I SA/Go 47/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 rok oraz odmowy zwrotu nadpłaty oddala skargę w całości. [...]Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (spółka, skarżąca, [...] S.A.) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO, organ odwoławczy) z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], utrzymującą decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] (organ I instancji) z [...] lipca 2024 r. w sprawie umorzenia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 r. oraz odmowy zwrotu nadpłaty. W sprawie wystąpił następujący stan faktyczny: W dniu [...] stycznia 2017 r. do organu podatkowego wpłynęła deklaracja na podatek nieruchomości za 2017 r., na łączną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 79.102,00 zł. Następnie Spółka złożyła korektę ww. deklaracji opiewającą na łączną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 240.536,00 zł. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. spółka złożyła wniosek o zwrot nadpłaty w zw. z wydanym przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 24.02.2021 r. sygn. SK 39/19 w kwocie 157.915,00 zł. wraz z wnioskiem złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości. Wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości 76.891,00 zł, na co składały się: - grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o powierzchni 285.008,00 m2, - budynki mieszkalne o powierzchni 254,66 m2; - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 42,67 m2; - budynki pozostałe o powierzchni 32,00 m2; - budowle o wartości 85.404,00 zł. Pismem z dnia [...] czerwca 2024 r., na wezwanie organu, spółka poinformowała, że sprawozdania finansowe wraz obowiązującymi elementami są ogólnie dostępne w przeglądarce dokumentów finansowych na stronie www.ekrs.ms.gov.pl. Podała również, że spółka na terenie całego kraju prowadzi działalność gospodarczą zgodnie z zakresem wskazanym do KRS, dostępnym na ww. stronie oraz, że prowadzi ewidencję majątku, zarówno w obszarze bilansowym, jak i podatkowym. Przedmioty opodatkowania związane z linią kolejową nr [...] przebiegające przez Gminę [...] w 2017 r. były ewidencjonowane w obszarze podatkowym za wyjątkiem prawa wieczystego użytkowania gruntów. Podatek od nieruchomości za 2017 r. był zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w podatku od osób dochodowym od osób prawnych (tu strona omyłkowo podała podatek od nieruchomości zamiast podatku dochodowego – adnotacja organu). W Spółce nie były inicjowane żadne działania związane z oferowaniem do sprzedaży lub odpłatnego przekazania przedmiotów opodatkowania stanowiących linię kolejową nr [...] na terenie Gminy [...]. Spółka załączyła również raport z ewidencji środków trwałych na dzień [...] grudnia 2017 r., zestawienie kosztów za 2017 rok poniesionych na przedmiotach opodatkowania związanych z linią kolejową nr [...] na działkach położonych w Gminie [...]. Poinformowała, że zostały zmniejszone koszty, zarówno bilansowe jak i podatkowe. Korekta kosztów została uwzględniona w rozliczeniu podatku dochodowego osób prawnych. Organ do akt sprawy załączył dane z ewidencji gruntów i budynków, dotyczące nieruchomości objętych postępowaniem podatkowym. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. organ I instancji umorzył postępowania w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok z uwagi na upływ terminu przedawnienia tego zobowiązania oraz odmówił zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie 160.762,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał się m.in. na art. 74 pkt 1 oraz art.75 § 4a w zw. z art. 207 i 210 O. p. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że umorzył postępowanie dotyczące określenia podatku od nieruchomości za 2017 r., ponieważ zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem [...] grudnia 2022 r. W związku z tym organ przystąpił do rozpoznania wniosku o zwrot nadpłaty za 2017 r. Zdaniem Spółki, w 2017 roku nie prowadziła ona działalności gospodarczej na gruntach związanych ze zlikwidowaną linią kolejową nr [...], których powierzchnia obejmowała 28,4693 ha (wykaz działek ewidencyjnych - k. 8-9 zaskarżonej decyzji) w związku z czym należało je opodatkować stawką dla gruntów i budynków pozostałych. Dodatkowo, do gruntów związanych z linią kolejową nr [...] należy również działka nr [...]obręb [...], jednak ze względu na fakt klasyfikacji w Ewidencji Gruntów i Budynków jako Lz (grunty zadrzewione i zakrzewione) nie została ona wykazana przez Spółkę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz nie stanowiła przedmiotu wniosku o zwrot nadpłaty, do czego organ podatkowy nie wniósł zastrzeżeń. Dodatkowo spółka w złożonej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości zmniejszyła wartość budowli wykazywanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości do kwoty 85.404,00 zł. Organ wskazał, że przedmiotem działalności Spółki, zgodnie z KRS, jest m. in. działalność oznaczona w PKD kodem 70.10.Z - działalność firm centralnych (head offices) i holdingów, z wyłączeniem holdingów finansowych), PKD 68.20.Z - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, PKD 68.10.Z - kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek oraz działalność z zakresu budownictwa i konsultingu. Ponadto spółka pełni nadzór właścicielski nad spółkami Grupy P w celu zapewnienia jak najwyższej jakości obsługi transportowo-logistycznej