II SA/Go 160/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Dnia [...] kwietnia 2024 r. o godz. 4:10 funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. rozpoczęli kontrolę środka transportu o nr rejestracyjnych [...], przewożącego z Łotwy do Niemiec 26.100 kg towaru o nazwie Fenirex Ease General Purpose Mold Release Agent (uniwersalny środek adhezyjny do form), klasyfikowanego do kodu CN 27101999, objętego zgłoszeniem SENT[...]. Przewoźnikiem był Z. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma [...] Z. M. w [...]. Do zgłoszenia przypisany był lokalizator nr [...]. Kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości w przekazywaniu w trakcie trasy przewozu towaru danych geolokalizacyjnych środka transportu – brak zapisu danych lokalizatora w systemie CSD i PUESC dla podanego w zgłoszeniu przedziału czasowego przewidzianego na przewóz towaru przez terytorium Polski. Postanowieniem z dnia [...] maja 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wszczął z urzędu w stosunku do przewoźnika postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego w/w zgłoszeniem przewozu towarów. Decyzją z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. Na podstawie art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1218, dalej ustawa SENT) nałożył na Z. M. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za niewywiązanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów SENT[...]. W ocenie organu przewoźnik nie dochował obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, tzn. nie zapewnił przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych powyższego środka transportu objętego zgłoszeniem, co w myśl art. 22 ust. 2a ustawy SENT wiąże się z nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Ze złożonych w trakcie kontroli wyjaśnień przez kierującego pojazdem wynika, że nie miał on świadomości braku zapisu geolokalizatora i nie wiedział gdzie jest wbudowane urządzenie zapisujące przejazd. Jednocześnie w badanym okresie. Jednocześnie nie zostało odnotowane wadliwe działanie systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL/OBU. Odnośnie przedmiotowego zgłoszenia SENT nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD zgłoszeń incydentów dotyczących problemów w działaniu systemu SENT GEO. Określony w art. 10a ust. 1 ustawy SENT obowiązek zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych nie może być realizowany wyłącznie poprzez wyposażenie środka transportu, o którym mowa w art. 10a ust. 1, w lokalizator lub zawarcie umowy z operatorem zewnętrznym na przekazywanie do rejestru danych geolokalizacyjnych środka transportu z zewnętrznego systemu lokalizacji. Obowiązkiem przewoźnika jest bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych. Przewoźnik w każdym momencie dysponuje możliwością sprawdzenia ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS. Ma możliwość weryfikacji aktualnej odnotowanej pozycji geolokallzacyjnej w systemie SENT-GEO. Powinien przedsięwziąć środki celem zapobiegania naruszaniu tych przepisów. Jednym z takich narzędzi jest odpowiedni nadzór nad realizacją transportu i możliwość monitorowania przewozu poprzez stronę internetową oraz odpowiednie przeszkolenie pracowników realizujących przewozy towarów wrażliwych. Ponosi odpowiedzialność za przesyłanie danych. Wszelkie konsekwencje niewłaściwego wykonania obowiązków przez osoby, którymi się posłużył do realizacji przewozu, a które zatrudnia, obciążają przewoźnika. Wybór sposobu przekazywania danych geolokalizacyjnych oraz operatora ZSL pozostaje wyłącznie w gestii przewoźnika, który ponosi całkowitą odpowiedzialność za prawidłową realizację przepisów ustawy SENT. Nie jest natomiast istotne, w jaki sposób przewoźnik zorganizuje pracę firmy, by realizować ten obowiązek. Wszelkie skutki złej realizacji obowiązków ustawowych obciążają podmiot obowiązany do realizacji obowiązków ustawowych, w tym przypadku przewoźnika. Organ nie dopatrzył się przy tym przesłanek do odstąpienia do nałożenia kary. Na skutek wniesienia przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] Dyrektor izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił m.in., iż odpowiedzialność za dokonywanie czynności w rejestrze zgłoszeń ponoszą podmioty gospodarcze wymienione w ustawie SENT. Wszelkie skutki niewłaściwej realizacji obowiązków ustawowych, obciążają podmiot obowiązany do realizacji obowiązków ustawowych, w tym przypadku przewoźnika, do obowiązków którego należy m.in. przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu przewożącego towary wrażliwe po terytorium kraju. Przewoźnik musi wyposażyć środek transportu w lokalizator, chyba że dane przekazywane będą do systemu SENT za pomocą zewnętrznego systemu lokalizacji. W przypadku przewozu rozpoczynającego się poza granicami Polski, niezależnie od tego czy miejsce dostarczenia towaru znajduje się na terenie kraju, czy też poza nim (tranzyt), włączenia lokalizatora dokonuje się z chwilą rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju, czyli najpóźniej momencie przekraczania granicy państwowej. Wyłączenia lokalizatora można dokonać dopiero w momencie dostarczenia towaru do miejsca docelowego albo w chwili zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, czyli po wyjechaniu poza jego granicę. W zgłoszeniu przewozu (SENT[...]) jako urządzenie monitorujące przewóz podane było urządzenie o nr [...]