I SA/Go 380/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na informację Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę w całości. M spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej jako: Spółka, Skarżąca), wniosła skargę na pismo Zarządu Województwa z [...] września 2021 r. o numerze [...] informujące, że Zarząd Województwa Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2021r. o uwzględnieniu protestu Spółki z dnia [...] sierpnia 2021 r. (dalej: Protest) od negatywnego wyniku oceny merytorycznej wniosku nr [...] o dofinansowanie (dalej: Wniosek) projektu od nazwą "Utworzenie nowego klubu dziecięcego szansą dla rodziców dzieci do lat 3 na powrót do pracy" (dalej: Projekt) złożonego w ramach konkursu [...] (dalej: Konkurs). W rozpoznawanej sprawie wystąpił następujący stan faktyczny. Skarżąca złożyła do Urzędu Marszałkowskiego Województwa wniosek pod nazwą "Utworzenie nowego klubu dziecięcego szansą dla rodziców dzieci do lat 3 na powrót do pracy" w ramach konkursu [...], któremu nadano nr [...]. Dnia 2 sierpnia 2021r. otrzymała pismo Instytucji Zarządzającej - Zarządu Województwa (dalej: IZ), z [...] lipca 2021r. o nr [...] informujące o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu gdyż nie spełnił on kryterium dostępu nr 6 oraz nie otrzymał wymaganego minimum w 3 częściach oceny ( Ill. Opis projektu w kontekście właściwego celu szczegółowego RPO 2020/Ryzyko nieosiągnięcia założeń projektu, 5.1 Zadania, 5.3 Potencjał Wnioskodawcy i Partnerów). Skarżąca wniosła protest z zachowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, otrzymała 20 września 2021r. pismo IZ z dnia [...] września 2021r. o nr [...], informujące iż Zarząd Województwa Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2021r. o uwzględnieniu protestu w dużej części i jednocześnie o nieuwzględnieniu protestu w części 5.1 Zadania, co skutkuje negatywnym wynikiem oceny wniosku w tej części, a tym samym niezakwalifikowaniem projektu do dofinansowania. Skarżąca we wniesionej skardze podniosła, że naruszony został art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny i wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i niezapewniający zachowania zasady równości, a w konsekwencji niewybranie jej projektu do dofinansowania. Zdaniem skarżącej oceniający w stosunku do złożonego przez nią wniosku sformułowali zarzuty bez poparcia ich wyczerpującym i weryfikowalnym uzasadnieniem, zaniżając w ten sposób punktację. W rozstrzygnięciu Protestu uwzględniono wiele argumentów skarżącej, co potwierdza zarzuty nierzetelnego przeprowadzenia pierwotnej oceny Projektu. Jednak w przypadku części 5.1 Zadania uwzględniono jedynie część uwag, przez co Projekt nadal nie spełnia wymaganego minimum w tej części oceny - co jest przeszkodą w skierowaniu Projektu do dofinansowania. W skardze podniosła zarzuty wobec oceniających odnośnie części 5.1 Zadania: dotyczącego "Trafność doboru zadań. Ich spójność i opis zadań w kontekście osiągnięcia celów szczegółowych projektu i racjonalność harmonogramu zadań, wskazanie produktów dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami (o ile nie wykazano ich neutralności), uzasadnienie zlecania usług w ramach poszczególnych zadań (jeśli dotyczy)" Wobec oceniający nr 1 podniosła, że odjął 5 pkt. za to, że skarżąca nie ma jeszcze w posiadaniu budynku, w którym utworzy klub dziecięcy, przez co kwestionuje całość zadania. Skarżąca podkreśliła, że konieczność posiadania budynku nie wynika z żadnych dokumentów konkursowych. Nie jest prawdą to, co wskazano w rozstrzygnięciu Protestu, że Skarżąca nie mam budynku, a jedynie to że nie ma jeszcze podpisanej umowy na najem. Oczekiwanie posiadania przez skarżącą zawartej już umowy jest zresztą wymogiem zbyt daleko idącym biorąc pod uwagę okoliczność, że Projekt składany był w marcu 2021r., rozstrzygnięcie Konkursu zapadło w lipcu 2021 r., a sama realizacja Projektu miałaby się zacząć w sierpniu 2021 r. Z doświadczenia życiowego wynika, że żaden właściciel nie wynajmie warunkowo lokalu na tyle miesięcy i oceniający powinien o tym wiedzieć. Skarżąca wskazała, że zrobiła rekonesans i wie, że są na terenie realizacji Projektu lokale, które możemy wynająć, ale są to lokale usługowe, wymagające dostosowania do potrzeb klubu dziecięcego i do obowiązujących przepisów i norm. To wszystko zostało przedstawione