III SAB/Gl 183/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2025 r. sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Sądu Okręgowego w K. dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku skarżącego w punktach 1-4, 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego w K. do załatwienia wniosku skarżącego w zakresie punktów 1-4 w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 4. oddala skargę w pozostałym zakresie, 5. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w K. na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. Wnioskiem z 16 kwietnia 2025 r. S. S. (dalej jako: "skarżący") zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w Katowicach, na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."), o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym sprawy wykroczeniowej rozpoznanej przez Sąd Okręgowy w Katowicach w II instancji, w której: - orzeczenie zapadło w roku 2017, - sprawa dotyczyła wykroczenia z art. 92a Kodeksu wykroczeń, - wyrok Sądu I instancji (Sąd Rejonowy K.) został uchylony I przekazany do ponownego rozpoznania, - sprawę prowadziła Sędzia Sądu Okręgowego E. J. Wnoszę o udostępnienie, po uprzedniej anonimizacji danych osobowych: 1. Wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem (jeśli jest w posiadaniu Sądu Okręgowego), ewentualnie informacji o sygnaturze sprawy Sądu Rejonowego w K. (I instancja), której dotyczyło to postępowanie. 2. Wyroku Sądu II instancji wraz z uzasadnieniem. 3. Protokołów z rozpraw przed Sądem I instancji (jeśli są w posiadaniu Sądu Okręgowego) 4. Protokołów z rozpraw przed Sądem II instancji. 5. Opinii biegłych sądowych (jeśli byli powołani w toku postępowania). 6. Pism procesowych obwinionego lub/i jego obrońcy (w tym dotyczących wniosków dowodowych, zastrzeżeń do opinii biegłego) wraz z ewentualnymi załącznikami (opiniami różnych instytucji, artykułami) - jeśli zostały sporządzone lub/i załączone; 7. Apelacji wniesionej przez obwinionego lub/i jego obrońcę jaka została wniesiona do Sądu Okręgowego. Skarżący poprosił o przesłanie dokumentów drogą elektroniczną w formacie PDF przez platformę ePUAP. Prezes Sądu Okręgowego w Katowicach udzielił stronie odpowiedzi pismem z 24 kwietnia 2025 r., nr [...]. Wskazał, że przedmiotową sprawę zarejestrowano w Sądzie Okręgowym w Katowicach pod sygnaturą akt [...], natomiast w zakresie udostępnienia żądanych orzeczeń z uzasadnieniami, protokołów rozpraw, opinii biegłych, pism procesowych obwinionego lub jego obrońcy i wniesionej apelacji obwinionego lub jego obrońcy zawiadomił iż wobec treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wniosek, z uwagi na jego przedmiot nie podlega rozpoznaniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, iż przepisy kodeksu postępowania karnego- dalej k.p.k. - w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w postępowaniu karnym. Przy czym zastosowanie reguł k.p.k. w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach takiego postępowania, są przepisami szczególnymi w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania. W konsekwencji nawet jeżeli osoba zainteresowana domaga się wydania konkretnych dokumentów z akt sprawy karnej, to choćby miały one status informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, również w tym zakresie zasady ich udostępniania uregulowane są przepisami k.p.k. Każdy taki dokument należy bowiem traktować przede wszystkim w kategoriach odpisu (kopii) wydawanej z akt sprawy, niekoniecznie zaś informacji publicznej w nich się znajdującej (zob. wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., sygn. III OSK 5052/21, wyrok NSA z 27 września 2023 r., III OSK 1381/22). Podniósł organ, iż u.d.i.p. w sposób wyraźny rozróżnia prawo dostępu do treści informacji publicznej i do postaci informacji publicznej. Wnioskodawca w niniejszej sprawie wyraził się precyzyjnie czego żąda. Tymczasem jak przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych, przepisy k.p.k., które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w tym także do poszczególnych dokumentów w nich zawartych, wyłączają w tym zakresie stosowanie trybu i formy u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 15 lipca 2011 r., I OSK 647/11). Przywołał uchwałę NSA z 9 grudnia 2013 r., (I OPS 3 7/13), iż "przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. oraz art. 525 k.p.c. i § 94 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw cywilnych, karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 omawianej ustawy, w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przyjęcie, że w pozostałych wypadkach strona postępowania, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na innych zasadach, bardziej sformalizowanych niż osoby działające w trybie art. 10 tej ustawy, byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP". Z powyższego należy również wyprowadzić wniosek, że przepisy u.d.i.p. nie stanowią alternatywnego i konkurencyjnego wobec przepisów kodeksu postępowania karnego sposobu pozyskiwania od podmiotu prowadzącego postępowanie przygotowawcze odpisów dokumentów czy informacji znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego. Dlatego też dokumenty zgromadzone przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze lub sąd w aktach podlegają "udostępnieniu" przez ten organ wyłącznie na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego (por. wyrok NSA z 27 września 2023 r., III OSK 1381/22). Skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność Prezesa SO w zakresie rozpoznania wniosku z 16 kwietnia 2025 r. Strona zarzuciła organowi naruszenie; 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.  