IV SA/Gl 759/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. sprawy ze skarg A Sp. z o.o. w K., B Sp. z o.o. w K., C Sp. z o.o. w K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargi. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. stwierdził u D.W. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienioną w pozycji 20/1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), powoływanego dalej w skrócie jako: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że strona będąc zatrudniona: w latach 1976-2000 w [...] Zakładach D Sp. z o.o. w K. jako operator urządzeń mechaniczno-konfekcjonujących, zestawiacz mieszanek, roztworów, wytłaczarkarz, operator urządzeń mechaniczno-konfekcyjnych, drukarz; w latach 2003-2005 i 2008-2009 w B Sp. z o.o. w K. jako lutowacz; w latach 2006-2008 w A Sp. z o.o. w K. jako lutowacz; w latach 2009-2011 w C Sp. z o.o. w .K. jako lutowacz, wykonywała czynności zawodowe charakteryzujące się powtarzalnością, rytmicznością i przeciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych. Lekarze orzecznicy w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...]r.) uznali, że istnieją podstawy do rozpoznania u strony, z przeważającym prawdopodobieństwem, zawodowej etiologii wyżej wymienionej choroby zawodowej (umiarkowane nasilenie po stronie lewej i znaczne po prawej). Orzeczenie powyższe zostało sporządzone w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną i ortopedyczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz aktualny wynik badania neurograficznego z dnia 13 czerwca 2011 r., z uwzględnieniem opisów sposobu wykonywania pracy, przekazanych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., z których wynika, że narażenie zawodowe strony stwarzało możliwość powstania zespołu cieśni nadgarstka, a także po przeprowadzeniu stosownej diagnostyki różnicowej. Od powyższej decyzji, odwołanie do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. wnieśli wszyscy trzej pracodawcy, u których zatrudniona była D.W., t.j. A Sp. z o.o., B Sp. z o.o. i C Sp. z o.o. z siedziba w K. uważając, że sposób wykonywania u nich pracy nie spowodował wystąpienia u D.W. zespołu cieśni nadgarstka. W uzasadnieniu odwołania domagali się dokładnego przebadania pracownicy – D.W., która wcześniej nie skarżyła się na żadne dolegliwości, prawidłowo wykonywała swoje obowiązki w pracy i nic nie wskazywało na występowanie u niej jakiegokolwiek schorzenia oraz posiadała dopuszczenie do pracy wydane przez uprawnionego lekarza, który wystawiając zaświadczenie o zdolności do pracy nie dostrzegł żadnych przeciwwskazań do wykonywania przez nią pracy na stanowisku lutowacza. Odnosząc się do sposobu wykonywania pracy przez D.W. zaznaczyli, iż nie ma ona charakteru pracy przy taśmie, tzn. nie zachodzi automatyczna powtarzalność i rytmiczność wykonywanych czynności, dlatego pracownik ma możliwość zmiany pozycji rąk. W tej sytuacji postulowali o wyczerpanie w stopniu dostatecznym wszystkich możliwości leczenia D.W. (zabiegi fizykalne, zabieg chirurgiczny, przeprowadzenia konsultacji specjalistycznych poradni i dodatkowych badań), celem umożliwienia jej powrotu do pracy. Decyzją [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., utrzymano w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji. Za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej organ odwoławczy przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. art. 2351 Kodeksu pracy która stanowi, iż za chorobą zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W sprawie podzielono ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji w zakresie miejsc, stanowisk i okresów pracy D.W. w narażeniu zawodowym u wymienionych już wcześniej pracodawców oraz okoliczność, że jako lutowacz wykonywała czynności zawodowe charakteryzujące się powtarzalnością i rytmicznością, obciążającą kończyny górne w stawach nadgarstkowych. D.W. była badana na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu u niej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w pozycji 20/1 wykazu chorób zawodowych. Rozpoznania obustronnego zespołu cieśni nadgarstka dokonano w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną i ortopedyczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz aktualny wynik badania neurograficznego z dnia 