we Wniosku. Niezależnie też od tego jak dany lokal wygląda, zazwyczaj są z nim do wykonania te same prace, gdyż obowiązujące przepisy szczegółowo określają wymogi lokalowe. Dlatego też Skarżąca wie, jakie prace będzie musiała wykonać i w co wyposażyć klub, ile czasu to zajmie i jaki jest szacunkowy budżet. To wszystko zostało przedstawione ogólnie w opisie zadania, a szczegółowo w uzasadnieniu kosztów. W opisie zadania nie ma miejsca na tak szczegółowe zapisy. Nie jest zasadne i jednocześnie ma możliwości wskazania tam szczegółowego opisu tego, w co skarżąca planuje wyposażyć klub dziecięcy, co zarzuca jej oceniający. To wszystko znajduje się w budżecie, czyli tam gdzie jest na to miejsce we wniosku, a rzetelna ocena Projektu wymaga, aby był on oceniany całościowo a nie wybiórczo i fragmentarycznie. Oceniający nie zarzuca, że dane zadanie jest niekwalifikowalne, nie wpłynie na osiągnięcie założonego celu, jest niezgodne z zapisami dokumentów konkursowych, nierealne itd. a jednocześnie odrzuca wniosek w tej części oceny. Argumenty formułuje na zasadzie przypuszczeń/wątpliwości, nie zaś faktów. Podobnie IZ w rozstrzygnięciu Protestu wskazała jedynie na doświadczenie oceniającego i fakt, że mógł tak ocenić wniosek, bez podania żadnych innych argumentów. Podsumowując, zdaniem Skarżącej, Projekt powinien otrzymać maksymalną liczbę punktów w tej części oceny. Natomiast oceniający nr 2 odjął aż 7 punktów jedynie za to, że spółka nie ma jeszcze wynajętego budynku, w którym utworzy klub dziecięcy, przez co ten oceniający kwestionuje całość zadania. Skarżąca podtrzymała w tym zakresie w całości argumentację przedstawioną w skardze a odnoszącą się do pierwszego oceniającego. Skarżąca podkreśliła, że ten oceniający nie zarzucił, że dane zadanie jest niekwalifikowalne, nie wpłynie na osiągnięcie założonego celu, jest niezgodne z zapisami dokumentów konkursowych, nierealne itd. a jednocześnie odrzuca wniosek w tej części oceny. Argumenty sformułował na zasadzie przypuszczeń/wątpliwości, a nie faktów (np. zapis: "skąd pewność wnioskodawcy, że takowy budynek znajdzie"). W ocenie skarżącej Projekt powinien otrzymać maksymalną liczbę punktów w tej części oceny. Ponadto wskazała, że w przypadku części E - kryteria premiujące, mając na uwadze, że wniosek spełnia wszystkie kryteria dostępu i powinien otrzymać powyżej 70 proc. punktów we wszystkich częściach oceny, należało przyznać Projektowi również 11 dodatkowych punktów za spełnienie 2 i 6 kryterium premiującego. Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę dotyczącej nieuwzględnienie w całości wniesionego protestu, podniósł, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako oczywiście bezzasadna powinna być oddalona w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z ustrojową zasadą sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z obowiązującym prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (teks jednolity Dz. U z 2021 poz.137). Z kolei na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teks jednolity Dz. U. z 2019 poz.2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg wskazanych w art. 3 § 2 tej ustawy. Natomiast stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a. orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Stosują wówczas środki określone w tych przepisach. Taką regulacją szczególną jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm. – powoływana dalej jako: ustawa wdrożeniowa ). Przepisy tej ustawy określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a., z wyłączeniem jej przepisów wymienionych w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Ustawa wdrożeniowa stanowiła też podstawę prawną wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia informującego pismem z dnia [...] września 2021. o numerze o numerze [...], iż Zarząd Województwa Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2021r. nie uwzględnił wniesionego środka odwoławczego. Podkreślić należy, że projekt został zgłoszony w trybie konkursowym, tj. w postępowaniu, które zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, służy wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów (pkt 1) albo uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1 (pkt 2). Zgodnie z art. 41 ust. 1 cyt. ustawy podstawą przeprowadzanego konkursu jest regulamin ustalony przez instytucję