III SA/Gl 474/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2019 r. sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. w W. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po ponownym rozpatrzeniu odwołania z 29.08.2017r. skarżącego Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. w W., od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...]., nr [...] stwierdzającej u J. R. chorobę zawodową: obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wymieniony w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1' ustawy z 26.06.1974 r. - Kodeks pracy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z [...] r., po rozpoznaniu odwołania Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...]., stwierdzającą u J. R. chorobę zawodową - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo- nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Przedstawiając przebieg postępowania administracyjnego organ wyjaśnił, że J. R. pracował w latach 1971-1974, 1974-1978, 1980-1999, 1999-2003, 2003-2007 oraz 2007-2009, 2009-2011, 2011-2012 w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia narządu słuchu. Był badany w [...] Centrum Medycyny Pracy w P.- Poradnia Konsultacyjna, Chorób Zawodowych i Profilaktyki w K. (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...].), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej narządu słuchu wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 ustawy z 26.06.1974 r. - Kodeks pracy. Lekarze specjaliści WCMP w P. wskazali, iż w chwili podjęcia pracy pracownik nie miał żadnych problemów ze strony słuchu, słyszał bardzo dobrze, natomiast od kilkunastu lat słuch zaczął mu się stopniowo pogarszać, teraz słyszy źle na oba uszy. Specjaliści WCMP podkreślili, że rozpoznanie ustalono na podstawie badań audiometrycznych, laryngologicznych, internistycznych oraz szczegółowego zapoznania się z dokumentacją dotyczącą stanowiska pracy oraz badań okresowych wykonywanych podczas pracy, a w szczególności badań laryngologicznych i audiometrycznych. Wyniki badań: Audiometria tonalna: ucho prawe = 60 dB , ucho lewe = 60 dB . Audiogram: niedosłuch odbiorczy, obustronny, symetryczny dużego stopnia. Audiometria impedancyjna: tympanometria UP i UL krzywa typu A. Odruchy z mięśnia strzemiączkowego dla UP dla 500Hz, dla UL dla 500Hz i 1000 Hz. Drożność trąbek słuchowych zachowana. Otoemisja- śladowe wartości w UL, brak w UP. Próg spostrzegania mowy - UP i UL - 35 dB . Próg rozumienia mowy UP i UL - 50 dB . Próg dyskryminacji - UP i UL nie osiąga 100 %, UL 80 dB - 100 % . SISI: UP dla 2kHz 40 %, UL dla 2 kHz 85 % . Orzecznicy WCMP podkreślili, że po wnikliwej analizie wszystkich przeprowadzonych badań oraz charakterystyki stanowiska pracy rozpoznano u badanego zawodowe uszkodzenie słuchu (rozpoznanie jak wyżej). Uznali, iż stwierdzone aktualnie zmiany chorobowe w zakresie narządu słuchu spełniają warunki poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Wobec tych ustaleń Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. decyzją z [...]. stwierdził u pracownika chorobę zawodową - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Odwołanie od tej decyzji złożył pełnomocnik Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie i podnosząc zarzut nieważności decyzji, z uwagi na skierowanie jej do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. do Przedsiębiorstwa "A " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Oddział w T. w sytuacji, gdy podmiotem zatrudniającym dokonującym zgłoszenia podejrzenia wystąpienia choroby zawodowej było Przedsiębiorstwo "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Nadto odwołująca Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 235 kodeksu pracy w zw. z § 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, art. 2351 kodeksu pracy, w sytuacji gdy ocena warunków pracy nie pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba zawodowa została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, że schorzenie rozpoznane u byłego pracownika spółki stanowi chorobę zawodową. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w ten sposób, że organ I instancji uznał, iż warunki pracy w odwołującej się spółce mogły bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem być przyczyną wystąpienia schorzenia u byłego pracownika, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, że pracownik był narażony na hałas, w czasie zatrudnienia u odwołującej się, a jedynie, że prawdopodobnie był narażony na hałas oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wyrażające się w szczególności w pominięciu istotnej dla sprawy okoliczności, iż wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nastąpiło u pracownika po upływie okresu wskazanego w wykazie chorób zawodowych. Decyzją z [...] r. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjne podzielając ustalenia faktyczne organu I instancji i ich ocenę prawną. Na to rozstrzygniecie skarżące Przedsiębiorstwo wywiodło skargę do sądu administracyjnego, który wyrokiem z 26.06.2018r. sygn. akt III SA/Gl 491/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja ŚPWIS została wydana w oparciu o orzeczenie lekarskie, sporządzone przez lekarzy dysponujących wiedzą specjalistyczną, z którego wynika, że pracownik cierpi na chorobę zawodową. Zauważył jednak, że nie została wyjaśniona kwestia, czy został zachowany dwuletni okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych od zakończenia zatrudnienia pracownika, co nastąpiło 15.03.2013r., podczas gdy zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej były pracownik dokonał 5.10.2016r., a więc przeszło trzy lata po ustaniu zatrudnienia, kiedy to świadczył pracę w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy w postaci hałasu. Orzeczenie lekarskie nie wskazuje, kiedy doszło do powstania u pracownika choroby zawodowej, zatem nie można na jego podstawie wnioskować, czy został zachowany okres dwóch lat pomiędzy ustaniem zatrudnienia a powstaniem choroby zawodowej wynikający z załącznika, a organ kwestii tej nie wyjaśnił, stąd uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 K.p.a. Ponownie rozpoznając odwołanie Przedsiębiorstwa, organ II instancji zaskarżoną decyzją z [...] r. znów utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...]. W jego uzasadnieniu stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym po wyroku WSA w Gliwicach z 26.06.2018r. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzyskał opinię [...] Centrum Medycyny Pracy w P. z [...] r., podtrzymującą w całości orzeczenie lekarskie nr [...] z [...]r. o rozpoznaniu u byłego pracownika choroby zawodowej narządu słuchu. Ponadto lekarze specjaliści WCMP w P. w piśmie z 28.12.2018 r. wyjaśnili, że już w 2006 r. miało miejsce stwierdzenie u ww. ubytku słuchu o wielkości 56 dB dla ucha prawego oraz 50 dB dla ucha lewego, a zatem od 2006 r. istnieją udokumentowane objawy upoważniające do rozpoznania u pracownika choroby zawodowej narządu słuchu. W toku postępowania pełnomocnik skarżącego Przedsiębiorstwa w piśmie z 7.02.2019 r. zwrócił uwagę na fakt, że pracownik został zatrudniony w Przedsiębiorstwie w roku 2007, a więc już po wystąpieniu ubytku słuchu upoważniającego do rozpoznania choroby zawodowej. Z uwagi na powyższe strona wniosła, aby przy ewentualnym stwierdzeniu u ww. choroby zawodowej. Przedsiębiorstwo nie było wskazane w decyzji jako miejsce zatrudnienia, w którym nastąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę choroby zawodowej. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu a dotyczące skierowania decyzji do niewłaściwego podmiotu organ podkreślił, że podmiotem zatrudniającym pracownika - zgodnie z załączonym przez stronę wydrukiem z Krajowego Rejestru Sądowego - jest Przedsiębiorstwo "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., posiadające oddział "A" Sp. z o.o. w T. Dochodzenie epidemiologiczne zostało przeprowadzone przez organ I instancji w oddziale Przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. w T. Protokół z tego dochodzenia z 20.10.2016 r. zawiera wyraźne zaznaczenie, iż siedziba główna firmy znajduje się w W., a fakt zatrudnienia i pracy w ww. zakładzie potwierdził swoim podpisem i pieczęcią