13 czerwca 2011 r. Lekarze orzecznicy WOMP w S. - biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy przekazany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., z którego wynika, że narażenie zawodowe D.W. stwarzało możliwość powstania zespołu cieśni nadgarstka, a także uwzględniając przeprowadzoną diagnostykę różnicową - uznali, że istnieją podstawy do rozpoznania u niej, z przeważającym prawdopodobieństwem choroby zawodowej wym. w pozycji 20/1 wykazu chorób zawodowych. Następnie w toku postępowania odwoławczego D.W. była badana w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. , gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r., nr [...], również rozpoznali chorobę zawodową - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, gdyż na podstawie przeprowadzonego aktualnie badania EMG, analizy dostępnej dokumentacji medycznej, danych odnośnie sposobu wykonywania czynności zawodowych oraz stopnia obciążenia kończyn górnych w trakcie pracy zawodowej, konsultacji neurologicznej i ortopedycznej, zwłaszcza aktualnie wykonanego badania neurograficznego, wykazującego utrzymujące się zwolnienie szybkości przewodzenia włókien czuciowych nerwów pośrodkowych i wydłużenie latencji końcowej z nerwów pośrodkowych, znaleziono podstawy do rozpoznania obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstków i uznania zawodowej etiologii tego schorzenia. W wypisie ze Szpitala Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 11 kwietnia 2012 r. zaznaczono, iż w grudniu 2011 r. wykonany został zabieg odbarczenia prawego nerwu pośrodkowego, po którym pacjentka nie odczuła poprawy odnośnie zgłaszanych dolegliwości. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1982 r. o sygn. akt II SA 372/82, opubl. w ONSA 1982/1/33). W toku postępowania odwoławczego, w trybie art. 10 K.p.a. zajęli stanowisko pracodawcy D.W., t.j. zakłady pracy takie jak: B Sp. z o.o., C Sp. z o.o., A Sp. z o.o. z siedzibą w K. (pismo z dnia 4 czerwca 2012 r.). W udzielonej organowi odpowiedzi, z dnia 28 czerwca 2012 r., podtrzymały one zarzuty zawarte w odwołaniach, uważając że praca wykonywana u nich przez D.W. nie spowodowała wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego, ale jest wynikiem lekceważenia przez nią swojego stanu zdrowia, poprzez ukrycie przed lekarzem wystawiającym zaświadczenie o zdolności do pracy swoich dolegliwości, a z tego powodu pracodawca nie może ponosić konsekwencji nieprawidłowego jej zachowania. Dodatkowo, zakłady pracy zasugerowały brak wykluczenia w sprawie, iż to inne pozazawodowe czynności spowodowały wystąpienie choroby u D.W. Ustosunkowując się do wniesionej odpowiedzi, organ odwoławczy uznał, iż w pełni został zachowany tryb i zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej, uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, złożonej przez trzech pracodawców D.W., tj. Spółek z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o nazwach - A, B i C, domagano się uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz zarzucono naruszenie: przepisów postępowania administracyjnego zwłaszcza art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 2351 Kodeksu pracy poprzez nie wykazanie związku środowiska pracy D.W. z powstaniem choroby i nie udokumentowanie, że powstanie choroby nastąpiło w okresie zatrudnienia u skarżących zakładów pracy; oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez błędne przyjęcie, iż D.W. będąc zatrudniona na stanowisku lutowacza wykonywała czynności charakteryzujące się powtarzalnością, rytmicznością i przeciążeniem kończyn górnych w stawach nadgarstkowych, a więc nie rozpoznanie związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy u skarżących Spółek. W zakresie przytoczonych zarzutów powołano się na stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz brak zgłoszenia przez D.W. lekarzowi medycyny pracy, w czasie badań okresowych, dolegliwości utrudniających lub uniemożliwiających jej pracę na stanowisku lutowacza. Akcentowano również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mówi się o przebytym a nie istniejącym obecnie zespole cieśni nadgarstkowej, sformułowanie to budzi wątpliwości, czy nadal zespół ten występuje. W odpowiedzi na skargę, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do powyższych