IV SO/Gl 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.R. o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej w G. za nieprzekazanie sądowi skargi na uchwałę, odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminy p o s t a n a w i a wymierzyć Radzie Miejskiej w G. grzywnę w wysokości 300 zł (trzysta złotych). W dniu 20 listopada 2012 r. A.R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Rady Miejskiej w G. na uchwałę tego organu z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta G. Pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. Zastępca Prezydenta Miasta G. zwrócił skarżącej skargę bez nadania jej dalszego biegu. W piśmie tym powołując się na treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze z.) oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) poinformował skarżącą, że skargę składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wskazał terminy do wniesienia skargi. Po zwrocie skargi A. R. dnia 3 stycznia 2013 r. wniosła skargę bezpośrednio do Sądu. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z dnia 7 stycznia 2013r. skarga została przesłana Radzie Miejskiej w G., celem nadania jej dalszego biegu. W dniu 23 stycznia 2013 r. organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 24 stycznia 2013 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Gl 101/13. Pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. A.R. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o ukaranie Rady Miejskiej w G. za nieprzekazanie jej skargi z dna 20 listopada 2011 r. do Sądu w wyznaczonym terminie podkreślając jednocześnie, że skarga już w tej dacie została przekazana Radzie Miejskiej w G. W odpowiedzi na wniosek Przewodniczący Rady Miejskiej w G. podniósł, że jest on bezzasadny, gdyż pismem z dnia 23 stycznia 2013 r. przekazano Sądowi przedmiotową skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Sprawa ta jest prowadzona przed Sądem pod sygn. IV KO/Gl 4/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.) skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a organ ten obowiązany jest przekazać sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do treści art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się organu do obowiązków, o których mowa powyżej, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Regulacja tego przepisu zmierza w istocie do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., niemniej jednak pełni ona także funkcję represyjną, za niedopełnienie czynności nakazanych prawem w określonym terminie oraz prewencyjną, bowiem służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (vide: postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1039/11, postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II GZ 431/11, akt postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OZ 594/11, wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie A. R. w dniu 20 listopada 2011 r. złożyła w Urzędzie Miasta G. pismo z tej samej daty skierowane za pośrednictwem Rady Miejskiej w G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w którym domagała się stwierdzenia nieważności uchwały nr [...]. Pismo to stanowiło skargę, zatem termin do jej przekazania Sądowi, który był adresatem pisma, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę upływał w dniu 20 grudnia 2012 r. W tym terminie obowiązek ten nie został spełniony, bowiem skarga po dokonaniu jej samodzielnej oceny została zwrócona skarżącej wraz z informacją zawartą w piśmie Zastępcy Prezydenta Miasta G. z dnia 27 grudnia 2012 r. co do sposobu i terminu wniesienia skargi na uchwałę. Jak wynika z treści tego pisma uznano, że skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym skarżąca wystąpiła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który następnie w dniu 7 stycznia 2013 r. odesłał skargę do organu. Dopiero na skutek przesłania skargi przez Sąd organ w dniu 23 stycznia 2013 r. nadesłał akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, iż postępowanie organu było niezgodne z art. 54 § 2 P.p.s.a.. Z regulacji tej wynika, że organ jedynie pośredniczy we wniesieniu skargi do sądu, który jest jej adresatem. Organ nie może zatem zwrócić skargi, gdyż takie działanie nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, musi natomiast w terminie ją przekazać do sądu, nawet jeżeli jego zdaniem skarga jest niedopuszczalna lub nieuzasadniona. Dopiero bowiem sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać jej oceny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie trybu jej zaskarżenia, nie zwalniało organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Organ natomiast posiadał możliwość zajęcia określonego stanowiska w odpowiedzi na skargę, np. poprzez złożenie wniosku o jej odrzucenie. Stwierdzić zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie organ nie wykonał w terminie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a, gdyż przekazanie akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę nastąpiło z uchybieniem terminu. Natomiast samo wykonanie obowiązku określonego w tym przepisie nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Należy przy tym zważyć, że obowiązek ten został wykonany z uchybieniem terminu i na żądanie Sądu. Z powyższego wynika, iż postępowanie organu wypełnia przesłankę określoną w art. 55 § 1 P.p.s.a. Określając wysokość grzywny Sąd miał natomiast na uwadze charakter i okoliczności sprawy, stopień zawinienia organu, podjęte w sprawie przez organ działania w celu załatwienia sprawy. Zważywszy na przyczyny niewywiazania się przez organ z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a Sąd uznał, że postępowanie organu nie było nacechowane złą wolą, gdyż czynności przez organ podjęte, choć nieuprawnione, w istocie zmierzały do prawidłowego wniesienia skargi. Jednocześnie przyjdzie podkreślić, że organ w krótkim terminie po otrzymaniu pisma z Sądu wykonał swoje obowiązki związane z przekazaniem skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Zdaniem Sądu wymierzona grzywna w wysokości 300 zł jest współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 P.p.s.a. Zważywszy na przywołane wyżej okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.