I SA/Go 67/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi "O" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. O Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: skarżąca, podatniczka, spółka) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2013r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie kwoty wynikającej z długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Z akt sprawy wynika następujący, ustalony przez organy celne, stan faktyczny: [...] listopada 2008r. Agencja Celna spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, działając z upoważnienia skarżącej, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu tablice sygnalizacyjne LED zewnętrzne zawierające diody elektroluminescencyjne, oraz wodoodporne części zapasowe - 54 szt. importowane z Chin, deklarując w polu 33 kod Taric 8531202090, przyporządkowaną temu kodowi stawkę celną w wysokości 0% i 22%, stawkę podatku od towarów i usług oraz w poz. 2 zgłoszenia, wzory do tablic sygnalizacyjnych, żarówki -18 szt., deklarując w polu 33 kod Taric 8539299890, oraz przyporządkowaną temu kodowi stawkę celną w wysokości 2,7% i 22% stawkę podatku od towarów i usług. Do zgłoszenia celnego załączyła m.in. DWC, certyfikat pochodzenia nr CCPIT 085124007, fakturę nr [...] z dnia [...].10.2008r. na kwotę 548,00 USD, list załadunkowy, certyfikaty z [...] maja 2008r.,.fakturę nr [...] z dnia [...].9.2008r. na kwotę 60.122,00 USD, deklarację z [...] marca 2007r., fakturę proforma [...] z dnia [...].8.2008r. na kwotę 60122,00 USD, fakturę VAT dot. kosztów transportu, upoważnienie z [...].9.2007r. ,CMR, konosament. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako spełniające warunki określone w art.62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i zarejestrowane w Oddziale Celnym pod pozycją ewidencji [...]. Funkcjonariusz celny dokonujący częściowej rewizji tylnej części kontenera, stwierdził 2 tablice sygnalizacyjne z napisem "O sp.z o.o. [...] (Poland), CE". Rodzaj, wartość i ilość funkcjonariusz celny przyjął ze zgłoszenia celnego. W wyniku kontroli postimportowej, przeprowadzonej w siedzibie firmy O spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w zakresie dokumentacji księgowej, bankowej i handlowej dotyczącej wartości celnej oraz klasyfikacji taryfowej i wartości towarów dopuszczonych do wolnego obrotu na obszar celny Wspólnoty za okres od [...].9.2007r. do [...].12.2009r., zgodnie z protokołem pokontrolnym z dnia [...].06.2010r., nr [...] ustalono, że skarżąca dokonała niewłaściwej klasyfikacji towaru. Zgromadzony w trakcie kontroli materiał dowodowy jak również wyjaśnienia skarżącej wskazywały, zdaniem organu, iż przedmiotem importu były tablice świetlne, których konstrukcja stwarza możliwość wykorzystania ich jako zewnętrzne telebimy, służące do prezentowania oprócz tekstów i grafik statystycznych także obrazów ruchomych. Właściwym kodem dla importowanego towaru jest kod Taric 8528599090 ze stawką celną 14%. Zakwestionowano również poprawność klasyfikacji taryfowej dla żarówek diodowych, zgłoszonych w pozycji 8539229090 obejmującej pozostałe lampy żarowe. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2010r., wszczął postępowanie celno-podatkowe. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym po wydaniu opinii przez biegłego, Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] czerwca 2011r. wydał decyzję uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej kosztów transportu, klasyfikacji taryfowej, wskazując, iż właściwym kodem dla poz. 1 SAD [...] importowanego towaru jest kod Taric 8528599090 ze stawką celną 14%, a dla poz. 2 SAD BIS [...] jest kod Taric 8543709099 ze stawką celną 3,7% oraz określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę cła i podatku od towarów i usług. Skarżąca w odwołaniu od decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną klasyfikację importowanego towaru do pozycji 8528599090, zamiast do pozycji 8531202090, a także naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 7 Konstytucji RP, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 172 § 1, 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191§ 1, art. 197, art. 210 § 4, art. 217 § 1 ordynacji podatkowej, poprzez m.in. pomijanie wniosków dowodowych skarżącej bez wydawania postanowienia, nie poinformowanie pełnomocnika strony o miejscu i czasie przeprowadzenia opinii biegłego. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] marca 2012r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W toku rozpatrywania sprawy odmówił przeprowadzenia rozprawy na wniosek skarżącej, przeprowadzenia dowodów wskazanych w odwołaniu tj. przesłuchania stron, dowodu z zeznań świadka F.E., odmówił uchylenia postanowienia o powołaniu biegłego z dnia [...] lutego 2011 r. oraz uchylenia swego postanowienia z [...] grudnia 2010r. Ponadto postanowieniem z [...] stycznia 2012r. Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia dowodów z Wiążących Interpretacji Taryfowych, których zdaniem organu skarżąca nie załączyła, przeprowadzenia rozprawy i dowodu z przesłuchania świadków i stron, dowodu z pełnomocnictwa, dowodu z zeznań biegłego, a także dowodu z opinii innego biegłego. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej spółka O wniosła skargę do tutejszego Sądu, w której zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego w tym w szczególności: - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez sugerowanie biegłemu w postanowieniu o powołaniu biegłego odpowiedzi na zadane pytania, - art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez zlecenie biegłemu dokonania oceny stanu prawnego, a nie stanu faktycznego, - art. 123 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie postanowienia co do wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego pomimo złożenia przez stronę wniosków o przeprowadzenie dowodu z dokumentów do akt sprawy, - art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez niepowiadomienie pełnomocnika o terminie oględzin dokonywanych przez biegłego, - art. 122 oraz 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę dopuszczenia dowodu z 21 dokumentów WIT, 3 tłumaczeń przysięgłych WIT, dwóch zwykłych tłumaczeń WIT, - art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 dopuszczenia dowodu z świadka F.E., S.W., zeznań biegłego, przesłuchania stron, - art. 200a Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy pomimo, iż strona wyraźnie umotywowała potrzebę jej przeprowadzenia, - art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wydawania postanowień w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych w tym przede wszystkim wniosku o przeprowadzenie rozprawy, opinii rzeczoznawcy dr P.Z., zeznań świadka dr P.Z.. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej klasyfikacji importowanego towaru do pozycji 85288599090, skutkiem wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 sierpnia 2012r., sygn. akt I SA/Go 354/12 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazał, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 ordynacji podatkowej poprzez sugerowanie biegłemu w postanowieniu o jego powołaniu, odpowiedzi na zadane pytania, jak również art. 197 ordynacji podatkowej poprzez zlecenie biegłemu dokonania oceny stanu prawnego a nie stanu faktycznego, że nie stanowi on podstawy do zakwestionowania decyzji ponieważ pytania zadane biegłemu dotyczyły nie tylko kwestii, o których mowa w zarzutach, ale dotyczyły również istotnych cech towaru z punktu widzenia jego klasyfikacji. Zdaniem Sądu biegły odpowiedział na szereg pytań przedstawionych przez organ jak i przez skarżącą zmierzających do ustalenia cech towaru, rzutujących na jego klasyfikację. Za niezasadny uznał również Sąd zarzut naruszenia art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej bowiem skarżąca otrzymała postanowienie z dnia 1 marca 2012 roku o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Sąd wskazał, że do wypowiedzi strony po tym terminie oraz zgłoszonych przez stronę nowych wniosków dowodowych po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ winien ustosunkować się w treści decyzji, jeżeli nastąpiło to przed wydaniem decyzji, a jeżeli po wydaniu decyzji, w odpowiedzi na skargę kierowaną do Sądu zgodnie z art. 54 § 2 ppsa. Stwierdzając, że sam fakt, że organ podatkowy mimo wypowiedzenia się skarżącej po wydaniu postanowienia o zapoznaniu się z zgromadzonym materiałem dowodowym, wydał decyzję, nie stanowi uchybienia skutkującego jej uchyleniem. Sąd w uzasadnieniu wyroku podkreślił jednocześnie, że mimo wydania postanowienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia zgłoszonych po tym terminie dowodów, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Za zasadny uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art. 122, art. 123, art. 180 Ordynacji podatkowej wskutek niepowiadomienia pełnomocnika skarżącej o terminie oględzin dokonywanych przez biegłego oraz przez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii wykonanej na zlecenie skarżącej, dowodu z zeznań biegłego, jak również nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów WIT wraz z dołączonymi tłumaczeniami niektórych z nich (art. 180 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Sądu organ podatkowy błędnie wywodził, że skarżąca była reprezentowana przez członka zarządu w toku oględzin wykonywanych przez biegłego oraz, że bez znaczenia dla sprawy były dokumenty WIT bowiem dotyczyły indywidualnej sprawy i nie miały mocy wiążącej w innej sprawie. W ocenie Sądu naruszenie ww. przepisów postępowania podatkowego mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z jednej strony organ wskazywał bowiem na brak sformułowanych zarzutów wobec opinii biegłego, a jednocześnie twierdził, że opinia biegłego wykonana na zlecenie skarżącej nie była przydatną dla rozstrzygnięcia sprawy mimo, że zawierała wnioski odmienne od wywiedzionych w opinii sporządzonej w toku postępowania. Sąd zwrócił również uwagę na fakt, że dokumenty WIT wskazywały odmienną kwalifikację towaru aniżeli dokonaną przez organ. Tak więc Sąd, zgadzając się co do zasady z organem, że dokumenty WIT nie wiązały organu, stwierdził jednocześnie, że skarżąca poprzez ich przedstawienie jak i złożenie sporządzonej na jej zleceni opinii, wywodziła twierdzenia odmienne od twierdzeń które stały się podstawą, po przeprowadzeniu opinii biegłego, do wydania decyzji. W tej sytuacji organ podatkowy, oddalając wnioski dowodowe skarżącej i przedłożone przez nią dokumenty nie rozważył twierdzeń skarżącej z nich wypływających. