IV SA/Gl 644/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. M.D. (dalej: "skarżący") został kolejny raz zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 13 grudnia 2016 r. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. uznał skarżącego za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. W dniu 12 lutego 2018 r. z urzędu wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej w skrócie: "ustawa"), postanowił orzec o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 22.05.2017 r., ponieważ tego dnia dokonał zameldowania na pobyt stały w Z. przy ul. ks. [...]. W złożonym odwołaniu skarżący domagał się uchylenia powyższej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, a także przeprowadzenia obiektywnego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu przywrócenia mu statusu osoby bezrobotnej i ciągłości świadczeń ubezpieczenia społecznego od dnia 22.05.2017 r. Organowi zarzucił naruszenie: prawa materialnego poprzez niewłaściwe odczytanie i zastosowanie normy art. 73 ust. 2a i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26.11.2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. nr 262, poz. 2607), poprzez błędne przyjęcie, że utrata czasowego zameldowania stanowi przesłankę do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, a także zasad ogólnych postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, zawartych w art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez nieustalenie w sprawie wszystkich okoliczności faktycznych. Wywiódł, że w dniu 22.05.2017 r. nie zmienił miejsca zameldowania, ponieważ przed tą datą w żadnej miejscowości nie był zameldowany na pobyt stały, ani też czasowy, gdyż jego zameldowanie czasowe w G. wygasło. W dniu 22.05.2017 r. dokonał zameldowania na pobyt stały w Z. przy ul. [...] i do chwili obecnej nie zmienił miejsca pobytu, którym było, jest i będzie miasto G., z którym od kilkudziesięciu lat łączą go szczególne więzi. Dopełnił obowiązku meldunkowego na skutek zawarcia umowy najmu mieszkania w Z. z Jednostką Gospodarki Nieruchomościami, ale to mieszkanie ze względu na liczne usterki i dysfunkcje dalej nie nadaje się do stałego zamieszkiwania, zwłaszcza w okresie jesienno-zimowym i wiosennym, o czym kilkakrotnie informował pracowników organu w czasie terminowych wizyt, jak i w czasie wszczętego postępowania administracyjnego. Ze względu na planowany długotrwały jego remont skarżący złożył w Dziale Pośrednictwa Pracy i Poradnictwa Zawodowego Powiatowego Urzędu Pracy w G. oświadczenie o zmianie adresu korespondencyjnego. W trakcie zgłoszenia "na termin" z własnej woli okazał zaświadczenie o zameldowaniu, ale aktualnie nie jest w stanie wskazać nazwiska doradcy zawodowego, z którym wówczas prowadził rozmowę ze względu na upływ czasu i fakt każdorazowych zmian w osobach doradców zawodowych przeprowadzających z nim rozmowy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r., orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 maja 2017 r. Analizując akta sprawy organ odwoławczy ustalił, że skarżący w dniu 13.12.2016 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. W dniu rejestracji podpisał "Oświadczenie rejestrowanego - ponowna rejestracja", w którym oświadczył, że wszystkie uprzednio przekazane i podane przez niego w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym i nie uległy zmianie. Jednocześnie potwierdził, iż został pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego i zobowiązał się do powiadomienia o wszelkich zmianach w danych przekazanych w trakcie rejestracji oraz zmianie w złożonych oświadczeniach w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia. W dniu rejestracji własnoręcznym podpisem potwierdził również odbiór "Informacji dla osoby bezrobotnej". W trakcie poprzedniej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G., tj. w dniu 23.11.2016 r. podpisał oświadczenie, które wskazuje, iż jego adres zamieszkania to: G. ul. [...], natomiast adres korespondencyjny to: Z. ul. [...]. Informując o podjęciu pracy od dnia 02.12.2016 r., w złożonym na tę okoliczność oświadczeniu z dnia 09.12.2016 r. potwierdził aktualność tych adresów. W dniu 05.05.2017 r. oświadczył, że w dniu 12.05.2017 r. zmieni się jego adres korespondencyjny ul. [...] w Z. na ul. [...] również w Z. W dniu 30.01.2018 r., na podstawie danych zawartych w rejestrze PESEL, Powiatowy Urząd Pracy w G. powziął informację, że skarżący posiada adres zameldowania na pobyt stały w Z. przy ul. [...]