. Funkcjonariusze celno-skarbowi w toku kontroli w dniu [...] kwietnia 2024 r. stwierdzili brak aktywności tego urządzenia w czasie przewidzianym w zgłoszeniu SENT na przemieszczanie się kontrolowanego środka transportu przez terytorium Polski. Wygenerowali z sytemu SENT-GEO raport z monitorowania lokalizacji pojazdu za okres od 16 do 19 kwietnia 2024 r. Przewoźnik nie podał innego urządzenia, które mogłoby przekazywać te dane. Dane geolokalizacyjne do systemu SENT-GEO dla wskazanego w zgłoszeniu lokalizatora na trasie z [...]-[...]do miejsca kontroli tj. TTOC nie były przekazywane. Przewoźnik nie wskazał dowodów, na podstawie których można byłoby sprawdzić, że czuwał nad sprawnością działania lokalizatora i że przerwa w przekazywaniu danych lokalizacyjnych wynikała z niezależnej od niego okoliczności wpływającej na stabilność sygnału przekazywanego przez system GPS. Z pisma Centrum Informatyki Resortu Finansów z [...] marca 2024 r. wynika, że w czasie przewozu nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL/OBU, a strona nie zgłaszała w systemie Help Desk CSD incydentów dotyczących problemów w działaniu systemu SENT GEO. Dane przesłane przez CIRF obejmowały okres od 17 kwietnia 2024 r., godz. 18:58 (moment zarejestrowania zgłoszenia SENT) do 19 kwietnia 2024 r. do godz. 6:34. Dane lokalizacyjne środka transportu nie były przekazywane do dedykowanego systemu monitorowania przewozu towarów wrażliwych w zasadzie przez cały czas trwania przewozu, objętego zgłoszeniem SENT [...], przez terytorium Rzeczypospolitej. Kontrola przewozu na TTOC zakończyła się [...] kwietnia 2024 r. o godz. 6:30. Przesyłanie danych do systemu SENT GEO rozpoczęło się po zakończeniu kontroli. Niewątpliwie w sprawie doszło do naruszenia art. 10a ust. 1 ustawy o SENT. W ocenie strony to kierowca odpowiada za powstałe naruszenie, ponieważ nieprawidłowo obsłużył on urządzenie geolokalizacyjne pomimo, że był przeszkolony w tym zakresie. Przewoźnik nie wskazał jednak przyczyn nieprzesyłania danych lokalizacyjnych do systemu SENT-GEO, zwalniających go z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Przewoźnik w każdym momencie dysponuje możliwością sprawdzenia poprzez stronę internetową ostatniej pozycji lokalizatora GPS. Ma zatem narzędzie, za pomocą którego może weryfikować, czy dane lokalizacyjne są gromadzone w systemie SENT-GEO. Nieprzekazywanie danych do tego systemu uniemożliwiało sprawowanie właściwego nadzoru nad przewozem. Tymczasem obowiązkiem przewoźnika zaopatrującego się w lokalizator jest upewnienie się, czy urządzenie którym się posługuje, jest właściwie skonfigurowane i zapewnia odpowiednią transmisję danych poprzez komunikację z rejestrującym urządzenie operatorem, jak również bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych, co wynika z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, ściślej z takich określeń jak: "cała trasa przewozu" i "aktualne dane geolokalizacyjne", które wykluczają wąską wykładnię obowiązku przewoźnika Brak umiejętności czy też świadomości kierowcy o poprawnej transmisji danych geolokalizacyjnych nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności za naruszenie. Warunkiem koniecznym dla prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych jest powiązanie nr lokalizatora zamontowanego w pojeździe, zarejestrowanego również w systemie SENT-GEO z konkretnym numerem zgłoszenia SENT. Fakt emisji danych GPS nie oznacza, że były one przekazywane również do systemu KAS. Podstawowym elementem w przekazywaniu danych jest włączony i sprawny lokalizator oraz odpowiednie skonfigurowanie urządzenia. Z akt sprawy wynika, że przewoźnik nie zapewnił przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Przerwa w przekazywaniu danych lokalizacyjnych była dłuższa niż 1 godzina. Dla zastosowania art. 22 ust. 2a ustawy SENT wystarczające jest wykazanie naruszenia obowiązków (w tym przypadku określonych w art. 10a ust. 1). W przypadku stwierdzenia naruszenia organ nakłada na przewoźnika karę pieniężną. Przewidziana w ustawie SENT kara za to naruszenie to 10.000 zł. Nakładanie kar pieniężnych na podstawie omawianej ustawy ma charakter zobiektywizowany i nie jest uzależnione od stanu świadomości podmiotu dokonującego naruszenia ani od jego winy. Ustawa nie przewiduje też stopniowania kar w zależności od stopnia zawinienia. Jej przepisy przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Jednocześnie organ odwoławczy nie dopatrzył się wynikających z art. 22 ust. 3 ustawy SENT podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w postaci ważnego interesu przewoźnika czy ważnego interesu publicznego. Również strona nie przedstawiła dowodów pozwalających na ustalenie zaistnienia tych przesłanek. Na powyższą decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] Z. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania mających wpływ na wynika sprawy: a) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej o.p.) poprzez niezastosowanie polegające na pominięciu zasady rozstrzygania wszelkich wątpliwości interpretacyjnych postępowania na korzyść strony i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że skarżący ponosi odpowiedzialność za nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych w sytuacji, gdzie taka okoliczność nie miała miejsca w rozpatrywanym stanie faktycznym sprawy, bowiem strona w toku postępowania wykazywała, iż to kierowca nie dokonał włączenia lokalizatora, potwierdzeniem czego stanowią jego wyjaśnienia, b) art. 2a o.p. poprzez nierozstrzyganie pozostających w sprawie wątpliwości na korzyść strony mimo, że z uwagi na nieoczywisty charakter sprawy wydanie decyzji o określonej treści nie było właściwym rozwiązaniem, c) tj. art. 122 o.p. w zw. z art. 120 o.p. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji opartej na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonej decyzji w takim kształcie, d) tj. art. 120 o.p. w zw. z art. art. 122 o.p. tzn. naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej poprzez nadużycie przez organ swych kompetencji ustawowych oraz władczych uprawnień do podejmowania decyzji w zakresie ustalania kary pieniężnej w sytuacji, gdzie nie przemawiają za tym okoliczności sprawy i zasady współżycia społecznego, e) tj. art. 122, art. 124, 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz ego dowolną ocenę, wyrażającej się zwłaszcza w: - zaniechaniu przez organ I Instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wyjaśniający, nadto na dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym mimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych, - nieuzasadnionym nieuwzględnieniu twierdzeń skarżącego w zakresie braku udowodnienia przez organ zaistnienia okoliczności uzasadniających nałożenie kary administracyjnej, - niepoczynieniu wystarczających ustaleń stanu faktycznego sprawy, w szczególności, brak odniesienia się organ do stanowiska skarżącego w przedmiocie nieponoszenia przez niego odpowiedzialności za zaistniałą sytuację, albowiem jako przewoźnik wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z art. 10a ust. 1 i 2 ustawy SENT, - niewzięciu pod uwagę faktu, że przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, skarżący złożył wyjaśnienia, w których w sposób szeroki uzasadnił swoje stanowisko a więc skorzystał z prawa do czynnego udziału w sprawie, - braku dysponowania w aktach sprawy pełnego raportu CIRF za okres od dnia 17 kwietnia 2024 r. godz. 18:58 do 19 kwietnia 2024 r. godz. 05:23:54, - braku podjęcia wszelkich kroków prawnych niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy w szczególności sytuacji finansowej skarżącego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w zakresie nieistnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, - nieuwzględnieniu faktu, iż to kierowca zaniechał swoich obowiązków w zakresie włączenia lokalizatora, - zaniechaniu przeprowadzenia przesłuchania kierowcy i utrwalenia go w formie protokołu na okoliczności ustalenia rzeczywistych przyczyn nierejestrowania lokalizacji przez urządzenie zamontowane w pojeździe, w szczególności, że jak wynika z analizy częściowego raportu CIRF, urządzenie w 19 kwietnia r. o godz. 05:23:54 wysyłało sygnał zakwalifikowany jako klasa zdarzenia "Stop", tym samym należy uznać, że wcześniej urządzenie musiało zostać włączone, z uwagi na brak przesłania przez organ kompletnego raportu strona nie ma możliwości zweryfikowania danych, jakie urządzenie przekazywało od 17 kwietnia 2024 r. godz. 18:58 do 19 kwietnia 2024 r. godz. 05:23:54, - braku wnikliwego rozpoznania sprawy i wydaniu decyzji w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i w konsekwencji całe postępowanie administracyjne i hipotetyczne założenia, a nie ustalone i podlegające weryfikacji fakty, co skutkowało wydaniem skarżonej decyzji, podczas gdy nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, f) art. 121 § 2 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób obniżający zaufanie do władzy publiczpej i sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez: - pominięcie faktu, iż skarżący wyposażył środek transportu w lokalizator dzięki któremu możliwym było przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, - brak co najmniej 2 stron zawierających dane wygenerowane za okres przypisania danych przez urządzenie lokalizacyjne, tj. od 17 kwietnia 2024 r. godz. 18:58 do 19 kwietnia 2024 r. godz. 05:23:54, - pominięcie faktu. iż kierowca K. S. nie dopełnił obowiązku włączenia lokalizatora, - pominięcie faktu, iż skarżący wyposażył środek transportu w lokalizator, dzięki któremu możliwym było przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, - zignorowanie faktu, że skarżący przeszkolił kierowcę w zakresie realizowania przewozów w szczególności włączania i wyłączania lokalizatorów. g) art. 121 § 2 o.p. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania, a w szczególności brakiem umożliwienia stronie złożenia wyjaśnień w sprawie, mimo, że organ zobowiązany jest umożliwić stronie złożenia "ostatniego słowa w sprawie" h) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 192, art. 180, art. 181 i art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy przez brak ustaleń co do przesłanek wynikających z interesu publicznego, oparcie się na ogólnikach bez powiązania z okolicznościami sprawy oraz dowolną ich oceną jako uzasadniającą ograniczenie zasady jawności postępowania podatkowego dla strony i jej czynnego w nim udziału, i) art. 210 § o.p. przez wadliwe rozstrzygnięcie skarżonej decyzji, j) art. 124 o.p. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, k) art. 121 § 1 art. 210 § 4 o.p przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, l) art. 210 § 1 o.p przez wadliwe rozstrzygnięcie skarżonej decyzji. 2) prawa materialnego: a) art. 10a ust 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku przekazywania w trakcie przewozu danych geolokalizacyjnych w sytuacji gdy przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie, b) art. 10a ust 1 i 2 ustawy SENT poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdzie skarżący przewoźnik zapewnił przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem oraz wyposażył środek transportu w odpowiedni lokalizator, c) art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy SENT przez pominięcie celu regulacji SENT oraz zadania organu, którym nie jest wyłącznie karanie za naruszenie określone w ustawie SENT, ale też informowanie przewoźników o stwierdzonych błędach czy ograniczeniach aplikacji SENT GEO, d) art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy SENT przez błędną wykładnię, całkowicie pomijającą cel regulacji SENT oraz zadanie organu, którym nie jest wyłącznie karanie za naruszenia określone w ustawie SENT, ale też monitorowanie tego systemu, w tym usuwanie nieprawidłowości w dedykowanych do monitorowania rozwiązań technicznych oraz informowanie przewoźników o stwierdzonych błędach czy ograniczeniach aplikacji SENT GEO, w szczególności gdy mają wpływ na prawidłowość przekazywania danych geolokalizacyjnych; e) art. 22 ust. 3 ustawy SENT przez błędną wykładnię interesu publicznego i interesu przewoźnika, brak należytego rozpatrzenia okoliczności uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary, wynikających z faktu, że na nałożenie kary w okolicznościach sprawy jest nieproporcjonalne i stanowi nadmierny rygoryzm prawny, w szczególności, że zakres naruszenia jest znikomy, nie tylko nie było po stronie przewoźnika zawinienia, ale został on wprowadzony w błąd zarówno przez swojego kierowcę jak i przez zawodność aplikacji mobilnej kierowcy SENT GEO jak i co do postępowania kierowcy, jak również nie było możliwe uszczuplenie podatków czy innych środków publicznych, a w konsekwencji przyjęcie, ze interes przewoźnika nie przemawiał za odstąpieniem od nałożenia kary; f) art. 2a o.p. w zw. z art. 26 ust. S ustawy SENT przez niezastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika w sytuacji, gdy w postępowaniu wykazane zostały uzasadnione wątpliwości co prawidłowości działania ustawowego narzędzia SENT GEO jak i co do postępowania kierowcy, w szczególności braku przekazywania danych geolokalizacyjnych w przypadku używania urządzenia, na którym zainstalowano zgodnie z jego podstawowym przeznaczeniem – odbieranie połączeń telefonicznych i brak sygnalizowania tego ze strony aplikacji, jak i uprzedzenia o tym użytkownika w instrukcji obsługi aplikacji; g) art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zw. z art. 121 § o.p. poprzez: - brak dostatecznego rozważenia w toku postępowania podnoszonych przez stronę twierdzeń w zakresie zawodności działania aplikacji, i nieprawidłowego działania kierowcy oraz wypaczenie sensu oceny dokonanej przez Centrum Informatyki Resortu Finansów i wyprowadzenie z niej błędnych ustaleń w zakresie poczynionej oceny zależności braku zbierania danych geolokalizacyjnych od kierującego/przewoźnika, - brak dostatecznego i wnikliwego rozważenia zapisów raportu przekazanego przez Centrum Informatyki Resortu Finansów, w którym nie został wykazany okres od przypisania urządzenia do zgłoszenia SENT tj. od 17 kwietnia 2024 r.godz. 18:58 do 19 kwietnia 2024 r. godz. 05:23:54, - brak sporządzenia dokumentacji zdjęciowej zawierającej wyświetlane przez aplikację ikony, co w konsekwencji uniemożliwia na obecnym etapie uznania stanowiska organu za prawidłowe i udowodnione w szczególności, że aplikacja jaki urządzenie nie informowała użytkownika o jakichkolwiek problemach tudzież nieprawidłowościach, - niedostrzeżenie zgłaszanego przez obywateli/użytkowników do ustawowego narzędzia SENT GEO problemu, w postaci zawieszaniu się aplikacji przez co nie wyświetlają się aktualne komunikaty czyli komunikaty o braku możliwości śledzenia pojazdu, - obciążenie strony nieadekwatnymi obowiązkami, sprowadzając wymóg staranności przewoźnika do działania aplikacji SENT GEO w zakresie, w jakim nie było to ujawnione w instrukcji obsługi aplikacji; h) art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zw. z art. 122 o.p. przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i dowolną, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia nieuprawnionych ustaleń oraz zinterpretowania stanu faktycznego na niekorzyść skarżącego i stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, przede wszystkim przez: - brak podjęcia kroków w zakresie ustalenia przyczyn nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych od kierującego/przewoźnika, - brak rozpatrzenia okoliczności dotyczących zawodności aplikacji i niezależnych od kierowcy/przewoźnika przyczyn nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych w kontekście przesłanek zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT; i) art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zw. z art. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. polegające na: - niezastosowaniu zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika w sytuacji wykazania uzasadnionych wątpliwości co prawidłowości działania ustawowego narzędzia jakim jest aplikacja SENT GEO, w szczególności braku przekazywania danych geolokalizacyjnych w przypadku używania urządzenia, na którym zgodnie z przeznaczeniem odbierane są połączenia telefoniczne i brak sygnalizowania tego ze strony aplikacji, jak i uprzedzenia o tym użytkownika w instrukcji, - braku podjęcia kroków w zakresie ustalenia przyczyn nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych od kierującego/przewoźnika, - pominięciu, że urządzenie w trakcie kontroli nie ujawniało jakichkolwiek nieprawidłowości, - braku rozpatrzenia okoliczności dotyczących zawodności aplikacji i niezależnych od kierowcy/przewoźnika przyczyn nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych w kontekście przesłanek zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT, j) art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i wynikającej z orzecznictwa TSUE, zgodnie z którą, spośród możliwych do zastosowania środków działania przez administrację podatkową należy dokonywać wyboru tych, które są skuteczne a zarazem najmniej uciążliwe dla podatników, a w każdym razie są uciążliwe nie bardziej niż jest to niezbędne do osiągnięcia wskazanych celów, do których środki te zmierzają. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast skarżący terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Przedmiot kontroli stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z [...] września 2024 r. nr [...] o nałożeniu na Z. M. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy SENT, polegające na nieprzekazywaniu w trakcie przewozu towaru na terenie Polski aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...]. Przewóz odbywał się na trasie z Łotwy do Niemiec, przez Polskę i obejmował towar o nazwie Fenirex Ease General Purpose Mold Release Agent (uniwersalny środek adhezyjny do form), klasyfikowany do kodu CN 27101999. Opisywany przewóz podlegał przepisom ustawy SENT. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy SENT– w wersji obowiązującej w dacie kontroli ([...] kwietnia 2024 r.) – w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Z kolei w myśl ust. 2 pkt 1 tego artykułu zgłoszenie zawiera w przypadku przewozu po drodze publicznej m.in. numer lokalizatora albo numer urządzenia. Przepis ten określa obowiązki rejestracyjne przewoźnika w przypadku przewozu towarów przez terytorium Polski, jeżeli zaczyna się on i kończy w innym państwie – członkowskim lub trzecim (tranzyt). Zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy SENT kierujący, w momencie rozpoczęcia przewozu towaru, jest obowiązany posiadać numer referencyjny zgłoszenia, ewentualnie dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7. W myśl art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator (art. 10a ust. 2), przy czym przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (art. 10a ust. 3). Zgodnie z art. 10b ust. 1 lit. b) w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany włączyć lokalizator z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju – w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 (tzn. m.in. w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego). W niniejszej sprawie zaktualizował się obowiązek wynikający z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Tymczasem podczas transportu towaru na terytorium Polski, w toku kontroli przeprowadzonej dnia [...] kwietnia 2024 r. o godz. 4:10 na terenie byłego Terminalu Towarowych Odpraw Celnych funkcjonariusze celno-skarbowi stwierdzili brak zapisu danych lokalizatora w systemie CSD i PUESC dla podanego w zgłoszeniu przedziału czasowego przewidzianego na przewóz towaru przez terytorium Polski. Doszło zatem do naruszenia przez przewoźnika obowiązku wynikającego z powołanego wyżej art. 10a ust. 1 ustawy SENT, w konsekwencji czego zaistniały przesłanki uzasadniające nałożenie na skarżącego kwestionowanej przez niego kary pieniężnej w oparciu o treść art. 22 ust. 2a ustawy SENT, w myśl którego w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Skarżący został skutecznie zawiadomiony o wszczęciu w niniejszej sprawie postępowania, jak również miał zapewniony w nim udział. Dowody zostały zebrane w sposób wyczerpujący, obiektywny, z zachowaniem zasady swobodnej ich oceny, lecz nie noszącej znamion dowolności, co czyni zadość zasadom wynikającym z Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191. Wszechstronnej analizy sprawy dowodzą też uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji obu instancji (art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p.). O naruszeniu przepisów postępowania nie świadczy również fakt, iż organ wydał w sprawie decyzję niezgodną z oczekiwaniem strony. Jednocześnie skarżący nie przedstawił dowodów, które uzasadniałyby odmienne ustalenia, w tym również możliwość odstąpienia od ukarania. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego doprowadziła organ do trafnej konkluzji, że skarżącego jako przewoźnika obciążały obowiązki określone w ustawie SENT, których nie dopełnił. Co więcej, kierowca prowadzący pojazd, oświadczył w toku kontroli, że nie miał świadomości braku zapisu geolokalizatora i nie wie, gdzie wbudowane jest urządzenie zapisujące przejazd, przy czym protokół kontroli kierowca podpisał własnoręcznie. Jednocześnie ustalenia poczynione przez organ wskazują, iż w czasie transportu towaru objętego zgłoszeniem SENT przez terytorium Polski nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO (pismo Centrum Informatyki Resortu Finansów z dnia 14 maja 2024 r.). Odnośnie opisywanego zgłoszenia SENT nie stwierdzono także w systemie Help Deck CSD zgłoszeń incydentów dotyczących problemów w działaniu systemu SENT GEO. Powyższe świadczy o trafności argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji. Zarzuty zawarte w skardze oraz ich uzasadnienie nie podważają przy tym zgodności z prawem i prawidłowości zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, iż nie powinien on ponosić odpowiedzialności za nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych, gdyż to kierowca nie włączył lokalizatora, pomimo iż skarżący przeszkolił go w tym zakresie, wskazać należy, iż zadanie przewoźnika nie ogranicza się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator lub zewnętrzny system lokalizacji, ale również czy przede wszystkim, do nadzoru nad wykonywanym transportem, w tym czy wykonujący transport kierowca w sposób właściwy używa lokalizatora albo wspomnianego systemu. Zatem przewoźnik ma nie tylko wyposażyć środek transportu w lokalizator bądź urządzenie zewnętrzne pozwalające na przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych do rejestru SENT, ale i zapewnić skuteczność przekazu tych danych (por. wyroki NSA z 12 grudnia 2022 r., II GSK 317/22; 7 czerwca 2022 r., II GSK 787/20; orzeczenia.nsa.gov.pl). Odpowiedzialność za prawidłowe przekazywanie danych do systemu SENT GEO ciąży zatem na przewoźniku. Wynika to jednoznacznie z treści art. 10a ust. 1 i art. 22 ust. 2a ustawy SENT. To na nim spoczywa obowiązek stałej kontroli wykonywanego przewozu, czy dane geolokalizacyjne przekazywane są do systemu. Przewoźnik ma obowiązek weryfikować prawidłowość działania przekazywania tych danych w systemie SENT i weryfikacji tej powinien dokonać najpóźniej w chwili przekroczenia granicy i kontynuować – stosownie do art. 10c ust. 1 ustawy SENT – w trakcie całego przejazdu, aż do momentu opuszczenia kraju. Śledzenia takiego można dokonywać poprzez stronę https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user oraz system SENT-GO oraz z użyciem mobilnej aplikacji kierowcy, która pozwala na bieżąco ustalać prawidłowości przekazywania danych geolokalizacyjnych. Zasadą jest, iż odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10 oraz z 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19). Jednocześnie ustawodawca w ustawie SENT nie wprowadził regulacji zwalniających przewoźnika z obowiązku przesyłania danych do właściwego rejestru w związku z monitorowaniem ruchu pojazdu w ramach innego systemu. Tym samym zaakceptować należy ustalenia faktyczne organu, gdyż znajdują one odzwierciedlenie w materiale dowodowym, natomiast skarżący ustaleń tych skutecznie nie podważył, tzn. nie wykazał, aby do opisanego naruszenia nie doszło. Za nietrafne należy też uznać zarzuty oraz argumentację powołujące się na fakt sygnału zakwalifikowanego jako klasa zdarzenia "Stop" wyemitowanego przez urządzenie zamontowane w pojeździe 19 kwietnia 2024 r. o godz. 05:23:54, z czego wynikać miało, iż urządzenie to musiało zostać wcześniej włączone, a także na brak możliwości weryfikacji danych przekazywanych przez urządzenie w okresie od 17 kwietnia 2024 r., godz. 18:58 do 19 kwietnia 2024 r., godz. 05:23:54. W odpowiedzi na te zarzuty wskazać należy, iż w dniu [...] kwietnia 2024 r. kontrola opisywanego środka transportu (w toku której funkcjonariusze stwierdzili brak danych z lokalizatora w trakcie przewozu towaru na terenie Polski) rozpoczęła się o godz. 4:10, stąd też fakt wyemitowania sygnału przez urządzenie po raz pierwszy już po rozpoczęciu kontroli nie wpływał na ocenę wypełnienia obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych w okresie wcześniejszym, tzn. w czasie przejazdu przez terytorium Polski, od granicy z Litwą do granicy z Niemcami, na której znajduje się dawny Terminal Towarowych Odpraw Celnych. Natomiast brak w aktach sprawy danych przekazywanych przez urządzenie w okresie od 17 kwietnia 2024 r. do 19 kwietnia 2024 r., godz. 05:23:54 wynika z faktu nieprzekazywania tych danych przez lokalizator zamontowany w pojeździe, co stanowi właśnie istotę niniejszej sprawy oraz przyczynę nałożenia przez organ na skarżącego kary pieniężnej. System SENT służy do bieżącego przekazywania do rejestru monitorowania przewozów danych geolokalizacyjnych o aktualnym położeniu środka transportu. Poprzez wprowadzenie ustawy SENT ustawodawca kompleksowo ukształtował system monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Z przyjętych w tej ustawie rozwiązań wynika, iż przesłanie