II SA/Go 1015/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB), powołując się na art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej jako Prawo budowlane) nakazał E.E. obniżyć ogrodzenie z płyt betonowych zlokalizowane na posesji przy ul. [...] przy granicy z posesją nr 41 do wysokości poniżej 2,20m. W wyniku rozpatrzenia odwołania W.H. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. na podstawie art. 136 i art. 123 kpa nakazał PINB przeprowadzenie dodatkowego postępowania w postaci przeprowadzenia dowodu z oględzin mającego na celu wyjaśnienie i ustalenie okoliczności dotyczących obniżenia przedmiotowego płotu, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...] uchylił decyzję PINB z dnia [...] stycznia 2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kpa, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego ogrodzenia. Decyzja ta została również uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2012r. znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013r., znak: [...] PINB na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych dotyczących budowy przedmiotowego ogrodzenia i nałożył obowiązek przestawienia inwentaryzacji wraz z oceną techniczną przeprowadzonych robót. Z uwagi na niewykonanie postanowienia z dnia [...] marca 2013r. PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r., znak: [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia. Powyższa decyzja, w wyniku rozpatrzenia odwołania E.K. – E. została przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) uchylona decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. znak: [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. znak: [...] na podstawie art. 105 § 1 Kpa umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. WINB postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. na podstawie art. 136 i art. 123 Kpa nakazał PINB przeprowadzenie dodatkowego postępowania w postaci przeprowadzenia dowodu z oględzin mającego na celu wyjaśnienie i ustalenie okoliczności dotyczących obniżenia przedmiotowego płotu, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2014r. uchylił decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2014r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] września 2014r. PINB [...] odmówił wydania nakazu rozbiórki w sprawie ogrodzenia wykonanego z płyt betonowych i betonowo-drewnianych, usytuowanego na posesji przy ul. [...] przy granicy z posesją nr 41 przez E.K.-E. i M.E.. W uzasadnieniu w/w decyzji PINB wskazał, iż w jego ocenie ogrodzenie z uwagi na jego wysokość oraz na to, iż jest usytuowane pomiędzy dwoma działkami o przeznaczeniu budowlanym, nie wymagało dokonania procedury zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia. Odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2014r. wniosła Z.H., zarzucając w nim między innymi, iż pomiary wysokości płotu dokonane przez pracowników PINB były nierzetelne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. [...], WINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję PINB z dnia [...] września 2014r. w całości i stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał E.K. – E. i M.E. rozbiórkę ogrodzenia usytuowanego na posesji przy ul. [...], przy granicy z posesją nr 41, w zakresie obejmującym przebieg ogrodzenia równolegle do ściany zewnętrznej budynku położonego na posesji przy ul. [...], to jest na odcinku wyznaczonym przez skrajne narożniki tego budynku. W ocenie organu odwoławczego należało przeanalizować, czy budowa ogrodzenia nie wypełnia hipotezy z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, dotyczącego wykonywania robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków zawartych w przepisach. Organ odwoławczy podał, że w jego ocenie okoliczności sprawy wskazują, że budowa przedmiotowego ogrodzenia w zakresie odcinka równoległego do ściany zewnętrznej budynku na posesji nr 41 (jak wynika z akt sprawy ogrodzenie na tym odcinku przebiega w odległości ok. od 70 do 110 cm od lica zewnętrznego ściany budynku) spowodowała naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów innych aktów prawnych. Zdaniem WINB wykonanie ewentualnych robót remontowych związanych ze ścianą budynku nr 41 przyległą do ogrodzenia, przy założeniu, że ogrodzenie to znajduje się w obecnym usytuowaniu, wiązałoby się z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dziennik Ustaw z 2003 r. Nr 47, poz. 401), wydanego na podstawie art. 237 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy. E.K.-E. i M.E. zaskarżyli powyższą decyzję WINB z dnia [...] grudnia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 12 marca 2015r., sygn. akt II SA/Go 95/15 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że za "istotne" naruszenia przepisów w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego uznaje się głównie uchybienia warunkom techniczno-budowlanym (o których mowa w art. 7 Prawa budowlanego), określonym w przepisach wykonawczych do Prawa budowlanego. Z całą pewnością nie mogą być to przepisy wskazanego przez organ odwoławczy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych. Są to bowiem przepisy prawa pracy (wydane na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy), które adresowane są do pracodawców i pracowników, nie zaś do inwestorów robót budowlanych, a związku z tym nie są przepisami, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Dlatego też w ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania - art. 138 § 1 pkt 2 Kpa jak i naruszeniem prawa materialnego - art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim wniósł WINB, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Wyrokiem z dnia 1 lipca 2015r. , sygn. akt II OSK 1278/15 NSA oddalił skargę kasacyjną organu odwoławczego uznając, że skarga ta nie miała usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Decyzją z dnia [...] października 2016r. [...] WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie administracyjne organu I instancji w sprawie dotyczącej budowy spornego ogrodzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe ogrodzenie, usytuowane w pobliżu granicy dwóch działek budowlanych, nie przekracza wysokości, o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń, natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 zgłoszenie właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m. Zatem, że obowiązkowi zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej podlega budowa ogrodzenia pomiędzy posesjami - działkami budowlanymi, którego wysokość przekracza 2,20m. W takim zaś przypadku budowa ogrodzenia między posesjami nr 43 a nr 41 przy ul. [...], albo też określonego fragmentu tego ogrodzenia, nie mogłaby stanowić przypadku, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - budowa ogrodzenia, będącego urządzeniem budowlanym, bez wymaganego zgłoszenia, albo też przypadku z art. 49b - budowa ogrodzenia bez wymaganego zgłoszenia jako samodzielnego przedsięwzięcia inwestycyjnego bez powiązania go z innym obiektem, na przykład budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym na posesji nr 43. WINB wskazał jako wiążące organ odwoławczy stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 1 lipca 2015r., sygn. akt II OSK 1278/15. Mianowicie Sąd II instancji stwierdził, że "w tym przypadku trudno wskazać przepisy, które by świadczyły o tym, że istniejący stan nie jest zgodny z prawem". Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jak wykazały dotychczasowe działania organów nadzoru budowlanego w tej sprawie, jest to przypadek, który nie może być rozstrzygnięty w drodze nakazu rozbiórki ogrodzenia, gdyż brak jest podstaw prawnych do takiego zakończenia sprawy. W związku z powyższym postępowanie administracyjne w tej sprawie powinno być umorzone. Mając na względzie wskazane wyżej stanowisko sądów administracyjnych wyrażone w prawomocnych wyrokach WINB w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, że brak jest okoliczności świadczących o zmianie stanu faktycznego w omawianej sprawie w okresie od wydania zaskarżonej decyzji PINB. Skargę na powyższą decyzję złożyła Z.H., która zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1. tj. art. 7, art. 77 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, nie zebranie wszechstronnego materiału dowodowego, 2. art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez niewskazanie podstawy prawnej decyzji i sporządzenia uzasadnienia niespełniającego ustawowych wymogów, 3. art. 61 § 4 Kpa poprzez niezawiadomienie wszystkich stron postępowania o toczącym się postępowaniu 4. niezastosowanie się do wytycznych i wykładni zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1278/15 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Go 95/15. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji WINB z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2016. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2016. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji WINB z [...] grudnia 2014 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 marca 2015r., sygn. akt II SA/Go 95/15, od którego to wyroku skargę kasacyjną wniesioną przez organ, oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lipca 2015r., sygn. akt II OSK 1278/15. W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, Lex nr 746901, z 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, Lex 526493, z 23 września 2009 r., I FSK 494/09, Lex 594010, z 13 lipca 2010 r., I GSK 940/09, Lex 594756). Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., II FSK 2523/12, Lex nr 1588086). Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi nawet główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja WINB, którą organ odwoławczy uchylił wydaną w sprawie decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. Oceniając, czy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej przytoczyć należy w tym miejscu stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2015r., sygn. akt II OSK 1278/15. Mianowicie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "nie ma więc podstaw prawnych, aby zastosować w przypadku omawianego ogrodzenia którykolwiek z przepisów art. 51 Pr. bud." oraz że "jest to przypadek, który nie może być rozstrzygnięty w drodze nakazu rozbiórki ogrodzenia, gdyż brak jest podstaw prawnych do takiego zakończenia sprawy. W związku z powyższym postępowanie administracyjne w tej sprawie powinno być umorzone." Organ II instancji uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie w pełni zatem zastosował się do powyższych wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie może być mowy o naruszeniu w tej sytuacji art. 153 p.p.s.a. Tym samym zarzuty zawarte w punkcie 4 skargi (niezastosowanie się do wytycznych i wykładni zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1278/15 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Go 95/15), a także w punkcie 1 (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, nie zebranie wszechstronnego materiału dowodowego), nie były uzasadnione, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia decyzji o umorzeniu postepowania. W zaskarżonej decyzji jako stanowiący podstawę orzekania organ odwoławczy wskazał przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, który stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zgodnie natomiast z art. 105 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, przewidziane w art. 105 § 1 Kpa dotyczy umorzenia postępowania w sprawie administracyjnej, w której orzekanie stało się zbędne, z uwagi na brak przedmiotu rozstrzygnięcia. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu powyższego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. W postępowaniu dotyczącym nielegalnie wykonanych robót budowlanych o takiej bezprzedmiotowości może, tak jak w niniejszej sprawie, zadecydować brak podstaw do wydania przez organ nakazów lub zakazów. Powyższe skutkowało uznaniem, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 Kpa i jako takie podlegało umorzeniu, przy czym mógł to uczynić organ II instancji w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Brak powołania w zaskarżonej decyzji jako podstawy jej wydania przepisu art. 105 § 1 Kpa (zarzut 2 skargi) nie stanowi naruszenia przepisów postępowania w stopniu, uzasadniającym jej uchylenie. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jedynie wówczas, jeżeli naruszenie to mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a jak wskazano wyżej postępowanie podlegało umorzeniu z uwagi na jego bezprzedmiotowość stwierdzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie budzi też wątpliwości, że określenie przedmiotu postępowania przez organ pierwszej instancji jako "odmowy wydania nakazu rozbiórki", a przez organ II instancji jako "w sprawie dotyczącej budowy ogrodzenia", nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, skoro postępowanie dotyczące oceny legalności budowy ogrodzenia może w konsekwencji prowadzić do rozbiórki tego ogrodzenia. Odnosząc się do zarzutu 3 skargi - naruszenia art. 61 § 4 Kpa poprzez niezawiadomienie wszystkich stron postępowania o toczącym się postępowaniu, należy wskazać, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 48 może być inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest jednak przypadkowa. W pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest więc inwestor, będący sprawcą samowoli budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., OSK 158/07). Nie budzi wątpliwości, że E.K.-E. i M.E. byli inwestorami w rozumieniu tego przepisu i nawet gdyby w toku postępowania doszło, tak jak twierdzi się w skardze do zmiany właściciela nieruchomości, to i tak E.K.-E. i M.E. zachowali przymiot strony w niniejszym postepowaniu, a organ nadzoru budowlanego wydając postanowieniu o umorzeniu postępowania nie był zobowiązany do czynienia ustaleń , co do aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Brak takich ustaleń z całą pewnością nie stanowił o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., skoro z przyczyn wskazanych wyżej postępowanie toczące się z udziałem inwestorów podlegało umorzeniu. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.