IV SA/Gl 116/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2018r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Dnia 13 lipca 2017 roku T. M., w piśmie skierowanym do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K., złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci fotokopii zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego na udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin na obszarze górniczym "A" przez P. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą B P. W.z siedzibą w L. (dalej w skrócie: "B"). Wnioskodawca podał, że jest właścicielem działek o nr 1,2, 3, obręb W-2, położonych w L. przy ul. [...] i ul. [...], a wspomniana koncesja obejmuje wydobywanie piasku przy ul. [...], w obrębie nieruchomości o numerach ewidencyjnych 4, 5, 6, 7, obręb W-3 L-W. Zapoznanie się z powyższym planem ruchu jest dla wnioskodawcy niezbędne w celu ustalenia, czy działalność prowadzona przez B odbywa się zgodnie z założeniami zawartymi w planie, bowiem odnotował, że wywóz wydobywanego materiału odbywa się ulicami [...] a następnie ulicą [...], mimo znajdującego się tam znaku zakazu wjazdu dla pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Decyzją z dnia [...] roku, [...], Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K., powołując się na art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej w skrócie: "u.d.i.p."), odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej w żądanym przez niego zakresie i formie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż po wpłynięciu wniosku zwrócił się do P. W. z pytaniem, czy tajemnicą przedsiębiorcy B objęty jest cały plan ruchu zakładu górniczego, sporządzony na okres od sierpnia 2014 roku do 31 lipca 2020 roku, czy też tylko część danych zawartych w tym planie, a jeśli tak, to które elementy tego planu mogą być udostępnione w trybie przepisów u.d.i.p. W pisemnym oświadczeniu z dnia 17 sierpnia 2017 roku P. W. poinformował, że tajemnicą objęty jest cały plan ruchu zatwierdzony decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K., znak [...]. Organ w związku z tym ustalił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., informacją publiczną jest plan ruchu zakładu górniczego, stanowiący integralną część decyzji administracyjnej, jednakże prawo do tej informacji publicznej może doznawać pewnych ograniczeń. Ograniczenia w prawie dostępu do informacji publicznej zostały określone w art. 5 u.d.i.p. Jedną z przesłanek odmowy udostępnienia informacji publicznej jest ochrona tajemnicy przedsiębiorcy, stąd w pełni uzasadniona jest decyzja o odmowie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej z powodu objęcia jej w całości tajemnicą przez B. T. M. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i udostępnienie żądanej informacji publicznej. Zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie: art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, w sytuacji, gdy przesłanka ta nie została spełniona, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji w postaci braku wskazania spełnienia przesłanek materialnych i formalnych uzasadniających odmowę udostępnienia informacji publicznej w postaci planu ruchu zakładu górniczego. W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, że organ I instancji jako jedyną podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci planu ruchu zakładu górniczego wskazał brak zgody B, którego ten plan ruchu dotyczy, bez poddania jej ocenie merytorycznej. Powołał się również na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyrok z dnia 27 kwietnia 2017 roku o sygn. akt I OSK 2218/16 (publ. w centralnej bazie orzeczeń NSA, dalej "CBOS"), w którym sąd wskazał, że "dla odmówienia udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne. Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej." (cytat). W ocenie wnioskodawcy, organ nie sprostał postawionemu zadaniu, bowiem wystąpił do przedsiębiorcy o wyrażenie zgody na udostępnienie informacji, a więc spełnił przesłankę formalną, to jednak nie ustalił, czy ujawnienie informacji, o które wnioskował mogłoby w jakikolwiek sposób wpłynąć na jego sytuację ekonomiczną. Podniósł także, że przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym wyłącznie wola przedsiębiorcy miałaby decydować o utajnieniu danej informacji publicznej, czyniłoby fikcyjnym określone w art. 61 Konstytucji RP prawo do jej uzyskania. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] roku, nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia poinformował że w toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia 23 października 2017 roku zwrócił się do P. W. o wskazanie, czy tajemnicą przedsiębiorcy objęty jest cały plan ruchu zakładu górniczego, czy tylko niektóre jego elementy, a w konsekwencji w jakiej część plan ruchu zakładu górniczego może zostać udostępniony w trybie u.d.i.p. W pisemnej odpowiedzi z dnia 2 listopada 2017 r. P. W.wskazał, że cały plan ruchu zakładu górniczego "A" jest objęty tajemnicą B, w związku z tym nie może być udostępniony w ramach wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zawiera on bowiem nieujawnione do wiadomości publicznej ważne dla B informacje m.in.: o potencjale produkcyjnym, kierunkach rozwoju, stanie złoża, techniczne i technologiczne, dane organizacyjne oraz inne wrażliwe posiadające wartość gospodarczą. Zważywszy na uzyskane nowe wyjaśnienia organ odwoławczy dokonał wnikliwej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym treści planu ruchu zakładu górniczego wraz z załącznikami. Na tej podstawie uznał, że zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy w planie tym zawarte są informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy, zatem w sprawie została spełniona przesłanka materialna odmowy udzielenia informacji publicznej, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast za realizację przesłanki formalnej uznał brak zgody B na udostępnienie żądanej we wniosku informacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, T. M. wnioskował o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...]r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...]r., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieuzasadnioną odmowę udostępnienia informacji publicznej w postaci planu ruchu zakładu górniczego "A", sporządzonego na okres od sierpnia 2014 roku do 31 lipca 2020 roku i zatwierdzonego decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] roku, oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ogólności i pozorność w przedstawieniu argumentacji, w tym niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie czy cały plan ruchu zakładu górniczego objęty jest tajemnicą przedsiębiorstwa, a jedynie oparcie się w tym zakresie na oświadczeniu P. W. Nadto, przytoczył zarzuty sprecyzowane w odwołaniu, podkreślając konieczność ustalenia zaistnienia nie tylko formalnej przesłanki odmowy udostępnienia informacji ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, lecz także przesłanki materialnej. W odpowiedzi na skargę, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wniósł o oddalenie skargi. Ponownie podniósł, że w sprawie zaistniały przesłanki odmowy udzielenia informacji publicznej w postaci planu ruchu zakładu górniczego ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy zarówno formalne (brak zgody zainteresowanego przedsiębiorcy) oraz materialne (informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, a to ze względu na zawarte w planie informacje o potencjale produkcyjnym, stanie złoża, informacji techniczne, technologiczne, dane organizacyjne oraz inne wrażliwe informacje posiadające wartość gospodarczą). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracyjnej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które w danej sprawie powinny znaleźć zastosowanie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, ale również w granicach sprawy, wyznaczonych przed wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności oraz samym rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, warszawa 2011 r., uwaga 1 do art. 134, oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 5 marca 2008 roku o sygn. akt I OSK 1799/07; 9 kwietnia 2008 roku o sygn. akt II GSK 22/08; 27 października 2010 roku o sygn. akt I OSK 73/10, CBOS). Zakres wynikającego z art. 61 Konstytucji RP prawa do dostępu informacji publicznej oraz tryb udzielania informacji publicznych zostały szczegółowo uregulowane ustawą z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 1764, dalej w skrócie jak dotychczas: "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej te prawo, tj. składającej wniosek o udzielenie informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Jednocześnie samo pojęcie informacji publicznej jest definiowane w art. 1 u.d.i.p. i zgodnie z nim jest to każda informacja o sprawach publicznych, a jej przykłady wymienione zostały w art. 6 u.d.i.p. Na mocy unormowania art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p. udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postaci dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć. W myśl natomiast art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W rozpatrywanej sprawie, organy