I SA/Go 73/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. W dniu 10 lutego 2016 r. P S.A. wniosły skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 267.529 zł oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku w kwocie 22.779 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Skarżąca Spółka w grudniu 2014 r. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku w kwocie 28.928 zł, motywując żądanie błędnym opodatkowaniem w okresie od września 2011 r. do września 2014 r. budynku [...] na terenie Miasta jako budynku związanego z działalnością gospodarczą, podczas gdy budynek ten powinien być opodatkowany z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków pozostałych oraz błędnym opodatkowaniem w latach 2009 – 2012 dwóch wiat jako budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy obiekty te stanowią budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."). Wskazała, że [...] nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a ww. okresie trwała jego kompleksowa przebudowa, w związku z czym nie mógł być wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast wiaty nie spełniają definicji budynku i powinny być opodatkowane według stawek przewidzianych dla budowli. Postanowieniem z [...] kwietnia 2015r. Burmistrz Miasta wszczął postępowanie w sprawie określenia skarżącej Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. i wezwał ją do przedstawienia szerszych wyjaśnień co do stanu technicznego [...] przed remontem wraz z dokumentami obrazującymi zły stan techniczny budynku, niepozwalający na prowadzenie działalności gospodarczej oraz do wykazania, że wyłączenie z działalności gospodarczej miało charakter trwały i niezależny od woli podatnika. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Decyzją z [...] czerwca 2015 r. organ pierwszej instancji określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 r., stwierdzając jednocześnie nadpłatę w tym podatku. Uzasadniając decyzję, stwierdził że bezsporna jest kwestia opodatkowania wiat i powinny być opodatkowane według wartości, a różnica między podatkiem wcześniej deklarowanym i po korekcie stanowi nadpłatę. Następnie powołując się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie II FSK 2456/10, stwierdził że "zły stan techniczny" dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej trwale i to niezależnie od woli podatnika, przy czym chodzi tu o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę zgodnie z celem działalności. Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związków z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Podkreślając brak odpowiedzi skarżącej na skierowane do niej wezwanie, organ uznał podniesione we wniosku o stwierdzenie nadpłaty argumenty za nieudowodnione. Burmistrz zaznaczył, że z jego wiedzy wynika, iż remont budynku [...] był zaplanowany i nastąpił ewidentnie z woli Spółki, która dokonała go w celu polepszenia obsługi podróżnych. Do momentu rozpoczęcia remontu w budynku była prowadzona normalna działalność P S.A., co oznacza, że gdyby nie decyzja podatnika o remoncie przedmiot opodatkowania mógłby być nadal tak wykorzystywany. Nadto budynek był wyłączony z działalności gospodarczej jedynie na okres remontu, po którym działalność w nim została przywrócona. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędne uznanie, że stan techniczny [...] nie spowodował, że stracił on cechy budynku mogącego służyć działalności gospodarczej oraz art. 72 § 1 i art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613; dalej: "Ordynacja podatkowa") przez odmowę stwierdzenia nadpłaty w pełnej kwocie wynikającej z wniosku. Jednocześnie wniosła o chylenie ww. decyzji w części, w której nie przyznano jej nadpłaty i rozstrzygnięcie sprawy w powyższym zakresie co do jej istoty. Uzasadniając odwołanie Spółka podkreśliła, że przeprowadzany generalny remont [...] uniemożliwiał w tym okresie wykorzystywanie tej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej, na dowód czego przedłożyła protokół z przekazania terenu do realizacji robót. Wynika z niego, że [...] stycznia 2012 r. skarżąca i wykonawca robót stwierdzili, iż przekazywany teren obejmie całość obiektu [...] i 1,50 m terenu przyległego do budynku. Warunkiem przystąpienia do robót będzie opróżnienie i wyprowadzenie się istniejących użytkowników pomieszczeń za wyjątkiem kas biletowych, które zostaną opróżnione w terminie późniejszym. Decyzją z [...] grudnia 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podkreślając że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu lub budynku skutkuje tym, że budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku niewykorzystania przez przedsiębiorcę posiadanych nieruchomości w całości lub w części wyłącznym kryterium, na podstawie którego do ich opodatkowania mogą mieć zastosowanie stawki inne