III SA/Gl 837/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia dotyczącego zagospodarowania złoża oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezes Wyższego Urzędu Górniczego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 oraz art. 219 w związku z art. 217 § 2 oraz art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej "k.p.a po rozpatrzeniu wniosku z [...] r. R. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej postanowieniem Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., znak: [...], ldz. [...], odmawiającym wydania zaświadczenia, potwierdzającego, że w granicach określonych nieruchomości prowadzona jest "górnicza działalność gospodarcza, zagospodarowania złoża gazu ziemnego «[...] » i realizowany plan ruchu zakładu górniczego KGZ [...] ", utrzymał w mocy sporne postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., znak: [...] , ldz. [...] . Pismem z dnia [...] r.R. D. wystąpił do Prezesa WUG o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż "w granicach przestrzennych nieruchomości (zgodnie z decyzją koncesyjną MOSZNiL nr [...]) oznaczonych geodezyjnie nr. [...] obr. 210 prowadzona jest górnicza działalność gospodarcza, zagospodarowania złoża gazu ziemnego «[...] » i realizowany plan ruchu zakładu górniczego KGZ [...] . W wyniku rozpatrzenia tego wniosku postanowieniem z dnia 27 marca 2015 r., znak: [...], ldz. [...], Prezes WUG odmówił wydania zaświadczenia. Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2015 r.R. D. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej ww. postanowieniem. Prezes WUG, postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], ldz. [...], utrzymał w mocy postanowienie z dnia 27 marca 2015 r. Od postanowienia Prezesa WUG z dnia 8 maja 2015 r. R. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. WSA w Gliwicach, wyrokiem z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt III SA/G1 1182/15, uchylił postanowienia Prezesa WUG z dnia 8 maja 2015 r. i z dnia 27 marca 2015 r. W wymienionym orzeczeniu Sąd nakazał Prezesowi WUG, aby doprowadził do skonkretyzowania żądań wniosku strony, wyjaśnienia jej uprawnienia do domagania się spornego zaświadczenia oraz jej status prawny do objętych przedmiotowym wnioskiem nieruchomości celem jednoznacznego określenia interesu prawnego strony. Przywołany wyrok WSA w Gliwicach stał się prawomocny w dniu 22 grudnia 2015 r. Pismem z dnia [...] r., znak: [...] , ldz. [...] , Prezes WUG wezwał R.D. do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 16 marca 2015 r. poprzez sprecyzowanie treści swojego żądania w pisemnym oświadczeniu i jednoznaczne wykazanie, jakie prawa przysługują mu wobec nieruchomości wymienionych we wniosku z dnia 16 marca 2015 r. oraz wskazanie norm prawnych, z których wywodzi on swoje prawo do wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 2 lutego 2016 r. wnioskodawca wyjaśnił, że jest właścicielem działek o numerach ewidencyjnych 157 i 158 obr. 210, nie wykazał jednakże tej okoliczności, tzn. nie przedstawił dowodów potwierdzających tę okoliczność (odpisów z ksiąg wieczystych) bądź informacji, które umożliwiłyby organowi ich potwierdzenie (numerów ksiąg wieczystych). R.D. nie wskazał również konkretnego przepisu prawa np. z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego lub podatkowego, w oparciu, o który wywodzi swoje prawo do skutecznego żądania wydania zaświadczenia i dowodów, na podstawie których można byłoby obiektywnie stwierdzić istnienie po jego stronie interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia. W zaistniałej sytuacji Prezes WUG, pismem z dnia 9 lutego 2016 r., znak: [...], Idz. [...] . ponownie wezwał R.D. do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 16 marca 2015 r., uzupełnionego pismem z dnia 2 lutego 2016 r., poprzez: (1) wykazanie prawa własności nieruchomości, oznaczonych jako działki nr: 157 i 158, (2) wskazanie przepisu prawa materialnego lub procesowego, z którego wywodzi swoje prawo do wydania zaświadczenia i dowodów, na podstawie których można obiektywnie stwierdzić istnienie interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia, (3) ponowne sformułowanie treści żądanego zaświadczenia oraz (4) wskazanie ewidencji, rejestrów lub innych zbiorów danych (dokumentów), znajdujących się w posiadaniu Prezesa WUG, z których wynikałyby okoliczności, których stwierdzenia się domaga. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] r., R.D. wskazał numery ksiąg wieczystych, które miałyby być prowadzone dla nieruchomości, oznaczonych jako działki o numerach: [...] , chociaż, jak sam stwierdził w piśmie z dnia 2 lutego 2016 r., jest właścicielem jedynie działek o numerach ewidencyjnych [...] . Z treści ksiąg wieczystych, których numery zostały podane, wynika, że R. D. jest właścicielem działek nr [...] w obrębie nr [...] (KW: [...] ) oraz [...] w obrębie nr [...] w obrębie nr [...] (KW: [...] ), przy czym tylko działka nr [...] została wskazana we wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 16 marca 2015 r. Poza tym wnioskodawca wyjaśnił, że w posiadaniu Prezesa WUG pozostają dokumenty związane z nadzorem i kontrolą nad Kopalnią Gazu Ziemnego [...] , w tym "dokumentacja związana z udzieleniem koncesji na wydobywanie nr [...] oraz koncesja na poszukiwanie węglowodorów [...] Dokumentacja związana z zagospodarowaniem złoża [...] , budową kopalni [...] w tym Decyzja z dnia [... ] r. znak [...] , Decyzja pozwolenia budowlanego dla kopalni [...] z dnia [...] Ldz [...] . Protokoły kontroli w tym protokół sporządzony przez W. K.. Protokół z inspekcji zakładu górniczego na terenach działek w obrębie nr [...] a to dz. nr [...] , obręb [...] działka nr [...] ,j obręb [...] dz. nr [...] , obr. [...] dz. [...] po rozpoczęciu robót budowlanych, wytyczeniu geodezyjnym budowli, dróg transportowych, niwelacji terenu, przeprowadzonej w dniu 1.12.1995 r. przez (...) Plan ruchu zakładu górniczego kopalni [...] w części podstawowej oraz dodatki w części szczegółowej. R. D. zażądał wydania zaświadczenia potwierdzającego stan faktyczny istniejący w 2015 i 2016 r. Ponadto, wyjaśnił, że "Prowadzone postępowania administracyjne przez Prezydenta Miasta R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wymagają przedstawienia dowodów. Wskazał również, że "Interes prawny wynikający z art. 140 kc i prawa sąsiedzkiego budowa kopalni w wyniku zagospodarowania złoża skutkuje ograniczeniem w sposobie czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia wynikającego z możliwości pobierania pożytków wynikających z dotychczasowego przeznaczenia gruntów opisanych w księdze wieczystej. Wydane decyzje ingerują w wykonywanie prawa własności, prowadząc bezpośrednio do naruszenia interesu prawnego". W ocenie wnioskodawcy, Prezes WUG ma stosowne uprawnienia "z zakresu działalności gospodarczej w obszarze górnictwa", wynikające z ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r. poz. 196, z późn. zm.), dalej "p.g.g.", i przepisów wykonawczych do tej ustawy. R.D. sformułował ponownie treść żądania i stwierdził, że "Zaświadczenie ma wykazać stan faktyczny gruntów związanych z prowadzeniem górniczej działalności gospodarczej działek oznaczonych geodezyjnie nr [...] , [...] w ramach zagospodarowania złoża węglowodorów [...] w R. i realizowany plan ruchu zakładu górniczego Kopalni [...] w R. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezes WUG odmówił wydania zaświadczenia, szeroko argumentując przyczyny takiego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] r. R. D. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Prezesa WUG z dnia 17 marca 2016 r., domagając się wydania "stosownej decyzji z pouczeniem o przysługujących środkach weryfikacji rozstrzygnięcia" oraz przesłania ,,mapy zakładu górniczego KGZ [...] , którego praca wyznacza teren górniczy [...] ". Po ponownym przenalizowaniu sprawy oraz treści pisma R. D. z dnia [...] r. Prezes WUG nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany postanowienia z dnia 17 marca 2016 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Wskazał, iż zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: (pkt 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, (pkt 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 tej ustawy, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie zaś do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Organ wskazał, iż w dotychczasowej korespondencji z Prezesem WUGR. D. nie wskazał żadnego przepisu prawa, z którego wynikałby obowiązek przedstawienia zaświadczenia, stwierdzającego, iż w granicach określonych nieruchomości gruntowych prowadzona jest "górnicza działalność gospodarcza, zagospodarowania złoża gazu ziemnego «[...] » realizowany plan ruchu zakładu górniczego KGZ [...] ", Organ stwierdził iż wobec tego żądanie R. D. należało rozpatrzyć przez pryzmat art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Na tle tej regulacji przyjmuje się, że to na wnioskodawcy spoczywa główny ciężar obowiązku wykazania interesu