Wobec powyższego wniosła o stwierdzenie bezczynności Sądu Okręgowego w Katowicach w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 kwietnia 2025 r., zobowiązanie Sądu Okręgowego w Katowicach do rozpoznania wniosku i udostępnienia żądanych informacji publicznych, wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego w Katowicach grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na rażące naruszenie prawa zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 16.04.2025r. odpowiedzi Sądu Okręgowego w Katowicach z 24.04.2025r., 28.04.2025r. i 5.05.2025r. wezwania do udostępnienia informacji publicznej z 2.05.2025r. W odpowiedzi na skargę Prezes SO, wniósł o: oddalenie skargi w całości jako niezasadnej Pismem procesowym z 25 sierpnia strona odniosła się do odpowiedzi na skargę gdzie podtrzymała zarzuty ze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 dalej: ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Sprawy dot. informacji publicznej reguluje ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 902 – zwana dalej "u.d.i.p.").U.d.i.p. w art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W orzecznictwie NSA jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku NSA z 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura). Zatem dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, czy żądana informacja stanowi informację publiczną a także czy nie zachodzą przesłanki do odmowy ujawnienia informacji. Analizując kolejno przesłanki, których spełnienie wskazuje na konieczność rozpoznania wniosku strony w trybie u.d.i..p wskazać należy, że adresatem wniosku był Prezes Sądu Okręgowego w Katowicach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W ocenie Sądu organ należy do grupy podmiotów zobowiązanych do stosowania u.d.i.p., bowiem kieruje pracą sądu i reprezentuje go na zewnątrz, czyli spełnione jest kryterium podmiotowe. Przechodząc do analizy spełnienia kryterium przedmiotowego, tj. ustalenia, czy przedmiotem wniosku była informacja publiczna przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Zatem u.d.i.p. expessis verbis wyraża zasadę, że wyroki sądów powszechnych obejmują informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. i to nie tylko co do treści, ale nawet co do postaci – dokumentu jako takiego, a nie tylko informacji, jaka jest w nim zawarta. Zaznaczenia jednak wymaga to, iż informacja, która obiektywnie ma walor informacji publicznej podlega jednak ochronie np. z uwagi na konieczność ochrony np. prywatności osób fizycznych. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie zaś do ust. 2 zd.1. art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. W niniejszej sprawie wnioskodawca zwrócił się o wyrok oznaczony wg obiektywnych kryteriów, a to wg kwalifikacji prawnej czynu z art. 92a Kodeksu wykroczeń, wskazał czas jego wydania, sędziego sprawozdawcę, fakt uchylenia wyroku sądu I instancji co może wskazywać na to, iż zna okoliczności sprawy, czy nawet oskarżonego. W takiej sytuacji szczególnie istotne jest wyważenie interesu ogólnego – do ujawnienia informacji publicznej i prawa osoby fizycznej do prywatności. Zaznaczenia dalej wymaga, iż czym innym są akta sprawy jako całość, stanowiące zbiór różnych dokumentów, z których jedne mogą zawierać informację publiczną a inne nie, czym innym zaś udostępnienie z tych akt konkretnego dokumentu, będącego nośnikiem informacji publicznej. Jak już nadmieniono skarżący nie żądał całości akt postępowania dot. w/w sprawy wykroczeniowej, a konkretnych wymienionych dokumentów. Sąd orzekający podziela przy tym stanowisko sądów administracyjnych, że dostęp do akt postępowania przygotowawczego jako całości uregulowany jest przepisami szczególnymi, tj. art. 156 K.p.k. Jednak w sytuacji, gdy wnioskodawcy nie chodzi o dostęp do akt w pełnym zakresie, a jedynie do ściśle określonych dokumentów znajdujących się w tych aktach, to założenie z góry, że wniosek nie może być procedowany w trybie u.d.i.p. nie jest prawidłowe. Stanowisko takie wynika także z powołanej przez organ uchwały NSA o sygn. akt I OPS 7/13. NSA stwierdził w niej, że akta spraw, w tym akta postępowania przygotowawczego, jako całość są zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Są więc pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne dotyczące zarówno jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest więc wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Tak sformułowany wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca we wniosku. Zdaniem NSA należy przy tym mieć na uwadze, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Dlatego w powołanej uchwale NSA sformułował tezę, że "Żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)." Podsumowując Sąd nie podziela zatem stanowiska organu, że informacja objęta wnioskiem strony nie może być rozpoznana w trybie u.d.i.p. Skoro strona żądała enumeratywnie określonych dokumentów to powoływanie się na