II SA/Go 449/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi E.Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. H.D. zwrócił się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o dokonanie rozgraniczenia działek ewidencyjnych [...] z działką [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] organ I instancji wszczął postępowanie rozgraniczeniowe, wskazując jednocześnie, że stronami postępowania byli właściciele działek [...] oraz współwłaściciele działek sąsiednich: [...]. W dniu [...] stycznia 2018 r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...] orzekającą o rozgraniczeniu nieruchomości – położonych w [...] działek ewidencyjnych [...] z działką [...]. Przebieg objętych decyzją granic został ustalony zgodnie z materiałami archiwalnymi, zawartymi w dokumentach uzyskanych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz księgach wieczystych. Organ stwierdził, że jest on zgodny z przebiegiem granicy ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków. Rozgraniczenie działek [...] nie było przeprowadzane przy scalaniu gruntów. Przeprowadzone rozgraniczenie nie wynikało z potrzeb gospodarki narodowej ani nie było uzasadnione interesem społecznym, ponieważ rozgraniczenie dotyczyło granic pomiędzy nieruchomościami będącymi własnością osób fizycznych, które nie są wykorzystywane na rzecz gospodarki narodowej lub na cele ogólnospołeczne. Z uwagi na to, że postępowanie nie zostało wszczęte z urzędu lecz na wniosek strony – H.D., koszty postępowania, które nie wynikają z ustawowego obowiązku organu, obciążały strony tego postępowania. Organ wskazał, że ustalony przez uprawnionego geodetę Z.M. przebieg granicy jest zgodny ze stanem ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków. Czynności wykonano w oparciu o uzyskane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operaty techniczne o nr: [...], które zawierały komplet danych do wznowienia wszystkich punktów granicznych. Geodeta wskazał obecnym na gruncie stronom przebieg granicy, do której nie wyraziły one zastrzeżeń. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] organ I instancji w związku z wydaniem powyższej decyzji ustalił wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 3.300,00 zł (trzy tysiące trzysta 00/100 złotych), a do poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego zobowiązał H.D.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Prezydent Miasta wskazał, że nie nastąpiło zatarcie granic powodujące wątpliwości, co do ich przebiegu i nie powstał spór graniczny dotyczący ewidencyjnych granic nieruchomości. Organ uznał, iż koszty postępowania rozgraniczeniowego nie zostały poniesione w interesie wszystkich stron postępowania, więc brak było podstaw prawnych do obciążenia nimi wszystkich właścicieli nieruchomości sąsiednich. Na tej podstawie organ stwierdził, że postępowanie toczyło się w interesie wnioskodawcy i dlatego należało obciążyć H.D. kosztami postępowania rozgraniczeniowego, którymi jest wynagrodzenie geodety upoważnionego do przeprowadzania czynności ustalenia przebiegu granic. Na powyższe postanowienie pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. H.D. wniósł zażalenie. Wyjaśnił, że jego wniosek o rozgraniczenie, nie miał na celu pokazania znaków granicznych, które widniały na mapie, lecz o wskazanie podstawy prawnej rozgraniczenia tj. na jakiej podstawie w 1974 r. działki pod budowę domu zostały cofnięte od ulicy [...] o ok. 2 m. Uczestnicząc w czynnościach geodety H.D. wniósł o wyjaśnienie tej sprawy. Jego zdaniem w trakcie rozmowy okazało się, że nigdy nie były wkopane słupki graniczne od strony ulicy. Cofnięcie działek pozbawiło go dojścia do ulicy. Składając wniosek żalący się nie został poinformowany o kosztach rozgraniczenia, które jego zdaniem są bardzo wysokie i wniósł o ich umorzenie. Wskazał, iż jest na emeryturze i po opłaceniu rachunków związanych z utrzymaniem domu oraz wykupieniem leków, pozostaje mu niewiele na życie. Wezwaniem z dnia [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej jako Kolegium, wezwało H.D. do sprecyzowania pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. czy wniesione zażalenie ma na celu zakwestionowanie wysokości ustalonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego, czy też należy je potraktować jako wniosek o umorzenie prawidłowo ustalonych w ww. postępowaniu kosztów. W odpowiedzi na wezwanie H.D. wyjaśnił, że wniesione zażalenie z dnia [...] stycznia 2018 r. dotyczy zakwestionowania zasadności obciążania go kosztami postępowania rozgraniczeniowego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie w całości oraz ustaliło wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 3.300,00 zł. Zobowiązało do poniesienia kosztów H.D. w wysokości 1.650 zł oraz E.Ż. w tej samej wysokości. Kolegium przytoczyło stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06, w myśl którego organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 459, dalej przywoływane jako k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Organ II instancji zauważył, że taka teza może sugerować pewną uznaniowość organu w stosowaniu art. 152 k.c. w postępowaniu w sprawie ustalenia kosztów rozgraniczenia, co wywołało pewne rozbieżności interpretacyjne w orzecznictwie. I tak w nielicznych orzeczeniach sądów administracyjnych wskazywano, że organ orzekający o kosztach postępowania powinien wziąć pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich, czy wszystkie, a w tym ostatnim przypadku - w jakim stosunku. Takie stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 8 listopada 2016 r., II SA/Bk 575/16, na które powołał się również organ I instancji. Jednak Kolegium przychyliło się do dominującego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym odmiennego poglądu, z którego wynika, że organ nie dysponuje dowolnością w zakresie stosowanie art. 152 k.c. w przypadku rozstrzygania o kosztach postępowania rozgraniczeniowego. Zdaniem organu II instancji skoro koszty tego postępowania ponoszą właściciele sąsiadujących nieruchomości po połowie, to jest to regułą ich ponoszenie przez obie strony sporu bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia. Na tej podstawie SKO uznało za zasadne obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie zarówno H.D., jak i E.