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził także pogląd, iż prawidłowe zawiadomienie pełnomocnika skarżącej i prawidłowe przeprowadzenie czynności w postaci oględzin czyniłoby zbędnym przeprowadzanie dowodów osobowych (świadków F.E. i S.W.) celem ustalenia identyczności towaru podlegającego oględzinom z towarem importowanym. Nadto Sąd zauważył, że mimo niezawiadomienia pełnomocnika o oględzinach, organ podatkowy zaniechał przesłuchania biegłego, uznając za wystarczające to, że opinia została uzupełniona o zadane pytania przez skarżącą podczas, gdy przy rozbieżności pomiędzy twierdzeniami skarżącej popartych dołączoną opinią i dokumentami WIT, organ miał obowiązek przesłuchania biegłego, celem umożliwienia stronie dokładnego wyjaśnienia okoliczności związanych z importowanym towarem. Konkludując Sąd stwierdził, że niepoinformowanie pełnomocnika skarżącej o terminie oględzin, nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów WIT i przedłożonej prywatnej opinii, nieuwzględnienie twierdzeń skarżącej wypływających z tychże dokumentów pozbawiło skarżącą możliwości przedstawienia swoich racji. Uchylając decyzję organu II instancji do ponownego rozpatrzenia Sąd zalecił przeprowadzenie oględzin zgodnie z regułami określonymi w art. 198 Ordynacji podatkowej, w zależności od wyników oględzin rozważenie zasadności ponownego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Organ winien również przeprowadzić dowód z przedstawionych dokumentów WIT oraz opinii wydanej na zlecenie skarżącej i tym samym w swych rozważaniach uwzględnić twierdzenia wypływające z tychże dokumentów. Ponadto, w zależności od przebiegu postępowania organ winien rozważyć ewentualne przesłuchanie biegłego w razie wątpliwości co do wydanej opinii. Przeprowadzając dowód z opinii biegłego organ winien w zleceniu przeprowadzonej opinii sformułować tezę dowodową dla biegłego w sposób jasny, przejrzysty, która winna zawierać pytania niezbędne dla ustalenia przez organ klasyfikacji towaru. W toku ponownego rozpatrywania sprawy Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z [...] stycznia 2013r., powołał biegłego z dziedziny elektroniki celem sporządzenia opinii uzupełniającej w przedmiocie wykazania cech wyświetlaczy LED. Pismami z dnia [...] lutego 2013r. i z [...] marca 2013r. strona wnosiła o uchylenie postanowienia z [...] stycznia 2013r. o powołaniu biegłego oraz wykonanie obowiązków nałożonych na organ celny wyrokiem Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., a w przypadku odmowy uchylenia postanowienia wniosła o wyłączenie biegłego A.G.. Wniosła również o wystąpienie do NSA z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroku z 12 lipca 2012r. (sygn. akt I GSK 90/12) - w zakresie dotyczącym powołania biegłego A.G.. Postanowieniem z [...] marca 2013r., Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia postanowienia z [...] stycznia 2013r. o powołaniu biegłego oraz wyłączenia biegłego A.G.. [...] czerwca 2013r. biegły dokonał, w siedzibie spółki, oględzin ekranów LED PI2, PI6, P20, P25, w obecności przedstawicieli organu celnego i pełnomocnika strony z udziałem (w imieniu strony) K.P. i F.E.. Ponadto Dyrektor Izby Celnej, za pośrednictwem Wydziału Współpracy Międzynarodowej przy Izbie Celnej, wystąpił o przeprowadzenie weryfikacji dokumentów transakcyjnych przez chińskie władze celne w celu ustalenia kwoty faktycznie zapłaconej za towar oraz jego prawidłowej klasyfikacji. Organ II instancji wezwał także pełnomocnika o uzupełnienie materiału dowodowego o opisy techniczne towarów, które były dołączone do wniosku o wydanie dokumentów WIT, do wskazania miejsca sprzedaży zewnętrznych monitorów LED oraz dostarczenia uwierzytelnionych faktur i umów dotyczących sprzedaży. W odpowiedzi pełnomocnik poinformował, iż strona nie jest w posiadaniu załączników do wniosków o wydanie dokumentów WIT oraz dostarczył żądane informacje o nabywcach oraz faktury dotyczące przeprowadzonych transakcji. Pismami z [...] kwietnia 2013r. i [...] maja 2013r. Dyrektor Izby Celnej zwrócił się nabywców importowanego towaru o nadesłanie uwierzytelnionych dokumentów związanych z zakupem i montażem ekranów, w szczególności faktur, umów oraz uwierzytelnionych ofert sprzedaży złożonych przez spółkę O w procesie przetargowym zawierających opis działania wideoekranów wraz z warunkami technicznymi. Pismem z [...] czerwca 2013r. pełnomocnik strony przekazał uzupełnioną listę pytań skierowaną do biegłego. W opinii uzupełniającej biegłego z dnia [...] września 2013r. biegły odniósł się do zlecenia Dyrektora Izby Celnej oraz pytań strony. Kopia opinii została przesłana stronie. Postanowieniem z [...] października 2013r. Dyrektor Izby Celnej poinformował stronę o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego i ustosunkowania się do niego, a następnie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję I instancji. Na podstawie zgromadzonych w ten sposób dowodów oraz wyjaśnień prezesa zarządu skarżącej spółki organ II instancji ustalił, że modułowe tablice świetlne z diodami elektroluminescencyjnymi LED określane były zamiennie w dokumentach spółki jako tablice diodowe, tablice LED, ekrany diodowe, ekrany LED, ekrany świetlne, moduły LED, telebimy, videoekrany, które służą do prezentacji świetlnej tekstów, grafik statycznych oraz obrazów ruchowych. Wykorzystywane mogły być jako telebimy na koncertach i imprezach plenerowych, jako tablice ostrzegawcze, tablice świetlne na autostradach lub jako tablice reklamowe wyświetlające obrazy ruchome. Zbudowane były z matrycy (siatki) kolorowych diod LED (zazwyczaj w kolorze czerwonym, zielonym i niebieskim). Diody te zapalając się i gasnąc jednocześnie, dzięki zjawisku addytywności barw, są postrzegane przez oko ludzkie jako jeden kolorowy punkt świetlny (piksel). Mozaika kolorowych pikseli pozwala na wyświetlenie dowolnych tekstów, grafik statycznych oraz obrazów ruchomych. Sterowaniem diod LED oraz przetwarzaniem sygnału wejściowego zajmują się odpowiednie podzespoły elektroniczne. Sygnał wejściowy do ekranu LED pochodził zazwyczaj z komputera wyposażonego w specjalną kartę transmisyjną. Strona oświadczyła, iż do ekranu nie można podłączyć bezpośrednio żadnego urządzenia telewizyjnego np. odtwarzacza DVD lub kamery. Pojedynczy moduł diodowy LED z racji swojej budowy i zastosowania nie może być postrzegany jako monitor z lampą elektronopromieniową, monitor komputerowy, monitor LCD, telewizor, ekran plazmowy, ekran LCD, projektor, rzutnik, ani żadna aparatura odbiorcza dla telewizji naziemnej lub satelitarnej. W oparciu o dokumentację uzyskaną od nabywców telebimów Dyrektor Izby Celnej ustalił, iż ekran LED P16 o powierzchni 12,58 m2 zamontowany w [...], służy Miejskiemu Domowi Kultury (dalej: MDK) do reklamowania bieżącej działalności MDK i do transmisji na żywo imprez artystycznych organizowanych przez MDK, do świadczenia usług obcym podmiotom gospodarczym. Z załącznika nr 7 do oferty wynika, że jest to videoekran Full Colour montowany w systemie wysokiej technologii łączenia modułów o rzeczywistej rozdzielczości pixeli odświeżania powyżej 400hz/s, posiadający m.in. sygnał wejścia S-Video. W załączniku nr 13 zawierającym szczegółowy opis przedmiotu zamówienia, prezes spółki zaznaczyła, iż ekran oprócz reklam i tekstu ma być przystosowany do wyświetlania plików video wysokiej jakości, transmisji na żywo z uroczystości miejskich i innego typu wydarzeń kulturalnych. W specyfikacji technicznej określony został format wyświetlania ekranu: text, grafika, w formacie, prezentacje Power Point, BMP, JPG, GIF, PCX, pliki video i animacje w formacie MPG, MPEG, MPV. MPA, AVI, VCD, SWF, RM, RA< RMJ, ASF, itp. (przez co można rozumieć p transmisje meczów, wyświetlanie obrazu z kamer na żywo i aparatów cyfrowych) karta TV (telewizyjna po instalacji sterownika z możliwością podpięcia źródeł zewnętrznych). Załącznik nr 10 stanowi opis urządzenia umożliwiającego przesyłanie obrazu ze źródeł zewnętrznych w czasie rzeczywistym, który pracuje samodzielnie bez kontroli komputera lub może być sterowany zdalnie poprzez aplikację na komputerze PC. Urządzenie to posiada wejścia sygnałowe, w tym VGA i DVI do bezpośredniego podłączenia komputera jako źródła sygnału video oraz kamer, aparatów lub odtwarzaczy DVD. Pozwala on przełączać źródła sygnału w dowolny sposób bez miksowania i tworzenia dodatkowych efektów video. Do systemu dołączono komputer sterujący wraz a oprogramowaniem do tworzenia prezentacji audio i video, który może też sterować videokamerami bezpośrednio (bez użycia video- procesora). W specyfikacji komputera sterującego wynika, iż urządzenie to posiada procesor Intel Pentium DualCore E2200 @ 2,2 GHz, dysk twardy 150 GB zintegrowaną kartę graficzną, zintegrowaną kartę dźwiękową, nagrywarkę DVD. W komputerze zainstalowany jest system operacyjny Windows XP SP3 PL oraz oprogramowanie Acrobat Reader, LED Studio. Miasto [...] zakupiło videoekran LED P20 o powierzchni 11,06 m2, który pełni funkcję informacyjną Za jego pośrednictwem przekazywane są informacje inwestycyjne, przetargowe, o imprezach kulturalnych organizowanych przez [...] Centrum Kultury. Miasto [...] przekazało organowi dokumenty związane z zakupem wraz z montażem oraz uruchomieniem telebimu wyposażonego w komputer sterujący, przystosowany do zarządzania wyświetlaną treścią. Z oferty spółki wynika, że jest to urządzenie Fuli Colour o składowych punktu świetlnego - 2R1G1BO, częstotliwości odświeżania nie mniejszej niż 400 Hz/s. Dodatkowo obraz wyświetlany jest z szybkością minimum 50 ramek na sekundę, posiadający system sterowania - SPWM, nim 12 bit gwarantujący wyświetlanie wysokiej jakości obrazu i długą żywotność diod. Wykonawca zobowiązał się do dostarczenia i zamontowania oraz uruchomienia komputera sterującego wraz z niezbędnymi do tego urządzeniami. Ze specyfikacji komputera sterującego videoekranem wynika, że urządzenie to posiada procesor Intel Pentium DualCore E2200 @2,2 GFIz, dysk twardy 150GB zintegrowaną kartę graficzną, zintegrowaną kartę dźwiękową, nagrywarkę DVD i zainstalowany system operacyjny Windows XP SP3 PL oraz oprogramowanie Acrobat Reader, LED Studio. Natomiast z dokumentacji przesłanej z [...], w którym został zamontowany ekran LED P16 o powierzchni 15,73 m2 wynika, że służy Gminie Miejskiej do wyświetlania materiałów reklamowych oraz