. Pismem z dnia 30.01.2018 r. organ wystąpił do Urzędu Miejskiego w Z. o udzielenie informacji, czy i w jakich okresach skarżący był zameldowany na terenie Z. (ze wskazaniem rodzaju oraz adresu meldunku). W odpowiedzi Urząd Miejski w Z. poinformował o następujących adresach stałego zameldowania od dnia 22.05.2017 r. Z. ul. [...], od dnia 13.12.1996 r. Z. ul. [...] (wymeldowanie: 27.08.2004 r.), od dnia 18.01.1995 r. Z. ul. [...](wymeldowanie: 13.12.1996 r.), od dnia 13.05.1980 r. G. ul. [...] (wymeldowanie: 18.01.1995 r.), jednocześnie wskazano, że brak jest bieżącego adresu zameldowania czasowego skarżącego. Pismem z dnia 12.02.2018 r. Powiatowy Urząd Pracy zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z powodu niepodlegania właściwości zakresu działania Urzędu Pracy w G. od dnia 22.05.2017 r. z uwagi na posiadanie zameldowania w innej miejscowości, oraz poinformował o treści art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. W dniu 23.02.2018 r. skarżący stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy i oświadczył, że od dnia 22.05.2017 r. pozostaje zameldowany w Z. przy ul. [...], oraz nie posiada obecnie żadnego meldunku tymczasowego w G. Czynności życiowe skarżącego koncentrują się jednak na terenie G. (od urodzenia), wszelkie sprawy życiowe (centrum spraw życiowo-bytowo-społecznych, kulturowych, interpersonalnych i politycznych) związane są również z G., a fakt zameldowania w Z. zgłosił podczas wizyty w Urzędzie w pierwszym terminie po zameldowaniu w Z. (w pokoju nr 7), jednak z powodu obsługiwania przez różnych doradców klienta, nie jest w stanie wskazać osoby, której to zgłaszał. W dniu 23.02.2018 r. skarżący został zapoznany z aktami sprawy i nie wniósł żadnych uwag. Odpowiadając na zarzuty organ odwoławczy stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał art. 73 ust. 2a ustawy jednak nie wskazał tego przepisu w podstawie prawnej decyzji. Co więcej, wydane rozstrzygnięcie nie odpowiada dyspozycji wynikającej z treści art. 73 ust. 2a ustawy, który stanowi, że w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zameldowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Stwierdzić bowiem należy, że gdyby decyzja organu I instancji została wydana w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 73 ust. 2a ustawy, wówczas zostałby pozbawiony statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy. Przepis ten stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w terminie, o którym mowa w art. 73 ust. 2a. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji odpowiada przepisom wskazanym w jej podstawie prawnej, tj. art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Tymczasem bezrobotny oznacza osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia określone w lit. a-m warunki. Z przytoczonej definicji "bezrobotnego" wynika wprost, że status bezrobotnego może posiadać wyłącznie osoba, która jest zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Miejsce pobytu jest natomiast istotne tylko wówczas, gdy bezrobotny nie posiada w ogóle zameldowania. Unormowania w tym zakresie zawiera także obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy z dnia 12.11.2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299) w § 2 ust. 1 pkt 1 stanowi, że w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny zgłasza się do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na miejsce zameldowania stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowana - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa. Nawiązując do treści wniesionego odwołania należy wyjaśnić, że skarżący nie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 22.05.2017 r. z powodu utraty czasowego zameldowania w G. Zaskarżona decyzja została wydana w związku z dokonaniem zameldowania na pobyt stały w Z. od dnia [...]r., przy jednoczesnym braku zameldowania na pobyt czasowy na terenie G. Odnosząc się do przedstawionej w odwołaniu interpretacji przepisów prawa należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.10.2017 r. o sygn. akt I OSK 107/17 (publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie: "CBOS") w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż miejsce zameldowania jest jasnym kryterium wpływającym zarówno na status bezrobotnego, jak