I SA/Go 77/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wierchowicz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. w przedmiocie wymierzenia grzywny w związku z bezczynnością Dyrektora Izby Skarbowej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 333/10 postanawia: odrzucić skargę. W skardze z dnia [...] stycznia 2014r. K.S. wniosła o wymierzenie Dyrektorowi Izby Skarbowej grzywny w związku z jego bezczynnością po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 333/10. Ww. wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2010r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji NUS z [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005. W skardze skarżąca podniosła, że pismem [...] września 2012 r. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej m.in. do wykonania wyroku tyt. Sądu z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 333/10. Wskazała, że postanowieniami z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] i nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił sprostowania treści decyzji z [...] grudnia 2009r. określających wysokość zobowiązania za 2003 r., które następnie zostały uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniami z dnia [...] października 2012r. Zwróciła uwagę, że organ odwoławczy stwierdził, iż koniecznym jest podjęcie ponownej próby ustalenia zakresu żądania strony, bowiem jej wniosek z [...] grudnia 2009 r. oraz odwołanie z [...]grudnia 2009 r. dotyczą czterech decyzji organu I instancji. Podkreśliła, że po wyrokach WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 i 24 stycznia 2013 r. uchylających postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2012 r., organ ten po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy postanowienia NUS z [...] lipca 2012 r., które odmawiały sprostowania treści decyzji jedynie za 2003 r. Natomiast decyzjami z [...] września 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję NUS z [...] grudnia 2012r . nr [...] umorzył postępowanie w sprawie sprostowania błędów rachunkowych oraz wyjaśnienia sfałszowania protokołu z przesłuchania strony zawartych w uzasadnieniu czterech decyzji z NUS z [...] grudnia 2009 r. o nr [...]. Wskazała ponadto, że pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Go 505/13 oświadczył, że w odniesieniu do wniosku o sprostowanie decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego za 2005 r. organ nie wydał postanowienia. W związku z powyższym skarżąca stwierdziła, że Dyrektor Izby Skarbowej nie wykonał prawomocnego wyroku Sądu, co czyni zasadnym wymierzenie grzywny. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, ze nie można mówić o bezczynności NUS, gdy, zastosowanie się do wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt 333/10 sprowadza się w istocie do powstrzymywania się przez organ podatkowy od prostowania treści decyzji z [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Wskazał, że bez znaczenia dla sprawy są powołane przez skarżąca postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2013 r., gdyż dotyczyły treści decyzji za 2003 r. Tymczasem przedmiotem skargi jest wyrok, który dotyczył decyzji za 2005 r. Podobnie za niezrozumiałe uznaje powoływanie się przez skarżącą na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2013 r. Końcowo wskazał, iż na powołane postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2013 r. jak i decyzje z [...] września 2013 r. zostały wniesione skargi, które zostały przez Sąd oddalone. Zarządzeniem z 13 lutego 2014 r. wezwano skarżącą do wskazania – w terminie 7dni – czy przed złożeniem niniejszej skargi wezwała właściwy organ do załatwienia sprawy stosownie do art. 154 § 1 P.p.s.a., pod rygorem przyjęcia, że takie wezwanie nie zostało złożone. W odpowiedzi, skarżąca w piśmie z [...] lutego 2014 r. wskazała, że wezwaniem z dnia [...] września 2012 r. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do wykonania wyroku Sądu z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 333/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z treści niniejszego przepisu, jedynym warunkiem dopuszczalności wniesienia uregulowanej nim skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, 2011, s. 549, nb 5; postanowienie NSA z 20.11.2012 r. II OSK 2721/12, 15.5.2013 r. II OSK 1073/13; 19.3.2013 r. II OSK 540/13, cbosa). Dopiero niewykonanie wyroku lub niezałatwienie sprawy po wezwaniu otwiera drogę do wniesienia skargi. Nawet przypomnienie o wydaniu wyroku nie jest w żaden sposób równoznaczne z wezwaniem do jego wykonania (postanowienie NSA z 15.5.2013 r. II OSK 1073/13, LEX nr 1319024). Dlatego wezwanie musi zawierać treść imperatywną, by organ administracji miał świadomość, że strona zamierza poddać postępowanie organu kontroli sądowej. Wezwanie o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. stanowi zatem przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., bez możliwości jej konwalidacji (postanowienie NSA z 21.6.2011 r. I OSK 1037/11; 7.4.2010 r. I OSK 1679/09; 14.10.2009 r. I OSK 467/09, cbosa). Za taką wykładnią art. 154 § 1 P.p.s.a. przemawia w szczególności wykładnia systemowa Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą droga przed sądem administracyjnym otwiera się dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (orzeczenia NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych, akceptowane przez M. Jagielską, A. Wiktorowską i P. Wajdę w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski - op. cit. s. 318, nb 7 lit. a). W przedmiotowej sprawie przypomnieć należy, że K.S. - jak sama wskazała w złożonej skardze jak i w piśmie z [...] lutego 2014 r. - wezwała pismem z [...] września 2012r. Dyrektora Izby Skarbowej do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 333/10. Następnie wniosła do tut. Sądu skargę w przedmiocie niewykonania ww. wyroku, która został oddalona wyrokiem z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Go 1095/12. Zatem to wezwanie organu do wykonania wyroku z 16 czerwca 2010 r. zostało już procesowo skonsumowane. W konsekwencji, przed wniesieniem kolejnej skargi, tym razem w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi w związku bezczynnością po wyroku Sądu uchylającym akt, strona zobowiązana była do ponownego wezwania organu, tym razem do załatwienia sprawy stosowanie do treści art. 154 § 1 P.ps.a. W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca tego nie uczyniła. Zatem, skoro skarżąca nie wystosowała do organu ponownego wezwania, to tym samym nie wyczerpała służących środków zaskarżenia i uchybiła wymogom art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Działanie zaś takie czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a w związku z art. 52 § 1 i art. 154 § 1 tej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.