zapowiedzi wydarzeń kulturalnych. Jest to videoekran Full Colour montowany w systemie wysokiej technologii łączenia modułów o rzeczywistej rozdzielczości pixeli odświeżania powyżej 400 Hz/s, posiadający sygnał wejścia m.in. S-Video. W załączonej umowie Nr BIT-342/17/2010 spółka zobowiązała się między innymi na dostawę jednostki sterującej wraz z pełnym oprogramowaniem służącym do zarządzania i sterowania ekranem. Ze specyfikacji jednostki sterującej/komputera sterującego wynika, iż urządzenie to posiada procesor Intel Pentium DualCore E2200 @2,2 GHz, dysk twardy 150GB zintegrowaną kartę graficzną, zintegrowaną kartę dźwiękową, nagrywarkę DVD. W komputerze zainstalowany jest system operacyjny Windows XP SP3 PL oraz oprogramowanie Acrobat Reader, LED Studio. Ww. cechy telebimów uzasadniały, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, zakwalifikowanie ich do pozycji 8528, gdyż pozycja wskazana przez skarżącą (8531) obejmuje ekrany posiadające możliwość wyświetlania jedynie znaków graficznych i obrazów statycznych. Natomiast wskazana przez organ I instancji pozycja CN 8528 obejmuje monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu. Zgodnie z uwagą do pozycji, pozycja ta obejmuje : (1) Monitory i rzutniki, nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji. (2) Aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe łub aparaturę do zapisu, lub odtwarzania dźwięku, łub obrazu, do wyświetlania sygnałów (odbiorniki telewizyjne). (3) Aparaturę do odbioru sygnałów telewizyjnych bez możliwości wyświetlania (np. odbiorniki satelitarnej transmisji telewizyjnej). Monitory, rzutniki i odbiorniki telewizyjne wykorzystują do wyświetlania obrazów różne technologie, takie jak CRT (lampa elektropromieniowa), LCD (wyświetlacz ciekłokrystaliczny), DMD (mikroskopijnie małe lusterka ułożone w matrycy na chipie półprzewodnikowym), OLED (diody emitujące światło z warstwy organicznej) i plazmę. Ponadto monitory i rzutniki mogą być zdolne do odbioru różnych sygnałów z różnych źródeł. Jeżeli jednak zawierają tuner telewizyjny, są one uważane jako aparatura odbiorcza dla telewizji. Poczynione ustalenia uzasadniały, w ocenie organu odwoławczego, zakwestionowanie przez organ I instancji klasyfikacji przyjętej przez skarżącą w zgłoszeniu celnym (kod 8531 20 20 90). Zgodnie z zasadami klasyfikacji taryfowej towar w postaci ekranu w technologii LED należało klasyfikować do kodu CN 8528 59 90 90 jako monitor kolorowy. Pozycja 8528 obejmuje nie tylko typowe urządzenia odbiorcze dla telewizji ale także urządzenia przystosowane do odbioru sygnału wizyjnego generowanego z różnych źródeł. Jego funkcją nie jest tylko dostarczanie znaków wizualnych do celów sygnalizacyjnych (uwagi wyjaśniające Systemu Zharmonizowanego do pozycji 8531 pkt D), ale również pokazywanie przez monitor zarówno danych uzyskanych z automatycznych urządzeń przetwarzania danych, jak i ruchomych i nieruchomych obrazów z kamery video). Ekran LED jest czymś więcej niż tablica sygnalizacyjną objętą kodem CN 8531202090. należy do rodzaju ekranów stosowanych na całym świecie dających możliwość wyjątkowego zaprezentowania walorów firmy, produktu itp. Pozwala na efektowną reklamę wizualna, dynamiczny przekaz informacji, która wyprzedza jakością i elastycznością przekazu zwykłą ulotkę i ogłoszenie prasowe czy też informację sygnalizacyjną na tablicy. Jest nowoczesnym nośnikiem wyświetlania multimediów stosowanym do rozwiązań reklamowych, transmisji sportowych i okolicznościowych (imprezy, koncerty). Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż z opinii biegłego wynikało, iż zakres możliwości ekranu jest praktycznie nieograniczony, bo pomimo wyświetlania grafiki można na nim również wyświetlać wiadomości w czasie rzeczywistym, a także elementy proste np. szkice "gif"bmp" jak i te bardziej złożone np. filmy HD czy grafikę 3D. Modułowa budowa pozwala na tworzenie dowolnej wielkości ekranu. Łącząc ze sobą moduły można uzyskać pożądaną wielkość. Podkreślił, iż poszczególne moduły LCD posiadają własny sterownik, przez co spełniają kryteria towarów objętych pozycją 8528. Dalej Dyrektor Izby Celnej wskazał, że podstawowym elementem, który w pierwszej kolejności decyduje o parametrach końcowych telebimu jest moduł LED, których ściśle określona ilość, zgodna ze specyfikacją techniczną oraz wymaganiami finalnego odbiorcy, wchodzi w skład większego panelu zwanego powszechnie "kabiną", które połączone ze sobą mechanicznie w odpowiedniej konfiguracji tworzą właściwy ekran telebimu. Moduły LED zastosowane do budowy "kabiny" muszą posiadać swoje własne układy sterowania. W celu uzyskania wysokich parametrów wyświetlanych obrazów musi być spełniona zasada - kolor w pikselu musi posiadać swój niezależny układ sterowania w celu uzyskania wysokiej rozdzielczości barw. Natomiast o wyświetlaniu ruchomych treści decydują wszystkie komponenty zawarte w schemacie blokowym. Nie jest możliwe wyświetlenie jakiegokolwiek obrazu na ekranie telebimu w przypadku braku jednego z komponentu sprzętowego (karty nadawczej, karty odbiorczej z hubem, kabiny zawierającej moduły LED) oraz specjalistycznego oprogramowania umożliwiającego realizację żądanego projektu związanego z projekcja obrazu na ekranie telebimu składającego się z odpowiedniej ilości "kabin". Odnosząc się do nadesłanych przez skarżącą dokumentów WIT wystawionych przez organ Wielkiej Brytanii, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że moduł, którego dotyczył WIT nie posiadał wejść video, a sygnały sterowane były poprzez dedykowany sterownik, który może być samodzielnym modułem lub częścią sterownika. W odniesieniu natomiast do WIT-u wydanego przez duński organ stwierdził, iż dotyczył on produktu zbudowanego z paneli, opartego na świetle LED RGB, zbudowanego z aluminium i stali służącego do wyświetlania grafiki oraz zdjęć o niskiej rozdzielczości (20mm pixeli), montowanego na stadionach sportowych oraz jako sygnalizator cyfrowy. Jego klasyfikacji do pozycji 8531 20 20 90 dokonano zgodnie z przepisami ogólnej reguły 1 i 6 Nomenklatury Scalonej, uwagi 2a do sekcji XVI i brzmienia kodów CE 8531, 853120 i 8532 20 20. Wskazał, że przedłożone WIT-y zostały ocenione pod kątem wynikających z nich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślił, iż na wiążącą informacje taryfową może powołać się tylko jej posiadacz i tylko w zakresie towarów jakie w nich wskazano. Aby informacja ta mogła być wykorzystana w sprawie musiałaby istnieć całkowita zgodność sprowadzonego towaru z towarem opisanym w WIT co w sprawie nie ma miejsca. Zatem wydana dla innego podmiotu nie ma mocy wiążącej w przedmiotowej sprawie. Oceniając ekspertyzę dr P.J.Z., dopuszczoną jako dowód w sprawie na okoliczność oceny cech charakterystycznych modułów oraz spełnienia warunków do zaklasyfikowania ich do pozycji 8528 51 00, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że jest to dokument prywatny i jako taki nie mógł być sam w sobie źródłem materiału faktycznego sprawy ani stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem oceny. Ekspert przesądził w niej o klasyfikacji spornego towaru, lecz odniósł się tylko do ekranów wykorzystujących technologię LED w ogólnym rozumieniu zagadnienia, a nie do konkretnego towaru będącego przedmiotem sporu. Dokonując opisu nieokreślonych ekranów LED nie odniósł się do możliwości ekranów, a jedynie stwierdził jaką pełnią funkcję (tablice sygnalizacyjne). To samo stwierdzenie zostało zawarte w opinii biegłego powołanego przez organ celny, jednakże ten biegły wskazał, że choć ekrany mogą pełnić rolę urządzeń sygnalizacyjnych, to byłoby to świadome ograniczenie zastosowania telebimów, gdyż umożliwiają one wyświetlanie ruchomych sekwencji obrazu, co zostało potwierdzone przez stronę w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., kierowanym do organu. Strona zaznaczyła, że telebimy, videoekrany wykorzystywane są na koncertach i imprezach plenerowych, a także jako ostrzegawcze tablice świetlne na autostradach lub jako tablice reklamowe wyświetlające obrazy ruchome. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że opinia zlecona na zamówienie strony zawiera niedopuszczalne rozstrzygnięcie co do klasyfikacji towaru podczas gdy biegły powinien dostarczyć jedynie wiadomości specjalistycznych służących do wyjaśnienia sprawy i umożliwić podjęcie przez organ celny, a nie biegłego, decyzji co do prawidłowej klasyfikacji towaru. W odniesieniu do kolejnego zarzutu odwołania tj. oświadczenia Komitetu Kodeksu Celnego na 346 spotkaniu odbytym od 30 czerwca 2004r. do 2 lipca 2004r., Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż oświadczenie to dotyczyło klasyfikacji monitorów LCD a nie ekranów LED P16 wobec czego organ celny nie podzielił stanowiska strony, iż wskazane oświadczenie jednoznacznie rozstrzyga sprawę właściwej klasyfikacji importowanego przez nią ekranu zewnętrznego LED P 16 mm i P 20 mm. Za niezasadne uznał Dyrektor Izby Celnej zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik postępowania tj. art. 7 Konstytucji RP, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 172 § 1, 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191§ 1, art. 197 § 1, art. 210 § 4, art. 217 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał, iż zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została wydana na podstawie przepisów prawa materialnego i proceduralnego wymienionych zarówno w sentencji, jak i jej uzasadnieniu przepisy prawa. Podatnik miał zapewniony czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów o czym został pouczony. Pełnomocnik skarżącej w dniu [...] marca 2011r. zapoznał się z aktami sprawy. Fakt, że organ celny mimo wypowiedzenia się skarżącej po wydaniu postanowienia o zapoznaniu się z zgromadzonym materiałem dowodowym, wydał decyzję, nie stanowi uchybienia skutkującego uchyleniem decyzji. Z tego też względu za niezasadny uznał Dyrektor Izby Celnej zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych po końcowym zapoznaniu się z materiałem dowodowym. Dalej Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż Naczelnik Urzędu Celnego pismem z [...] marca 2011r. zwrócił się do biegłego rzeczoznawcy o uwzględnienie w swojej opinii dodatkowych pytań skarżącej. Tak więc organ I instancji w sposób wyczerpujący rozpatrzył je oraz dokonał ich analizy i oceny z uwzględnieniem wszystkich okoliczności. Dyrektor Izby celnej odnosząc się do wniosku o powołanie nowego biegłego, w postępowaniu odwoławczym, wskazał, iż przepis art. 188 w związku z art. 197 Ordynacji podatkowej należy rozumieć w ten sposób, że w sprawie, w której sporządzona została opinia biegłego, wobec której nie sformułowano skutecznie zarzutów podważających jej wiarygodność, a tym samym wartości dowodowej, nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego na okoliczności objęte dowodem z dopuszczonej już w sprawie opinii (wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r., I FSK 212/07, LEX nr 394303). Zdaniem organu II instancji strona nie sformułowała skutecznie zarzutów podważających wiarygodność opinii biegłego wobec czego nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego. Odnośnie do naruszenia art. 217 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że obowiązkiem organu jest pouczenie o prawie do wniesienia konkretnego środka zaskarżenia, poprzez wskazanie w sposób pozytywny tego, jaki to środek i jaki jest tryb jego wnoszenia. Zatem pouczenie o prawie złożenia zażalenia na postanowienie jest więc zasadne tylko wówczas, gdy od danego postanowienia taki środek zaskarżenia stronie służy. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 130 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wyłączenia biegłego. Wskazał, iż przepis ten dotyczy wyłączenia osób w nim wskazanych od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4 cytowanego. Podkreślił, iż w kwestii wyłączenia biegłego, wypowiedział się w postanowieniu z dnia [...] marca 2013r. W przedmiocie dokonania wykładni wyroków WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 sierpnia 2012 (sygn. akt I SA/Go 354/12) oraz z dnia 10 października 2012 r. (sygn. akt I SA/Go 354/12) w zakresie dotyczącym powołania biegłego A.G., organ odwoławczy stwierdził, iż wskazania Sądu zawarte w tym wyroku zostały przez organ przeanalizowane i uzupełnione co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Dodał, iż argumenty zawarte we wniosku o wykładnię zmierzają w istocie do kwestionowania prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ celny. Ponadto strona mogła wystąpić o wykładnię wyroku we własnym zakresie. Dyrektor Izby Celnej podkreślił także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przechylił się do wniosku strony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w dziedzinie fizyki oraz informatyki, jak również dowodu z dokumentów WIT. Wniosek o przesłuchanie biegłego A.G., celem wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy pierwszą opinią a kolejną, a także jej sprzeczności z ustaleniami technicznymi w odniesieniu do opinii J.Z. były przedmiotem wniesionych przez pełnomocnika skarżącej pytań i zostały wyjaśnione w toku prowadzonych czynności w dniu [...] czerwca 2013r. w siedzibie Spółki O podczas dokonywanych oględzin przedmiotowego towaru w obecności m.in. adwokata M.D.. Wszelkie wątpliwości związane z ustaleniami technicznymi w wydanej opinii zostały wówczas usunięte i zachodziła potrzeba ponownego rozpoznania. Nadto wniosek o przesłuchanie biegłego na okoliczność wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wydaną opinią a opinią uzupełniającą nie wskazywał konkretnych sytuacji, w których twierdzenia biegłego i jego wnioski końcowe sformułowane są w tych opiniach odmiennie. To, że występują sprzeczności co do ustaleń technicznych odmiennych niż w ekspertyzie J.Z. bez konkretnych wskazań tych rozbieżności wynika z faktu, iż ekspertyza wykonana na zlecenie strony nie zawierała informacji czy przed jej wydaniem jej autor dokonywał oględzin spornego towaru, a ponadto we wnioskach końcowych sporządzający ją wskazał na konkretną klasyfikację do kodu Taryfy celnej. Także, wbrew twierdzeniu strony zawartym w odwołaniu i powtórzonym w piśmie z dnia [...] października 2013r., organ celny włączył w poczet materiału dowodowego ekspertyzę J.Z. i dokumenty WIT oraz dokonał ich oceny na zasadzie swobodnej oceny dowodów. Na ww. decyzję ostateczną strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego mające bezpośredni wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: a. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 8 Kodeksu Dobrej Administracji poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych poprzez niestosowanie się do wyroków Sądu oraz poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieformalny, w szczególności poprzez powołanie ponownie tego samego biegłego, z którym organ wcześniej kontaktował się nieformalnie oraz który jest autorem opinii sporządzonej (co najmniej w znacznej części) z naruszeniem przepisów prawa, b. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 8 Kodeksu Dobrej Administracji ( poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych poprzez stosowanie do tożsamych towarów różnych stawek celnych - arbitralnie, bez podstawy prawnej oraz faktycznej, c. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zlecenie biegłemu dokonania oceny stanu prawnego, a nie stanu faktycznego (dotyczy pytań zadanych przed przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji), d. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 200a poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy przy udziale biegłego mimo że zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy (związanych z koniecznością wyjaśnienia wewnętrznych niespójności opinii biegłego oraz sprzeczności z treścią opinii prywatnej dostarczonej przez stronę), że strona złożyła stosowny wniosek oraz mimo że nie zachodziła żadna podstawa do odmowy przeprowadzenia rozprawy spośród podstaw wymienionych w sposób enumeratywny w art. 200a § 3 Ordynacji podatkowej, e. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 392 poprzez odmowę przeprowadzenia ekspertyzy prywatnej dostarczonej przez stronę biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez organ II instancji samodzielnej oceny tejże ekspertyzy prywatnej mimo nieposiadania przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 Ordynacji podatkowej. Powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 Ordynacji, albowiem strona nie miaia możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie)przeprowadzonych dowodów o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie, f. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 192 poprzez odmowę przedstawienia przez stronę oraz wydanego dla strony i dotyczącego towaru tożsamego z przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ II instancji dokumentu WIT [...] biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez organ II instancji samodzielnej oceny tego dokumentu mimo nieposiadania przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art.197 Ordynacji podatkowej. Powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 Ordynacji podatkowej, albowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie) przeprowadzonych dowodów, o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie, g. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 192 poprzez odmowę przedstawienia przez stronę innych dokumentów WIT biegłemu A.G. oraz poprzez dokonanie przez organ II instancji samodzielnej oceny tychże dokumentów mimo nieposiadanie przez organ koniecznych do tego wiadomości specjalnych w rozumieniu art.197 Ordynacji podatkowej. Powyższe stanowi przy tym rażące naruszenie art. 192 Ordynacji podatkowej, albowiem strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do (wadliwie) przeprowadzonych dowodów, o których przeprowadzeniu strona dowiedziała się dopiero po doręczeniu jej decyzji w sprawie, h. art. 130 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 197 § 3 poprzez nieuprawnioną odmowę wyłączenia biegłego A.G., mimo że ten był już biegłym w tej samej sprawie oraz że wadliwość wydanej przez niego decyzji stanowiła podstawę do uchylenia decyzji organu II instancji przez tut. Sąd w sprawie I SA/Go 354/12 (tj. w sprawie dotyczącej tego samego zgłoszenia celnego) oraz w tożsamej sprawie I SA/Go 759/12 tut. Sądu. Należy w tym miejscu zasygnalizować , że strona wniosła o wyłączenie biegłego wielokrotnie, że tut. Sąd w wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 roku wydanym w sprawie I SA/Go 354/12 zasugerował organowi konieczność rozważenia ponownego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, i. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 180 w zw. z art. 216 § 1 poprzez całkowite pominięcie, nierozpoznanie w toku postępowania wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie skarżącego z dnia [...] października 2013 roku, w tym w szczególności wniosku o przesłuchanie biegłego na rozprawie, przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci ekspertyzy prawnej a także poprzez zaniechanie wydania postanowienia w tym przedmiocie. Wnioski te zostały co prawda ujęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże w ocenie strony organ powinien był wydać odrębne postanowienia w tym przedmiocie oraz wyznaczyć strome termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału, albowiem strona nie miała pełnej wiedzy o tym, jak materiał dowodowy będzie brany pod uwagę przez organ przy wydawaniu decyzji, co w oczywisty sposób naruszyło prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, j. art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie skarżącemu 7- dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, mimo że postępowanie dowodowe zostało uzupełnione o wnioski dowodowe strony zamieszczone w piśmie z dnia [...] października 2013r. skierowanego do organu II instancji z zachowaniem pierwotnego terminu 7-dniowego, k. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niedochodzenie wymogów stawianych uzasadnieniu decyzji albowiem organ nie wskazał dlaczego nie dał wiary dowodom zaoferowanym przez stronę (dokonując przy tym ich oceny nie posiadając niezbędnych wiadomości specjalnych), l. naruszenie wywodzonej z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP zasady in dubio pro tributario poprzez zastosowanie klasyfikacji cechującej się najwyższą stawką podatku spośród co najmniej 4 możliwych do zastosowania klasyfikacji, m. art. 197 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191, art. 191 oraz art. 180 poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej opinii biegłego wydanej z naruszeniem prawa (szczegółowa Usta zastrzeżeń do opinii biegłego w treści skargi) oraz poprzez wybiórcze korzystanie z poszczególnych elementów wypowiedzi (. biegłego, które najbardziej odpowiadały stanowisku organu (co wiązało się z pominięciem niektórych z punktu widzenia organu elementów wypowiedzi biegłego). 