IV SAB/Gl 105/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny; 4) umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 5) zasądza od Wójta Gminy O. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M.P. (dalej "strona" lub "skarżący") w dniu 11 maja 2016 r. drogą elektroniczną zwrócił się do Wójta Gminy O. (dalej "organ") o udzielenie informacji publicznej o następującej treści: " Na podstawie art. 61 Konstytucji RP proszę o udostępnienie: 1 Kopii dokumentów związanych z udzieloną przez WFOŚiGW dotacją na termomodernizację strażnicy w N. Odpowiedź w postaci skanu dokumentów proszę przesłać na adres @poczty, z którego wysłano wniosek. M.P.". Strona nie otrzymała żądnej odpowiedzi na ten wniosek i pismem z dnia 2 czerwca 2016 r. (błędnie oznaczonym jako pismo z dnia 2 maja 2016 r.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W skardze wniosła o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "ustawą p.p.s.a") w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a, 3) uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając te żądania strona skarżąca opisała przebieg postępowania, i podkreśliła, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił informacji, o której udzielenie wnioskowano, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), zwanej dalej też "ustawą", czym naruszył 14-dniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 ustawy. Przytoczono fragment wyroku WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12. Kolejno wskazała – odwołując się do argumentacji zawartej w wyroku NSA o sygn. akt I OSK 285/11 – że prawo skargi na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. Skarżący odwołał się także do poglądów prezentowanych w uchwale NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/06 i w wyroku NSA z dnia 5 lipca 20112 r., sygn. akt II OSK 1031/12 na okoliczność kwalifikacji prawnej usunięcia stanu bezczynności przez skarżony organ po wniesieniu skargi i zakresu rozstrzygnięcia sądowego w takim przypadku. Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w zakresie punktu 1 skargi ze względu na jej bezprzedmiotowość, w związku z przekazaniem żądanej informacji niezwłocznie po wpłynięciu skargi do organu. Nadto wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny i uznanie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ podał, że co do zasady nie kwestionuje, że nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 11 maja 2016 r. Wskazał, że po otrzymaniu skargi, w dniu 2 czerwca 2016 r., podjął czynności mające na celu ustalenie przyczyn zwłoki w udzieleniu informacji publicznej. Stwierdził, że przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 11 maja 2016 r. o godzinie 14.01, natomiast o godzinie 14.12 skarżący wniósł za pośrednictwem poczty elektronicznej kolejne pismo, które nie dotyczyło trybu związanego z zastosowaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po wygenerowaniu w formie papierowej obu wniosków, które zakresem tematycznym dotyczyły tego samego zagadnienia, zostały one razem spięte, a wniosek z godziny 14.01 podpiął się pod wniosek z godziny 14.12. Po otrzymaniu skargi, w następnym dniu (3 czerwca 2016 r.) udzielono żądanej odpowiedzi na wniosek z godziny 14.01. Na tę okoliczność organ przedłożył uwierzytelnioną kopię odpowiedzi (datowaną na dzień 2 czerwca 2016 r.) wraz z załączonymi do niej skanami umowy z dnia [...]r. zawartej z WFOŚiGW w K. o dofinansowanie termomodernizacji budynku OSP w N., z aneksami z dnia [...]r. i z dnia [...]r. oraz harmonogramem rzeczowo-finansowym zadania inwestycyjnego. Motywując w zakresie żądania umorzenia postępowania oraz odstąpienia od wymierzenia grzywny i uznania, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, podkreślił, że co prawda z opóźnieniem, ale bez zbędnej zwłoki – zaraz po ustaleniu przyczyn bezczynności – usunął naruszenie prawa. Odwołał się do poglądów prezentowanych w judykaturze. Na wezwanie Sądu o wskazanie, czy w związku z udzieleniem przez organ odpowiedzi na wniosek z dnia 11 maja 2016 r. skarżący podtrzymuje skargę, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania - pod rygorem przyjęcia, że podtrzymuje skargę – skarżący nie odpowiedział. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie, dotyczyła bezczynności Wójta Gminy O. w zakresie wniosku strony skarżącej z dnia 11 maja 2016 r. o przesłanie na adres mailowy skanów dokumentów związanych z udzieloną przez WFOŚiGW w K. dotacja na termomodernizację strażnicy w N. Z treści wniosku wprost wynika, że strona występowała o udzielenie informacji w ramach dostępu do informacji publicznej, czyli w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezspornym jest, iż organ dnia wniesienia skargi nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek. Uczynił to dopiero po otrzymaniu skargi skierowanej przez stronę skarżącą do tutejszego Sądu; następnego dnia po jej otrzymaniu. Nie było kwestionowane uprawnienie strony do otrzymania żądanej informacji w trybie ustawy. Organ wyjaśnił, że brak reakcji na wniosek wynikał wyłącznie z omyłki pracownika, a błąd został naprawiony w najbliższym możliwym terminie. Wskazał, że przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 11 maja 2016 r. o godzinie 14.01, natomiast o godzinie 14.12 skarżący wniósł za pośrednictwem poczty elektronicznej kolejne pismo, które nie dotyczyło trybu związanego z zastosowaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po wygenerowaniu w formie papierowej obu wniosków, które zakresem tematycznym dotyczyły tego samego zagadnienia, zostały one razem spięte, a wniosek z godziny 14.01 podpiął się pod wniosek z godziny 14.12. Po otrzymaniu skargi, w następnym dniu (3 czerwca 2016 r.) udzielono żądanej odpowiedzi na wniosek z godziny 14.01. Odnosząc się do stanu prawnego sprawy przywołać przyjdzie