zarządzającą, który określa m.in. kryteria wyboru projektu wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy). Stosownie do art. 53 ust. 1 tej ustawy, w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą (art.55 pkt 1 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. W punkcie wyjścia wskazać trzeba, że podstawą wniesienia protestu, w myśl art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, mogą być zarzuty dotyczące kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza lub też zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce. Przyjmuje się, że są to dwie niezależne podstawy zaskarżenia, zatem organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia, a skoro tak, to również w tych granicach orzeka sąd administracyjny, rozpoznający skargę na rozstrzygnięcie organu. Złożenie protestu uprawnia zatem do kontroli oceny projektu w zakresie w nim wskazanym (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 357/17 - CBOSA). Jak już wskazano, zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej sąd rozpoznaje wniesioną skargę w zakresie nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Ustawa nie określa przy tym innego kryterium sprawowania kontroli sądowej, niż przewidziane w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych kryterium zgodności z prawem. Oznacza to w szczególności, że sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji projektu, np. przez odmienną ocenę jego założeń i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi. Jest natomiast uprawniony do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (por. zachowujący aktualność wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2249/). Kontrolując ocenę sąd bada, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Sama treść oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie. Rzeczą sądu jest wyłącznie kontrola prawa, sąd administracyjny nie jest władny dokonywać oceny słuszności, efektywności, racjonalności kryteriów konkursowych, ani tym bardziej zastępować oceniających lub weryfikować merytorycznie wiedzę ekspercką. Sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona do kryterium legalności rozumianym stricte jako zgodność albo niezgodność oceny z prawem powszechnie obowiązującym i niesprzecznymi z nim postanowieniami systemu realizacji regionalnego programu operacyjnego. Zaznaczyć należy, że regulamin konkursu, na podstawie którego przeprowadzany jest konkurs wyboru projektów do dofinansowania (art. 41 ust. 1 ustawy), nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. Regulaminowi temu trzeba jednak przypisać normatywny charakter, jako że jest to akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych przyznanych instytucjom zarządzającym, stanowi on zatem podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej zostały określone ogólne zasady dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Zgodnie z tymi przepisami właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz do zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt powinien podlegać ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. 347, str. 320). W świetle powołanego przepisu rozporządzenia ogólnego, procedury i kryteria wyboru muszą być przejrzyste i niedyskryminacyjne, muszą zapewniać, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów oraz nie mogą naruszać zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn, zapewniać dostępność dla osób niepełnosprawnych, muszą przyczyniać się do zrównoważonego rozwoju oraz wspierać zachowanie, ochronę i poprawy jakości środowiska naturalnego. Podkreślenia wymaga, że wskazane zasady mają charakter normatywny, a naruszenie którejkolwiek z nich przy ocenie projektu stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Jednocześnie dotyczą one każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, przez uzasadnienie stanowiska na etapie oceny formalnej oraz merytorycznej projektu i wreszcie także oceny słuszności zarzutów protestu. Wskazać też trzeba, że zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyroki NSA: z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3435/16; z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 339/17). Warunkiem koniecznym dla przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania zgodnie z regułami określonymi w art. 37 ust.1 i 2 ustawy jest zatem w