wiceprezes spółki, który zgodnie z wyżej wspomnianym wydrukiem z KRS jest członkiem zarządu oraz jest uprawniony do reprezentowania Spółki. Ponadto wyjaśnił, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym w zakresie chorób zawodowych, brak pomiarów poziomu hałasu nie może być interpretowany w sposób niekorzystny dla pracownika, w kwestii rozstrzygnięcia w sprawie istnienia bądź nieistnienia choroby zawodowej. "Nie można skutkami braku pomiarów w niektórych okresach bądź na niektórych stanowiskach obciążać zainteresowanego, skoro jako robotnik nie miał żadnych możliwości, by owo natężenie hałasu badać, a będący profesjonalistami pracodawcy takich pomiarów nie prowadzili" (wyrok WSA w Poznaniu z 19.10.2006 r. sygn. akt IV SA/Po 293/06, Wyrok WSA w Poznaniu z 14.05.2009 r. sygn. akt IV SA/Po 507/08). Praca wykonywana przez pracownika w hałasie poniżej wartości NDN nie oznacza, iż niemożliwe jest powstanie choroby zawodowej. NSA w Warszawie w wyroku z 12.05.2010 r. sygn. II OSK 335/10 stwierdził: "Nie jest wykluczone powstanie choroby zawodowej w warunkach, w których dopuszczalne normy nie są przekraczane, gdyż znaczenie może mieć także osobnicza wrażliwość na działanie określonego czynnika." W rezultacie powyższych rozważań, ŚPWIS uznał, iż w sytuacji, w której Przedsiębiorstwo nie wykonywało pomiarów środowiskowych, organ I instancji słusznie ocenił narażenie zawodowe pracownika na podstawie pomiarów hałasu pochodzących z analogicznych stanowisk pracy, tj. związanych z obsługą palnika acetylenowego. Zdaniem organu II instancji należy zatem przyjąć, iż podczas zatrudnienia pracownik z wysokim (przeważającym) prawdopodobieństwem pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu słuchu. Podkreślił, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych nie nakładają na organy orzekające potrzeby ustalania w przypadku wielu pracodawców stopnia zawinienia poszczególnych zakładów pracy, u których sposób wykonywania pracy mógł spowodować wystąpienie choroby zawodowej. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem, że nie jest obowiązkiem organu inspekcji sanitarnej wskazanie, u którego z pracodawców wystąpiła przedmiotowa choroba, gdyż postępowanie nie ma na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy, a wydanie decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej (wyrok WSA w Gliwicach z 15.05.2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 896/08, wyrok NSA z 19.01.2010 r. sygn. akt II OSK 1743/09). Adresatami decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej są zatem istniejący pracodawcy, zatrudniający pracownika w warunkach narażenia zawodowego. Z tego też powodu ŚPWIS uznał wniosek strony z 7.02.2019 r. za nieuzasadniony. Wydając decyzję w przedmiocie choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej mają na względzie, czy spełnionych zostało kilka pozytywnych elementów jednocześnie, tj. rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych, musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, a wyniki oceny warunków pracy muszą pozwalać na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki, uzasadniające wydanie decyzji o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej narządu słuchu. Została też wyjaśniona kwestia będąca przyczyną wątpliwości dotyczących związku przyczynowo - skutkowego choroby z wykonywaną pracą zawodową, ponieważ jak wynika z wyjaśnień lekarzy specjalistów WCMP w P., udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły u pracownika jeszcze w trakcie wykonywania pracy zawodowej związanej z narażeniem na hałas. Zaznaczył, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Biorąc pod uwagę treść orzeczenia lekarskiego i jego uzupełnienia, sporządzonego w związku z uchyleniem poprzedniej decyzji organu II instancji z [...]r. wyrokiem WSA w Gliwicach z 26.06.2018r., organ stwierdził, że zasadne było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę orzekania w przedmiocie choroby zawodowej stanowi art. 2351 ustawy z 26.06.1974r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2018., poz. 917 tj. w wersji obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji) – dalej powoływany jako "K.p." i przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013r., poz. 1367) – dalej wskazywane jako "rozporządzenie." Zgodnie z art. 2351 K.