III SAB/Gl 191/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych nr [...] w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB/Gl 140/18, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę A. J. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych nr [...] w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] r. A. J. (dalej: skarżąca) zwróciła się do Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych nr [...] w C. (dalej: Dyrektor) z ustnym wnioskiem o udostępnienie jej informacji dotyczących zaleceń wydanych przez organ prowadzący szkołę, dotyczących zatrudniania nauczycieli oraz realizowania (rozliczania) zajęć rewalidacji. Uzasadniła to tym, że zalecenia te zostały odczytane podczas konferencji [...] r., na której to konferencji nie była obecna i wobec tego są jej one nieznane. Dyrektor ustnie poinformował skarżącą, że żądane pismo dotyczące zaleceń w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miasta w C. z [...] r. zostało skierowane do Dyrektora, w związku z czym nie podlega ono udostępnieniu skarżącej. Jednocześnie przekazał skarżącej, że na jej wniosek możliwe jest ponowne odczytanie pisma na najbliższej Radzie Pedagogicznej. Pismem z [...] r. skarżąca wskazała, że odmowa Dyrektora bez rozpoznania jej wniosku i wydania decyzji stanowi naruszenie prawa skarżącej dostępu do informacji publicznej. Następnie w dniu [...] r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] r., w którym domagała się zobowiązania Dyrektora do realizacji przedmiotowego wniosku oraz zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Wskazała przy tym, że w jej ocenie Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś informacje zawarte we wnioskowanym dokumencie urzędowym dotyczą wykonywania zadań przez nauczycieli placówki publicznej. Wobec powyższego żądane informacje mają charakter informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wskazał, że bez wątpienia wniosek skarżącej z [...] r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, zaś przedmiot wniosku odnosił się do dokumentu wytworzonego przez ten organ, tym samym udostępnianego na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej u.d.i.p.). W sprawie miał jednak zastosowanie art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w myśl którego przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W ocenie Sądu pierwszej instancji skoro skarżąca jest nauczycielem zatrudnionym w placówce prowadzonej przez organ, to jest też członkiem Rady Pedagogicznej tej placówki. Jako członek tej Rady skarżąca dysponuje prawem i jednocześnie obowiązkiem zapoznania się z dokumentem, którego udostępnienia się domagała w trybie dostępu do informacji publicznej. Zatem w odniesieniu do wniosku skarżącej zastosowanie mają przepisy szczególne, nie przepisu u.d.i.p. Sąd podkreślił także, że oceny tej nie zmienia fakt nieobecności skarżącej na posiedzeniu Rady Pedagogicznej w dniu [...] r. Skarżąca była obecna na następnym posiedzeniu Rady, kiedy to nie skorzystała z możliwości wyrażenia woli odczytania przedmiotowego pisma. Skoro żądana informacja podlega udostępnieniu skarżącej w innym trybie, a skarżąca nie skorzystała z możliwości zapoznania się z tą informacją, to skarga jest bezzasadna. Skargę kasacyjną złożyła skarżąca, zaskarżając wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jego wynik tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób, który uniemożliwia jego merytoryczną kontrolę, przez zaniechanie podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia i jej szerszego wyjaśnienia. Ponadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj.: 1. art. 1 ust. 2 u.d.i.p. - przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego zastosowaniu i odwołaniu się do bliżej nieokreślonych odmiennych zasad i trybów udostępniania informacji publicznej w sytuacji, gdy wnioskowana informacja publiczna podlega udostępnieniu w trybach określonych przez u.d.i.p., 2. art. 10 u.d.i.p. w związku z art. 11 pkt 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie ich zastosowania, pomimo zachodzenia ku temu przesłanek, 3. art. 14 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie ich zastosowania, pomimo zachodzenia ku temu przesłanek. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty przez stwierdzenie, iż Dyrektor dopuścił się bezczynności, orzeczenie co do jej charakteru oraz nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Ponadto zwróciła się o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że kluczowe znaczenie w sprawie ma rozstrzygnięcie trybu, w jakim należy udostępnić wnioskowaną przez skarżącą informację. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji uznał, że do wniosku skarżącej nie ma zastosowania tryb przewidziany w przepisach u.d.i.p., ponieważ zastosowanie znajdują inne zasady i tryby. Jednakże Sąd nie określił bliżej ani nie wskazał podstaw prawnych tych zasad i trybów. W ocenie autora skargi kasacyjnej nie jest rolą skarżącej zastąpienie Sądu i samodzielne poszukiwanie źródła tych procedur. Skoro Sąd pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to przedwczesne byłoby wchodzenie w polemikę co do możliwości udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisów odrębnych. Pismem z [...] r. Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Wskazał, że skarżąca nie wnioskowała o udostępnienie informacji publicznej, a jedynie prosi Dyrektora o pismo. Zatem wniosek nauczycielki (skarżącej) nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 września 2021r. (III OSK 1100/21) na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok z 11 września 2018 r., IV SAB/Gl 125/18 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Według NSA Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że wnioskowane do udostępnienia zalecenia wydane przez organ prowadzący szkoły, dotyczące zatrudnienia nauczycieli oraz realizowania (rozliczania) zajęć rewalidacji są informacją publiczną a Dyrektor jest co do zasady zobowiązany do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Kluczowym zagadnieniem determinującym ocenę postępowania Dyrektora, okazało się ustalenie trybu w jakim należy udostępnić wnioskowaną przez skarżącą informację publiczną. Zdaniem tego Sądu w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania tryb udostępniania informacji publicznej przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy (tej) ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Sąd pierwszej instancji podnosi, iż skarżąca jest nauczycielem pracującym w placówce prowadzonej przez Dyrektora, a tym samym jest również członkiem Rady Pedagogicznej, a zatem organu funkcjonującego w ramach podmiotu kierowanego przez Dyrektora. Okoliczność ta skutkuje tym, że jako członek tego organu dysponuje prawem i obowiązkiem zapoznania się z dokumentem, którego udostępnienia domaga się w drodze dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w stosunku do skarżącej ubiegającej się o udostępnienie przedmiotowego dokumentu zastosowanie mają inne przepisy, a nie regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej. W konsekwencji uznać należy, że skarżąca domaga się udostępnienia dokumentu udostępnianego w ramach dostępu do informacji publicznej, który w jej przypadku dostępny jest jej w odrębnej procedurze, a zatem w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że Sąd w ogóle nie wskazał jakie to przepisy innych ustaw regulujące odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi mają zastosowanie do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] r. Jest to o tyle istotne, że wskazanie tych przepisów umożliwiłoby zarówno skarżącej jak i Sądowi kasacyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji. Zastępowanie Sądu w tym zakresie i samodzielne poszukiwanie normatywnego źródła odrębnych procedur, które miałyby mieć zastosowanie w przypadku wniosku skarżącej, nie jest rolą skarżącej i Sądu kasacyjnego. Obowiązek ten stosownie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a. ciąży na Sądzie pierwszej instancji. Dopiero z chwilą wskazania przez ten Sąd całościowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, skarżąca mogłaby wejść w rzeczową polemikę ze stanowiskiem Sądu a Sąd kasacyjny mógłby ocenić zasadność stanowiska, z którym nie zgadza się skarżąca. Zatem uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tych okolicznościach, skoro niemożliwe jest zajęcie stanowiska co do zastosowania do wniosku skarżącej odmiennych zasad i trybu dostępu do żądanych przez nią informacji (w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) przedwczesnym, a w zasadzie niemożliwym, byłoby odniesienie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji ma ocenić zasadność skargi i uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwzględnieniem przedstawionego stanowiska NSA, dodatkowo podając także podstawę formalnoprawną swojego rozstrzygnięcia, której w zaskarżonym wyroku również zabrakło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usuniecie przeszkody do wydania decyzji (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W. 2005). Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach m.in. w wyroku z 30 marca 2016 r., IV SAB/Gl 9/16, LEX nr 2030232; z 26 kwietnia 2016 r., IV SAB/Gl 45/16, LEX nr 2046356 czy z 11 września 2018 r., IV SAB/Gl 125/18, LEX nr 2566412 i wyrażoną w nim argumentację Sąd w przedmiotowej sprawie w pełni akceptuje i podziela. Sąd wskazuje zarazem, że zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zasadą jest, iż w przypadku badania czy doszło do bezczynności w sprawach o udostępnienie informacji publicznej również Sąd jest obowiązany ocenić, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Tylko bowiem w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., II SAB/Bd 31/14, LEX nr 1605272). Niezbędnym jest zatem ustalenie, czy Dyrektor do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest zobowiązany do poddania się rygorom wynikającym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) – dalej u.d.i.p. Podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej oznaczone zostały w art. 4 u.d.i.p. Jak wynika z jego ust. 1 pkt. 5 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Taka konstrukcja przepisu skłania NSA do sformułowania wniosku, według którego przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zawiera dwie przesłanki przesądzające o zobowiązaniu podmiotu do udzielenia informacji publicznej. Przy czym przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie, o czym świadczy użycie spójnika "lub". Wystarczającym więc do uznania podmiotu jako zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym. Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z przywołanym przepisem takim zobowiązanym podmiotem będzie również osoba prawna, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (wyrok NSA z 25.05.2021 r., III OSK 906/21, LEX nr 3218900; wyrok WSA w Poznaniu z 21.04.2021 r., IV SAB/Po 31/21, LEX nr 3165775). Nie budzi żadnej wątpliwości to, że skarżąca [...] r. skierowała ustnie żądanie udostępnienia informacji do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Na gruncie wymienionej regulacji prawnej art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Dyrektor - jako podmiot reprezentujący jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Poza tym Dyrektor szkoły, będącej szkołą publiczną w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 z późn. zm.; dalej u.p.o.) prowadzoną przez Gminę, jest organem władzy publicznej, a tym samym jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Kolejną kwestią wymagającą ustalenia jest stwierdzenie, czy żądana informacja mieści się w ustalonym ustawowo katalogu informacji publicznej. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. W ocenie NSA pojęcie informacji publicznej nie może być wykładane tylko na podstawie literalnego brzmienia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w oderwaniu od innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności art. 6 u.d.i.p. Przepis ten wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jego podstawową funkcją jest wskazanie najbardziej typowych kategorii informacji publicznych. Stanowi on nie tylko niezbędną konkretyzację postanowień art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i doprecyzowuje zakres przedmiotowy u.d.i.p., ale także ułatwia wykładnię przepisów u.d.i.p. kontekście regulacji art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, której jest równocześnie rozwinięciem (M. Jabłoński, Wejście w życie ustawy o dostępie do informacji publicznych, Acta Universitatis Wratislaviensis, "Przegląd Prawa i Administracji" 2002, nr 2396, s. 229-230). W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Wobec powyższego uznać należy, że założeniem ustawodawcy było szerokie ujęcie informacji publicznej. Co do zasady zatem wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. (wyrok NSA z 21.04.2017 r., I OSK 307/16, LEX nr 2307526; wyrok WSA w Warszawie z 27.10.2017 r., II SAB/Wa 218/17, LEX nr 2434352). Analiza zakresu przedmiotowego informacji publicznej zawarta w art. 6 u.d.i.p. skłania do sformułowania twierdzenia, zgodnie z którym ustawodawca chciał, aby prawo do informacji publicznej obejmowało jak najszerszy zakres danych podlegających ujawnieniu, albowiem użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu "w szczególności" określa, że zbiór danych podlegających ujawnieniu ma charakter niezamknięty (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 5.12.2002 r., II SA/Wr 1600/02, CBONSA oraz wyrok NSA z 13.10.2003 r., II SA/Ka 1706/03, CBONSA). Przechodząc do kwalifikacji informacji w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że żądane informacje stanowiły informację publicznej. Dotyczyły one pisma otrzymanego przez Dyrektora od organu prowadzącego szkołę. Jego przedmiotem były zalecenia tego organu w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miasta w C. z [...] r. dotyczące zatrudniania nauczycieli oraz realizowania (rozliczania) zajęć rewalidacji. Nie ulega wątpliwości, że żądane pismo zawierało informację publiczną. Dyrektor nie wytworzył tego pisma, lecz był w jego posiadaniu. Stosownie zatem do regulacji art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązany był do jego udostępnienia. Wynika z niej bowiem, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W tym miejscu należy powołać się na wypracowane już i traktowane jako jednolite, stanowisko judykatury, z którego wynika, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Powyższe okoliczności nie niwelują treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Istota odesłania, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., dotyczy takiej sytuacji, że to odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jaki i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie trybu ogólnego (wyrok WSA w Olsztynie z 25 maja 2021 r., II SAB/Ol 39/21, LEX nr 3183495). Należy także podkreślić, że prawo dostępu do informacji, choć znajduje umocowanie konstytucyjne, nie jest prawem absolutnym, ani nawet prawem podstawowym korzystającym z najwyższej ochrony. Jeśli prawo to gwarantowane jest i realizowane przez inne tryby szczególne, bez uszczerbku dla jego zakresu i przedmiotu, forsowanie trybu ogólnego prowadzi do wypaczenia celu, jakiemu służy sam dostęp do danej informacji (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21.04.2021 r., II SAB/Go 48/21, LEX nr 3178798). Innymi przepisami w rozpatrywanej sprawie o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. jest Prawo oświatowe. Jak wynika z jego art. 68 ust. 1 pkt 1 dyrektor szkoły lub placówki w szczególności kieruje działalnością szkoły lub placówki oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Według art. 68 ust. 5 pkt. 1 u.p.o. dyrektor jest kierownikiem zakładu pracy dla zatrudnionych w szkole lub placówce nauczycieli i pracowników niebędących nauczycielami. Dyrektor w szczególności decyduje w sprawach zatrudniania i zwalniania nauczycieli oraz innych pracowników szkoły lub placówki. Natomiast na podstawie art. 68 ust. 6 u.p.o. dyrektor szkoły lub placówki w wykonywaniu swoich zadań współpracuje z radą szkoły lub placówki, radą pedagogiczną, rodzicami i samorządem uczniowskim. Zgodnie z art. 69 ust 1 u.p.o. w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. W skład rady pedagogicznej wchodzą: dyrektor szkoły lub placówki i wszyscy nauczyciele zatrudnieni w szkole lub placówce (...) (por. art. 69 ust 3 u.p.o.). Do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej – według art. 70 ust. 1 u.p.o. należy m.in. zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki. Ponadto zgodnie z art. 70 ust. 2 u.p.o. rada pedagogiczna opiniuje w szczególności: 1) organizację pracy szkoły lub placówki, w tym tygodniowy rozkład zajęć edukacyjnych, oraz organizację kwalifikacyjnych kursów zawodowych, jeżeli szkoła lub placówka takie kursy prowadzi; 2) projekt planu finansowego szkoły lub placówki; 3) wnioski dyrektora o przyznanie nauczycielom odznaczeń, nagród i innych wyróżnień; 4) propozycje dyrektora szkoły lub placówki w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. Przywołanie powyższych regulacji jest istotne z tego powodu, że skarżąca jest nauczycielem pracującym w placówce kierowanej przez Dyrektora, a tym samym jest również członkiem Rady Pedagogicznej, a zatem organu kolegialnego szkoły. Okoliczność ta skutkuje tym, że jako członek tego organu dysponuje prawem i obowiązkiem zapoznania się z dokumentem, którego udostępnienia domaga się w drodze dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w stosunku do skarżącej ubiegającej się o udostępnienie przedmiotowego dokumentu zastosowanie mają inne przepisy, a nie regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej. W stosunku do skarżącej w przedmiotowym zakresie zastosowanie posiadają odpowiednie regulacje prawa oświatowego odnoszące się do funkcjonowania Rady Pedagogicznej w danej szkole. Mowa tutaj o art. 73 ust. 2 zd. 1 u.p.o. Stanowi on, że Rada funkcjonuje w oparciu o przyjęty przez nią regulamin organizacyjny. W tym to akcie winny być określone zasady udostępniania członkom tego organu szkoły wszelkich dokumentów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania. W konsekwencji uznać należy, że skarżąca domaga się udostępnienia dokumentu udostępnionego w ramach dostępu do informacji publicznej, który w jej przypadku dostępny jest w odrębnej procedurze. W tym zakresie organ podziela stanowisko WSA w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 11 września 2018 r, IV SAB/Gl 125/18, LEX nr 2566412 oraz w wyroku z 12 lutego 2019 r., IV SAB/Gl 227/18, LEX nr 2644981. Skoro żądana informacja publiczna udostępniana jest skarżącej w innym trybie niż dostęp do informacji publicznej, oznacza to, że skarga jest bezzasadna i jako taka winna zostać oddalona. Z powyższych względów Sąd uznając za niezasadne zarzuty w skardze podniesione na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.