administracji odmawiając skarżącemu dostępu do informacji publicznej powoływały się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej między innymi podlega ograniczeniu: - w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1); - ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2); - w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (ust. 2a). Należy mieć przy tym na uwadze, że pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" jest pojęciem użytym przez ustawodawcę wyłącznie w unormowaniach u.d.i.p. i w kontekście przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej. Tego rodzaju zabieg legislacyjny determinuje zawężającą w stosunku do prawa dostępu do informacji publicznej wykładnię ustawowego zwrotu "tajemnica przedsiębiorcy" oraz obliguje podmiot odmawiający udostępnienia informacji publicznej ze względu na "tajemnicę przedsiębiorcy" do szczegółowego przedstawienia motywów odmowy w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Nie wyklucza to jednak możliwości posiłkowania się przy ustalaniu rozumienia tego pojęcia zdefiniowanym ustawowo pojęciem "tajemnica przedsiębiorstwa", których zakresy znaczeniowe się pokrywają (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 324/15, CBOS). Powyższe oznacza, że w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie jest dopuszczalna taka wykładnia pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy", która prowadziłaby do wypaczenia zakładanego przez ustawodawcę celu wprowadzonego w tym przepisie, czyli ograniczenia zasady jawności. Zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 419) tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tym samym, określona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: są to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, wobec których podjęto niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Takie ujęcie informacji publicznej znajduje również uzasadnienie w wykładni Sądu Najwyższego dokonanej w wyroku z dnia 3 października 2000 r. sygn. akt I CKN 304/00. Przyjmuje się zdaniem SN, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Natomiast informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacja (wiadomość) "nieujawniona do wiadomości publicznej" to informacja nieznana ogółowi lub osobom, które ze względu na prowadzoną działalność są zainteresowane jej posiadaniem. Taka informacja staje się "tajemnicą przedsiębiorstwa", kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów i wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Bez takiej woli, choćby tylko dorozumianej, informacja może być nieznana, ale nie będzie tajemnicą. Informacja nieujawniona do wiadomości publicznej traci ochronę prawną, gdy inny przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną, a więc np. gdy pewna wiadomość jest przedstawiana w pismach fachowych lub gdy z towaru wystawionego na widok publiczny każdy fachowiec poznać może, jaką metodę produkcji zastosowano. Jednocześnie "tajemnica" nie traci zaś swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, którym przedsiębiorca powierza informację. Podjęcie niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji powinno prowadzić do sytuacji, w której chroniona informacja nie może dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów powszechnych i definicję legalną tajemnicy przedsiębiorstwa, określoną w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, za taką tajemnicę należy uznać np. dane obrazujące wielkość produkcji i sprzedaży, a także źródła zaopatrzenia i zbytu (postanowienie Sądu Antymonopolowego z dnia 15 maja 1996 r. - XVII Amz 1/96, Wokanda 1997/10/55). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, aby była skuteczna i legalna, musi wystąpić po spełnieniu dwóch przesłanek: formalnej - wola utajnienia danych informacji i materialnej, sprowadzającej się do posiadania przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy (por. wyroki NSA z dnia: 5 kwietnia 2013 roku o sygn. akt I OSK 192/13 i 5 lipca 2013 roku o sygn. akt I OSK 511/13, CBOS). Nie wystarczy samo przekonanie przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. W tym miejscu należy podkreślić, że roboty geologiczne winny być prowadzone w sposób zgodny z przepisami prawa, w szczególności ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2126, dalej w skrócie: "p.g.g."). Zgodnie z art. 108 ust. 2 p.g.g. plan ruchu zakładu górniczego określa: strukturę organizacyjną zakładu górniczego, w szczególności przez wskazanie stanowisk osób kierownictwa i dozoru ruchu, granice zakładu górniczego oraz szczegółowe przedsięwzięcia niezbędne w celu