wskazań i postanowień zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do przywołanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz stwierdzenie - przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W tym miejscu wyjaśnić przyjdzie, że "wysokie prawdopodobieństwo", o którym mowa w przywołanej definicji nie odnosi się do zakładu pracy, jako pracodawcy. Odnosi się natomiast do zakładu pracy, jako środowiska, w którym znajdują się czynniki zagrażające zdrowiu pracownika. Spełnienie się tej przesłanki jest równoznaczne z brakiem możliwości wykluczenia dominującego wpływu czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy na nabawienie się choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Przesłankę "wysokiego prawdopodobieństwa" negować może wyłącznie porównanie oddziaływania czynników zawodowych i pozazawodowych prowadzące do stwierdzenia, iż chorobę spowodowały przyczyny niezwiązane z zatrudnieniem, występujące poza środowiskiem pracy. Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie, iż dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy, a nie udowadnianie, że praca u konkretnego pracodawcy, w konkretnym okresie czasu, spowodowała chorobę zawodową. Rolą organów inspekcji sanitarnej jest rozpoznanie lub odmowa stwierdzenia choroby zawodowej i badanie środowiska pracy, gdyż choroby zawodowe nie powstają poza środowiskiem pracy, oraz wskazanie zakładu, w którym występowały czynniki mogące spowodować takiego rodzaju skutki zdrowotne u konkretnego pracownika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2001r. o sygn. akt I SA 1780/00, pub. Lex nr 77662). Zatem rozpoznanie choroby odpowiadającej właściwej pozycji wykazu chorób zawodowych i występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy jest wystarczające dla odwołania się do przesłanki wysokiego prawdopodobieństwa, o której mowa w art. 2351 Kodeksie pracy. Jakiekolwiek ustalenia co do tego, czy choroba mogła istnieć przed rozpoczęciem pracy, czy też była "ukrywana" przez D.W. przed skarżącymi Spółkami nie zmieniłoby ich sytuacji faktycznej i prawnej, jako pracodawców. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącymi Spółkami, że ustalenie daty pojawienia się pierwszych objawów chorobowych ma w tej konkretnej sprawie znaczenie, na co wskazuje treść odwołania, jak również skargi, bowiem choroba zawodowa powstała u D.W. podczas pracy w skarżących Spółkach. Wskazuje na to treść obu orzeczeń lekarskich, które są jednobrzmiące i spójne oraz akcentują pojawienie się pierwszych objawów już w roku 2007 (ręka prawa) i 2009 (obustronnie). Zważyć przyjdzie nadto, że skarżące Spółki nie kwestionowały faktu, iż doszło do pojawienia się pełnego obrazu klinicznego choroby zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych. Sugerowały jedynie, w treści skargi, iż również inne czynniki mogły przyczynić się do powstania u D.W. choroby. Nie wskazywały przy tym żadnych konkretnych faktów, świadczących o istnieniu takiego prawdopodobieństwa, ani żadnych dowodów mogących fakty takie potwierdzać. Zauważone w treści skargi nieprecyzyjne sformułowanie "znaleziono podstawy do uznania zawodowej etiologii przebytego zespołu cieśni w obrębie nadgarstków", zwarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie daje podstaw do zmiany tego rozstrzygnięcia oraz jego kwestionowania w oparciu o zgromadzone w sprawie jednoznaczne dowody, zwłaszcza treść uzasadnienia orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r., nr [...], Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści rozpoznali chorobę zawodową - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, na podstawie przeprowadzonego badania EMG, analizy dostępnej dokumentacji medycznej, danych odnośnie sposobu wykonywania czynności zawodowych oraz stopnia obciążenia kończyn górnych w trakcie pracy zawodowej, konsultacji neurologicznej i ortopedycznej oraz aktualnie wykonanego badania neurograficznego, wykazującego utrzymujące się zwolnienie szybkości przewodzenia włókien czuciowych nerwów pośrodkowych i wydłużenie latencji końcowej z nerwów pośrodkowych. Zdaniem orzeczników daje to podstawę do rozpoznania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod tą postacią w obrębie nadgarstka obustronnie. Nadmienić przyjdzie, iż organ odwoławczy cytując