Ż., bowiem nieruchomości stanowiące własność tych właśnie stron podlegała rozgraniczeniu. Na tej podstawie organ uznał, że koszty powinny obciążać każdą z wymienionych stron po połowie, a więc w kwocie 1.650 złotych. Odnosząc się do zarzutu H.D., że składając wniosek o rozgraniczenie nie miał na celu pokazanie znaków granicznych, lecz o wskazanie podstawy prawnej rozgraniczenia, organ wskazał, że żalący się w sposób jednoznaczny wniósł o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ I instancji poinformował stronę, że postępowanie zostanie wszczęte po zagwarantowaniu środków w budżecie, pouczył o treści art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz wskazał, że spodziewany koszt postępowania wyniesie 3.000 – 3.500 zł. H.D. nie cofnął również wniosku o rozgraniczenie. W tym kontekście SKO uznało powyższy zarzut za bezzasadny. Ponadto skarżący wskazał, że jego wniosek wynikał z zaniechań i błędów organów administracji popełnionych przez nie w przeszłości. Próba prawnego uregulowania dostępu do ul. [...] okazała się bezskuteczna i został obciążony on kosztami postępowania. SKO podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie podstawą obciążenia skarżącego kosztami był przepis art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym poniesienie kosztów nie wynika z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Z uwagi na to, że w zażaleniu z dnia [...] stycznia 2018 r. został zawarty również wniosek H.D. o umorzenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, Kolegium wskazało, że taki wniosek powinien zostać rozstrzygnięty przez organ I instancji w pierwszej kolejności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyła E.Ż., reprezentowana przez r. pr. D.G.. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nieustalenie prawdy obiektywnej, a także nie uwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącej przy rozpatrywaniu sprawy poprzez nieuwzględnienie sytuacji skarżącej, która działała w zaufaniu do organów, a w konsekwencji uznano, iż jest zobowiązana do poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, pomimo że aktualny stan przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami sąsiednimi skarżącej oraz H.D. został już ustalony przed Sądem Rejonowym w sprawie o zasiedzenie sygn. akt [...], o czym H.D. nie poinformował pracowników SKO, - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego w zakresie zasadności wydanej decyzji przez organ administracji, - art 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w następstwie zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego w sytuacji zakwestionowania stanowiska co do przebiegu granic nieruchomości o nr ewidencyjnym [...], co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia prowadząc do zmiany postanowienia organu I instancji w zakresie obciążenia kosztami postępowania, - art. 262 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym rozumieniu użytego w treści normy prawnej pojęcia interesu strony, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia prowadząc do zmiany postanowienia organu I instancji w zakresie obciążenia kosztami postępowania w stosunku do skarżącej, - art. 264 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że osobą zobowiązaną do poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 1650 zł jest skarżąca, podczas gdy w oparciu o materiał dowodowy należy wysnuć wniosek, że jedynym zobowiązanym do poniesienia całości kosztów postępowania rozgraniczeniowego, tj. kwoty 3300 zł jest wnioskodawca H.D., który pomimo niekorzystnej treści opinii biegłego geodety M.N., powołanego do sprawy o zasiedzenie [...] Sądu Rejonowego i podtrzymania twierdzeń co do przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami skarżącej oraz H.D., zdecydował się wszcząć postępowanie rozgraniczeniowe, narażając skarżącą na nieuzasadnione ryzyko ponoszenia kosztów ww. postępowania, Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 152 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastawianie polegające na uznaniu, iż skarżąca jest zobowiązana do poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, podczas gdy z treści opinii biegłego geodety Z.M. powołanego do zbadania przebiegu granic nieruchomości skarżącej oraz H.D. na wniosek kierownika Referatu Geodezji Urzędu Miasta, a także z treści opinii sporządzonej przez biegłego sądowego M.N., geodety w sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym, [...] wynika, że przebieg granic nie uległ zmianie od czasu wybudowania/wytyczenia, zatem postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte na wniosek H.D. miało na celu odroczenie wydania postanowienia w sprawie [...], a zatem koszty rozgraniczenia nieruchomości jako nieuzasadnione nie powinno obciążać E.Ż. w jakimkolwiek stopniu czy wymiarze, Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie skarżonego postanowienia w części co do pkt 3, a następnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. H.D. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko uczestnik postępowania podkreślił, że zaskarżone postanowienie SKO zostało wydane w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa. Jego zdaniem organ prawidłowo powołał się na orzeczenie NSA z dnia 11 grudnia 2006 r. I OPS 5/06. Odnośnie zarzutu skarżącej o niespornym charakterze granic między stronami postępowania, uczestnik wskazał, że po ponownych pomiarach Miasto wytyczyło na mapkach granicę, której przebieg różni się od granicy pierwotnie wytyczonej i nie jest zbieżny z obecnym ogrodzeniem. Dlatego też w ocenie uczestnika powstał o przebieg granicy. Postępowanie sądowe w tej sprawie nadal toczy się przed Sądem Rejonowym, sygn. akt [...] i nie zostało w niej wydane prawomocne orzeczenie. Uczestnik podniósł, że wskutek podziałów geodezyjnych i sprzedaży działki nr [...], jako właściciel działek o nr [...] położonych przy ul. [...] został pozbawiony dostępu do drogi publicznej. Z tych względów uczestnik złożył wniosek o rozgraniczenie nieruchomości w celu likwidacji nieprawidłowości odnośnie przebiegu granic. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. ustalające koszty postępowania rozgraniczeniowego. Wskazać należy, że przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego nie zawierają regulacji odnośnie do kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Poniesienie przez stronę obciążających ją kosztów postępowania rozgraniczeniowego następuje w trybie przewidzianym w art. 264 k.p.a. Organ dopiero wraz z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę, bądź też po umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na obiektywną niemożliwość ustalenia granicy w tym trybie ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osobę zobowiązaną do ich poniesienia i wówczas obciąża ją tymi kosztami. Przepis art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania rozgraniczeniowego, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., (I OPS 5/06, wwww.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA) stwierdził, że organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 k.c.). W uchwale tej wyjaśniono, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Interes prawny bowiem jest kategorią obiektywną. Twierdzenie, że posiada go jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, że postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Wobec tego nie powinien on ponosić kosztów rozgraniczenia, które - w jego ocenie - zostało wszczęte zbyt pochopnie. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, iż rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko przedstawione w orzecznictwie, że przywołana uchwała, w kontekście jej motywów, nie pozwala organom na uznaniowość w stosowaniu art. 152 k.c. Skoro w myśl tego przepisu koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele sąsiadujących nieruchomości po połowie, to jest to reguła ich ponoszenia przez strony sporu bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Za takim rozumieniem przemawia uzasadnienie powołanej uchwały, w tym jej fragment: "Konsekwentnie więc należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych" (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 kwietnia 2018 r., I OSK 2564/17, z dnia 25 stycznia 2018 r., I OSK 1744/17, z dnia 13 września 2017r., I OSK 2888/15, z dnia 20 kwietnia 2016 r., I OSK 1833/14. CBOSA). Ponadto zgodnie art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Stąd też przyjmuje się, że na mocy przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2010 r., II FSK 1141/09, CBOSA). Zatem ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09). Sąd orzekający w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie tak zwanej "uchwały przełamującej", nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r., I OSK 2564/17, CBOSA). Z tych względów w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy stwierdzić, że przyjęta przez organ II instancji zasada obciążenia kosztami postępowania rozgraniczającego obu stron tego postępowania po połowie, nie narusza przepisów prawa. Należy dodać, że wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego była bezsporna. Niezależnie od powyższego należy podnieść, ze skarżąca w istocie rzeczy kwestionuje zasadność wszczęcia przez H.D. postępowania rozgraniczeniowego Wymaga zatem podkreślenia, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie ustalające koszty dokonanego rozgraniczenia, a nie kontrola prawidłowości przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego. W konsekwencji przedstawione w skardze zarzuty nieuzasadnionego wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, jak i naruszenia art. 152 k.c. nie mogły doprowadzić do podważenia zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu nie są bowiem istotne dla oceny zaskarżonego postanowienia motywy, jakimi kierowała się strona składająca wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Wskazać również trzeba, iż fakt, że w ocenie skarżącej nie istniał spór co do przebiegu granic rozgraniczanych nieruchomości, nie oznacza, że postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało przeprowadzone w jej obiektywnie pojmowanym interesie prawnym. Zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sprawie niniejszej nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu. Przedłożona przez skarżącą opinia techniczna wydana w sprawie cywilnej z wniosku H.D. o zasiedzenie nieruchomości nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Nie można także tracić z pola widzenia, że postępowanie o zasiedzenie nieruchomości prowadzone przed sądem powszechnym nie jest prawomocnie zakończone. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną należało oddalić.