ramach kontroli podatkowej wszczętej postanowieniem z [...] r., czego skarżąca nie neguje. Nie jest też sporne, że kontrola podatkowa nie została zakończona do dnia wydania zaskarżonego postanowienia z [...] r. w kwestii przedłużenia terminu zwrotu. Pierwszoinstancyjne postanowienie zostało wydane po wszczęciu kontroli i w po jej 3-krotnym przedłużeniu postanowieniami z [...]i [...]r. oraz z [...] r. Natomiast przed upływem pierwotnego terminu zwrotu, który upływał [...]r. zostały skutecznie doręczone postanowienia o przedłużeniu kontroli i zwrotu skorygowanego przez Stronę podatku. W tym zakresie działania organu podatkowego uznać należy za prawidłowe. Wybór trybu zwrotu podatnikowi nadwyżki podatku od towarów i usług pozostawiono organom podatkowym, które mogą tego dokonać tak w trybie czynności sprawdzających - na podstawie przepisów art. 274b O.p. w związku z art. 87 ust. 2 ustawy VAT - jak też w trybie kontroli podatkowej, czy wdrożonego postępowania podatkowego, gdyż te tryby nie są względem siebie konkurencyjne (zobacz: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7.05.2009 r. sygn. akt I SA/Sz 102/09 czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 9.10.2014 r. I SA/Łd 782/14, publ: orzeczenia.nsa.gov). Należy zauważyć również, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego wyekspirowaniem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać (por. wyrok NSA z dnia 9.01.2001 r., III SA 2803/99, Prz. Pod. 2001, nr 10, s. 63). Podkreślenia wymaga, że w przypadku gdy przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu podatku, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty (cytowany wyżej art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy VAT). Odsetki przysługują wówczas, gdy zwrot jest zasadny. Stąd też będą one przysługiwać w każdym przypadku, gdy podatnik otrzymuje zwrot nadwyżki podatku z urzędu skarbowego, nawet jeśli w wyniku postępowania kontrolnego wysokość nadwyżki podlegającej zwrotowi jest obniżana. Przepis stanowi bowiem, że odsetki przysługują w razie zasadności zwrotu, a nie w razie zasadności zwrotu w żądanej wysokości. Zasadny ma być zatem sam zwrot, a nie jego wysokość. Oczywiście podstawą naliczania odsetek w tym przypadku będzie kwota faktycznie zwracana, a nie kwota żądana przez podatnika. Również w orzecznictwie administracyjnym nie budzi wątpliwości pogląd, że do przedłużenia terminu zwrotu podatku wystarczy powzięcie przez organ wątpliwości co do zasadności zwrotu (np. wyrok NSA z dnia 11.04.2014 r., sygn. akt I FSK 610/13, publ. LEX nr 1484704 czy I FSK 676/13 z 28 .03.2014 r.). Oznacza to, że niezasadne są zarzuty skargi wskazujące na niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 87 ust. 2 ustawy VAT. Nie zasługuje na aprobatę taka wykładnia art. 87 ust. 2 ustawy VAT, która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie. Sąd w pełni podziela pogląd, że za taką okoliczność należy uznać wszczęcie postępowania kontrolnego dotyczącego okresu, którego zwrot dotyczy. W rozpoznawanym stanie faktycznym zatem Sąd całkowicie podziela stanowisko organów zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, że przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT było zasadne w świetle art. 87 ust. 2 ustawy VAT, a wydając to postanowienie organ nie dopuścił się naruszenia art. 87 ust. 6 ustawy VAT. Sąd nie dopatrzył się również podnoszonego w skardze naruszenia art. 214 § 4 O.p. w myśl którego zaskarżalne postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Mający w tym przypadku zastosowanie, z racji odesłania zawartego w art. 219 O.p., przepis art. 210 § 4 O.p. nakazuje, by uzasadnienie faktyczne zawierało między innymi wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie faktyczne decyzji lub postanowienie, na które służy skarga do sądu administracyjnego, sprzeczne z zebranymi w sprawie dowodami i oceniające jako udowodnione, istotne dla rozstrzygnięcia, okoliczności, które w sprawie nie miały miejsca, bądź przyjmujące za wykazane fakty bez przeprowadzenia wymaganego dowodu może stanowić naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu. Jednak w odniesieniu do postanowienia wydanego na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy VAT te podstawowe zasady doznają ograniczenia, gdyż organ kontroli musi wykazać jedynie uzasadnione wątpliwości uzasadniające przeprowadzenie czynności sprawdza-jących, kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego a w konsekwencji przedłużenie terminu zwrotu podatku, jako następstwo prowadzenia i niezakończenia kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego. W zaskarżonym postanowieniu wskazano prawidłową podstawę prawną zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku. Brzmienie przepisu jest jasne i nie wymagało ono szerszego omówienia. Organ kontroli podatkowej stosując art. 87 ust. 2 ustawy VAT powinien wyartykułować, co budzi jego uzasadnione wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie organ wskazał, iż to transakcje skarżącej dotyczące wewnątrzwspólnotowych dostaw towaru (olej rzepakowy) oraz powiązania tych dostaw z nabyciem krajowym towaru (rzepak, makuchy rzepakowe, olej rzepakowy) budzą jego wątpliwości i w związku z tym wystąpił do właściwych organów o weryfikację tych transakcji - o kontrolę lub udostępnienie zebranego materiału dotyczącego kontrahentów/dostawców Spółki B. oraz podmiotów, stanowiących ostatnie, stwierdzone na podstawie zebranego materiału ogniwo łańcucha; złożył wnioski SCAC - i do dnia wydania postanowienia nie otrzymał w tej sprawie informacji. Organ nie miał przy tym obowiązku wykazywania, jakie okoliczności poszczególnych transakcji budzą wątpliwości. Ustawodawca nie nałożył na organ obowiązku uzasadnienia powziętych wątpliwości. Organ nie musi także wbrew temu co twierdzi strona skarżąca wykazywać jakie zamierza poczynić ustalenia ani w jakim terminie. Zatem Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i nie naruszył przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze. Również chybiony jest zarzut naruszenia art. 86 ustawy o VAT jako przedwczesny. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako niezasadną Sąd oddalił.