aktualnych danych geolokalizacyjnych zostało uznane za niezbędne dla prawidłowego monitorowania przewozu towarów uznanych za "wrażliwe". Kompleksowa ocena tych rozwiązań prowadzi do wniosku, że organy celno-skarbowe powinny mieć wiedzę o planowanym przewozie towaru uznanego przez prawodawcę za "wrażliwy" (czemu służy jego rejestracja) a także dalszą możliwość śledzenia i kontrolowania w sposób zaplanowany lub doraźny zarejestrowanego przewozu w oparciu o aktualne dane. Gdyby nawet przyjąć, iż pozyskanie danych geolokalizacyjnych co do trasy przejazdu jest możliwe post factum, np. z własnego systemu GPS czy też tachografu kierowcy, to nie sposób przyjąć, aby były to w takim przypadku wymagane przez ustawodawcę dane "aktualne". Stąd też w kontrolowanej sprawie stanowisko procesowe skarżącego nie mogło zostać uwzględnione Przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Zostały one ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za sam obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Uzasadnienie projektu ustawy SENT przewiduje, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar, z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów, jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 25 maja 2018 r., III SA/Gd 52/18 oraz WSA w Białymstoku z 14 stycznia 2021 r., II SA/Bk 847/20). Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów, iż przy dołożeniu wymaganej ustawą staranności skarżący jako przewoźnik mógł uniknąć uchybienia obowiązkowi przekazywania danych geolokalizacyjnych w trakcie przewozu. To do przewoźnika należało upewnienie się czy urządzenie, którym się posługuje, jest zarejestrowane, prawidłowo skonfigurowane i przekazuje dane do systemu SENT-GEO. To na nim spoczywa obowiązek dołożenia wszelkiej staranności w wypełnieniu obowiązków nałożonych przepisami prawa, szczególnie w wyposażenia środka transportu w urządzenie przekazujące dane geolokalizacyjne i zapewnieniu przekazywania aktualnych danych środka transportu objętego zgłoszeniem SENT. Rolą profesjonalnego przewoźnika prowadzącego działalność gospodarczą związaną z transportem "towarów wrażliwych" jest podjęcie takich rozwiązań organizacyjnych, by zadośćuczynić wymogom stawianym przez poszczególne ustawy regulujące transport drogowy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9 maja 2023 r., II SA/Bk 26/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego argumentacja skarżącego jest nietrafna, gdyż świadczy o niedochowaniu należytej staranności przez przewoźnika w wykonywaniu ustawowych obowiązków. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 22 ust. 2a ustawy SENT, nie zasługiwały na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie nie było również podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, z uwagi na wystąpienie przypadku uzasadnionego ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, co czyni niezasadnym zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Przede wszystkim, jak już wyżej wskazano, przepisy ustawy SENT, m.in. jej art. 22 ust. 2a, przewidują co do zasady obligatoryjną sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego czy też osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej uzasadnione jest jedynie w przypadkach wyjątkowych. Zgodnie z przywołanym art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z kolei w myśl art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W orzecznictwie sądowym pojęcie "ważnego interesu" strony interpretuje się analogicznie do "ważnego interesu podatnika", którym ustawodawca posługuje się na gruncie art. 67a § 1 o.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. (wyrok NSA z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20), przy czym wymaga to wykazania konkretnych okoliczności, w tym m.in. sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy, uniemożliwiającej wywiązanie się z ciążących na niej obowiązków. Ponadto decyzja o odstąpieniu od wymierzenia kary ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet zaistnienie ustawowych przesłanek nie przesądza o obowiązku zastosowania tej instytucji, a jedynie stwarza organowi taką możliwość. Z ustaleń organów wynika m.in., iż w 2023 r. skarżący osiągnął przychód w wysokości 8.052.700,58 zł, koszty wyniosły 7.070.164,64 zł. W porównaniu z latami wcześniejszymi nastąpił znaczący wzrost osiągniętego dochodu, tzn. w 2023 r. – 982.535,94 zł, w 2022 r. – 411.292,92 zł, w 2021 r. – 171.326,49 zł. W latach 2022 – 2024 skarżący nabył środki trwałe na kwotę 243.722,00 zł. Nie posiada zaległości, nie jest wobec niego prowadzone postępowanie egzekucyjne. Na platformie PUESC, w systemie SENT, od 18 kwietnia 2017 r. do 19 kwietnia 2024 r. zaewidencjonowanych jest 2.613 zgłoszeń, w których występuje on w roli przewoźnika. Wobec skarżącego prowadzonych było 6 postępowań z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT, w tym 1 dotyczy przedmiotowej sprawy, przy czym stwierdzono, iż 4 razy naruszył przepisy ustawy SENT. W tej sytuacji należy podzielić ocenę organu, iż wywiązanie się z obowiązku zapłaty kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł leży w możliwościach finansowych skarżącego i nie zagrozi jego kondycji finansowej. Obciążenie go karą pieniężną nie wiąże się bowiem z zagrożeniem dla jego istotnego interesu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje prezentowane w orzecznictwie stanowisko, w myśl którego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia jej obciążeń finansowych, bądź spożytkowania środków z nałożonej kary na inne cele strony (wyrok NSA z 12 marca 2020 r., II GSK 1464/19). Nie jest to jednak równoważne z przesłanką "ważnego interesu" w rozumieniu art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Obowiązkiem każdego podmiotu jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie sankcja przewidziana prawem. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego. Zasadą jest uiszczanie należności publicznych, w tym kar, a odstąpienie od nich stanowi wyjątek i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które realnie zagrażają bytowi osoby wnioskującej. Należy zatem unikać sytuacji, w których odstąpienie od kary stawiałoby stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podmiotów, znajdujących się w podobnej lub gorszej sytuacji. Z kolei przesłankę "interesu publicznego" charakteryzuje się jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korekta błędnych decyzji itp.". Z jednej strony w interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty zajmujące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 lipca 2021 r., II SA/Go 467/21). Udzielanie pomocy w jakiejkolwiek formie nie może przy tym stanowić zakłócenia konkurencji na rynku poprzez sprzyjanie tylko niektórym przedsiębiorcom, stawianie ich w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów i prowadzić do zachwiania zasady proporcjonalności oraz równości wobec prawa. Z drugiej natomiast strony wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do omawianej ustawy oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości powinien uwzględnić także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Interes publiczny sprowadza się również do przeciwdziałania sytuacjom, gdy dokonanie zapłaty kary pieniężnej spowodowałoby takie pogorszenie sytuacji ekonomicznej podmiotu, że na skutek zapłaty kary stałby się beneficjentem pomocy publicznej. Efekt przysporzenia do budżetu państwa na skutek uiszczenia kary byłby zatem pozorny. W interesie publicznym leży zatem, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili ich konsekwencje, ale nie w taki sposób, że konsekwencje te prowadziłyby do sięgania po pomoc publiczną (por. wyroki NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11, z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19, z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19). W tym znaczeniu dopuszczenie przez ustawodawcę możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym oznacza, że rezygnacja z dochodzenia takich należności będzie zbieżna z tym interesem. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie organów w tym zakresie nie nosi cech dowolności, bowiem w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeanalizowały one i oceniły kwestię wystąpienia przesłanek interesu publicznego oraz ważnego interesu strony jako okoliczności uzasadniających ewentualne odstąpienie od nałożenia kary. Wynik tej analizy i oceny, prowadzący do odmowy zastosowania tej instytucji, należy uznać za zgodny z prawem. Organy zasadnie uznały zatem, że skoro skarżący dopuścił do sytuacji, w której dane geolokalizacyjne środka transportu nie były przekazywane, to zastosowanie przewidzianej przepisami prawa ulgi byłoby nie tylko niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych, ale nie uwzględniałoby wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak konstytucyjna zasada równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe. Nadto skarżący jako profesjonalny przewoźnik powinien posiadać rozeznanie co do swoich ustawowych obowiązków, zaś odstępstwa od nałożenia kary nie mogą stanowić okoliczności związanych z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. Okoliczności sprawy w żadnej mierze nie potwierdzają tego, by stwierdzone naruszenie powstało w związku ze szczególnymi, nadzwyczajnymi zdarzeniami, niezależnymi od skarżącego, przeciwnie – stanowiło ono konsekwencję braku staranności po jego stronie w realizacji ustawowego obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie można też upatrywać w niezastosowaniu bądź niekorzystnym zastosowaniu określonej normy prawnej, czego strona sobie nie życzy, zwłaszcza jeżeli w świetle obowiązujących regulacji takie działanie organu jest obligatoryjne. Sam fakt, iż strona z wywodami organu się nie zgadza, że organ uznał stanowisko strony za niezasadne i podjął rozstrzygnięcie odmienne od oczekiwanego przez nią, nie może przesądzać o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wbrew zarzutom skargi w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie wystąpiły również wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1 czy art. 191 o.p. Okoliczność, że organy nie znalazły podstaw do przyjęcia zaistnienia przesłanki ważnego interesu skarżącego czy interesu publicznego, nie może przesądzać o niewłaściwie i błędnie ustalonym stanie faktycznym. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 o.p. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.