prawnego w domaganiu się wydania zaświadczenia (tak NSA w wyroku z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I OSK 684/14, lex nr 1932083). Tymczasem w ocenie organu R. D. w dalszym ciągu nie wykazał, na czym polega jego interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o określonej przez siebie treści. W szczególności wnioskodawca nadal nie udowodnił swych praw do nieruchomości, które wymienił w piśmie z dnia 17 lutego 2016 r. Nadto, wyjaśnił organ, że stosownie do art. 108 ust. 2 pkt 1a p.g.g. granice zakładu górniczego określa plan ruchu. W przypadku zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (takim zakładem górniczym jest Kopalnia Gazu Ziemnego [...] ), zgodnie z postanowieniami załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawie planów ruchu zakładów górniczych (Dz. U. poz. 372), granice zakładu górniczego przedstawiane są na mapie terenu zakładu górniczego, która stanowi załącznik do planu ruchu. Tak więc, aby ustalić, czy dana nieruchomość znajduje się w granicach zakładu górniczego wydobywającego kopaliny otworami wiertniczymi należałoby sięgnąć do mapy terenu zakładu górniczego zawartej w ww. planie ruchu. Plan ruchu Kopalni Gazu Ziemnego [...] sporządzony na okres od dnia 1 sierpnia 2014 r. do dnia 26 maja 2018 r. został zatwierdzony decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] i znajduje się w posiadaniu tego organu. Prezes WUG nie posiada natomiast żadnych dokumentów, na podstawie których można by stwierdzić, jakie nieruchomości gruntowe zlokalizowane są w granicach zakładu górniczego KGZ [...] . Z uwagi na to, że Prezes WUG nie posiada ww. planu ruchu, organ nie może też jednoznacznie stwierdzić, że na podstawie mapy terenu zakładu górniczego, stanowiącej załącznik do lego planu, można jednoznacznie rozstrzygnąć, czy dana nieruchomość zlokalizowana jest w granicach zakładu górniczego KGZ [...] , czy poza tymi granicami. W sytuacji, gdy posiadane dokumenty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może jedynie odmówić wydania zaświadczenia (tak WSA w Kielcach w wyroku z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 487/14, lex nr 1513387 oraz WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 292/15, lex nr 1948798). Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 147/14, lex nr 1467761 oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1503/14, lex nr 1729384). Zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającym istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Wyróżnia się trzy przypadki odmowy wydania zaświadczenia: (1) przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, (2) w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie, (3) gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia, czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach prawa (tak NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r" sygn. akt I OSK 700/13, lex nr 1574681). W rozpatrywanej sprawie spośród ww. przypadków uzasadniających odmowę wydania zaświadczenia zachodzi pierwszy i trzeci przypadek, tzn. R. D. nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o określonej przez siebie treści, a Prezes WUG nie posiada danych, na podstawie których można by wydać takie zaświadczenie. W ocenie Prezesa WUG, twierdzenia zawarte w piśmie wnioskodawcy z dnia 8 kwietnia 2016 r., w tym dotyczące "wystąpienia pokontrolnego Wojewody P. z dnia 13.11.2015 r. znak [...] do Prezydenta Miasta R. ", okoliczności, że w ewidencji gruntów i budynków nie wykazuje się "stref ochronnych, bezpieczeństwa, grantów związanych z prowadzeniem górniczej działalności gospodarczej", wyroku WSA w R. z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 461/07, lex nr [..] , w sprawie stwierdzenia niezgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wydania zaświadczenia o treści określonej przez wnioskodawcę. Zdaniem Prezesa WUG, podobnie dołączone do pisma Pana R. D. z dnia [...] r.: (1) pismo Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt [...], (2) pismo Dyrektora OUG w K. z dnia 24 lutego 2014 r., znak: [...] , oraz (3) pismo Prezydenta Miasta R. z dnia 22 września 2014 r., znak: [...] , nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze do WSA w Gliwicach na wydane postanowienie z [...] r. strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przez organ art. [...] kpa oraz przepisy Konstytucji RP. Podniosła, iż organ nie podejmował kontroli instancyjnej wyroku WSA z 20.10.2015r, ale we własnym postępowaniu dokonał jego podważenia . Strona wskazała, iż Prezes WUG w K. posiada dokumentację geodezyjną zgromadzoną w postępowaniu dotyczącym zabudowy przedmiotowego obszaru w tym działek nr [...] obr. 210 obszaru i terenu zakładu górniczego KGZ [...] . Wskazał, iż zapisy księgi wieczystej jego nieruchomości w sposób jednoznaczny potwierdzają interes prawny do uzyskania stosownego zaświadczenia od organu nadzoru budowlanego budowli zakładu górniczego KGZ [...] . Żądane zaświadczenie dotyczy potwierdzenia faktów ewidencji rejestrów i innych danych będących w posiadaniu organu. Zdaniem strony Prezes WUG pozostaje w posiadaniu dokumentacji związanej z realizacją zagospodarowania przestrzennego , wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i obszaru zakładu górniczego [...] w R. a w wydanym postanowieniu w bardzo lapidarny sposób odmówiono wydania zaświadczenia o żądanej treści . Prezes WUG wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza prawa. Na wstępie przypomnieć należy, iż WSA w Gliwicach, wyrokiem z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt III SA/G1 1182/15, uchylił postanowienia Prezesa WUG z dnia 8 maja 2015 r. i z dnia 27 marca 2015 r. nakazując Prezesowi WUG, aby doprowadził do skonkretyzowania żądań wniosku strony, wyjaśnienia jej uprawnienia do domagania się spornego zaświadczenia oraz jej statusu prawnego do objętych przedmiotowym wnioskiem nieruchomości celem jednoznacznego określenia interesu prawnego strony. Ten wyrok WSA w Gliwicach stał się prawomocny co miało ten skutek, iż po myśli art. 153 p.p.s.a. organ był związany oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z wyroku WSA w Gliwicach z 20.10.2015r. który został wydany w przedmiotowej sprawie. Stwierdzić należy, iż Sąd w swoim wyroku uchylając poprzednie postanowienie, nakazał organom ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na uchybienia proceduralne, a w szczególności aby doprowadził do skonkretyzowania żądań wniosku strony, wyjaśnienia jej uprawnienia do domagania się spornego zaświadczenia oraz jej statusu prawnego do objętych przedmiotowym wnioskiem nieruchomości celem jednoznacznego określenia interesu prawnego strony Kontrolując zatem w tym zakresie postępowanie organów Sąd stwierdził, iż organy nie uchybiły zaleceniom wynikającym z treści wymienionego wyroku albowiem przeprowadziły z udziałem strony postępowanie w zakresie opisanym wyrokiem WSA z 20.10.2015r. W szczególności pismami z dnia 27.01.2016 r., 02.02.2016r., wezwały stronę by ta skonkretyzowała swe żądania, wyjaśniła uprawnienie do domagania się spornego zaświadczenia, wykazała interes prawny w wydaniu zaświadczenia i by wykazała jakie prawa przysługują jej wobec nieruchomości objętych przedmiotowym wnioskiem. W konsekwencji powyższego działanie organów po wydaniu wyroku przez WSA w Gliwicach i w wykonaniu jego zaleceń było prawidłowe, a twierdzenia strony by organy dokonały jego podważenia w jakikolwiek sposób we własnym postępowaniu nie są zasadne . Kwestie wydawania zaświadczeń uregulowane zostały w Dziale VII k.p.a. (art. 217 do 220.). Art 217 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W doktrynie i orzecznictwie definiuje się zaś zaświadczenie jako czynność polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa, dokonaną przez właściwy organ administracji publicznej. Jest ono tylko przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 594/10, Lex nr 597715), dokonywanym w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje. Jak podkreśla się przy tym, nie jest dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń czynienie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że złożony przez skarżącego R. D. wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego stan faktyczny istniejący w 2015 i 2016 gruntów związanych z prowadzeniem górniczej działalności gospodarczej działek oznaczonych geodezyjnie nr [...] w ramach zagospodarowania złoża węglowodorów [...] w R. i realizowany plan ruchu zakładu górniczego Kopalni [...] w R. mógł być rozważany jedynie na gruncie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Żaden bowiem przepis nie wymagał potwierdzenia faktów, do których odnosiło się żądanie. Aby jednak w tym trybie można było uwzględnić wniosek, wnosząca go strona winna wykazać interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia. Tego zaś niewątpliwie skarżący formułując żądanie nie skonkretyzowała. Podnoszenie na istnienie"Interesu prawnego wynikającego z art. 140 kodeksu cywilnego i prawa sąsiedzkiego budowy