wprost powyższe uzasadnienie orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r. w części historycznej swoich rozważań dodał jedno słowo "przebytego", które jednak nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, w świetle jednobrzmiących orzeczeń obu jednostek orzeczniczych zajmujących stanowisko w sprawie. Bezsprzecznie dla stwierdzenia choroby zawodowej istotne jest ustalenie, czy zdiagnozowane u pracownika schorzenie, występujące jednocześnie w wykazie chorób zawodowych, zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Po myśli § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy. przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2981 Kodeksu pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. Akta administracyjne pozwalają na stwierdzenie, że procedura ta została w pełni zachowana przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Na karcie 1-3 akt administracyjnych znajduje się zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, sporządzone przez pełnomocnika skarżących trzech Spółek oraz skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę, w którym zamieszczono adnotację o narażeniu określonym, jako czynności wykonywane na stanowisku lutowacza w okresie od 1 września 2003 r. do 19 marca 2011 r. oraz załączono sporządzoną przez organ sanitarny kartę narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Dodatkowo, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. wystąpiła o wystawienie oceny narażenia zawodowego i nadesłanie dokładnego opisu sposobu wykonywania pracy z określeniem zakresu, liczby i czasu trwania powtarzalnych ruchów lub czynności obciążających określone części narządu ruchu, ze szczególnym uwzględnieniem ruchów monotypowych, zginająco-prostującycyh w obu stawach nadgarstkowych, celem sporządzenia orzeczenia lekarskiego (karta - 15 akt administracyjnych). Na dziewięciu kartach akt administracyjnych (bez numeru) przedstawiono, na podstawie danych podanych przez zakład pracy oraz na podstawie wywiadu przeprowadzonego z D.W., rodzaj i zakres czynności, które wykonywała oraz ocenę narażenia zawodowego w oparciu o przedstawione dane. W tej sytuacji nie znajduje uzasadnienia żądanie szukania innych pozazawodowych podstaw do wystąpienia u D.W. choroby zawodowej. W tym stanie rzeczy zarzut braku wszechstronnego i przekonywującego wyjaśnienia przyczyn, dla których uznano pracę wykonywaną przez D.W. w skarżących Spółkach jako pracę w narażeniu zawodowym nie jest usprawiedliwiony. Wobec powyższego stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą dotyczącą rozpoznawania oraz stwierdzania chorób zawodowych, bowiem w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej, nie chodzi o stwierdzenie, że konkretna choroba wystąpiła u pracownika, lecz o stwierdzenie, że powstała ona w związku z wykonywaną pracą. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Należy jednocześnie podkreślić, że organ inspekcji sanitarnej, wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany danym orzeczeniem lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (np. por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 800/11 i powołane w nim orzecznictwo, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez jednostki medyczne, mają bowiem wartość dowodową opinii biegłego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 9/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Istotą związania, o którym mowa wyżej jest to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń. Zaprezentowany wyżej pogląd jest zgodny z utrwalonym stanowiskiem judykatury (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ.: Lex 315089, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 559/06, publ.: Lex 221953 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06, publ.: Lex 508491). W niniejszym postępowaniu lekarze uznali, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania prawidłowego orzeczenia i dysponowali dokładnymi oraz aktualnymi wynikami badań. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy, jak również nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak też prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zawarte w skardze zarzuty nie doprowadziły do podważenia jej legalności, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.