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego bezpośredni wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: a. dokonanie błędnej klasyfikacji importowanego towaru do pozycji 8528599090 skutkiem wadliwego ustalenia stanu faktycznego, zamiast do pozycji 8531202090, b. naruszenie wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP zasady nullum tributum sine lege poprzez wydanie decyzji w oparciu o noty wyjaśniające wydane przez Światową organizację Celną, które nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego w Polsce, tym bardziej zaś prawa ustanowionego w akcie o randze ustawy, c. naruszenie zasady określoności podatku - w ocenie strony norma regulująca (przedmiot opodatkowania jest niejasna. Sam organ miał znaczne wątpliwości przy jej ocenie, wynikiem czego było stosowanie przez organ w stosunku do tożsamych towarów skarżącego różnych stawek celnych 5% oraz 14%, wcześniej zaś akceptował stawkę 0%. Powyższe przesądza o tym, że naruszona została norma określoności podatku albo o tym że organ dokonał wykładni przepisów w sposób sprzeczny z zasadą określoności podatku, d. naruszenie zasady lex retro non agit w połączeniu z naruszeniem zasady in dubio pro tributario polegające na zmianie klasyfikacji po imporcie towaru w oparciu o notę wyjaśniającą wydaną po imporcie towaru, e. naruszenie zasady sprawiedliwości i równości w opodatkowaniu podmioty konkurencyjne w stosunku do skarżącego w odniesieniu do tożsamych towarów korzystają z uzyskanych przez siebie dokumentów WIT stosujących klasyfikację do kodu CN 8531202090, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na sprzecznych z protokołem oględzin oraz opinią biegłego przyjęciu, że towar będący przedmiotem zgłoszenia posiada cechy techniczna pozwalające zaklasyfikować go do pozycji 8528599090, co było konsekwencją licznych naruszeń przepisów postępowania wymienionych wyżej w punkcie 1, w tym konsekwencją oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadą logiki. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy, uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Alternatywnie wniosła uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji, o uchylenie postanowienia o powołaniu biegłego z dnia [...] stycznia 2013r. i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2013 roku wydanej w sprawie [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2013 roku wydanej w sprawie [...] a także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów WIT nr [...] oraz o zobowiązanie organu II instancji do przedstawienia zawnioskowanych przez nią dowodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodał, iż oprócz wyjaśnień strony kontrolujący zebrali dokumentacje fotograficzną dotyczącą importowanych towarów, foldery reklamowe przedstawiające towary oferowane przez Spółkę do sprzedaży, instrukcję techniczną zawierającą schemat podłączenia wideo ekranu, spis inwentaryzacyjny na dzień [...] marca 2010 r. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej złożył załącznik do protokołu z [...] marca 2014r. w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko, uzupełniając jednocześnie skargę o zarzuty dotyczące naruszenie prawa wspólnotowego tj.: a) art. 2 TUE poprzez naruszenie zasady państwa prawnego w postaci: - niestosowania obowiązujących przepisów i obowiązującej wykładni; - stosowania not wyjaśniających Światowej Organizacji Celnej (WCO) z naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego w szczególności zaś konstytucyjnych zasad in dubio pro tributario oraz nullum tributum sine lege; - dyskryminacji skarżącego w stosunku do jego konkurentów dokonujących odpraw celnych w Polsce lub w innych Państwach Członkowskich Unii Europejskiej; b) art. 5 TUE poprzez naruszenie kompetencji Unii Europejskiej do stanowienia i interpretacji Taryfy Celnej w postaci: - stosowania wykładni sprzecznej z polityką celną Unii Europejskiej dotyczącej importów dokonanych przed 29 lutego 2012 roku, tj. przed wejściem w życie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 103/2012; - ignorowania Wiążących Informacji Taryfowych wydawanych przez władze celne różnych Państw Członkowskich Unii Europejskiej dla towarów objętych zgłoszeniem celnym, w tym w szczególności WIT wydanego dla skarżącego ([...]), a także WIT wydanych dla tożsamych towarów na rzecz konkurentów skarżącego; c) art. 3 TFUE poprzez naruszenie wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej w zakresie unii celnej w postaci stosowania wykładni przepisów sprzecznej z polityką celną Unii Europejskiej oraz z orzecznictwem ETS; d) art. 28 TFUE poprzez naruszenie zasady wspólnej polityki celnej Unii Europejskiej w stosunkach z państwami trzecimi w postaci naruszenia zaufania skarżącego do organu opartego na założeniu, że w każdym Państwie UE w danym momencie zarówno skarżący jak i jego konkurenci zobowiązani będą do zapłaty jednakowych należności celnych - w związku z odprawami tożsamych towarów; e) art. 31 TFUE poprzez naruszenie zasady, zgodnie z którą stawki cła określa Rada UE na wniosek Komisji; f) art. 288 TFUE poprzez naruszenie zasady bezpośredniego stosowania rozporządzeń Unii Europejskiej we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, w tym w szczególności: - Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej, - Rozporządzenia wykonawczego Komisji Europejskiej nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 roku dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, które zgodnie z art. 3 weszło w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, tj. w dniu 29 lutego 2012 roku, zaś zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem ETS nie może mieć zastosowania do importów dokonanych przed tą datą, a nadto powinno być stosowane jednolicie we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, g) art. 291 TFUE poprzez naruszenie reguły, zgodnie z która Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki prawa krajowego niezbędne do wprowadzenia w życie prawnie wiążących aktów Unii - przy czym reguła ta dotyczy również wykładni oraz stosowania tych aktów; h) art. 20 ust. 1 WKC poprzez naruszenie reguły, zgodnie z którą w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich; i) art. 67 WKC stanowiącym, że jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne; j) art. 3 rozporządzenia Komisji nr 103/2012 w zw. z art. 288 TFUE poprzez stosowanie rozporządzenia do sytuacji zaistniałych przed jego wejściem w życie, mimo że jest to sprzeczne z dosłownym brzmieniem Rozporządzenia 103/2012, jak i z ugruntowanym stanowiskiem ETS. W załączeniu przedłożył dokumenty dotyczące zgłoszenia celnego [...] z [...] marca 20120r . wraz z decyzją DIC z [...] listopada 2013 r. Sąd na rozprawie w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz na rozprawie. Pełnomocnik strony w związku z tym rozstrzygnięciem wniósł zastrzeżenia do protokołu rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna . Na wstępie należy stwierdzić, że rozpoznanie skargi następuje w ramach szczególnego związania wynikającego z sądowego rozstrzygnięcia wydanego już uprzednio w sprawie. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 –zwana dalej P.p.s.a.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą oni obowiązani podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz aspektu zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania danej decyzji. Z kolei wpływ orzeczenia sądu administracyjnego na ponowne postępowanie w sprawie przed organami administracji publicznej ma ważkie znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu. W rezultacie następuje bowiem merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. W wyroku z dnia 16 lutego 2005r. (FSK 1576/04), podobnie w wyroku z dnia 15 kwietnia 2005r. (OSK 1403/04), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż istotą zasady "związania oceną prawną" jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zaś obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej, może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, czyli jest ona wiążąca o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana związany jest wskazaniem Sądu co do uzupełnienia postępowania. Istota sporu między stronami koncentruje się wokół prawidłowości zakwalifikowania towaru zgłoszonego w poz. 1 [...]. Strona nie zakwestionowała natomiast korekty dotyczącej klasyfikacji żarówek LED zgłoszonych pod pozycją 2 [...] i przypisania ich przez organy celne do kodu 8543709099 zamiast, jak zrobiła to strona do kodu 8539 29 98 90. Ponieważ prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne i właściwa ich ocena determinują dalsze postępowanie organu w zakresie procesu subsumcji, dlatego też przedmiotem kontroli Sądu wpierw będzie to, czy wyrażone w wyroku tut. Sądu z 22 sierpnia 2012r. (sygn. akt I SA/Go 354/12) wskazania zostały przez organ odwoławczy uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 22 sierpnia 2012r. , uchylającego decyzję Dyrektora Izby Celnej, uznał za trafny zarzut naruszenia art. 122, art. 123 oraz art. 180 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, organ naruszył ww. przepisy zarzucając stronie brak sformułowania zarzutów wobec przeprowadzonej opinii biegłego, jak również odmawiając przeprowadzenia dowodów z dokumentów WIT, a także dowodu z opinii wykonanej na zlecenie skarżącej. Za niezgodny z prawem uznał ponadto brak zawiadomienia pełnomocnik strony o terminie oględzin. W związku z powyższym, Sąd zobowiązał organ podatkowy do przeprowadzenia oględzin zgodnie z art. 198 Ordynacji podatkowej, a po przeprowadzeniu tej czynności, w zależności od jej wyniku, nakazał rozważyć możliwość przeprowadzenia ponowie dowodu z opinii biegłego, a przy podjęciu decyzji w tym zakresie organ winien przeprowadzić dowód z dokumentów WIT oraz opinii wydanej na zlecenie podatnika. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie, organ odwoławczy zalecenia z poprzedniego wyroku zrealizował. Jak wynika bowiem z akt sprawy, organ wpierw zwrócił się do pełnomocnika strony o wskazanie miejsca dokonania oględzin, a samej czynności dokonano ostatecznie [...] czerwca 2013 r. w siedzibie spółki z udziałem biegłego z dziedziny elektroniki, w obecności przedstawiciela organu celnego, pełnomocnika strony oraz członków zarządu spółki: K.P. oraz F.E.. Pełnomocnik skarżącej został powiadomiony o terminie oględzin, co więcej termin ten był konsultowany ze stroną skarżącą. Z przeprowadzonych oględzin sporządzono protokół oględzin towaru. Ponadto w dniu [...] września 2013 r. biegły A.G. wydał opinię uzupełniającą do opinii z [...] marca 2011 r. w przedmiocie wykazania cech produktu. Zgodnie z zaleceniami Sądu, organ w postanowieniu o powołaniu biegłego w sposób przejrzysty sformułował tezę dowodową, zawierającą zarówno pytania organu jak i pełnomocnika strony skarżącej zawarte w piśmie z [...] czerwca 2013r. Skarżący w złożonej skardze podważa wartość sporządzonej opinii uzupełniającej, jako że została sporządzona przez biegłego A.G., który jest jednocześnie twórcą opinii z [...] marca 2011 r., a która to opinia była jednym z dowodów, który został wzięty pod uwagę przez DIC w postępowaniu zakończonym uchyloną przez Sąd decyzją z [...] marca 2012 r. Zdaniem skarżącego, fakt, że biegły wydawał już opinie sprawach, oraz mimo, że WSA jak i NSA krytycznie odniosło się do przekazywania dowodów przed wydaniem postanowienia o jego powołaniu, narusza art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Odniesienie się do powyższego zarzutu wymaga pewnego uszczegółowienia. Zgodnie z art. 197 § 1 ordynacji podatkowej, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. W niniejszej sprawie, w przeciwieństwie do sprawy ze skargi spółki zakończonej wyrokiem NSA z 12 lipca 2012 r. (sygn. akt I GSK 90/12), w którym Sąd dostrzegł, że biegły przed wydaniem postanowienia o jego powołaniu, miał wgląd w akta sprawy, ten problem nie występuje. Co więcej, potwierdza to prawomocny wyrok tutejszego Sądu z 22 sierpnia 2012 r. w którym Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z ww. wyroku, ale tylko w zakresie niezawiadomienia pełnomocnika skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin. Zarzucane uchybienie tj. umożliwienie biegłemu dostępu do akt sprawy przed wydaniem postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z kolei fakt, że do przeprowadzenia oględzin oraz wydania opinii uzupełniającej został powołany biegły (A.G.), który już brał udział w sprawie, nie czyni postępowania wadliwym i nie może sam w sobie stanowić podstawy do kwestionowania jego opinii tak pierwotnej jak i uzupełniającej w sytuacji, gdy podnoszone przez stronę zastrzeżenia dotyczące jego bezstronności są bezzasadne, a skarżąca nie wykazała braku kwalifikacji merytorycznych biegłego do wydania opinii. Słusznie Dyrektor Izby Celnej wskazał w uzasadnieniu decyzji jak i w odpowiedzi na skargę niezasadność zarzutu naruszenia art. 130 § 1 pkt 5 w zw. 197 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wyłączenia biegłego wskazując, że bycie już biegłym w sprawie, nie dyskredytuje biegłego jako specjalisty. Organ dokonał również trafnej interpretacji ww. przepisów Ordynacji podatkowej. Z treści powołanego przez skarżącego art. 197 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a zatem dotyczącego wyłączenia pracownika organu. W doktrynie jak i judykaturze utrwalony jest pogląd (por. choćby wyr. NSA 24 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 69/09), że odpowiednie stosowanie przepisów prawa pozwala na stosowanie ich wprost, na dokonywanie modyfikacji stosownie do wymagań innego zakresu stosowania, jak również na odrzucenie tych przepisów jako nieprzystosowanych do nowego zakresu stosowania. Tak więc "odpowiednie stosowanie" przepisów prawa oznacza przede wszystkim ich "prawidłowe" stosowanie do danego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu fakt, że A.G. wydał obie opinie, nie podważa jego bezstronności, a art. 130 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej znajduje odpowiednie zastosowanie do wyłączenia biegłego jedynie w tej sytuacji, w których biegły występuje jednocześnie w roli specjalisty i orzecznika (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 807/11). Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć ponadto należy, że nie jest tak jak twierdzi skarżąca, że wadliwość jego opinii stanowiła podstawę do uchylenia decyzji organu II instancji. Podstawą uchylenia decyzji nie była bowiem wadliwość tkwiąca w sporządzonej opinii (choć nieprawidłowo sformułowano tezę dowodową), ale brak jej konfrontacji z innymi dowodami, przedstawionymi przez stronę oraz uchybienia procesowe dotyczące zawiadomień. Fakt zaś, że w pierwotniej opinii zlecono biegłemu dokonanie oceny stanu prawnego, a nie stanu faktycznego (zarzut z pkt 1.c. skargi) zostało już wzięte pod uwagę przez Sąd w prawomocnym wyroku z 22 sierpnia 2012 r. w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że nie stanowi to podstawy do zakwestionowania decyzji. Sąd nie znajduje również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 197 §1 w zw. art. 200a Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przez organ przeprowadzenia rozprawy przy udziale biegłego, mimo że, zdaniem skarżącej, zachodziła potrzeba wyjaśnienia rozbieżności wynikających z opinii biegłego oraz porównania tych opinii z opinią prywatną. Odnosząc się do powyższego, wpierw należy mieć na uwadze wskazania Sądu, zawarte w prawomocnym wyroku z 22 sierpnia 2012 r. W tymże wyroku Sąd pozostawił decyzję co do przesłuchania biegłego organowi podatkowemu zalecając w toku ponownego rozpatrywania sprawy, w zależności od przebiegu postępowania, ewentualne przesłuchanie biegłego gdyby istniały wątpliwości co do wydanej opinii. Zatem Sąd nie przesądził o obowiązku przesłuchania biegłego. W tym kontekście, ponowiony przez skarżącą wniosek zawarty w piśmie z [...] października 2013r. zasadnie organ uznał za niezasługujący na uwzględnienie i przekonywująco uzasadnił to w decyzji wskazując, że wszelkie wątpliwości, które zgłaszał pełnomocnik skarżącej, zostały wyjaśnione podczas oględzin w dniu [...] czerwca 2013r. w siedzibie spółki O i znalazły odzwierciedlenie w sporządzonej opinii uzupełniającej. Nie ulega również wątpliwości, że odmienność opinii uzupełniającej polega na tym, że została sporządzona po przeprowadzeniu oględzin (do czego organ został zobowiązany przez Sąd) oraz opinia ta została wydana w wyniku odmiennie sformułowanej tezy dowodowej. Trudno jednak dostrzec odmienność w zakresie formułowanych wniosków końcowych w zakresie możliwości wykorzystania ekranów. Poza tym skarżąca nie wskazała, na czym jej zdaniem owa odmienność – która by miała znaczenie dla sprawy - polega. Słusznie również zauważono, że skarżąca powołując się na rozbieżności między opinią biegłego a prywatną ekspertyzą, nie wskazała konkretnie o jakie sprzeczności w ustaleniach technicznych chodzi, bo to, że przedstawiona przez nią opinia ma na celu potwierdzić stanowisko podatnika, jest oczywistym. Nie każda jednak rozbieżność między dowodem wykonanym na zleceniu organu, a dokumentem przedstawionym przez stronę, uzasadnia wyznaczenie rozprawy w świetle art. 200 a Ordynacji podatkowej. Rozprawa na wniosek strony będzie bowiem dopuszczalna co do zasady wtedy, jeżeli jej przedmiotem będą okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz nie będą potwierdzone wystarczająco innym dowodem. Nie zasługuje również na uwzględnieni zarzut naruszenia art. 197 w zw. z art. 191 i 180 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej opinii, o czym świadczy zdaniem skarżącej przedstawiona w skardze lista zastrzeżeń. Trzeba bowiem podkreślić, że wskazane w skardze pod lit. "m" zastrzeżenia do opinii z [...] września 2013 r. (dotyczące kwestii technicznych) zostały złożone dopiero na etapie postępowania sądowego, w związku należy uznać je za spóźnione. Tym bardziej, że wbrew twierdzeniu skarżącej, miała ona możliwość ustosunkować się do opinii uzupełniającej, gdyż została jej dostarczona 23 września 2013 r. W odpowiedzi skarżąca powieliła jedynie wniosek o wyłączenie biegłego, nie ustosunkowując się do opinii w sposób merytoryczny. W związku z czym, zastrzeżenia należy uznać za bezskuteczne dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii związanych z innymi dowodami należy zwrócić uwagę, że organ ponownie rozpoznając sprawę zgodnie ze wskazaniami Sądu dopuścił w sprawie jako dowód, przedłożoną przez skarżącą ekspertyzę techniczną wykonaną przez P.Z. dotyczącą ekranów wykorzystujących technologię LED. Na wstępie należy jednak podkreślić, że opiniom sporządzonym na zlecenie strony, nawet jeśli sporządzone zostały przez osoby posiadające wiedzę fachową, nie można przypisać waloru dowodu z opinii biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, a należy je jedynie traktować jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowiska strony, choć z uwzględnieniem wiadomości specjalnych (por. wyr NSA z 20.04.2010, sygn. akt I GSK 847/08). Co istotne jednak – jak zauważył organ – przedstawiona odnosi się do ekranów wykorzystujących technologie LED w ogólności, a nie konkretnie do towaru który jest przedmiotem postępowania, czyli ekranów zewnętrznych LED P16 i P20. Organ mając na uwadze treść opinii, poddał ocenie jej wartość dowodową w niniejszej sprawie zasadnie stwierdzając, że dotyczy ona niedookreślonych ekranów LED, co w sytuacji, gdy o kwalifikacji towaru decydują nieznaczne różnice, jest bardzo istotne. Ponadto co warto podkreślić, organ nie kwestionuje opisu i budowy wynikających z ekspertyzy, ale to, że nie wynika z niej, jakie są możliwości wykorzystania ekranu. Stwierdzono w niej bowiem jedynie, że pełnią funkcję tablic sygnalizacyjnych, z czym zresztą organ nie polemizuje. Tak więc w ocenie Sądu, organ właściwie ocenił przedstawioną przez stronę opinie prywatną - w której zresztą autor bardziej skupił się na klasyfikacji towaru (co wkracza w kompetencje organu związane z subsumcją stanu faktycznego do normy prawa materialnego), aniżeli na analizie przedmiotu pod kątem jego cech i możliwości wykorzystania. Dokonując oceny przełożonej przez skarżącą ekspertyzy, organ podatkowy wywiązał się z obowiązku nałożonego nań wyrokiem Sądu. Ocena ta, zdaniem Sądu jest prawidłowa i trafnie wskazuje wadliwości przedłożonej przez stronę ekspertyzy w szczególności jej ogólnikowość i brak przełożenia na przedmiot sporu w niniejszej sprawie oraz ograniczenie się do wskazania miejsca instalacji przykładowych ekranów LED dokonanych przez spółkę O i nieodniesienia się szczegółowego do możliwości ekranu, poprzestając na wskazaniu tylko funkcji ekranu jako tablicy sygnalizacyjnej. Dyrektor Izby Celnej, zgodnie ze wskazaniami Sądu, dopuścił i poddał analizie przedstawione przez skarżącą Wiążące Informacje Taryfowe (WIT). Wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację (...) oraz jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Zatem aby korzystać z wiążącej informacji taryfowej musi istnieć całkowita zgodność co podmiotu, jak i sprowadzonego towaru z towarem opisanym w WIT, przy czym ciężar wykazania tej zgodności spoczywa na posiadaczu wiążącej informacji taryfowej (por. Wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2007 r., III SA/Łd 591/07). Tymczasem z przedstawionych w sprawie dokumentów nie wynika, by wobec skarżącej spółki – na dzień zgłoszenia celnego - taki dokument został wydany, co więcej, brak również zgodności przedmiotowej, gdyż z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby towary w nich wymienione były tożsame z tymi, które zostały ujęte w zgłoszeniu celnym. Skarżąca nie przedłożyła nadto żadnych załączników, które stanowiły podstawę wydania przedłożonych WIT. Tak więc, wydana w innej sprawie wiążąca informacja taryfowa, przedłożona przez stronę skarżącą, nie wiązała organu celnego w niniejszej sprawie, choć organ powinien ją zbadać, co też uczynił. Uprawnione było w konsekwencji stwierdzenia organu, że z ww. powodów nie mogły ona mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z kolei WIT [...], na który skarżąca konsekwentnie się powołuje, choć został wydany z jej wniosku, to jednak ze względu na datę wydania ([...] sierpnia 2012r.) jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Z ww. art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady wynika bowiem jednoznacznie, że WIT ma zastosowanie do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została wydana. Tymczasem zgłoszenie celne w sprawie miało miejsce w 2008r. W tym miejscu za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 197 § 1 pkt w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przedstawienia prywatnej ekspertyzy jak i dokumentu WIT biegłemu A.G. i dokonanie przez organ samodzielnej oceny tych dowodów. Podkreślić bowiem należy, że do oceny dowodów uprawnione zostały z woli ustawodawcy (art. 191 Ordynacji podatkowej) organy administracji publicznej, a nie biegli. Rolą biegłego jest bowiem naświetlenie i wyjaśnienie okoliczności z punktu widzenia posiadanych przez niego wiadomości specjalnych (por. wyr. SN z 11.07.1969r., I CR 140/69), a podczas oględzin, przede wszystkim bezpośrednie zbadanie przedmiotu oględzin. Z kolei do oceny uzyskanego materiału dowodowego uprawniony jest organ. Jak wynika z powyższego, organ w powtórnym postępowaniu powyższe dowody wziął pod uwagę, poddając je ocenie. Zresztą wcześniej Sąd w prawomocnym wyroku, nie zobowiązał do oceny prywatnej ekspertyzy jak i dokumentu WIT biegłego (które nota bene już znajdowały się w aktach sprawy), lecz organ, gdyż to w jego gestii leży zebranie i ocena materiału dowodowego. W związku powyższym, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite pominięcie i nierozpoznanie w toku postępowania wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z [...] października 2013r., gdyż zostały one wzięte pod uwagę, co zresztą przyznaje sam skarżący podkreślając, że zostały ujęte w uzasadnieniu decyzji. Ponadto sam fakt, że organ nie wydał postanowienia o dopuszczeniu dowodów w postaci ekspertyzy czy też dokumentów WIT (odnosząc się jednocześnie do nich w decyzji) nie pozbawiło strony prawa czynnego udziału w postępowaniu. Należy bowiem mieć na względzie fakt, że na ww. dowody skarżący już wielokrotnie się powoływał. Zatem nie jest tak, że dopiero w piśmie [...] października 2013 r. zostały podane. Po wtóre pismo dotyczy dowodów, do których odniesienia się Sąd w wyroku z 22 sierpnia 2012 r. zobowiązał organ administracji publicznej, czego skarżący miał świadomość. Zatem znów nie jest tak, że nie miał wiedzy co do tego jaki materiał dowody będzie brany pod uwagę, tym bardziej, że organ jest związany z mocy art. 153 P.p.s.a. wskazaniami Sądu. Ponadto, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 7 września 2010 r. ( I SA/Kr 83/10) wydanie postanowienia dowodowego, w świetle art.187 § 2 w związku z art. 216 Ordynacji podatkowej jest niezbędne w przypadku, gdy organ z urzędu lub na wniosek strony zamierza przeprowadzić określony dowód a nie włączyć ("dopuścić") do materiału dowodowego już istniejący dowód, jak to ma miejsce w odniesieniu do prywatnej opinii i dokumentów WIT. Także nie wyznaczenie skarżącej kolejnego 7 - dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego nie miało zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy. Z akt wynika, że postanowieniem z [...] października 2013r. Dyrektor Izby Celnej wypełniając dyspozycje art. 200 Ordynacji podatkowej, zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący w terminie 7 dni skorzystał z tego prawa, składając, a raczej powielając wnioski dowodowe zawarte m in. w piśmie z [...] marca 2013r., do których zresztą odniesiono się w decyzji. Postępowanie organu, nie miał jednak - co dowiedziono powyżej - istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie art. 200 § 1 ordynacji podatkowej mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi (por. wyr. NSA z 31.05.2011 r. , sygn. akt II FSK 4/10). Co więcej, w ocenie Sądu, przyjęcie przez organ innego trybu postępowania niż zastosował, prowadziłoby do nieuzasadnionego przewlekania postępowania i naruszałoby zasadę szybkości postępowania. Nie podzielając zarzutów strony w odniesieniu do przepisów wprawa procesowego, Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został – po wykonaniu zaleceń Sądu – prawidłowo ustalony. Wydana decyzja odpowiada wymogom formalnym. Organ, wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, w sposób szczegółowy uzasadnił jakim dowodom dał wiarę, oraz dlaczego nie dał wiary dowodom przedstawionym przez stronę, Zdaniem Sądu, w oparciu o tak ustalony stan faktyczny, organ poprawnie w konsekwencji zaklasyfikował importowany towar do kodu 8528599090, zamiast do pozycji 8531202090, jak tego żądała strona skarżąca. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem importu były ekrany zewnętrzne LED P16 oraz P20, barwne (full color), 2R1G1B wodoodporne. Zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC rozporządzenia Rady EWG z 12 października 1992r. nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) w przypadku powstanie długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Elementem Taryfy Celnej jest klasyfikacja taryfowa. Z uwagi na datę zgłoszenia, zastosowanie w sprawie miało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z 20 września 2007r. zmieniające załącznik I (zawierający nomenklaturę scaloną CN) do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L nr 286 z 31.10.2007r.). Zawarta w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 Nomenklatura Scalona stanowi systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów podzielonych na duże grupy towarowe, które są podzielone na sekcje, działy, pozycje, podpozycje oraz kody CN. Nomenklatura Scalona jest rozszerzeniem 8-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli 14 czerwca 1983r., do której Polska przystąpiła 1 stycznia 1996r. (zał. Do Dz. U. z 1997r. nr 11, poz. 62). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega regułom zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę, czyli do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. W celu ustalenia prawidłowego kodu należy wpierw kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej ujętymi w rozporządzeniu obowiązującym na dany rok. Zgodnie zatem z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami (ogólne reguły od 2 do 6). Jednocześnie Komisja na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich , która opiera się na Nomenklaturze Scalonej a która obejmuje m.in. dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane "podpozycjami Taric" konieczne do opisu towaru. Dodatkowo w oparciu o art. 9 ust. 1(a) oraz art. 10 Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 wydawane są Noty Wyjaśniające do CN, a dodatkowa pomoc stanowią także Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Polska wersja językowa Not do HS została opublikowana w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. nr 86, poz. 880). Strona skarżąca zakwalifikowała sporny towar do sekcji XVI taryfy celnej dotyczącej maszyn i urządzeń mechanicznych; sprzętu elektrycznego; ich części; urządzeń do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzeń telewizyjnych do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów przypisując mu kod taric 85312020 90. Pozycja 8531 obejmuje: aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczną, inną niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530. Wskazana pozycja obejmuje wszystkie urządzenia elektryczne używane do celów sygnalizacyjnych, niezależnie od tego, czy wykorzystują dźwięk do przekazywania sygnału, czy wykorzystują wskaźniki wizualne, oraz niezależnie do tego czy są uruchamiane ręczenie, czy tez automatycznie. Przypisany do tej pozycji kod CN 8531 20 20 obejmuje m.in. tablice sygnalizacyjne zawierające diody elektroluminescencyjne (LED). Z kolei z Noty Wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej wynika, że podpozycje CN 85312020 do 8531 20 95 obejmują elektroluminescencyjne diody parametryczne do odczytu, stosowane głównie jako numeryczne i/lub alfanumeryczne tablice sygnalizacyjne lub tablice wyposażone w ekrany, wykonane na przykład z komórek lub różnych diod emitujących światło. Każdy znak zawiera pewną liczbę diod emitujących światło w postaci elementów składowych, które mogą być albo dyskretne, albo dołączone do pojedynczego mikrochipa (zminiaturyzowanego układu scalonego). Urządzenia te są montowane na obwodzie drukowanym ze sterownikiem/dekoderem. Każda cyfra lub zespół są pokryte materiałem półprzezroczystym, który wzmacnia intensywność punktów świetlnych wytwarzanych przez diody w celu wyświetlenia liczb lub liter, jako funkcja impulsu zastosowanego do obwodu przez sygnał wejściowy. Organ natomiast zakwalifikował sporny towar do kodu 8528 59 90 Taryfy Celnej tj. monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu – pozostałe monitory - - pozostałe --- kolorowe. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do poz. 8528, pozycja ta obejmuje między innymi monitory, rzutniki odbiorniki telewizyjne wykorzystujące do wyświetlania obrazów różne technologie takie jak CRT, LCD, DMD, OLED, i plazmę. Ponadto monitory i rzutniki mogą być zdolne do obioru różnych sygnałów z różnych źródeł. W ocenie Sądu, klasyfikacja organu celnego jest uzasadniona. Jak wynika bowiem m.in. z opinii uzupełniającej przyjętej przez organ, ekrany LED barwne 2R1G1B wodoodporne, po zamontowaniu w całość, po ich odpowiednim skonfigurowaniu umożliwiają wyświetlania ruchomych sekwencji obrazu z odpowiednio przygotowanego źródła (komputer, kamera). Powyższe założenia potwierdzają również informacje uzyskane do podmiotów, które nabyły od skarżącej tego typu urządzenia. I tak z informacji uzyskanej od MDK, wynika, że nabyty od skarżącej LED P16 służy do reklamowania bieżącej działalności i transmisji na żywo imprez artystycznych. Z załącznika nr 7 do oferty wynika natomiast, że dotyczyła ona videoekranów Full Color, posiadających min. wejścia S-Video. W szczegółowym opisie zamówienia wskazano, że ekran prócz reklam i tekstu, może być przystosowany do wyświetlania plików video wysokiej jakości oraz transmisji na żywo. Wśród wielu formatów wyświetlania ekranu określonych w specyfikacji technicznej wskazano m.in. na możliwość wyświetlania plików video w określonych formatach. Z kolei z informacji uzyskanej z Urzędu Miasta wynika, że zakupiony u skarżącej video ekran LED P 20 pełni funkcję informacyjną. Z przekazanej oferty spółki wynika natomiast, że jest to urządzenie Fulll Color, posiadające system pozwalający na wyświetlanie wysokiej jakości obrazu. Skarżąca zobowiązała się również dostarczyć zamawiającemu komputer sterujący videoekranem. Z protokołu zdawczo-odbiorczego wynika również, że dostarczony towar obejmował kabel do przesyłania danych z PC na videoekran. Z przesłanej natomiast przez Gminę Miejską dokumentacji wynika, że zakupiony prze nią ekran LED P16 służy do wyświetlania materiałów reklamowych oraz zapowiedzi wydarzeń kulturalnych. Jest to video ekran Full Color posiadający m.in. sygnał wejścia S-video. Ponadto sam przedstawiciel skarżącej spółki – K.P. (prezes zarządu) w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień w piśmie z [...] maja 2010r. oświadczyła, ekrany LED służą do prezentacji świetlnej tekstów, grafik statystycznych oraz obrazów ruchomych. Tak więc w oparciu o powyższe, organ zasadnie przyjął, że sporne ekrany należało zaklasyfikować jako monitory kolorowe. Pozycja ta obejmuje bowiem jednostki zdolne do wyświetlania obrazów video z różnych źródeł, co jest indywidualną funkcją wyszczególnioną w pozycji 8528, a co zostało w sprawie w odniesieniu do spornych ekranów przez organ dowiedzione. Organ nie kwestionuje bowiem tego, że ekrany mogą służyć wyświetlaniu tekstów i grafik, lecz dowodzi, że prócz tych funkcji, możliwa jest prezentacja znaków ruchomych. Słuszny jest pogląd organów, że zakres możliwości ekranu jest w zasadzie nieograniczony, gdyż prócz wyświetlenia grafiki, można na nim wyświetlać wiadomości w czasie rzeczywistym, a także elementy proste np. szkice "gif" , "bmp" jak i te bardzie złożone np. filmy HD czy też grafika 3D. W związku z powyższym, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej w zakresie klasyfikacji towaru (poz. 8531). Nie było również jego zdaniem podstaw, by towar zaklasyfikować do pozostałych pozycji wskazanych przez skarżącą, w tym do kodu 8528 51. Trafnie organ w tym zakresie wskazał, że wymiary monitora wykluczają, by mógł on być wykorzystywany zasadniczo lub głównie w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, organ w decyzji podał również wymiary ekranu: 6,144 x 3,072 w odniesieniu do LED P16 oraz 8,96x 3,84 w odniesieniu do LED P20. Z kolei pozycja 8528 59 obejmuje monitory, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji, inne niż z lampą elektropromienną, kolorowe.Tymczasem, w sprawie mamy do czynienia z przedmiotami, które są zdolne do odbioru sygnałów z różnych źródeł. Ponadto taryfikacja jest efektem ustaleń faktycznych, a z tych wynika, że importowane ekrany posiadają możliwość odtwarzania sygnału video. Nie można przyporządkować towaru również do kodu 8529909299, za czym jak twierdzi skarżąca przemawia stanowisko organu przyjęte w sprawie o nr [...]. W ocenie Sądu bowiem, są to dwa rożne postępowania. Jak wynika bowiem z decyzji, którą strona skarżąca przedstawiła na rozprawie, wskazane powyższej postępowanie dotyczy ekranów LED 10, a zatem odmiennych od tych, które są przedmiot niniejszego postępowania. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, będące przedmiotem mniejszego postępowania moduły LED zbudowane zostały min. w oparciu o piksel 2R1G1B, podczas gdy moduł P10 zbudowany jest w oparciu o piksel 1R1G1B, a więc mamy do czynienia z dwoma różnymi produktami a nie jest, jak twierdzi skarżąca, tożsamymi. W związku z powyższym Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia in dubio pro tributario, art. 121 §1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 Kodeksu Dobrej Administracji, nie stwierdzając arbitralnego stosowania stawek celnych. Sąd za chybiony uznał również zarzut naruszenia sprawiedliwości i równości opodatkowania, art. 5 TUE, art. 28 TFUE poprzez fakt, że podmioty konkurencyjne w stosunku do skarżącej spółki korzystają w odniesieniu do tych samych towarów z uzyskanych dla siebie dokumentów WIT. Jak już bowiem powyżej Sąd wskazał, organ celny jest związany WIT w odniesieniu do konkretnego adresata i jedynie w zakresie towarów w niej wskazanych. Zatem bez znaczenia dla sytuacji skarżącego są WIT wydane na rzecz innych podmiotów. Co istotne jednak, organy w niniejszej sprawie wzięły pod uwagę przedłożone dokumenty WIT – zgodnie z zaleceniami Sądu – poddając je analizie pod kątem przydatności dla sprawy. To, iż wysnute wnioski, są dla skarżącego niekorzystne, nie oznacza, że naruszono zasadę sprawiedliwości. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej w zakresie naruszenia konstytucyjnej zasady nullum tributun sine lege oraz art. 2 TUE poprzez wydanie decyzji w oparciu o noty wyjaśniające wydane przez WCO, które nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego. Nie ulega wątpliwości, że noty i opinie Światowej Organizacji Celnej (WCO) nie są wiążące ani dla organów celnych, ani dla sądów (por. wyroki w sprawach: C-35/93, C-130/02, C-396/02, C-467/03). Jednak ETS stwierdzał równocześnie, że noty wyjaśniające WCO stanowią ważny środek służący zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy celnej przez organy celne państw członkowskich i jako takie mogą być uznane za istotną pomoc w interpretacji Taryfy (por. wyr. w sprawie 798/79, C-396/02). Za zasadę uznał stosowanie not w procesie interpretacji nomenklatury towarowej, a odstąpienie od tej zasady jest dopuszczalne, ale jedynie wówczas, gdy nota wydaje się niezgodna ze sformułowaniem danej pozycji lub wyraźnie wykracza poza uprawnienia przyznane Radzie Współpracy Celnej (por. wyrok w sprawie 38/75). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że noty wyjaśniające zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem tzn. jako pomoc przy właściwej interpretacji taryfy celnej. Z decyzji nie wynika natomiast, aby były podstawą prawną jej wydania. Podstawą prawną są bowiem wskazane w decyzji przepisy prawa. Podobnie podstawą rozstrzygnięcia dla zgłoszenia z [...] listopada 2008r. nie było powołane przez organ rozporządzenie komisji nr 103/2012. Przywołane ono zostało jedynie przez organ odwoławczy w celu potwierdzenia prawidłowości klasyfikacji towaru dokonanej przez organy, oraz przyjętego stanowiska. Zresztą decyzja organu I instancji została wydana [...] czerwca 2011r., a więc przed wydaniem przedmiotowego rozporządzenia. Zatem ww. rozporządzenie potwierdza jedynie słuszność podjętego rozstrzygnięcia. Z tego też powodu, Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 5 TUE poprzez stosownie wykładni sprzecznej z polityką celną UE dotycząca importowanych towarów przed wejściem w życie rozporządzenia Komisji nr 103/2012. Ponadto podstawą klasyfikacji towaru w sprawie nie było arbitralne przyjęcie, że sporny ekran LED zgodnie z ww. rozporządzeniem, nie można zaklasyfikować do pozycji 8531, lecz indywidualne ustalenia w odniesieniu do konkretnie określonych ekranów, które następnie posłużyły do procesu taryfikacji. Z tego też powodu, nie doszło także do naruszenia art. 288 TFUE w zw. z art. 3 wskazanego rozporządzenia komisji. Sąd nie ma wątpliwości, że datą która była stosowna przy wyborze regulacji prawnych w sprawie był dzień zgłoszenia celnego. Zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 20 ust. 1 oraz art. 67 WKC Sąd nie podziela. Z kolei rozporządzenie Rady EWG z 23 lipca 1987r. nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej – wbrew twierdzeniu skarżącej - miało w sprawie bezpośrednie zastosowanie, co wynika z zaskarżonej decyzji. Sąd nie dostrzegł również, by sprawie doszło do obrazy art. 3 TFUE poprzez wykładnię sprzeczną z polityką celną Unii i orzecznictwem ETS. To, że sporny towar został odmiennie zakwalifikowany niż tego żądała skarżąca, nie oznacza jeszcze, że organy dokonały wadliwej wykładni. Odnosząc się na koniec do złożonego w toku rozprawy do protokołu zastrzeżenia, w związku z oddaleniem przez Sąd wniosków dowodowych, należy wpierw wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Przedłożone dokumenty z pewnością nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, gdyż dotyczą innego towaru i innego postępowania. Były one przedmiotem decyzji ostatecznej, do badania zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu – a badania tego wymagałoby dopuszczenie tego dowodu – Sąd nie jest uprawniony przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, bowiem wnioskowana jako dowód decyzja nie została poddana kontroli Sądu. Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. W rozpatrywanej sprawie wnioskowane przez stronę dowody nie były niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się z kolei do samych zastrzeżeń, należy mieć na uwadze art. 105 P.p.s.a, zgodnie z którym, strony mogą zwrócić uwagę sądu na uchybienia przepisom postępowania, wnosząc o wpisanie zastrzeżenia do protokołu. Z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika więc, że prawo zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu należy odnosić do ewentualnych naruszeń prawa procesowego przez Sąd podczas rozprawy. Nie można natomiast za ich pomocą kwestionować rozstrzygnięć Sądu podjętych podczas rozprawy, z których skarżąca jest niezadowolona, a co miało miejsce w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 skargę oddalił.