III SAB/Gl 398/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi W. L. na bezczynność Powiatowego Zarządu Dróg w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Powiatowy Zarząd Dróg w Z. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Powiatowego Zarządu Dróg w Z. do dokonania czynności, 3. zasądza od Powiatowego Zarządu Dróg w Z. na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej z dnia 11 marca 2024 r. W. L. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca), zwrócił się do Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Z. (dalej: organ, PZD) z żądaniem udostępnienia informacji o następującej treści: "1. Kiedy pracownicy Powiatowego Zarządu Dróg w Z. w roku 2024 dokonywali przeglądu stanu nawierzchni drogi o numerze [...], 2. Jeżeli takie przeglądy były dokonywane, proszę o przesłanie protokołów z takich przeglądów, 3. jeżeli takie przeglądy były dokonywane czy w związku z przeglądem stanu nawierzchni wydane zostały jakieś zalecenia? (jeżeli tak, czy je wykonano i kiedy), 4. czy przed 25 stycznia 2024 roku szkodą mieliście Państwo wiedzę o złym stanie technicznym nawierzchni drogi o numerze [...]". Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał przesłanie informacji poczta elektroniczna na adres: [...]. Następnie w dniu 25 marca 2024 r. skarżący wysłał do organu ponaglenie. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p."), po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierował wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. W związku z powyższym pismem z 27 marca 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek. W skardze zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi m.in. podniósł, że na dzień składania skargi, wniosek nie został właściwie zrealizowany. Nadto wskazał, że w dniu 11 marca 2024 roku złożył za pośrednictwem, poczty elektronicznej wniosek do organu o udostępnienie informacji. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał przesłanie informacji pocztą elektroniczną na adres: [...]. W dniu 25 marca 2024 roku wysłał do organu ponaglenie. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierował wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w zakresie bezczynności organu wraz z stwierdzeniem, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2024 r. udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej i wskazał wszystkie żądane informacje.  Organ przyznał, iż doszło do nieznacznego opóźnienia w zakresie udostępnienia żądanej informacji, co wynikało z konieczności zebrania przez organ większej niż zazwyczaj ilości informacji oraz zaangażowania w sprawę trzech pracowników (w tym inspektorów drogowych), jednakże organ niezwłocznie po otrzymaniu skargi w dniu 16 kwietnia 2024r. udostępnił stronie skarżącej informacje publiczną zgodnie z wnioskiem. Organ wniósł o umorzenie postępowania w zakresie bezczynności organu wraz z stwierdzeniem, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa bowiem zgodnie z art. na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nadto organ wskazał, że Sąd może umorzyć postępowanie jeżeli z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, tak jak w przedmiotowej sprawie, bowiem organ udostępnił skarżącemu żądaną informację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 84 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz.1634), dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Poza wyżej wskazaną formą pisemną wniosku, elementami determinującymi jego skuteczne wniesienie są jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądanej informacji, w celu wykazania, że informacja ta ma charakter informacji publicznej oraz dokładne określenie adresata wniosku (wyroki NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2788/17; z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16; 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18; 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19; wyroki WSA we Wrocławiu z 16 marca 2021 r., IV SAB/Wr 450/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2021 r., II SAB/Bd 4/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Kr 15/21; wyrok WSA w Opolu z 21 czerwca 2018 r., II SAB/Op 49/18;). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Dalej podnieść należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, u.d.i.p. wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Podkreślenia również wymaga, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą Sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie (dalszej) oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie za okoliczność niesporną uznać należy to, że Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w Z. będący adresatem wniosku należy do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, albowiem mieści się w katalogu podmiotowym z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust 5 i 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r. po. 1047 ze zm.), dalej: p.r.d. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6., zaś Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Artykuł 19 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2024 r. poz. 320 ze zm.), dalej: u.d.p. wskazuje natomiast właściwego zarządcę drogi w zależności od kategorii drogi. W związku z czym Generalny Dyrektor DKiA jest zarządcą dróg krajowych. Zarządcami pozostałych kategorii dróg, tj. dróg wojewódzkich, powiatowych i komunalnych, zwanych łącznie komunalnymi, są organy wykonawcze samorządu terytorialnego, tj. odpowiednio: zarząd województwa, zarząd powiatu i wójt (burmistrz, prezydent). W konsekwencji powyższego, Wójt (burmistrz) będący jednocześnie organem wykonawczym gminy jest zatem zarządcą drogi właściwym dla dróg gminnych (art. 19 ust. 2 pkt 4 u.d.p.). Stosownie zaś do art. 21 u.d.p. zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Nie jest również w żaden sposób kwestionowane, że informacje których udostępnienia domagał się skarżący spełniają kryteria informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił Dyrektorowi Powiatowego Zarządu Dróg w Z. bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, o której udostępnienie wnioskował 11 marca 2024 r. Wskazał, że od dnia złożenia wniosku (11 marca 2024 r.) do dnia wniesienia skargi do organu (27 marca 2024 r.) organ nie podjął jakichkolwiek czynności w celu załatwienia wniosku czym naruszył art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Natomiast organ wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2024 r. PZD udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej i wskazał wszystkie żądane informacje.  Organ przyznał, iż doszło do nieznacznego opóźnienia w zakresie udostępnienia żądanej informacji, co wynikało z konieczności zebrania i przez organ większej niż zazwyczaj ilości informacji oraz zaangażowania w sprawę trzech pracowników (w tym inspektorów drogowych), jednakże organ niezwłocznie po otrzymaniu skargi w 8 kwietnia 2024 r. udostępnił stronie skarżącej informacje publiczną zgodnie z wnioskiem. W ocenie Sądu, wniesiona skarga, pomimo nadania przez organ 8 kwietnia 2024 r. odpowiedzi na wniosek, zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią przywołanego wyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z brzmienia przywołanych przepisów wynika zatem wprost, iż co do zasady przewidziany prawem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek wynosi 14 dni od daty złożenia wniosku. Przewidziana przez ustawodawcę możliwość wydłużenia tego terminu, maksymalnie do dwóch miesięcy, odnosi się natomiast do sytuacji np.: nieprecyzyjnego sformułowania treści wniosku, jego wielowątkowości, czy też występującej wątpliwości, co do możliwości uznania żądanych informacji za informację publiczną, uniemożliwiającej rozpatrzenie żądania w terminie 14 dni. Przy czym w takim przypadku – co istotne w sprawie – organy administracji zobowiązane są przed upływem 14 dniowego terminu, poinformować wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz wskazać nowy termin rozpatrzenia wniosku, nie dłuższy niż dwa miesiące (por. wyroki NSA z 14 października 2021 r., III OSK 3448/21; z 16 grudnia 2022 r., III OSK 1578/21; wyrok WSA w Olsztynie z 6 kwietnia 2023 r., II SAB/Łd 15/23). Innymi słowy wydłużony dwumiesięczny termin na udzielenie informacji publicznej obowiązuje organ jedynie w uzasadnionych sytuacjach i to po uprzednim poinformowaniu podmiotu składającego wniosek o przyczynach opóźnienia organu w udzielaniu odpowiedzi. W rozpoznawanej sprawie nie ulega natomiast żadnej wątpliwości, iż wniesiony 11 marca 2024 r. wniosek skarżącego nie został załatwiony w ustawowym 14 dniowym terminie. Jednocześnie organ przed upływem 14 dniowego terminu, nie poinformował skarżącego o jakichkolwiek okolicznościach uniemożliwiających udzielenie żądanej informacji w w/w terminie, jak i nie zakreślił terminu, w którym wniosek zostanie rozpatrzony. Tym samym, w sytuacji w której organ nie powiadomił skarżącego – w terminie 14 dni od wpływu wniosku – o przyczynach opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, nie sposób przyjąć, iż nie pozostawał on w bezczynności tylko dlatego, że ostatecznie pismem nadanym 8 kwietnia 2024 r., udzielił wnioskującemu odpowiedzi. Reasumując, Sąd stwierdził, iż wobec przekroczenia przez organ terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stawiany organowi zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało jednak rażącego charakteru (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się natomiast złej woli w działaniu organu. Bezczynność organu choć ewidentna, to jednak nie była celowa i zamierzona, a wynikała z konieczności zebrania przez organ większej niż zazwyczaj ilości informacji oraz zaangażowania w sprawę trzech pracowników (w tym inspektorów drogowych), jednakże organ niezwłocznie po otrzymaniu skargi w dniu 8 kwietnia 2024r. udostępnił stronie skarżącej informacje publiczną zgodnie z wnioskiem. Zdaniem Sądu, były podstawy (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do dokonania czynności (pkt II sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w kwocie 100 zł. (pkt III sentencji wyroku). Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.