pasażerów i towarów. Jest również jednym z największych właścicieli nieruchomości w Polsce. W zasobach spółki znajduje się m.in. ok. 96 tys. ha gruntów oraz 52 tys. budynków i budowli. Jej majątek stanowią zarówno obiekty pełniące funkcje związane z transportem i obsługą podróżnych (dworce kolejowe), jak i nieruchomości stricte komercyjne. [...] S.A. prowadzi aktywne działania jako zarządca, polegające m.in. na inicjowaniu inwestycji oraz szukaniu sposobów optymalnego zagospodarowania kolejowych gruntów. Dalej organ wskazał, że okoliczność formalniej i faktycznej likwidacji linii kolejowej nr [...], nie wyklucza możliwości prowadzenia innego rodzaju działalności gospodarczej, niż przewozy kolejowe w oparciu o te grunty. Podatnik nie prowadzi transportu kolejowego, czy zarządzania liniami kolejowymi, a zajmuje się wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami. Wobec powyższego organ uznał, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w bardzo szerokim zakresie, może zatem dywersyfikować kierunki działania i podejmować czynności na różnych polach w celu maksymalizacji zysków i jak najlepszego zagospodarowania posiadanego mienia. Zdaniem organu spółka posiada instrumenty pozwalające na wykorzystanie w działalności gospodarczej składników majątku podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Kwestia posiadania nieruchomości lub budowli przez przedsiębiorcę powinna być także rozpatrywana przez pryzmat faktu, że spółka na terenie Gminy jest "stuprocentowym" przedsiębiorcą (prowadzącym działalność polegająca na zarządzaniu nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi) i poza działalnością gospodarczą nie realizuje żadnych innych zadań. W przypadku podmiotów, których jedyną formę aktywności stanowi prowadzenie działalności gospodarczej, dla zastosowania najwyższej stawki opodatkowania wystarczy co do zasady samo posiadanie nieruchomości, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest w danym okresie faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. załączyła do akt sprawy karty środków trwałych oraz wyciągi z ewidencji środków trwałych dla celów podatkowych i bilansowych, z których wynika, że spółka ujęła grunty oraz budowle związane ze zlikwidowaną linią kolejową nr [...] jako środki trwałe przedsiębiorstwa w 2017 r. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami (art. 16a ust. 1 ustawy o CIT) środki trwałe muszą być kompletne, zdatne do użytku i wykorzystywane w działalności gospodarczej. Skoro zostały one przyjęte do ewidencji, uznano je za zdatne do użycia. Organ podkreślił, że likwidacja linii kolejowej obejmuje wyłącznie tory, a nie całą infrastrukturę, dlatego wskazane budowle nadal istnieją, nie zostały zlikwidowane i są objęte opodatkowaniem jako środki trwałe. Ponadto zakres prowadzenia działalności przez Podatnika jest bardzo szeroki, organ I instancji stwierdził, iż spółka posiada instrumenty prawne do doprowadzenia spornych gruntów do stanu, w ocenie Spółki, nadającego się do prowadzenia działalności gospodarczej. Poczynienie odpowiednich nakładów doprowadziło by do gotowości gruntów do wykorzystywania ich w prowadzeniu działalności gospodarczej. Organ podatkowy dodatkowo wskazał, że fakt pozostawienia gruntów w niezmienionym stanie wynika tylko i wyłącznie z woli Spółki, bo to ona jest odpowiedzialna za stan posiadanego majątku i jego zagospodarowanie. W przypadku linii kolejowych, które zostały formalnie i fizycznie zlikwidowane poprzez rozbiórkę istnieje możliwość ich wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej (np. wynajęcie podmiotom trzecim). W postępowaniu odwoławczym organ podtrzymał decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...]. W ocenie SKO organ I instancji prawidłowo uznał, że postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2017 winno zostać umorzone z powodu jego przedawnienia. Dalej wskazał, że przedstawione w sprawie okoliczności w pełni pozwalają na uznanie, iż sporne grunty i budowle winny zostać uznane m.in. w roku 2017 za faktycznie związane z prowadzoną przez odwołującą działalnością gospodarczą, a w ślad za tym opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek podatkowych przewidzianych prawem dla takich nieruchomości. Nie zmienia tego przywołany przez stronę argument, iż w roku 2021 - w związku z wyrokiem TK z dnia 24 lutego 2021 r. - dokonała korekty podatkowej poprzez pomniejszenie kosztów związanych z utrzymaniem i eksploatacją tychże nieruchomości a poniesionych w roku 2017 - w tym przypadku znaczenie faktyczne i prawne ma zachowanie strony w roku podatkowym 2017 a nie w roku 2021. Organ odwoławczy wskazał również, że spółka posiada instrumenty do doprowadzenia przedmiotowych działek do stanu - w subiektywnej ocenie Podatnika, nadającego się do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka podniosła, iż ewentualne zbycie spornych nieruchomości wymagało i wymaga stosownej zgody właściwego rzeczowo ministra, przy czym w żadnym stopniu nie wykazała, iż ubiegała się o taką zgodę, a następnie otrzymała odpowiedź odmowną. W ocenie SKO, na organach spółki spoczywa ciężar właściwego gospodarowania posiadanym majątkiem nieruchomym i ruchomym, często wystarczy bowiem poczynić odpowiednie nakłady skutkujące wyrównaniem i uporządkowaniem posiadanych nieruchomości, które to nakłady z perspektywy tak gigantycznego podmiotu jak [...]