zapewnienia: a) wykonywania działalności objętej koncesją, b) bezpieczeństwa powszechnego, c) bezpieczeństwa pożarowego, d) bezpieczeństwa osób przebywających w zakładzie górniczym, w szczególności dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, e) racjonalnej gospodarki złożem, f) ochrony elementów środowiska, g) ochrony obiektów budowlanych, h) zapobiegania szkodom i ich naprawy. Przepis ten mieści się w Dziale VI p.g.g. pod tytułem "Zakład górniczy, jego ruch oraz ratownictwo górnicze". Natomiast Dział III p.g.g. "Koncesje" reguluje między innymi zasady udzielania koncesji. Nie ulega wątpliwości, że treść planu ruchu zakładu górniczego albo dodatku do planu ruchu determinowana jest ustaleniami zawartymi w koncesji i projekcie zagospodarowania złoża (art. 108 ust. 3 p.g.g.). Koniecznym jest zatem uwzględnienie warunków określonych w koncesji i odpowiednio w projekcie zagospodarowania złoża albo w planie zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla, a w przypadku: robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga koncesji - z uwzględnieniem warunków określonych w projekcie robót geologicznych; a w działalności określonej w art. 2 ust. 1 - z uwzględnieniem warunków lokalnych jej prowadzenia. Zmiany planu ruchu zakładu górniczego dokonuje się w formie dodatku do planu, w trybie przewidzianym dla zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego (art. 109 1 pkt 1 p.g.g.) z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie planów ruchu zakładów górniczych (Dz. U. 2017 r. poz. 2293), wydanego na podstawie art. 110 p.g.g. Dokumenty wymienione odrębnie dla każdego zakładu górniczego określają prawnie dopuszczalny zakres działalności przedsiębiorcy i wyznaczają granice legalności podejmowanych działań. Powyższe wskazuje, że ujawnienie kwestii w nich poruszonych mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy, bowiem mają one dla niego znaczną wartość gospodarczą, jak również ekonomiczną. Z tego powodu, plan ruchu zakładu górniczego jest specyficznym uszczegółowieniem koncesji, a jego zatwierdzanie odbywa się na innych zasadach niż udzielanie koncesji, bowiem w drodze decyzji wydanej przez właściwy organ nadzoru górniczego (art. 108 ust. 11 p.g.g.), po rozpoznaniu wniosku o jego zatwierdzenie, przedłożonego co najmniej na 30 dni przed dniem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania robót (art. 108 ust. 8 p.g.g.). Informacje zawarte w planie ruchu zakładu górniczego są tego rodzaju, że wpisują się w tajemnicę przedsiębiorstwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013r. sygn. akt II SA/Wa 343/13, CBOS). Dodatkowo przyjdzie zaznaczyć, że wyłącznie informacja zawarta w planie ruchu zakładu górniczego wydobywającego węglowodory ze złoża oraz w planie ruchu dla wykonywania robót geologicznych związanych z poszukiwaniem i rozpoznawaniem złoża węglowodorów, dotycząca składu płynu szczelinującego, nie stanowi: 1) tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. poz. 1503, z późn. zm.); 2) tajemnicy przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933); 3) informacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 108 ust. 11a p.g.g.). Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że organ odwoławczy samodzielnie rozważył treść przedmiotowego planu ruchu zakładu górniczego, którego domagał się skarżący i to w związku z dwoma pismami P. W. z dnia 6 lipca i 2 listopada 2017 r. Dodatkowo, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zawartych w nich stwierdzeń w powiązaniu z informacjami znajdującymi się w planie ruchu i poszerzył w tym zakresie ustalenia organu I instancji. Kontrolowana decyzja zawiera stosowne zapisy w odniesieniu do poufności treści planu ruchu i jego załączników, których ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację B. Zatem, organ odwoławczy wyczerpująco zbadał stan faktyczny i prawny sprawy, z tego powodu za niezasadne należy uznać zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego. Nadmienić przyjdzie, że skoro przedsiębiorstwo posiada koncesję na prowadzenie działalności regulowanej przepisami p.g.g., to ta okoliczność może skutkować wyłączeniem zasady jawności, bowiem nie można ingerować w zasadę swobody wykonywania tejże koncesji. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w wykładni Sądu Najwyższego dokonanej w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt V CSK 444/06, zgodnie z którym tajemnicą przedsiębiorcy "są nieujawnione wiadomości, informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.". Z powyższych względów, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.