wyłączenie do całości z uwagi na brzmienie art.156 k.p.k. jako dotyczącego wyłączenia do akt sprawy nie może zasługiwać na uwzględnienie. W niniejszym przypadku organ po anonimizacji – winien zatem ujawnić w trybie czynności materialno -technicznej żądane wyroki z uzasadnieniami . Podobnie Sąd ocenił brak udostępnienia stronie protokołów z rozpraw przed sądem I i II instancji uznając, iż istnieje w tym także względzie stan bezczynności po stronie organu. Jak trafnie wskazał WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 22 czerwca 2016 sygn. akt II SAB/Sz. 57/16 możliwe jest bowiem uzyskanie w trybie u.d.i.p. protokołów z rozpraw jako informacji publicznych w takim zakresie jak skład orzekający, miejsce, termin rozpoczęcia i zakończenia posiedzenia, bowiem informacje te związane są z funkcjonowaniem danego sądu i wykonywaniem przez sędziego funkcji publicznej. W tym zatem zakresie w ocenie Sądu winny być udostępnione w części protokoły stronie skarżącej dotyczące protokołów z rozpraw ujawniające czynności sądu podejmowane na rozprawie. Nie podzielił natomiast Sąd zasadności zarzutu co do stanu bezczynności po stronie organu w zakresie załatwienia wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej co do pkt 5-7. Informacje wnioskowane w pkt 5-7 nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie wpisują się w jej przedmiot, o którym mowa w art. 6 u.d.i.p. Odnosząc się szczegółowo do wnioskowanych informacji, sąd zauważa, że opinia biegłych sadowych sporządzona na potrzeby danego postępowania sądowego nie jest, co do zasady, dokumentem publicznym. Opinia biegłego jest szczególnym dokumentem mogącym wywołać określone skutki w sferze faktów pomiędzy stronami postępowania sądowego. Jest to dokument wytworzony dla potrzeb danej sprawy sądowej, czyli dokument, który ma walor prawnie istotny w ramach określonej procedury sądowej i tylko na użytek tej procedury jest sporządzony, co oznacza, że poza danym konkretnym postępowaniem sądowym nie ma racji bytu. Nie jest to zatem dokument, co do zasady, dotyczący informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Taką informacją publiczną jest jedynie sam fakt sporządzenia opinii biegłego w danym postępowaniu (por. np. wyroki NSA: z 22 kwietnia 2020 r., I OSK 967/19; z 1 marca 2022 r., III OSK 1166/21; z 1 lipca 2021 r., III OSK 3104/21). Zestawiając ww. cechy i istotę opinii biegłego z treścią art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., należy w pierwszym rzędzie dokładnie rozróżnić opinię biegłego od informacji o samej sprawie. Opinia biegłego nie mieści się w żadnej z kategorii zakreślonej w art. 6 u.d.i.p. Zawarta w art. 6 ust. 2 definicja legalna dokumentu urzędowego powinna być odczytywana przez pryzmat art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., z których wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, a więc jedynie informacja o sprawach publicznych, mająca walor "danych publicznych", w tym takich, które przyjęły kształt "dokumentów urzędowych", a w szczególności obejmująca "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć", a także "dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". Ustawodawca w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., definiując pojęcie dokumentu urzędowego, stwierdził, że jest to treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. W definicji funkcjonariusza publicznego zawartej w art. 115 § 13 k.k. nie wymienia się biegłego sądowego. Zdaniem składu orzekającego, opinia biegłego sądowego, co do zasady, nie mieści się w pojęciu "danych publicznych" i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie można uznać, że w pewnych sytuacjach opinia biegłego może być informacją o sprawach publicznych, jednak dotyczy to przypadków, gdy zawarte są w niej informacje związane ze sferą publiczną, jak na przykład działanie aparatu administracyjnego, czy podmiotów korzystających z mienia publicznego. Jak wynika z wniosku skarżącego, żądana informacja dotyczyła opinii biegłego w sprawie karnej. Jej przedmiot nie dotyczył więc spraw publicznych. Podobnie, cech informacji publicznej nie noszą pisma procesowe obwinionego lub/i jego obrońcy, w tym dotyczące wniosków dowodowych, zastrzeżeń do opinii biegłego jak również ewentualne apelacje wniesione przez obwinionego lub/i jego obrońcę. W ocenie Sądu w sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a ppsa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; z 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18; z 5 września 2018 r., II OSK 272/18 - opubl. w CBOSA). Organ zareagował na wniosek skarżącej, zatem postawy organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą. Sąd rozważył z urzędu zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma żadnych podstaw do zastosowania tego rodzaju środka prawnego. Środki prawne z art. 149 § 2 ppsa powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r., I SAB/Po 29/20; wyrok WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2019 r., SAB/Gl 72/19 - opubl. w CBOSA). Taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła. Z powyższych względów sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego sąd orzekł w oparciu o art. 200 ppsa, zaliczając do kosztów uiszczony przez stronę wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.