kopalni w wyniku zagospodarowania złoża skutkuje ograniczeniem w sposobie czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia wynikającego z możliwości pobierania pożytków wynikających z dotychczasowego przeznaczenia gruntów opisanych w księdze wieczystej. Wydane decyzje ingerują w wykonywanie prawa własności, prowadząc bezpośrednio do naruszenia interesu prawnego" nie czyni zadość wykazaniu interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. Wskazać także należy, iż w jednym z pism (pismo z 02.02.2016r.) strona podniosła, iż wykazanie prowadzenia działalności gospodarczej przez kopalnie na w/w działkach jest konieczne w prowadzonych postępowaniach podatkowych. Natomiast żródłem interesu prawnego jest przepis prawa powszechnie obowiązującego, który kształtuje sytuację określonego podmiotu w zakresie stanu prawnego regulowanego tym przepisem. O istnieniu interesu prawnego nie decyduje zatem jedynie wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu. Nie może być on zatem udowadniany zamiarem i okolicznościami, które mogą dopiero wystąpić w przyszłości (por.: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2008r., sygn. akt I OSK 1038/07, publ.www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżąca może w istocie mieć interes w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia, ale jest to jednak interes faktyczny, a nie interes prawny z punktu widzenia przepisów procedury administracyjnej. Interes ten nie może być więc traktowany jako przesłanka do żądania od organu wydania zaświadczenia. W ocenie Sądu dokument ten może bowiem służyć ustaleniom w prowadzonych postępowaniach podatkowych w zakresie podatku od nieruchomości , na co sama strona wskazywała, a co świadczy o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na prawie w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia na podstawie art. 217 Kpa. Już tylko te okoliczności uprawniały organ do negatywnego rozpoznania jej wniosku i odmowy wydania zaświadczenia. Niezależnie jednak od powyższego, okoliczności, które miałyby być stwierdzone oczekiwanym zaświadczeniem, nie dotyczą faktów lub stanu prawnego, które Prezes WUG mógłby urzędowo potwierdzić w oparciu o prowadzone rejestry i ewidencje. Skoro granice zakładu górniczego określa plan ruchu po myśli art. 108 ust. 2 pkt 1a prawa górniczego i geologicznego, a w przypadku Kopalni Gazu Ziemnego [...] wydobycie kopaliny ma miejsce otworami wiertniczymi zatem , granice zakładu górniczego przedstawiane są na mapie terenu zakładu górniczego, która stanowi załącznik do planu ruchu (tak załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawie planów ruchu zakładów górniczych (Dz. U. poz. 372). W konsekwencji ustalenie czy dane nieruchomości oznaczone geodezyjnie opisane we wnioskach strony umiejscawiają się w KGZ [...] koniecznym byłoby przeaanalizowanie mapy terenu zakładu górniczego zawartej w tym planie ruchu. Jednak gdy plan ten sporządzony na okres od dnia 1 sierpnia 2014 r. do dnia 26 maja 2018 r. został zatwierdzony decyzją innego organu górniczego, niż organ rozpatrujący niniejszy wniosek, a to przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 29 lipca 2014 r., znak: [...] i nie jest w posiadaniu Prezesa WUG organ ten nie mógł wydać zaświadczenia w trybie art. 218 § 1 k.p.a. Za poprawnością wydanego rozstrzygnięcia wniosku przemawia także fakt, iż w dyspozycji Prezesa WUG nie pozostawały żadne ewidencje, rejestry czy inne dokumenty, na podstawie których organ ten mógł dokonać lokalizacji wskazywanych przez stronę nieruchomości – działek wyodrębnionych geodezyjnie w granicach zakładu górniczego KGZ [...] . W sytuacji, gdy posiadane przez organ dokumenty nie pozwalały na uwzględnienie wniosku, organ mógł jedynie odmówić wydania zaświadczenia albowiem nie jest dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń czynienie jakichkolwiek ustaleń faktycznych czy ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przechodząc do oceny naruszenia art. 6,7,8,9,10,12,75,77 i 80 kpa oraz przepisów Konstytucji RP zauważyć należy, iż strona w treści skargi nie wskazała w jakim zakresie do naruszeń tych przepisów miało dojść albowiem jedynie w sposób ogólnikowy wskazała na ich naruszenie. W ocenie Sądu takie sformułowanie zarzutów skargowych nie może wywrzeć zamierzonego przez stronę skutku prawnego, a Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszeń po stronie organu przy wydawaniu spornego zaświadczenia. Z tych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.