. S.A., mogą być symboliczne. Pozostawienie ww. gruntów w niezmienionym stanie od momentu likwidacji linii kolejowej wynika tylko i wyłącznie z woli spółki jako przedsiębiorcy, bo to ona jest odpowiedzialna za stan posiadanego majątku i jego zagospodarowanie, tym bardziej, że włada tymi nieruchomościami od kilkudziesięciu lat. Organ odwoławczy podkreślił, że fakt zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w danym roku chociażby podatku od nieruchomości niezbicie potwierdza, że nieruchomości te są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, bowiem w przeciwnym razie Spółka nie byłaby uprawniona do pomniejszenia swoich przychodów o takie wydatki. Ponadto w związku ze zgłoszeniem przez stronę dowodu w postaci zdjęć działek objętych opodatkowaniem, na których znajdują się (także w 2017 roku) drogi publiczne – wojewódzka, powiatowe i gminne – organ zauważa, że okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wskazuje, że w tym zakresie stanowisko zajął już WSA w Gorzowie Wielkopolskim w prawomocnym wyroku z dnia 19.09.2024 r. sygn. akt I SA/ Go 180/24. Ponieważ stan faktyczny nie uległ zmianie, aktualne pozostaje stanowisko wyrażone przez WSA. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego sporne grunty wchodzące skład linii kolejowej nr [...], sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny kolejowe - Tk i tereny inwestycyjne – Bi, oraz usytuowane na nich budowle infrastruktury kolejowej należało w roku 2017 uznać za grunty oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkować podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki. W skardze na powyższą decyzję organu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego oraz przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności: 1. art. 74 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez jego nie zastosowanie w sprawie i odmowę wnioskowanego zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości; 2. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, nie przeprowadzenie dowodów na okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych oraz przez nie rozpoznanie całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego; 3. art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa polegające na braku należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję o utrzymaniu zaskarżonej decyzji podatkowej w mocy, w sytuacji gdy przepis ten nakazuje organowi administracyjnemu sporządzenie uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów i w tym zakresie nie jest wystarczające odesłanie do wyroków sądów administracyjnych; 4. art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przez jego nie zastosowanie i przyjęcie, że grunty oznaczone symbolem "TK" podlegają opodatkowaniu, mimo że są zajęte przez drogi publiczne; 5. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez pominięcie tych przepisów w sprawie i uznanie, że budowle po zlikwidowanej linii kolejowej stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości związany z prowadzeniem działalności gospodarczej; 6. art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez skarżącą, decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji, zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z zm., dalej: P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności rozważań Sąd uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego określenia spółce wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok. Umorzenie to nastąpiło na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2303 z zm., dalej" O.p.) wobec bezprzedmiotowości postępowania wynikającej z przedawnienia zobowiązania podatkowego. Art. 70 § 1 tej ustawy wskazuje, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. W ocenie Sądu, prawidłowo przyjęto, iż w niniejszej sprawie przedawnienie nastąpiło z dniem [...] grudnia 2022 roku. Niniejsza sprawa dotyczy zatem ustalenia czy grunty pod zlikwidowaną linią kolejową nr [...] są gruntami związanymi z działalnością gospodarczą spółki i w konsekwencji powinny być opodatkowane stawką najwyższą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 z zm., dalej: u.p.o.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie zaś z pkt 4 art. 1 ww. ustawy, przez działalność gospodarczą należy rozumieć działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm.). Gramatyczna wykładnia ww. przepisu wskazuje, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami przewidzianymi w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) nieruchomości skutkuje bowiem tym, że dany budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Taka wykładnia została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15 uznał, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W uzasadnieniu Trybunał podkreślił m.in., że zastosowane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. "W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Szczególnie rażące jest nałożenie takiego obowiązku na współposiadaczy gruntu wówczas, gdy jeden z nich nie jest przedsiębiorcą. Celem ustawodawcy nie było zaś opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie (zob. B. Pahl, Opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nabytych i wykorzystywanych w celach osobistych, "Finanse Komunalne" nr 5/2010, s. 73; R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne. 601 pytań i odpowiedzi, Warszawa 2012, s. 235 i 348). Również w wyroku z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 Trybunał Konstytucyjny uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." W ocenie Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Trybunału zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Trybunał stanął na stanowisku, że zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, a to prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznał za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał przypisał brakowi precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. TK uznał, że zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów. Z tezy wyroku z 24 lutego 2021 r. w sposób jednoznaczny wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l.), co nie jest takie jednoznaczne w przypadku poprzedniego orzeczenia. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź odnosi się bowiem do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 21/21 jest to tzw. wyrok interpretacyjny, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w określonym jego rozumieniu. Cecha niekonstytucyjności przypisana jest wskazanej w sentencji tego wyroku treści normy prawnej, ustalonej w wyniku poprzedniej wykładni. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Mimo, że przywołany wyrok zapadł na tle sprawy ze skargi konstytucyjnej osoby fizycznej, w zakresie przyjętej przez Trybunał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ma on uniwersalne znaczenie (zob. np. wyroki NSA: z 4 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 895/21, z 16 czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 25/21 oraz III FSK 60/21 – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z 4 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 898/21 NSA wskazał, że związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, oprócz samego posiadania tej rzeczy przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny zaś być uznane ze związane z tą działalnością. Jak stwierdził NSA, w ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może natomiast ograniczać się do wykazania posiadania tych nieruchomości. Z kolei, w wyroku z 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4061/21 NSA sformułował tezę, że "za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej." Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, organy obu instancji nie uznały za jedyną przesłankę opodatkowania faktu posiadania spornych gruntów przez skarżącą, ale dokonały analizy faktycznego oraz potencjalnego wykorzystywania ich do działalności gospodarczej, na co wskazywał Trybunał Konstytucyjny, jako przesłankę opodatkowania wyższą stawką podatkową. Z ustaleń organów wynika przede wszystkim, że [...] S.A. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Zgodnie z odpisem KRS, zakres prowadzonej działalności Spółki jest bardzo szeroki i obejmuje m.in.: działalność oznaczoną w PKD kodem 70.10.Z - działalność firm centralnych (head offices) i holdingów, z wyłączeniem holdingów finansowych, działalność oznaczoną kodem PKD 68.20-Z - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi oraz działalność oznaczoną kodem PKD 68.10.Z – kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Spółka prowadziła działalność gospodarczą w ten sposób, że grunty, których była użytkownikiem wieczystym, udostępniała Spółce [...] S.A. celem wykorzystywania ich na prowadzoną przez Spółkę [...] S.A. działalność. Zatem już ta okoliczność powoduje związanie gruntów z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dodatkowo sporne grunty uznać należy za element składowy przedsiębiorstwa, albowiem zostały ujęte w ewidencji środków trwałych. Trzeba również zauważyć, że spółka w 2017 r. w kosztach uzyskania przychodów ujęła wartość uiszczonego podatku od nieruchomości, co ma znaczenie dla oceny związku gruntów z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trudno bowiem zaaprobować sytuację, w której podatnik z jednej strony - dla celów podatku dochodowego - rozlicza w kosztach wydatki związane z nieruchomością, a jednocześnie zamierza skorzystać z opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki innej niż przewidziana dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie kwestionując, że w 2017 r. grunty te nie były wykorzystywane do wykonywania przewozów kolejowych zasadnie organy stwierdziły, że mogą one być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Fakt likwidacji linii kolejowej, nie zmienia bowiem ich zasadniczego przeznaczenia, czyli prowadzenia działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa, tym bardziej, że przedmiot działalności skarżącej spółki nie ogranicza się wyłącznie do transportu kolejowego. Jest bardzo rozległy i obejmuje m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi czy kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Zatem niemożność np. wykonywania usług w zakresie transportu kolejowego nie oznacza jednocześnie niemożności gospodarczego wykorzystania spornego terenu w inny wybrany przez przedsiębiorcę sposób. Zwłaszcza, że skarżąca ma możliwości i instrumenty prawne, by wykorzystywać grunty pozostające w jej posiadaniu, zgodnie z profilem prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ma zatem żadnych podstaw do uznania, że sporne nieruchomości gruntowe nie mogą być wykorzystane do działalności gospodarczej z trwałych i obiektywnych przyczyn. Taka decyzja spółki wynika wyłącznie z jej polityki. Zauważyć też należy, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy (m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 10 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 825/20). Nieistotna jest zatem okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Nie jest też ważne czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów, z zastrzeżeniem rzecz jasna jakiejkolwiek gospodarczej przydatności nieruchomości. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów (wyrok NSA z 9 grudnia 2009 r., II FSK 1031/09). Również wyroki TK z 24 lutego 2021r. sygn. akt SK 39/19 oraz z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 nie podważają majątkowego charakteru podatku od nieruchomości. Należy przy tym dostrzec, że sama skarżąca nie skonkretyzowała istotnych cech spornych nieruchomości, które powodowały, że były one trwale i nieodwracalnie gospodarczo nieprzydatne. W piśmie z [...] kwietnia 2021 r. (k. 5 akt adm.) zawierającym wniosek o stwierdzenie nadpłaty wskazała jedynie, że grunty nie są i nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej. Oceniając takie oświadczenie Strony, uznać należy, że podniesione okoliczności nie wskazują na to, by istniejące przeszkody miały charakter trwały. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, dokonana przez organy obu instancji kwalifikacja spornych gruntów po zlikwidowanej linii kolejowej jest zasadna, zatem wszelkie zarzuty skargi zmierzające do zanegowania związku omawianych gruntów z działalnością gospodarczą i opodatkowania ich na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. uznać należało za bezpodstawne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wskazać należy, że w myśl wskazanego przepisu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej, niż utrzymanie dróg publicznych lub eksploatacja autostrad płatnych. Istotna dla zweryfikowania zasadności opodatkowania gruntów jest analiza danych pochodzących z ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntów ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 922), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA: z 19 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 4415/21; z 3 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 1396/20; z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1246/18). W niniejszej sprawie przeznaczenie gruntu spornych działek wynikało bezsprzecznie z zapisów tej ewidencji (Tk) i pozostawało wiążące dla organów podatkowych oraz dla Skarżącej. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że w 2017 r., w przewidzianej prawem procedurze zainicjowała uzgodnienie klasyfikacji nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, z istniejącym w jej ocenie stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany, organy ewidencyjne nie skorygowały tej klasyfikacji. Z tego też względu, pomimo likwidacji linii kolejowych formalnie nadal istniały przejazdy kolejowo-drogowe. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania podatkowego części działek nr [...] sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów jako "Tk" - tereny kolejowe (k.155-161 akt adm.), a nie jako "dr" - drogi. Ponadto zasadnie organ w tym zakresie powołał się na prawomocne orzeczenie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 września 2024 r. sygn. akt I SA/Go 180/24. Tym samym, grunty te jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (grunty pozostałe po zlikwidowanej linii kolejowej nr [...]) należało opodatkować stawką najwyższą. W związku z powyższym niezasadny należy uznać zarzut naruszenie art. 74 pkt 1 O.p. poprzez jego nie zastosowanie i odmowe zawnioskowanego zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości. Stosownie do przepisu 74 pkt 1 O.p., jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację. W sprawie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.02.2021 r., sygn. SK 39/19, nie wpłynęło na sytuację podatkową podatnika. W związku z tym brak jest podstaw do uznania, że w jego następstwie powstała nadpłata. Tym samym nie występują przesłanki do zwrotu podatku od nieruchomości za wskazany okres podatkowy. Sąd nie stwierdził również, by organy podatkowe naruszyły art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. Organy podjęły bowiem niezbędne czynności dowodowe i zgromadziły materiał uprawniający do wydania decyzji. Przebieg postępowania i zgromadzony materiał wskazują również, że skarżąca miała możliwość przedkładania dowodów i miała zapewniony udział w postępowaniu. Kompleksowa analiza zebranego materiału dowodowego i wnioski z niej wynikające, w ocenie Sądu, należy uznać za trafne i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p. Sąd nie podzielił także zarzutu opartego o twierdzenie o wadliwym i niepełnym uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji. SKO wystarczająco wyjaśnił bowiem zasadność przesłanek, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie, wskazując przy tym fakty, które uznał za udowodnione i dowody na których się oparł, jak również okoliczności oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji przytaczając przepisy prawa mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera zatem wszystkie elementy składowe narzucane treścią art. 210 § 1 O.p., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4). To, że ustalenia organu podatkowego odbiegają od stanowiska strony, nie oznacza automatycznie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.