i istotę działań, dla których powołane są urzędy pracy. Chodzi m.in. o wiedzę, ile osób na danym terenie jest zarejestrowanych jako osoby bezrobotne i poszukujące pracy, ile osób i jak długo pobiera świadczenia, jaką pomoc należy im zapewnić. Kryterium to pozwala na właściwe zaplanowanie zadań i środków oraz kontrolę działań podejmowanych przez zarejestrowanych, zapewnienie odpowiedniej ilości środków finansowych i innych instrumentów prawnych; służy zapobieganiu nadużyciom w korzystaniu ze środków publicznych na koszt podatników (wyrok NSA z: 23.08.2006 r. sygn. akt I OSK 248/06; 18.06.2013 r. sygn. akt I OSK 2257/12; 02.06.2016 r. sygn. akt I OSK 1191/15, CBOS). W przytoczonym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że skoro zameldowanie stałe lub czasowe jest elementem ustawowej definicji bezrobotnego, to należy element ten traktować jako istotny z materialnoprawnego punktu widzenia i jedynie gdy bezrobotny nie ma miejsca zameldowania, istotne jest miejsce jego zamieszkania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako sztuczne i nie mające oparcia prawnego jest rozróżnianie wymogu zameldowania na pobyt stały lub czasowy we właściwym urzędzie pracy jako działania, od którego zależy przyznanie tego statusu po raz pierwszy, a następnie (w razie zmiany tej okoliczności) li tylko jako czynności technicznej, nieistotnej dla tego statusu. Co prawda samo zameldowanie ma charakter czynności ewidencyjnej, lecz uzyskuje ono aspekt materialnej istotności, skoro jest elementem definicji bezrobotnego. Spojrzenie na ten akt jedynie poprzez pryzmat ewentualnego skutku w postaci uzyskania tego statusu nie może znaleźć aprobaty, gdyż jest czynnikiem wpływającym nań przez cały czas trwania tego statusu. Konkludując, w wyroku z dnia 20.10.2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niepodobna nadal utrzymywać na liście danego urzędu osoby, która nie jest na terenie jego działania zameldowana, a jest zameldowana w innej miejscowości. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 05.02.2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 566/07 (CBOS) także wskazano, że ustanowione w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy przesłanki, od spełnienia których zależy uznanie za osobę bezrobotną mają charakter materialnoprawny i dotyczy to także wymienionej w tym przepisie przesłanki zameldowania stałego lub czasowego. Brak jest podstaw do uznania, by wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie prawa były przesłankami materialnoprawnymi poza przesłanką zameldowania, a przesłanka zameldowania miała charakter techniczno-ewidencyjny. Pogląd ten został podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23.06.2009 r. sygn. akt I OSK 1195/08 (CBOS). Skarżący został prawidłowo poinformowany o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym m.in. o obowiązku wynikającym z art. 74 ustawy, tj. zawiadomienia w ciągu 7 dni urzędu pracy o zaistnieniu okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego. Potwierdza to dokument będący w aktach sprawy, którego odbiór odwołujący potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu rejestracji, oświadczając jednocześnie, iż został pouczony o warunkach zachowania statusu osoby bezrobotnej, a mianowicie "Informacja dla osoby bezrobotnej". W tym miejscu należy podkreślić, że w tej informacji tej wskazano, iż starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Na wstępie informacji przytoczono także definicję bezrobotnego określoną w ww. przepisie, w której wprost wskazano, że bezrobotny oznacza osobę zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. W dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy skarżący potwierdził, iż został pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego oraz zobowiązał się do powiadomienia Urzędu o wszelkich zmianach w danych przekazanych w trakcie rejestracji oraz zmianie w złożonych oświadczeniach w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia. Obowiązki organu w zakresie informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, nie powodują zwolnienia osoby należycie dbającej o własne interesy, posiadającej status bezrobotnego, z obowiązku dołożenia należytej staranności w zakresie zapoznania się z obowiązującymi przepisami prawa, regulującymi przesłanki posiadania tego statusu, a także wynikające z niego uprawnienia i obowiązki. W