I SA/Go 25/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S., K.S. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10 postanawia: odrzucić skargę. W dniu 17 stycznia 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo J.S. i K.S. z dnia [...] grudnia 2013 r. zatytułowane "Skarga na Dyrektora Izby Skarbowej w związku z nieprawidłowo wykonanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10". W uzasadnieniu małżonkowie S. wskazali, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. sprostował oczywistą omyłkę w swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] dotyczącej określenia dla nich wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok poprzez zastąpienie w uzasadnieniu decyzji na stronie 1 w wierszu 5 od dołu treści "W dniu [...] lutego 2004 r. (...)" treścią "W dniu [...] lutego 2005 r. (...)". Dodali, że powyższa omyłka została już raz sprostowana postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., które następnie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., a które ostatecznie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10. W uzasadnieniu Sąd stwierdził przede wszystkim, że organy obu instancji powinny powstrzymać się od prostowania omyłek pisarskich. Powyższe, w ocenie skarżących, wskazuje, że Dyrektor Izby Skarbowej dokonując ponownego sprostowania omyłki w decyzji z [...] grudnia 2009 r. niewłaściwie wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt. I SA/Go 331/10. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na jej niedopuszczalność. Podniósł, że skarżący nie skorzystali z przysługującego im prawa do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie podkreślając, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie sprostowania omyłki w decyzji wymiarowej nie było przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2014 r. wezwano skarżących do sprecyzowania czy pismo z dnia [...] grudnia 2013 r. jest skargą na niewykonanie wyroku, czy skargą na niewłaściwe wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem uznania, że jest to skarga na niewłaściwe wykonanie ww. wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. Ponadto, w przypadku określenia, że jest to skarga na niewykonanie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt l SA/Go 332/10, do wskazania czy przed złożeniem niniejszej skargi, skarżący wezwali właściwy organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczyli, że skarga z dnia [...] grudnia 2013 r. jest skargą na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt. I SA/Go 332/10 i pozostawanie w bezczynności. Jednocześnie poinformowali, że wezwaniem z [...] września 2012 r. wezwali Dyrektora Izby Skarbowej do wykonania ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z treści niniejszego przepisu, jedynym warunkiem dopuszczalności wniesienia uregulowanej nim skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, 2011, s. 549, nb 5; postanowienie NSA z 20.11.2012 r. II OSK 2721/12, 15.5.2013 r. II OSK 1073/13; 19.3.2013 r. II OSK 540/13, cbosa). Dopiero niewykonanie wyroku lub niezałatwienie sprawy po wezwaniu otwiera drogę do wniesienia skargi. Nawet przypomnienie o wydaniu wyroku nie jest w żaden sposób równoznaczne z wezwaniem do jego wykonania (postanowienie NSA z 15.5.2013 r. II OSK 1073/13, LEX nr 1319024). Dlatego wezwanie musi zawierać treść imperatywną, by organ administracji miał świadomość, że strona zamierza poddać postępowanie organu kontroli sądowej. Wezwanie o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. stanowi zatem przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., bez możliwości jej konwalidacji (postanowienie NSA z 21.6.2011 r. I OSK 1037/11; 7.4.2010 r. I OSK 1679/09; 14.10.2009 r. I OSK 467/09, cbosa). Za taką wykładnią art. 154 § 1 P.p.s.a. przemawia w szczególności wykładnia systemowa Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą droga przed sądem administracyjnym otwiera się dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia albo po uprzednim wezwaniu na piśmie do usunięcia naruszeń prawa w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (orzeczenia NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych, akceptowane przez M. Jagielską, A. Wiktorowską i P. Wajdę w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski - op. cit. s. 318, nb 7 lit. a). W przedmiotowej sprawie przypomnieć należy, że małżonkowie K. i J.S., pismem z [...] września 2012 r. wezwali Dyrektora Izby Skarbowej do wykonania m. in. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 17 czerwca 2010 r., następnie wnieśli skargę, która została oddalona wyrokiem z 20 lutego 2013 r. Zatem to wezwanie organu do wykonania wyroku z 17 czerwca 2010 r. zostało już procesowo skonsumowane. W konsekwencji, przed wniesieniem kolejnej skargi w przedmiotowej sprawie, bez względu na to czy byłaby to skarga na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania czy skarga na bezczynność organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, należało ponownie wezwać organ do wykonania wyroku z 17 czerwca 2010 r. Skarżący jednak tego nie uczynili. Co więcej, w piśmie z [...] lutego 2014 r. będącym doprecyzowaniem skargi z [...] grudnia 2013 r., powołali się właśnie na wezwanie z [...] września 2012 r. Zatem, skoro skarżący nie wezwali ponownie organu do wykonania wyroku, to tym samym nie wyczerpali służących środków zaskarżenia i uchybili wymogom art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Działanie zaś takie czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a w związku z art. 52 § 1 i art. 154 § 1 tej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.