niż przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą jest niewykorzystanie nieruchomości ze względów technicznych. Omawiając to pojęcie Kolegium stwierdziło, że mają one związek ze stanem technicznym przedmiotu opodatkowania, powodujące, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę. Wynikać muszą ze zdarzenia niezależnego od podatnika i muszą uniemożliwiać w sposób stały korzystanie z gruntów i budynków przez przedsiębiorcę. SKO zauważyło, że w orzecznictwie występują w powyższej kwestii dwa nurty poglądów dotyczących wyłączenia od opodatkowania z tzw. względów technicznych. Pierwszy stwierdza ich występowanie, gdy przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Drugi mówi o wystąpieniu względów technicznych oznacza niemożność prowadzenia tej konkretnej działalności, którą prowadzi dany przedsiębiorca. Podkreśliło, że podziela pierwszy nurt poglądów, że przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości dla celów działalności gospodarczej nie prowadzi do niemożliwości jej wykorzystania ze względów technicznych. Ustawodawca miał na myśli trwałe niewykorzystywanie, a nie przejściowe. Opowiedzenie się za opcją przejściowego niewykorzystywania wiązałoby się z koniecznością wprowadzenia częstych kontroli organu, który musiałby każdorazowo sprawdzać, czy przejściowe niewykorzystywanie ma nadal miejsce i w związku z tym, czy niższa stawka wciąż znajduje zastosowanie. Poza tym przepis mówiący o względach technicznych jest wyjątkiem, i jako taki nie może być interpretowany rozszerzająco. Kolegium w całej rozciągłości podzieliło pogląd organu pierwszej instancji zaprezentowany w zaskarżonej decyzji, wyjaśniając że w sprawie nie potwierdzono złego stanu technicznego [...] np. decyzjami organu nadzoru budowlanego, zaś prowadzenie przez przedsiębiorcę prac remontowych i adaptacyjnych, nawet zmieniających w przyszłości sposób wykorzystywania obiektu, świadczy o związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dodało, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż elementy konstrukcyjne budynku [...] były w złym stanie technicznym. Podkreśliło, że to na przedsiębiorcy, powołującym się na tego rodzaju przyczyny, ciąży obowiązek wykazania, iż dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast Spółka nie wykazała niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zaznaczyło, że załączony do odwołania dokument nie potwierdza, iż brak było możliwości prowadzenia w 2011 r. działalności gospodarczej w budynku [...]. Zdaniem Kolegium subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania budynku do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o technicznych względach wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów w budynku nie stanowi, i nie może stanowić, o trwałej niemożności wykorzystywania budynku. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędne uznanie, że stan techniczny budynku [...] nie spowodował, iż stracił on cechy budynku mogącego służyć działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie zaistniały względy techniczne uzasadniające zastosowanie stawki opodatkowania właściwej dla budynków pozostałych. Jednocześnie wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę P S.A. przytoczyła szereg wyroków sądów administracyjnych, które jej zdaniem potwierdzają jej stanowisko w kwestii rozumienia pojęcia "względy techniczne". Zaznaczyła, że mogą to być wszelkie obiektywnie istniejące okoliczności, które w końcowym efekcie wpływają na brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej. Zauważyła, że organ twierdząc, iż pozostawienie czynnych kas biletowych podczas remontu [...] świadczy o zajęciu tego obiektu na prowadzenie działalności gospodarczej, powinien ustalić jaka część [...] jako przedmiotu opodatkowania była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co wynika chociażby z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w tym zarzucanego w skardze art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczy przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (podmiot tego podatku jest bezsporny) i jest nią opodatkowanie w 2011 r. budynku [...] położonego w [...] – czy powinna być to stawka jak za budynki pozostałe (czego żąda skarżąca) czy stawka jak za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (jak uznały organy podatkowe obu instancji). Rozstrzygnięcie tego sporu sprowadza się do ustalenia czy należący do P S.A. budynek [...] w 2011 r. nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od wskazania art. 2 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2); budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt. 1 b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Podkreślić należy, że definicja ustawowa zawarta w art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą, a jedynie