dniu 05.05.2017 r. skarżący powiadomił o zmianie adresu korespondencyjnego od dnia 12.05.2017 r., wskazując adres: Z. ul. [...] jako nowy adres do korespondencji. Nie zawiadomił jednak, że pod wskazanym adresem, od dnia 22.05.2017 r. posiada zameldowanie na pobyt stały. W "Zapisku urzędowym" z dnia 19.03.2018 r. dwóch pracowników Powiatowego Urzędu Pracy potwierdziło, że: w dniu 05.05.2017 r. na terminie wizyty w pokoju 007 w Dziale ds. Pośrednictwa Pracy i Poradnictwa Zawodowego skarżący złożył oświadczenie o zmianie adresu korespondencyjnego, w kolejnym wyznaczonym terminie, tj. 02.08.2017 r. otrzymał informacje o ofercie pracy na stanowisko kierownika ds. produkcji w A sp. z o.o. oraz wyznaczono mu termin zgłoszenia na 02.10.2017 r., wówczas nie zgłaszał zmian dotyczących zameldowania i nie przedstawił zaświadczenia o zameldowaniu na terenie Z. Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli zachodzą jakiekolwiek przesłanki o zmianie adresu zameldowania poza obszar właściwości Powiatowego Urzędu Pracy w G. podjęte zostają działania mające na celu wyjaśnienie sprawy, w przypadku uzyskania informacji o zmianie adresu na Z., przy braku zameldowania w G., pozbawiono by skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem dokonania zameldowania w innym mieście. W związku z argumentami skarżącego należy wyjaśnić, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Jednak skarżący nie wskazuje jakich czynności nie mógł dokonać, bądź jakiego dowodu przedstawić, w toku postępowania przed organem I instancji. Co więcej, prawidłowo został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 22.05.2017 r. z powodu posiadania zameldowania stałego w innej miejscowości, jak również czynnie w tym postępowaniu uczestniczył. W dniu 23.02.2018 r. stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy i potwierdził uzyskane przez organ I instancji informacje dotyczące posiadania zameldowania stałego od dnia 22.05.2017 r. na terenie Z. Zapoznał się wówczas z aktami sprawy i oświadczył, że nic do sprawy nie wnosi. W "Zapisku urzędowym" z dnia 19.03.2018 r. doradca zawodowy potwierdził, że w dniu 23.02.2018 r. skarżący został zapoznany z aktami znajdującymi się w Dziale ds. Pośrednictwa Pracy i Poradnictwa Zawodowego, zatem miał możliwość zapoznania się z wszystkimi dokumentami znajdującymi się w tym Dziale. Doradca zawodowy wskazał również, że nie wnosił żadnych zastrzeżeń co do sposobu przedstawienia mu zgromadzonej dokumentacji. W związku z powyższym, bezpodstawny jest podnoszony zarzut naruszenia art. 81 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego niezasadne są także zarzuty naruszenia przez organ I instancji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych materiał dowodowy jest kompletny wówczas, gdy dotyczy wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie i pozwala na ich ustalenie. W rozpoznawanej sprawie znaczenie ma natomiast fakt, iż w dniu 22.05.2017 r. skarżący zameldował się na pobyt stały na terenie Z. Okoliczność ta jest bezsporna i udowodniona, co w konsekwencji oznacza, że od dnia 22.05.2017r. właściwym dla skarżącego Urzędem Pracy jest Urząd, na terenie którego posiada zameldowanie, tj. Powiatowy Urząd Pracy w Z. Jednocześnie należy wskazać, że z powodu posiadania zameldowania na terenie Z. nie ma żadnego znaczenia prawnego podnoszona w odwołaniu okoliczność, iż przebywa na terenie G. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i prawnych, od dnia 22.05.2017 r. nie spełnia ustawowych przesłanek do posiadania statusu bezrobotnego, zarejestrowanego w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. Skarżący, we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze, podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu zaznaczając, że organ II instancji naruszył przepisy prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie normy prawnej art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dodatkowo, organy obu instancji naruszają zasady ogólne postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. Z tego powodu domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego, zastosowany w zaskarżonej decyzji argument "...