art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Przywołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej wymieniono organy władzy publicznej (pkt 1). Art. 6 ust. 1 ustawy zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w tym katalogu otwartym m.in. informacje o organach władzy publicznej, w tym o majątku, którym te organy dysponują (pkt 2 lit. f ustawy). W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Według art. 13 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji. Jak wynika z przytoczonych przepisów prawnych podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien to uczynić bez zbędnej zwłoki; zasadniczo nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jedynie jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, jest obowiązany do powiadomienia wnioskodawcy w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej znajduje podstawę do odmowy udostępnienia winien to uczynić w drodze decyzji administracyjnej. Tę samą formę załatwienia sprawy stosuje w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy – z tym zastrzeżeniem, że decyzja ma w takim przypadku charakter formalny, stanowi o umorzeniu postępowania. W innych przypadkach ustawodawca nie przewidział formy decyzji administracyjnej jako sposobu załatwienia sprawy. W przypadku, gdy podmiot zobowiązany ocenia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lecz jest obowiązany poinformować o tym wnioskodawcę pismem (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Go 123/14; LEX nr 1623233). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Poza sporem pozostaje okoliczność, że Wójt Gminy O. należy do kręgu podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, a w rezultacie spoczywa na nim obowiązek udostępniania posiadanych danych mających charakter informacji publicznej. Organ nie kwestionował także zakresu informacji publicznej żądanej przez stronę. Również w ocenie Sądu treść złożonego wniosku mieści się w zakresie informacji publicznej bowiem w wyniku umowy z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. doszło do zwiększenia aktywów, ze skutkiem dla majątku, którym organ dysponuje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy). Oceniając zasadność wywiedzionej skargi Sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, bowiem w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w reakcji na złożony wniosek; nie udzielił informacji, nie podjął również alternatywnych działań mieszczących się w zakresie wypełnienia obowiązku ustawowego (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wniosek skarżącego został złożony w dniu 11 maja 2016 r., a więc 14-dniowy termin na udzielenie informacji upłynął w dniu 25 maja 2016 r. W tym terminie organ w żaden sposób nie zareagował na wniosek. Należy stanowczo podkreślić, że nie mają znaczenia powody, dla których organ dopuścił się bezczynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia okoliczność, czemu określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Dlatego też dla faktu stwierdzenia bezczynności nie mają znaczenia argumenty organu podniesione w odpowiedzi na skargę. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast jeżeli sąd oceni, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie - postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1779/14 - LEX nr 1492884, 22 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 378/13 - LEX nr 1582107, 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1888/13 - LEX nr 1554313, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 - ONSAiWSA 2009/4/63 – przytoczono za WSA w Łodzi, wyrok z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; LEX nr 1818262). W realiach rozpoznawanej sprawy okolicznością niesporną pozostaje fakt, że wniosek strony skarżącej z dnia 11 maja 2016 r. został załatwiony w dniu 3 czerwca 2016 r. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do podjęcia określonych czynności; w tym wypadku do udzielenia żądanej przez stronę skarżącą informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe. Mając na względzie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Sąd był obowiązany umorzyć postępowanie w tym zakresie. Usunięcie stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalnia natomiast Sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nadal zobligowany jest także do rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. W orzecznictwie akcentuje się tezę, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że powodem dla którego nie doszło do udostępnienia informacji publicznej w terminie ustawowym była omyłka pracownika organu. Przedmiotowy wniosek został bowiem złożony w dniu 11 maja 2016 r. o godzinie 14.01, natomiast o godzinie 14.12 skarżący wniósł za pośrednictwem poczty elektronicznej kolejne pismo, które nie dotyczyło trybu związanego z zastosowaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po wygenerowaniu w formie papierowej obu wniosków, które zakresem tematycznym dotyczyły tego samego zagadnienia, zostały one razem spięte, a wniosek z godziny 14.01 podpiął się pod wniosek z godziny 14.12. Istnieje więc racjonalny powód dla którego do bezczynności doszło i nie ma on żadnych uwarunkowań w kwestionowaniu uprawnień skarżącego do otrzymania informacji. Nadto zestawienie daty wpływu skargi, z której organ pozyskał informację, że nie załatwił wniosku (2 czerwca 2016 r.) oraz daty przekazania informacji (3 czerwca 2016 r.) wskazuje, że zwłoka organu w załatwieniu wniosku nie przybrała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ w najbliższym możliwym terminie naprawił swój błąd. W tej sytuacji Sąd nie znalazł również podstaw do nałożenia na organ grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 200 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, na które składał się uiszczony wpis od skargi.