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia ws. chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, tj. lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z 27.06.1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z późn. zm.), zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 rozporządzenia. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, ujęte w wykazie chorób zawodowych. Zatem dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest spełnienie trzech warunków: - wydanie orzeczenia lekarskiego przez uprawnionego lekarza, zatrudnionego w jednostce orzeczniczej... - stwierdzającego chorobę mieszczącą się w wykazie chorób zawodowych, - wyniki oceny warunków pracy pozwalają na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana narażeniem zawodowym. Z powyższego wynika, że organ uprawniony do orzekania o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia, wydając rozstrzygnięcie jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie. Analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika pod kątem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia należy do kompetencji lekarzy orzeczników, a nie organów inspekcji sanitarnej, gdyż to lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych. To oni posiadają doświadczenie i wiedzę do oceny wpływu sposobu wykonywanej pracy i warunków istniejących w środowisku pracy na powstanie choroby. Nadto organy Inspekcji Sanitarnej nie mogą wydać decyzji wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, a - zdaniem Sądu - tak właśnie jest w niniejszym przypadku. Zauważyć należy, że w sprawie wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...], potwierdzone następnie w pismach z 8.11.2018r. i 28.12.2018r., a wnioski zawarte w orzeczeniu wskazują, że skarżący cierpi na chorobę zawodową i jest ona spowodowana warunkami pracy. Z powyższego wynika zatem, że zostały spełnione wszystkie trzy ww. przesłanki, konieczne dla stwierdzenia choroby zawodowej. Z orzeczenia z [...] r. wynika bowiem, że okres narażenia zawodowego pracownika trwał od 1971r. do 2013r. oraz, że na podstawie przeprowadzonych badań i charakterystyki stanowiska pracy rozpoznano u niego zawodowe uszkodzenie słuchu, spełniające warunki z poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Stwierdzenia te zostały w pełni podtrzymane w piśmie WCMP z 8.11.2018r., do którego organ zwrócił się o weryfikację orzeczenia lekarskiego z [...] r. pod kątem kwestii podniesionych w wyroku WSA w Gliwicach z 26.06.2018r. W piśmie tym WCMP wyjaśnił, że udokumentowane objawy chorobowe u pracownika datują się od 1998r. a badania prowadzone w kolejnych latach wykazują progresję wady słuchu. W dniu [...] r. orzeczono przeciwwskazania do pracy w hałasie powyżej 85dB, w roku 2005 i 2006 przeciwwskazania do pracy w hałasie powyżej 80 dB. "udokumentowane objawy choroby zawodowej u badanego nie wystąpiły więc po okresie dwuletnim od zakończenia pracy, ale w trakcie jej wykonywania na stanowisku, gdzie był narażony na hałas ponadnormatywny". WCMP potwierdziło też, że choroba była spowodowana czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy. Osłabienie słuchu postępowało od 40. roku życia, a coroczne audiogramy były coraz gorsze. Zatem okres, w którym wystąpiły udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej datuje się jeszcze w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym, a nie po dwóch latach od zakończenia pracy. Stanowisko to WCMP potwierdził po raz kolejny w piśmie z 28.12.2018r., z którego wynika, że udokumentowane objawy upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu istnieją od 2006r. Potwierdza to, że zostały spełnione dwie pierwsze przesłanki do uznania schorzenia za chorobę zawodową. Badając istnienie trzeciej z nich zauważyć należy, że fakt, iż pracownik wykonywał pracę w narażeniu na czynnik szkodliwy wynika ze znajdujących się w aktach sprawy dwóch kart oceny narażenia zawodowego, co stanowi spełnienie przesłanki trzeciej. Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącego Przedsiębiorstwa okoliczności, że ze zgromadzonych dowodów wynika, że choroba zawodowa powstała przed nawiązaniem stosunku pracy Sąd zauważa, że jest to stwierdzenie prawdziwe, jednak irrelewantne dla stwierdzenia choroby zawodowej. Jak już bowiem Sąd wskazał, okolicznościami koniecznymi dla takiego stwierdzenia jest tylko i wyłącznie wykazanie orzeczeniem wydanym przez lekarza zatrudnionego w uprawnionej jednostce orzeczniczej faktu choroby będącej schorzeniem wymienionym w wykazie chorób zawodowych oraz faktu, że zostało ono bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodowane czynnikami narażenia, istniejącymi w środowisku pracy. Nie ma zatem wśród tych przesłanek kwestii wskazania zakładu, w czasie pracy u którego schorzenie powstało. Jest to wynikiem charakteru decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, który jest obiektywny i odnosi się do stanu zdrowia pracownika i jego związku z warunkami środowiska pracy, a nie innymi kwestiami, np. ustalania podmiotów odpowiedzialnych. Z tego względu nie mógł odnieść skutku zarzut wyrażony w pkt 1 skargi. Innymi słowy rację ma skarżąca, że skoro objawy upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej istnieją od 2006r., a więc wystąpiły przed podjęciem pracy w Przedsiębiorstwie, to choroba nie mogła zostać spowodowana czynnikami występującymi u skarżącej, jest to jednak kwestia bez znaczenia w świetle wskazanego w skardze jako naruszony art. 2351 K.p. Wreszcie z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby w jakikolwiek sposób przypisywała ona skarżącej odpowiedzialność za stan zdrowia byłego pracownika. Z tego tez względu niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie okoliczności, że pracownik podjął pracę u skarżącego już po wystąpieniu objawów uzasadniających stwierdzenie choroby zawodowej. Wreszcie kontynuując ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej po upływie ponad 3 lat od ustania zatrudnienia u skarżącej - zauważyć należy, że z treści poz. 21 załącznika zawierającego wykaz chorób zawodowych wynika, że w przypadku tego schorzenia "okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym" wynosi 2 lata. Zauważyć jednak należy, że z wyżej cytowanego brzmienia załącznika wynika, że okres dwuletni dot. sytuacji, gdy objawy chorobowe wystąpiły po ustaniu zatrudnienia, podczas gdy w przedmiotowej sprawie wystąpiły w czasie jego trwania, co dodatkowo potwierdza, że upływ ponad trzech lat od ustania zatrudnienia w przedmiotowej sprawie nie ma żadnego znaczenia. Wbrew twierdzeniu skargi uzasadnienie decyzji nie jest ogólnikowe, lecz przeciwnie – wyczerpujące, zawiera wyjaśnienie kwestii, która stała się powodem uchylenia poprzedniej decyzji organu II instancji przez sąd administracyjny poprzez poszerzenie materiału dowodowego o dwa kolejne pisma WCMP, dotyczące daty powstania choroby zawodowej. Odnośnie niewykazania źródeł, w oparciu o które lekarz orzecznik a następnie organ poczynił ustalenia odnośnie stanu zdrowia pracownika zauważyć należy, że – po pierwsze – w orzeczeniu nr [...] lekarz orzecznik przytoczył rodzaj badań, na podstawie których dokonał oceny stanu zdrowia pracownika (badania audiometryczne, laryngologiczne, internistyczne) i ich wyniki, w tym wyniki badań słuchu, zatem to w oparciu o te badania ustalono stan zdrowia pracownika, po wtóre, że orzeczenie lekarskie w sprawach stwierdzenia choroby zawodowej ma walor opinii biegłego, a organ jest nim związany i nie może poczynić ustaleń odnośnie tego stanu sprzecznie z treścią orzeczenia. Lekarze orzecznicy są bowiem osobami posiadającymi konieczna wiedzę i kompetencje do oceny stanu zdrowia pracownika i jego związku z warunkami pracy, zatem nie ma możliwości merytorycznego podważania ustaleń lekarzy orzeczników, o ile opinia jest wyczerpująca, zawiera wyjaśnienie wszystkich istotnych kwestii i jednoznaczne stwierdzenie istnienia bądź braku choroby zawodowej. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.