że z powodu posiadania zameldowania na terenie Z. nie ma żadnego znaczenia prawnego podnoszona przez odwołującego okoliczność, iż przebywa na terenie G.", w praktyce prowadzić może do argumentacji ad absurdum ukazując jednocześnie, iż konsekwentne przyjęcie tegoż poglądu (a na nim opiera się osąd ostateczny wyrażony w zaskarżonej decyzji) zmusza skarżącego do przyjęcia innych, dotkliwych dla niego, krzywdzących konsekwencji praktycznych i etycznych. Skarżącego wyrejestrowano bowiem z datą wsteczną 22.05.2017 r., tzn. z datą znacznie odległą od dnia wydania decyzji. W aktualnych realiach społeczno- gospodarczych pobyt stały bardzo często niewiele ma wspólnego z instytucją tzw. meldunku stałego. Na kwestię niesprawiedliwych z punktu widzenia społecznego konsekwencji dla skarżącego, zwłaszcza niezawinionych konsekwencji finansowych (w razie nie uchylenia decyzja organu odwoławczego skutkować będzie koniecznością dokonania przez skarżącego zwrotu do NFZ wartości pieniężnej tytułem licznych usług medycznych świadczonych od daty wyrejestrowania, tj. dnia 22.05.2017 r. W kontekście powyższego zarzutu i w zgodzie ze stanowiskiem prezentowanym w literaturze zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy pominęły potrzebę i zasadność uwzględnienia dopuszczalności odstępstwa od literalnego sensu przepisu prawa wyznaczonego jego literalnym brzmieniem choć takie odstępstwo, w wyjątkowych okolicznościach uzasadniają istotne i doniosłe racje społeczne, ekonomiczne i moralne, które w sprawie zachodzą (vide: na przykład - uchwała Sądu Najwyższego z marca 2007 r., III CZP 94/06, OSNC 2007, nr.7-8, poz 95, a także Uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 21 września 2005 r., I KZP 29/05). W stanie istniejących w orzecznictwie sądowo-administracyjnym kontrowersji i niestabilności orzeczniczej co do stanu prawnego dotyczącego czynności rejestracji bezrobotnego w kontekście nabywania i pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Oba organy nie dokonały w istniejących okolicznościach faktycznych dalszej wykładni za pomocą odwołania się do dyrektyw systemowych i celowościowych, a co za tym idzie, za ich pomocą nie dokonały dalszych czynności interpretacyjnych co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego ustalony "stan faktyczny" przedstawiony w uzasadnieniach decyzji organu odwoławczego, decyzji poprzedzającej i w "aktach sprawy", w tym wskazanie na domniemane nie spełnienie obowiązków wynikających z przepisów prawa, budzić musi nie tylko istotne wątpliwości co do tego, czy były w istocie podstawy prawne do zastosowania względem niego dotkliwej sankcji w postaci wstecznego pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Na poparcie swego stanowiska skarżący podkreślił, iż składając w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. wniosek o zarejestrowanie, skarżący nie posiadał stałego, ani też czasowego zameldowania i w związku z tym, dla rejestracji, właściwym miejscowo urzędem pracy był PUP w G., co znalazło wyraz w decyzji przyznającej skarżącemu status osoby bezrobotnej. Nieuprawniony, ale i całkowicie niezrozumiały jest zarzut nie dopełnienia przez skarżącego obowiązku osoby posiadającej status bezrobotnego, który wynika z treści przepisu art. 73 ust. 2a ustawy, o treści: "W przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy, bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia miejsca zameldowania.". W świetle stanowionych przez ten przepis wymagań, skarżący uważa, iż dokonując w dniu 22.05.2017 r. zameldowania w Z. nie zmienił miejsca zamieszkania, ani też zameldowania, ponieważ wcześniej nie był zameldowany, zaś miejsce zamieszkania w G. stanowiło i stanowi centrum jego aktywności życiowej. Dlatego nie mógł być, po myśli art. 73 ust. 2a ustawy, obowiązany do stawiania się w jakimkolwiek urzędzie innym, jak PUP w G. Zdaniem skarżącego, nieuprawnione jest też uznanie, iż w odniesieniu do jego osoby uzasadnionym jest zastosowanie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, który to przepis wiąże skutek w postaci zaistnienia stanu prawnego ze zdarzeniem przesądzającym o tym, iż osoba bezrobotna nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, a co skutkuje tym, iż osoba bezrobotna, z chwilą zaistnienia tego stanu prawnego, traci status osoby bezrobotnej. W przekonaniu skarżącego, warunkiem uprawniającym organ do zastosowania tak dotkliwej sankcji, jak pozbawienie statusu bezrobotnego winno być wcześniejsze pouczenie (którego nie dokonano) o przesłankach warunkujących utratę statusu, na gruncie okoliczności przewidzianych w ustawie. Wbrew zatem stwierdzeniu organu II instancji, iż w powstałych nowych okolicznościach (zawarcie z gminą Z. umowy najmu mieszkania z obowiązkiem meldunkowym w tym mieście), skarżący nie został pouczony o warunkach zachowania statusu osoby bezrobotnej. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na okoliczność udzielenia skarżącemu jakiegokolwiek pouczenia o warunku zachowania tego statusu, w związku z kwestią objętą zakresem relacji zamieszkanie - zameldowanie - właściwość miejscowa urzędów pracy. W przekonaniu skarżącego, PUP w G., w reprezentacji pracownika Działu Pośrednictwa Pracy, powziąwszy w dniu 05.05.2017 r. wiadomość o zmianie adresu korespondencyjnego i zawarciu przez skarżącego umowy o najem mieszkania zlokalizowanego poza obszarem właściwości miejscowej PUP w G., winien był skarżącego bezwzględnie pouczyć (dookreślić - czego nie uczynił), co do konieczności działań, które organ podejmie na gruncie interpretacji obowiązujących przepisów, w razie dokonania przez skarżącego zameldowania w innym mieście. W związku z powyższym należy dodać, iż niedorzecznym jest zawarcie, w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, powołania się na potwierdzenie "zapisek urzędowy", którego to dokumentu skarżącemu nie udostępniono. Bezspornym jednakże jest to, iż skarżący miejsca zameldowania nie zmienił, a mówiąc wprost - nic się nie zmieniło w zakresie, tak zameldowania, jak i jego zamieszkania. W przekonaniu skarżącego bierność pracowników PUP w G. w wykonaniu obowiązku informowania skarżącego we właściwym czasie, formie i zakresie o okolicznościach mogących mieć istotny wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, zwłaszcza, w tym, wypadku, obowiązków przyszłych, które mogły powstać stanowi rażące naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania. Wadliwe zaś rozpoznanie sprawy i dalsze wnioskowanie, dokonane przez organ odwoławczy, w zakresie wykazanym powyżej, a także nie uwzględnienie konieczności kierowania się słusznym interesem skarżącego stanowi naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, zauważyć przyjdzie, iż na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...]r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 maja 2017 r. Podstawę materialno-prawną przywołanej powyżej zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust. 4a, art. 73 ust. 2a w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (aktualnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1265, dalej jak dotychczas w skrócie: "ustawa"). Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy określenie bezrobotny oznacza między innymi osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej, która jest zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Odnośnie rejestracji bezrobotnych § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299) stanowi, że bezrobotny zgłasza się w celu dokonania rejestracji do Powiatowego Urzędu Pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowany - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa. W myśl art. 73 ust. 2a ustawy w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy, bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od zmiany miejsca zameldowania. Art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy stanowi zaś, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w 14 dniowym terminie, przy czym pozbawienie statusu następuje po upływie w/w terminu. Skarżący od dnia 13 grudnia 2016 r. był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku kolejny już zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. W dniu 12 lutego 2018 r. z urzędu wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej, co nastąpiło z dniem 22.05.2017 r., na podstawie decyzji organu I instancji z dnia [...]r., ponieważ tego dnia skarżący dokonał zameldowania na pobyt stały w Z. przy ul. [...]. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy i przedstawiony stan faktyczny należy uznać, że z dniem zameldowania się na pobyt stały w Z., czyli od dnia 22 maja 2017 r. skarżący nie spełniał przesłanki określonej w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy definiującej osobę bezrobotną. Nie był bowiem zarejestrowany we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy. Pozostawał w rejestracji Powiatowego Urzędu Pracy w G. zamiast w Z. Tym samym, zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy organ I instancji był zobowiązany z wyżej wymienią datą pozbawić skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Drugą przesłanką zobowiązującą do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej jest fakt, iż nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania i nie powiadomił o zmianie miejsca zamieszkania urząd pracy, w którym był zarejestrowany w terminie 14 dniu od dnia zmiany miejsca zameldowania. W powyższych okolicznościach, w których spełnione zostały dwie wymagane wyżej przesłanki zobowiązujące do wykreślenia skarżącego z rejestru osób bezrobotnych i pozbawienia tego statusu nie można uznać za trafny zarzut skargi naruszenia prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 1 i 4a, art. 73 ust. 2a, a także art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W tym miejscu należy zauważyć, że art. 33 ust. 4 pkt 1 i 4a ustawy posiada charakter bezwzględnie obowiązujący i organy mają obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki w nich występujące (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1479/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej "CBOS"). Nie można również zgodzić się z zarzutami skargi, że organy obu instancji naruszyły ogólne zasady postępowania określone w art. 6-10 k.p.a. Po pierwsze brak jest dowodów na to, iż pracownicy Powiatowego Urzędu Pracy w G. podawali mu błędne informacje, czy pouczenia o przysługujących mu prawach, jak również ciążących na nim obowiązkach. . Po drugie skarżący w tym względzie, to znaczy odnośnie postępowania w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, został prawidłowo pouczony. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kilka kart rejestracyjnych bezrobotnego podpisanych przez skarżącego, w tym karta z dnia 13 grudnia 2016 r. (k. 120 i 121 akt). W karcie tej w części określonej literą "C" o tytule "Oświadczenie bezrobotnego" znajduje się pkt 22 o treści: "Zobowiązuję się do zawiadomienia powiatowy urząd pracy osobiście o wszelkich zmianach w danych przekazanych w trakcie rejestracji oraz w złożonych oświadczeniach w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia". Dodatkowo, w podpisanej przez skarżącego w dniu 14 grudnia 2016 r. informacji dla osoby bezrobotnej znajduje się pouczenie o obowiązkach osoby bezrobotnej oraz wymienione są przesłanki warunkujące pozbawienie jej tego statusu (k. 122-124). Równocześnie w k. 125 akt jest podpisane przez skarżącego oświadczenie z dnia 13 grudnia 2016 r., iż o wszystkich zmianach, w tym również adresu zamieszkania i adresu do korespondencji skarżący poinformuje organ, w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia. Został zatem skarżący poinformowany w należyty sposób o konsekwencjach okoliczności mających istotne znaczenie w niniejszym postępowaniu. Nietrafny jest również zarzut odnośnie wstecznej daty pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Tę kwestię reguluje art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, który stanowi, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje wówczas, gdy nie spełnia ona warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, czyli rejestracji we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Zauważyć przyjdzie, że skarżącemu mógł przysługiwać również 14 - dniowy termin, określony w art. 73 ust. 2a ustawy, do wypełnienia obowiązku informacji urzędu pracy, w którym był dotychczas zarejestrowany oraz stawienia się w urzędzie właściwym dla nowego miejsca zamieszkania, z którego również nie skorzystał. Skoro, skarżący z dniem 22.05.2017 r. zameldował się na pobyt stały w Z. przy ul. [...], to wspomniany 14 - dniowy termin mijał w dniu 5 czerwca 2017 r. (poniedziałek). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem wymóg wzięcia pod uwagę słusznego interesu obywateli mógł obejmować wyłącznie interes godny ochrony (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2016, s. 71). Skoro ustawodawca zakłada, że miejsce pobytu bezrobotnego jest miejscem jego zameldowania, a zameldowanie czyni elementem definicji bezrobotnego, to niedopełnienie tego obowiązku przez skarżącego, czyli powiadomienia właściwego urzędu pracy o zmianie miejsca zameldowania, mimo prawidłowego pouczenia, nie może skutkować zakwestionowaniem sankcji przewidzianej przez ustawodawcę w takiej sytuacji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.