mówi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej muszą być w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu gospodarczego. Wskazuje ona jedynie na niemożność wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Oznacza to, że nieruchomość, nawet niewykorzystywaną faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związaną z działalnością gospodarczą. Zatem dla oceny czy dana nieruchomość związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej niezbędne jest ustalenie, czy jest ona w posiadaniu przedsiębiorcy czy też nie. Problematyka "względów technicznych", o których mowa w ww. przepisie doczekała się obszernego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Niektóre z zapadłych w tym zakresie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane zostały przez każdą ze stron postępowania. Stanowisko w nich zawarte podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Należy przy tym dodać, że względy techniczne jako przesłanki o charakterze wyjątkowym powinny być rozumiane ściśle – jako związane ze stanem technicznym nieruchomości, a nie z jej stanem technologicznym, ekonomicznym czy finansowym (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., II FSK 2407/12; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W orzecznictwie sądowym powszechnie akceptowany jest pogląd, że "względy techniczne" oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Są to okoliczności natury technicznej całkowicie uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot (zob. wyroki NSA: z 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10; z 10 czerwca 2011 r. II FSK 226/10; z 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2128/09; z 5 czerwca 2014 r., II FSK 1626/12 r.; z 16 września 2014 r., II FSK 2222/12; z 25 listopada 2015 r., II FSK 2450/13; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić się też należy z organem odwoławczym, iż przeszkody te nie mogą być determinowane wolą podatnika lecz jedynie okolicznościami zewnętrznymi i chodzi o takie "wady fizyczne" budynków, budowli czy gruntów, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę. "Względy techniczne" nie mogą być natomiast utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach, zmianie przeznaczenia, podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają bowiem trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku, bądź budowli, do prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że ustalenie okoliczności, czy dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych należy do ustaleń stanu faktycznego i okoliczność ta musi zostać indywidualnie wykazana. W myśl zasady prawdy materialnej, określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje organ podatkowy do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Postępowanie podatkowe musi więc dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem postępowania, aby następnie organ podatkowy stwierdził hipotezie jakiej normy prawnej ten stan faktyczny odpowiada. Służy temu koncepcja otwartego postępowania dowodowego, ustanowiona w art. 180 § 1 ww. ustawy. Co do zasady ciężar dowodzenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym, co wynika z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże ten obowiązek organu podatkowego nie zwalnia podatnika ze współdziałania z organem, w szczególności wówczas, gdy przedmiotem dowodzenia są okoliczności, z których mają wynikać korzystne dla podatnika ustalenia. On to bowiem dysponuje najszerszą wiedzą odnośnie faktów uzasadniających jego twierdzenia, a jego bierność w toczącym się postępowaniu naraża go na niekorzystne - z jego punktu widzenia - rozstrzygnięcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy przede wszystkim podkreślić, że zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. będąca osobą prawną skarżąca miała obowiązek złożyć Burmistrzowi do [...] stycznia 2011 r. deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2011. Burmistrzowi. W deklaracji tej sporny budynek wykazała jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej a w grudniu 2014 r. złożyła korektę tej deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r., twierdząc że budynek [...] powinien być opodatkowany z zastosowaniem stawek jak za budynki pozostałe i powołując się przy tym na niedostateczny stan techniczny, z powodu którego "obiekt ten nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". Według skarżącej budynek [...] nie mógł być wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ w okresie od września 2011 r. do września 2014 r. trwała jego kompleksowa przebudowa. Jednakże do wniosku o stwierdzenie nadpłaty skarżąca nie dołączyła żadnego dokumentu w jakikolwiek sposób potwierdzającego podnoszoną okoliczność ani nie złożyła żadnego wniosku dowodowego w tym zakresie. Nie zareagowała również na wezwanie organu pierwszej instancji, który zobligował ją do przedstawienia szerszych wyjaśnień co do stanu technicznego [...] przed remontem, jak i przedstawienia dokumentów obrazujących zły stan techniczny budynku, niepozwalający na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ w wezwaniu wyjaśnił skarżącej jakie mogą to być dokumenty: ekspertyzy budowlane, opinie rzeczoznawców, dokumenty z nadzoru budowlanego lub inne dokumenty, z których będzie wynikać, że stan budynku jest tak zły, iż nie da się w nim prowadzić działalności gospodarczej. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji w wydanej przez siebie decyzji stwierdził, że "argumenty podatnika nie zostały udowodnione". Powołał się przy tym na swoją wiedzę, z której wynikało, że remont budynku był zaplanowany, nastąpił z woli podatnika, a do momentu jego rozpoczęcia, jak i po jego zakończeniu w budynku była prowadzona przez Spółkę działalność gospodarcza. Dopiero do odwołania złożonego od powyższej decyzji Burmistrza skarżąca dołączyła protokół z przekazania terenu do realizacji robót objętych umową z [...] stycznia 2012 r. spisany w dniu [...] stycznia 2012 r. Z protokołu tego wynika – co podkreśliła skarżąca w odwołaniu – że warunkiem przystąpienia do robót jest opróżnienie i wyprowadzenie się istniejących użytkowników pomieszczeń, za wyjątkiem kas biletowych, które zostaną opróżnione w terminie późniejszym. Jest to jedyny dowód jaki przedłożyła skarżąca, dowodząc że budynek [...] nie jest i nie może być (w 2011 r.) wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wykazanie, że aby przystąpić do robót (z protokołu nie wynika jakie to roboty) należy opróżnić pomieszczenia i wyprowadzić ich użytkowników nie powoduje przyjęcia za udowodnione wystąpienia "względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z dokumentu tego nie wynika ani stan techniczny [...] przed remontem, ani zakres robót jakie miały zostać wykonane. Wynika natomiast z niego, że obowiązek opróżnienia i wyprowadzenia użytkowników nie dotyczył kas biletowych, zatem one funkcjonowały. Nie trzeba chyba przypominać, że sprzedaż biletów kolejowych wchodzi w zakres działalności gospodarczej prowadzonej przez P S.A. W tej sytuacji organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji całkowicie zasadnie podzielił stanowisko Burmistrza, stwierdzając jednocześnie, że zły stan techniczny [...] nie został potwierdzony, podkreślając przy tym, że podatnik nie może biernie oczekiwać na gromadzenie materiału dowodowego przez organy podatkowe. W skardze Spółka powieliła swoją dotychczasową argumentację, przyznając dodatkowo, że na czas remontu pozostawiono czynne kasy biletowe. Należy zauważyć, że składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty okoliczność tę skarżąca pominęła, wspominając jedynie o kompleksowej przebudowie [...], która – według jej twierdzeń - uniemożliwiała jego wykorzystywanie w prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem we wniosku o stwierdzenie nadpłaty skarżąca zataiła fakt prowadzenia w budynku [...] działalności gospodarczej przynajmniej w ograniczonym zakresie. Jednakże w postępowaniu podatkowym zainicjowanym jej wnioskiem nie wykazała w ogóle jakiegokolwiek ograniczenia działalności gospodarczej prowadzonej w spornym budynku. W skardze natomiast obowiązek ustalenia jaka część [...] była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej "przerzuciła" na organy podatkowe. Należy podkreślić, że składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r., skarżąca poinformowała w nim organ pierwszej instancji o wystąpieniu pięć lat wcześniej względów technicznych, uniemożliwiających wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, przy czym nie przedkładając żadnych dowodów (z wyjątkiem omówionego wyżej protokołu złożonego dopiero wraz z odwołaniem) ani nie składając żadnych wniosków dowodowych, zażądała od organu ustalania w jakiej części pięć lat wcześniej wykorzystywała budynek [...] w prowadzonej działalności gospodarczej. Obowiązku takiego nie da się wyprowadzić z przepisów Ordynacji podatkowej, o czym była mowa wyżej. Na zakończenie należy podkreślić, że umknęło uwadze skarżącej, iż niniejsze postępowanie dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2011, natomiast z jedynego przedłożonego przez nią dowodu wynika, że remont [...] rozpoczął się w 2012 r. – przekazanie terenu odbyło się [...] stycznia 2012 r., ale teren [...] miał być dopiero opróżniany, gdyż to był warunek przystąpienia do robót. Skarżąca jednak ani w odwołaniu, do którego ww. protokół dołączyła, ani w skardze do tut. Sądu w żaden sposób nie wyjaśniła dlaczego żąda stwierdzenia nadpłaty podatku już za 2011 r. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionego w skardze zarzutu oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.) skargę, jako niezasadną, oddalił.