pierwszej kolejności określenie w jednoznaczny i jasny sposób warunków oraz zasad postępowania w przedmiocie wyboru projektów. Zarzut naruszenia zasad z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadniania. Każdorazowo jednak należy te kwestie rozpatrywać indywidualnie, badając nie tylko sam fakt ewentualnych uchybień w szeroko rozumianej procedurze konkursowej, ale także potencjalny wpływ ich wystąpienia na ocenę projektu składanego przez wnioskodawcę (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 486/16). Przystępując do kontroli sądowoadministracyjnej oceny wniosku aplikowanego przez Skarżącą należy wskazać, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie projektu w terminie przewidzianym ustawą wdrożeniową wniosła protest, który w następstwie jego rozpatrzenia nie został w całości uwzględniony. W ustawowym terminie 14 dni od doręczenia informacji dot. nieuwzględnienia protestu została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przypomnieć również należy, że badanie legalności w sprawie nieuwzględnienia protestu doznaje ograniczeń wynikających wprost z zakresu tego protestu. Skoro, jak zostało już wskazane, organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia, to również i Sąd, rozpoznający skargę orzekać będzie w tych granicach. Zasada niezwiązania Sądu skargą, wynikająca z art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w tym przypadku doznaje pewnych ograniczeń. Złożenie protestu uprawnia bowiem do kontroli oceny projektu w zakresie odpowiadającym zakresowi protestu. Powyższe ma przełożenie na rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie. Jak już była mowa, w myśl art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, podstawą wniesienia protestu mogą być zarzuty dotyczące kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza lub też zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce. Są to dwie niezależne podstawy zaskarżenia w ramach protestu. W proteście skarżąca Spółka wskazała, że wnosi protest w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku, wskazując oceny z którymi się nie zgadza, gdyż uważa za błędne. W ramach realizacji polityki spójności właściwa instytucja zarządzająca jest uprawniona do określania swoistej procedury postępowania przy dokonywaniu oceny projektów ubiegających się o dofinansowanie. Postępowanie to ma charakter konkursowy, jego zasady uszczegółowione są w regulaminie, upowszechnione zaś w ogłoszeniu o konkursie. Zasady konkursu są jednakowe dla wszystkich i nie mogą być zmieniane dla potrzeb poszczególnych wnioskodawców, a każdy przystępujący do konkursu godzi się na nie (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Go 437/17). Wskazać należy, że w świetle utrwalonego już orzecznictwa, beneficjent przystępujący do konkursu powinien spełniać dokładnie wszystkie wymogi kryteriów konkursu, jeśli chce pozyskać finansowe środki publiczne. To na nim ciąży obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku z uwzględnieniem znanych mu kryteriów oceny wszystkich zgłoszonych do konkursu projektów (p. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 60/17, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011r., sygn. akt II GSK 1500/11). Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających i pośredniczących, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. To wnioskodawca musi zadbać o to aby przekonać instytucje rozdysponowujące pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania. Postępowanie konkursowe cechuje daleko idące sformalizowanie, które ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców, zachowanie ich wysokiej staranności tak, aby w konsekwencji doszło do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy, co z kolei wiąże się z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych ( wyrok NSA z dnia 24 maja 2017r., sygn. akt II GSK 1028/17). Przenosząc powyższe na rozpoznawaną sprawę Sąd podkreśla, że argumentacja oceniających oraz IZ zawarta w zaskarżonym negatywnym rozpatrzeniu protestu, nie była dowolna. Była też zgodna z regulacjami konkursowymi. Nie nasuwa wątpliwości co do rzetelności ani przejrzystości uzasadnienie obniżenia punktacji założonego w projekcie zadania, czyli opisanych zabiegów adaptacyjnych nieruchomości mającej być w przyszłości wykorzystanej do realizacji projektu - sali opieki dziennej dla dzieci do 3 r.ż. z powodu jednoczesnego zawarcia informacji, że skarżąca nie dysponowała jakimkolwiek lokalem koniecznym dla realizacji projektu, w tym w szczególności zadania nr 1. Oceniający wskazali wyraźnie, czytelnie i przez to przejrzyście, że na ocenę projektu w zakresie tego zadania, rzutuje fakt, iż skarżąca nie dysponowała lokalem. Podobnie czytelnie uzasadniono obniżenie punktacji z powodu niezaplanowania wyposażenia obiektu mającego służyć realizacji projektu. Przypomnieć należy, że w regulaminie konkursu na jego 31 stronie wskazano, że minimalny zakres informacji, który musi być przedstawiony przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie projektu między innymi powinien zwierać informacje dotyczącą warunków lokalowych tj. wykorzystaniem bazy lokalowej, w której będzie realizowana opieka nad dziećmi do lat 3. Skarżąca natomiast w złożonym wniosku sama podniosła, że " w [...] nie ma obecnie odpowiedniego budynku, który można od razu wykorzystać na potrzeby klubu, niezbędna jest adaptacja i wyposażenie wynajętego przez nas lokalu pod potrzeby dzieci. Lokale możliwe do wynajęcie w obecnej chwili to głównie lokale usługowe, dlatego musimy go adoptować". W tym miejscu należy zauważyć, że organizującego konkurs interesuje przedstawienie przez przystępujących do konkursu konkretnej bazy lokalowej, a nie trudności dotyczące bazy lokalowej w [...]. Podkreślić także należy, że lokale na co sama skarżąca sama zwróciła uwagę muszą spełniać określone warunki. Przedstawiony przez skarżącą opis lokalu ma charakter hipotetyczny albowiem sama podkreśliła, że " najpierw musimy przygotować proj. architektoniczny, z którego będą wynikać wszystkie niezb. szczegóły". Z powyższego wynika, że w złożonym wniosku skarżąca przedstawiła warunki lokalowe, które w przyszłości będzie można dokładnie sprecyzować, po wykonaniu projektu, obecnie można przyjąć, że są to założenia skarżącej do projektu, na podstawie, którego zostanie przygotowany znany jedynie skarżącej lokal. To samo dotyczy jego wyposażenia, które będzie można dopiero po sporządzeniu i wykonaniu prac zgodnych z projektem ustalić. Zatem zdaniem Sądu argumenty oceniających, podtrzymane przez IZ, były rzeczowe, jasne i logiczne w kontekście ocenianego projektowanego zadania. Jak już wspomniano korespondowały one z zapisami regulaminu konkursu, gdzie narzucono wnioskodawcom obowiązek podania informacji na temat "bazy lokalowej", Sąd dostrzega, że informacje te było szczególnie istotne z powodu przedmiotu projektu jakim jest w swej istocie opieka nad dziećmi. WSA nie był jednocześnie uprawniony do oceny wartości pomniejszenia punktacji, ponieważ taka ocena wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego. Sądy nie są kompetentne, aby badać oceny dokonane przez członków komisji oceniającej, gdyż to oni posiadają wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia w dziedzinie objętej programem operacyjnym, w ramach której jest dokonywany wybór projektu. Tym niemniej ocena ekspertów musi być wyczerpująca, zrozumiała i logiczna (III SA/Gl 299/21) Sąd administracyjny nie jest kolejnym organem władnym do oceny projektu, nie może zatem dokonywać merytorycznej kontroli ocen. Zdaniem składu orzekającego uzupełniająco dodać wypada, że ustawodawca wskazał na zasadność udziału ekspertów - spełniających określone prawem wymogi - na etapie wyboru projektów (por. art. 68a ust. 1 pkt 1 i nast. z Rozdziału 15a ustawy wdrożeniowej). Nie bez przyczyny - lecz właśnie celem wyeliminowania arbitralności ocen - oceny co do spełnienia kryteriów wyboru nie dokonuje jeden ekspert. Przyznawanie określonej ilości punktów podczas oceny spełnienia konkretnego kryterium jest z pewnością ocenne, co oczywiście nie znaczy, że ocena ta może być dowolna. Rzeczą ekspertów jest więc ocena wagi ewentualnych niedociągnięć wniosku, a w konsekwencji zasadność przyznania/odjęcia określonej liczby punktów - ze wskazaniem motywów takiej swojej decyzji. Sam fakt, że eksperci mogą nie być jednomyślni i może powstać pewna rozbieżność w dokonanych przez nich ocenach nie znaczy, że to właśnie ta mniej korzysta ocena eksperta jest wadliwa. Uwzględniając, że zaskarżona ocena projektu w zakresie w jakim zakwestionowano ją w skardze nie narusza prawa, Sąd na podstawie art.61 ust.8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalił