II SA/Go 466/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Lubuskiego na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości N. w Gminie C. oddala skargę. 1. Wojewoda, powołując się na art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej p.p.s.a.) zaskarżył uchwałę nr 0007.122.2016 Rady Miejskiej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...], zarzucając jej naruszenie następujących przepisów: art. 14 ust. 6, art. 15 ust. 2 pkt 6 oraz art. 17 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 778, z późn. zm.; obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; dalej u.p.z.p.). W skardze organ wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Uzasadniając skargę Wojewoda wskazał, że w jego ocenie w sprawie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, co na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkuje koniecznością wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego. Zdaniem organu w uchwale nie określono dla wszystkich terenów wymaganych obowiązującymi przepisami prawa parametrów urbanistycznych. Wśród takich terenów znalazły się: teren stacji elektroenergetycznej (IE), teren infrastruktury zaopatrzenia w wodę - wraz ze strefą ochrony bezpośredniej (IW) oraz terenu przepompowni ścieków (IT). Poza tym teren KS jest wyznaczony na rysunku planu, ale nie został uwzględniony w legendzie. Natomiast dla terenu MNR3 - w, znajdujący się na załączniku graficznym nr 3, nie zostały nadane ustalenia planistyczne w uchwale. Następnie dla terenów: zabudowy zagrodowej (MR), zabudowy mieszkaniowej, z dopuszczeniem zachowania istniejącej funkcji zagrodowej, z dopuszczeniem usług (MNR), zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem funkcji usługowej (MN), zabudowy mieszkaniowo-usługowej (MU) oraz zabudowy mieszkaniowo-usługowej na terenach zamkniętych (MU-z) określając wysokość oraz szerokość elewacji frontowej ograniczono się do budynków gospodarczych i garażowych, budynków mieszkalnych w poszczególnych przypadkach do budynków usługowych pomijając inne rodzaje zabudowy. Uchybienia te, w ocenie Wojewody stanowią naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z brakiem określenia obligatoryjnych elementów planu miejscowego dla każdego rodzaju zabudowy. W odniesieniu do kolejnego zarzutu Wojewoda wskazał, że dla wszystkich wyodrębnionych terenów powinna być określona minimalna liczba miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Zastosowanie zapisu w § 22 ust. 1 pkt 2 uchwały, w ocenie organu, nie spełnia tego wymogu. Dalej organ zarzucił uchwale naruszenie art. 14 ust. 6 u.p.z.p. z uwagi na brak określenia parametrów urbanistycznych dla terenów zamkniętych tzw. kolejowych. Wskazał, że w granicach planu miejscowego znajdują się m.in. tereny zamknięte kolejowe, dla których należało zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nadać wszystkie ustalenia jak dla każdego innego terenu o dowolnym przeznaczeniu. Natomiast w § 20 ust. 2 przedmiotowej uchwały Rada ustaliła zasady zagospodarowania dla terenów kolejowych oznaczonych symbolem KKz, wśród których nie zostały określone parametry i wskaźniki urbanistyczne, co zdaniem organu skarżącego stanowi naruszenie prawa. Kolejny zarzut dotyczył zasad sporządzania miejscowego planu poprzez mylne zdefiniowanie linii zabudowy. W § 2 ust. 1 pkt 3 przedmiotowej uchwały Rada Miejska zdefiniowała pojęcie obowiązującej linii zabudowy. W myśl tej definicji linia zabudowy dotyczy tylko budynków mieszkalnych lub usługowych. W ocenie Wojewody pojęcie "zabudowy" nie obejmuje wyłącznie budynków, ale również pozostałe obiekty budowlane (budowle i obiekty małej architektury). Tym samym definicja obowiązującej linii zabudowy winna odnosić się nie tylko do budynków, ale również do pozostałych obiektów budowlanych. Obowiązujące linie zabudowy dotyczą tylko budynków mieszkaniowych i usługowych, przez co dla terenów gdzie występuje obowiązująca linia zabudowy nie określono zasad zagospodarowania dla pozostałych obiektów budowlanych. Ponadto, co podkreślił organ, w definicji linii zabudowy użyto sformułowania "obiekty kubaturowe", bez wyjaśnienia co należy rozumieć pod tym pojęciem. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego powinien jasno oraz precyzyjnie oddawać intencje uchwałodawcy. Biorąc pod uwagę powyższe organ stanowiący powinien dokładnie precyzować pojęcia, którymi się posługuje, a które nie zostały wyjaśnione w aktach wyższego rzędu. Następny zarzut dotyczył tego, że w ocenie skarżącego organ uchwałodawczy uchybił przepisom regulującym tryb uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to jest art. 17 pkt 9 u.p.z.p. poprzez niezachowanie siedmiodniowego terminu opublikowania ogłoszenia przed dniem wyłożenia miejscowego planu do publicznego wglądu. Wojewoda wskazał, że z przedłożonej mu dokumentacji planistycznej do oceny zgodności z przepisami prawnymi wynika, iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 kwietnia 2016 r. do 21 kwietnia 2016 r. Natomiast ogłoszenie o wyłożeniu miejscowego planu w prasie miejscowej oraz na tablicy ogłoszeń ukazało się 23 marca 2016 r., a w Biuletynie Informacji Publicznej zostało zamieszczone 24 marca 2016 r. W związku z powyższym w prasie i na tablicy ogłoszenie ukazało się na 7 dni przed wyłożeniem. Natomiast w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie zostało zamieszczone tylko 6 dni przed wyłożeniem, przez co nie został zachowany wymóg ustawowy. Podsumowując wszystkie zarzuty organ wskazał, że skoro uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wniósł o stwierdzenie jej nieważność w całości. 2. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów stwierdziła, że na terenach o szczególnym przeznaczeniu takich jak stacje elektroenergetyczne IE, zaopatrzenie w wodę IW, gromadzenie i oczyszczanie ścieków IT oraz KS oraz także terenów kolejowych nie ustalono parametrów urbanistycznych, gdyż parametry istniejących i planowanych urządzeń wynikają z celu, jakiemu mają służyć ta infrastruktura. Zdaniem Rady w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy. Zasady kształtowania zabudowy, które określa się obowiązkowo w planie miejscowym, odnoszą się wyłącznie do budynków. Tereny IE, IW, IT są zagospodarowane infrastrukturą techniczną bez jakichkolwiek budynków. Na terenie KS również nie planuje się żadnej zabudowy. Odnosząc się do zarzutu, że dla terenów zamkniętych kolejowych KKz nie zostały określone parametry i wskaźniki urbanistyczne, wskazał, że na terenach KKz nie ustalono parametrów i wskaźników urbanistycznych, gdyż parametry istniejących i planowanych urządzeń infrastruktury kolejowej wynikają z celu, jakiemu mają służyć. W odniesieniu do zarzutu, że na terenach MR, MNR, MN, MU oraz MU-z określając wysokość oraz szerokość elewacji frontowej ograniczono się w uchwale do budynków gospodarczych i garaży, oraz budynków mieszkalnych i usługowych, pomijając inne rodzaje zabudowy, Rada wskazała, że przepisy prawa budowlanego nie określają definicji powierzchni zabudowy, ale jest ona jednym z charakterystycznych parametrów użytkowych w budownictwie. Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze np. szklarnie, altany, szopy. Jak wynika z powyższego, zasady kształtowania zabudowy, które określa się obowiązkowo w planie miejscowym, odnoszą się wyłącznie do budynków. Tym samym intensywność zabudowy, a także uszczegółowione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 nr 164 poz. 1587) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy takie jak chociażby linie zabudowy, gabaryty i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu odnoszą się wyłącznie do budynków. Przedmiotowa uchwała określa wysokość oraz szerokość elewacji frontowych dla budynków mieszkalnych i usługowych oraz gospodarczych i garaży, tak więc dla każdego rodzaju zabudowy dopuszczonego na terenach MR, MNR, MN, MIJ, MU-z. Nie ma zatem potrzeby określania parametrów zabudowy dla innego rodzaju obiektów. Odnosząc się do zarzutu, że na wszystkich wyodrębnionych terenach powinna być określona minimalna liczba miejsc do parkowania, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów z kartą parkingową, Rada wyjaśniła, iż na terenach MR, MNR, MN, MU, MU-z została określona minimalna liczba miejsc do parkowania w ilości 1 wliczając w to garaż. Tym samym spełniony został wymóg wynikający z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. nakazujący w planie określić min. minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów z kartą parkingową. Organ gminy wskazał, że na terenach MR, MNR, MN, MU, MU-z nie można ustalić miejsc przeznaczonych na parkowania pojazdów z kartą parkingową, gdyż zgodnie z art. 12a ustawy o drogach publicznych: organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznaczając miejsca przeznaczone na postój pojazdów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o której mowa w art. 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zwaną dalej "kartą parkingową". Na terenie objętym niniejszym planem nie są ustanowione strefy zamieszkania ani strefy ruchu, nie można zatem ustalić miejsc przeznaczonych na parkowania pojazdów z kartą parkingową. Odnosząc się do zarzutu, iż w myśl zdefiniowanej w planie miejscowym definicji obowiązującej linii zabudowy linia ta dotyczy tylko budynków mieszkalnych lub usługowych, a powinna obejmować również pozostałe obiekty budowlane (budowle i obiekty małej architektury), organ uchwałodawczy wskazał, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie sformułowano definicji linii zabudowy, nie ma nawet rozróżnienia na linię nieprzekraczalną i obowiązującą, chociaż jest to podstawowe narzędzie urbanistyczne pozwalające na kształtowanie przestrzeni. Wobec powyższego Rada Miejska zdefiniowała pojęcie obowiązującej linii zabudowy w sposób pozwalający na uzyskanie za jej pomocą pożądanego ukształtowania przestrzeni. Przestrzeń tę mają kształtować budynki mieszkalne lub usługowe, w zależności od przeznaczenia terenu. Właśnie dlatego dla nich ustalono obowiązującą linię zabudowy, by za jej pomocą wskazać konkretną ich lokalizację. Dla pozostałych obiektów kubaturowych nie ma potrzeby wskazywania ich konkretnej lokalizacji lecz jedynie wyznaczenie obszaru, na którym mogą być lokalizowane. Temu celowi służy definicja nieprzekraczalnej linii zabudowy. Odnosząc się do zarzutu, że nie został zachowany siedmiodniowy termin opublikowania ogłoszenia przed dniem wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, wskazał, że ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu opublikowane zostało w prasie i na tablicy ogłoszeń w dniu 23 lutego 2016 r. (Wojewoda błędnie podał miesiąc daty publikacji ogłoszenia i wyłożenia planu), zatem od dnia 23 lutego do 29 lutego, upłynęło 7 dni poprzedzających dzień wyłożenia planu do publicznego wglądu. Zatem ogłoszenie to ukazało się w prasie i na tablicy na 7 dni przed wyłożeniem. Przyznał, że ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej ukazało się z 12-sto godzinnym opóźnieniem, co było to wynikiem problemów technicznych systemu komputerowego urzędu. Jednakże organ zgodnie z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. ogłosił, w sposób określony w pkt 1 (w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości), o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia. Organ podkreślił jednoczenie, że gmina dla którego uchwalono przedmiotowy plan, jest małą miejscowością /około 1260 mieszkańców/ i informacje nie tylko o wyłożeniu planu zagospodarowania przestrzennego mieszkańcy uzyskują najczęściej z ogłoszeń w prasie i ogłoszeń w Gminie, a nie z BIP-u. Mieszkańcy mieli możliwość zapoznania się z informacją o wyłożeniu planu do publicznego wglądu w zakreślonym terminie. W odpowiedzi na skargę Rada odniosła się również do niezarzucanego wprost w skardze uchybienia polegającego na różnicy pomiędzy częścią tekstową a opisem na mapie sprowadzającego się do opisu terenu MNR3-W w załączniku nr 3 w brzmieniu "MNR3 – w" zamiast MNR3 (w). Zdaniem rady nie był to błąd dyskwalifikujący uchwałę tylko oczywista omyłka. W wystąpieniu na rozprawie pełnomocnik skarżącego Wojewody podtrzymał stanowisko przedstawiając dodatkowo wybór tez orzeczeń sądów administracyjnych w celu wykazania zasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p., podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zaistnienia, co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Niesporne w sprawie jest, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są, jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (por. Z. Niewiadomski (red.) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2011, s. 266-269). Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały podkreślić należy, że przysługujące z mocy art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gminie władztwo planistyczne oznacza, iż do zadań własnych gminy należy prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Niemniej istotne jest przy tym, że samodzielność gminy w zakresie wykonywania przekazanych jej zadań publicznych może być realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Wynika to wprost z konstytucyjnej zasady legalizmu stanowiącej, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Gmina może zatem samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa. Przyznane gminie uprawnienie do samodzielnego kształtowania polityki przestrzennej nie ma zatem charakteru arbitralnego a przepisy nie zezwalają na dowolność ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego. Ustawodawca zaś szczegółowo uregulował tak zasady, jak i tryb prowadzenia prac związanych z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gmina kształtuje swoją politykę przestrzenną, w tym lokalne zasady zagospodarowania, uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Studium służy gminie do określania kierunków jej polityki przestrzennej (art. 9 ust. 1 u.p.z.p.). Realizacja ustaleń studium następuje poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jako aktów prawa miejscowego, przy czym co jest istotne (fundamentalne) - zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. – ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Innymi słowy, określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod funkcję danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium gmina wskaże te obszary, jako przewidziane pod taką funkcję. Oznacza to, że między oboma aktami zachodzi szczególny - normatywny związek funkcjonalny. Konsekwencją powyższej zasady jest brzmienie art. 15 ust. 1 u.p.z.p., który obliguje organ gminy do sporządzenia projektu planu zgodnie z postanowieniami studium, gdy nadto w myśl art. 14 ust. 5 u.p.z.p. – przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, burmistrz wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Z powyższej regulacji niewątpliwie wynika, że już na etapie sporządzania projektu planu miejscowego wymaga się jego zgodności z postanowieniami studium (art. 15 ust. 1 u.p.z.p). Postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy mają dla organów wykonawczych gminy charakter wiążący przy sporządzaniu projektów miejscowych planów, bowiem ustalenia projektu planu są konsekwencją ustaleń studium (wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r., II OSK 1294/07, dostępne, jak inne cytowane orzeczenia, w bazie internetowej na stronie NSA). 4. Kwestia zgodności postanowień planu ze studium nie jest sporna i nie została w toku sprawy przez skarżący organ podważona. Dokonując zaś oceny zasadności wniesionej skargi należy mieć na uwadze, że zgodnie z treścią art. 28 u.p.z.p., stanowiącego podstawę kontroli zaskarżonej uchwały przez Sąd naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Tak więc naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, w przeciwieństwie do naruszenia trybu jego sporządzania nie musiało być istotne, aby mogło skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego, co w orzecznictwie sądów administracyjnych często było podkreślane. Z dniem 18 listopada 2015 r. jednak, na podstawie art. 41 pkt 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2015 r., poz. 1777) przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. obowiązuje w nowym brzmieniu. Od dnia 18 listopada 2015 r. brzmi on następująco: "istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części". To właśnie brzmienie przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. znajduje zastosowanie do kontroli niniejszej sprawy. Oznacza to, że dla ewentualnego stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały koniecznym byłoby ustalenie wystąpienia istotnego naruszenia trybu lub istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego lub też naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Jak się przyjmuje w orzecznictwie do kategorii "istotnych" naruszeń prawa należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały, dotyczące meritum sprawy. Chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa. Wyjaśnić należy także, że pod pojęciem "trybu sporządzania" planu miejscowego należy rozumieć sekwencję czynności, które podejmują kolejno organy gminy celem doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. W pierwszej kolejności będzie to podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p., która inicjuje procedurę planistyczną. Kolejne etapy postępowania reguluje art. 17 u.p.z.p., kończąc na uchwaleniu planu na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wraz z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag. Wskazać należy, że oceniając zaskarżoną uchwałę Sąd miał na uwadze pogląd, że istotne naruszenie trybu postępowania organu w trakcie sporządzania planu miejscowego należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (tak: Z. Niewiadomski, op. cit., nota 3 do art. 28). Natomiast pod pojęciem "zasad sporządzania" planu należy rozumieć jego merytoryczną zawartość (część tekstowa, graficzna, załączniki), standardy dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają przepisy art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przedmiot (ustalenia) przepisy art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne w tym skalę map, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. powoływane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 5. Jak wyżej podkreślono wady dotyczące zasad lub trybu sporządzenia planu miejscowego muszą mieć charakter istotny, zatem i skarga tak wyspecjalizowanego podmiotu jakim jest organ nadzoru powinna zawierać argumenty potwierdzające istotny charakter tego naruszenia. Analiza treści zgromadzonych w sprawie dowodów, argumentów przedstawionych w uzasadnieniu skargi Wojewody oraz obowiązujących przepisów prawa, prowadzi jednak do wniosku, że niektóre z zarzucanych w skardze naruszeń w przedmiotowej uchwale nie występują, a pozostałe nie mają charakteru istotnego. Nie ma zatem w sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości albo też w części. Przed szczegółowym omówieniem zarzucanych w skardze kwestii podkreślić należy, że skarga ma charakter ogólny i nie odnosi się do konkretnych zapisów planu. Wywody skargi, tak jak stanowisko przedstawione na rozprawie, wypełnia przede wszystkim prezentacja standardowych poglądów na temat procedury planistycznej i wymogów planu. W skardze nie ma jednak wskazania konkretnych zapisów, które zdaniem Wojewody istotnie naruszają prawo. Mowa jest natomiast w ogólności o naruszeniu przez uchwałę cytowanych przepisów ustawy z konkretyzacją jedynie do terenów planu bez wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych uchwały. Jedyny wymieniony wprost jako wadliwy przepis planu to § 22 ust. 1 uchwały dotyczący miejsc parkingowych. Kwestia, ta w świetle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. nie determinuje rozstrzygnięcia sądu, niemniej wskazuje na słabość argumentacji skargi kwalifikowanego przecież organu w stosunku do żądanego skutku polegającego na wyeliminowaniu ex tunc zaskarżonego aktu prawnego, ze wszelkimi konsekwencjami dla indywidualnych aktów podejmowanych na podstawie planu. 6. Istotne znaczenie dla oceny zarzutów w szczególności jego konkretyzacji uwzględniającej specyfikę planu i jego osadzenie w terenie i istniejącej tam zabudowie. Zarzuty Wojewody dotyczące zasad sporządzenia planu odwołujące się do przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. nie odnoszą się do tego, że realizacja wymogów przewidzianych tym przepisem jest uwarunkowana stanem faktycznym. Gmina nie ma bowiem obowiązku uchwalania zapisów (wymogów) w odniesieniu do stanów hipotetycznych, których nie ma w danej zabudowie lub, które ze względu na ograniczenia przewidziane innymi przepisami planu nie mogą na danym terenie wystąpić. Zgodnie bowiem z art. 15. ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Zgodnie z art. 2 pkt 16 u.p.z.p. "parametry i wskaźniki urbanistyczne" to parametry i wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40 u.p.z.p.. Co do zasady organ ma racje twierdząc, że pojęcie "zabudowa" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "budynek". Wprawdzie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji pojęcia "zabudowa", ale ze względu na to, że jest to pojęcie z zakresu prawa budowalnego, a ustawa używa go w znaczeniu nadanym mu przez prawo budowlane, odwołanie się w tym momencie do przepisów ustawy prawo budowlane jest dopuszczalne i zasadne. W świetle art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obiektami budowlanymi są budynki, budowle i obiekty małej architektury. Wskazać jednak należy, że uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rada gminy określa wskaźniki i parametry urbanistyczne w odniesieniu do konkretnego terenu, w tym przy uwzględnieniu funkcji jaką dla danego terenu jest wyznaczana na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Właśnie dla tak wyznaczonych terenów określa się zatem parametry i wskaźniki zabudowy i nie powinny one abstrahować od ustalonej dla danego obszaru funkcji. Zdaniem Sądu w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w ramach której nie dopuszcza się żadnej zabudowy usługowej, nieuzasadnione będzie wymaganie ustalania warunków dla obiektów zamieszkania zbiorowego, obiektów handlowych i innych obiektów usługowych, które tam nie mogą wystąpić. Pamiętać bowiem należy, że plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń (por. Z. Niewiadomski, op. cit., nb 5 do art. art. 15, również wyrok NSA z 23 kwietnia 2010 r., II OSK 311/10). To, że organ planistyczny nie wskazał wyraźnie w uzasadnieniu uchwały lub materiałach planistycznych, że ustalenie określonych elementów dla danego terenu jest zbędne, nie przesądza, sam w sobie, o uznaniu sprzeczności z prawem danej uchwały, jeżeli pominięcie tych elementów było obiektywnie uzasadnione (por. wyrok WSA z 28 grudnia 2010 r., II SA/Kr 828/10). Nie jest to tym bardziej uchybienie istotne. 7. Z powyższych względów zarzuty skarżącego dotyczące uchybień w zakresie ustalenia parametrów obszarów zabudowy zagrodowej (MR), zabudowy mieszkaniowej, z dopuszczeniem zachowania istniejącej funkcji zagrodowej, z dopuszczeniem usług (MNR), zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem funkcji usługowej (MN), zabudowy mieszkaniowo-usługowej (MU) oraz zabudowy mieszkaniowo-usługowej na terenach zamkniętych (MU-z) ustalanie parametrów dla obiektów innych niż mieszkaniowe, czy w odpowiednio w niektórych przypadkach gospodarcze, garażowe i usługowe należy uznać za nieuzasadnione. Skarżący nie wziął pod uwagę, że uchwała odnosi się do terenu już zagospodarowanego i zabudowanego. Ustalone wskaźniki zaś uwzględniają w stopniu niezbędnym możliwość wymiany zabudowy istniejącej, jej rozbudowę lub przebudowę. Ustalone wskaźników i parametrów zabudowy, odniesione wprost do przypisanej danemu obszarowi funkcji, pozytywnie wpływać będą na ład przestrzenny. Takie stanowisko potwierdza judykatura wskazując, że regulację art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nie należy interpretować w sposób abstrakcyjny, jako bezwzględny nakaz zawarcia w uchwale wymienionych w tym przepisie elementów, ale odnosić go należy zawsze do konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych, dopuszczając zbędność stosowania niektórych regulacji (por. wyroki NSA z dnia 28 listopada 2014 r., II OSK 1562/13 i 27 sierpnia 2014 r., II OSK 1176/14). Tym samym nie znajduje uzasadnienia oczekiwanie organu skarżącego aby we wskazanych w skardze obszarach, o ściśle określonym przeznaczeniu (funkcji) określać takie parametry jak wysokość oraz szerokość elewacji frontowej dla wszystkich kategorii obiektów budowlanych, w szczególności tych, które na danym terenie nie mogą powstać. Jak wyżej podkreślano Wojewoda sformułował skargę na znacznym poziomie abstrakcyjności, nie odnosząc jej w żaden sposób do okoliczności konkretnej sprawy, w tym charakteru zabudowy gminy. Nie wykazał również, ponad cytowanie przepisu ustawy czy zachodziła potrzeba ustalenia takich parametrów dla innego typu zabudowy. 8. Podobne uwagi odnieść należy do zarzutu, że nie określono dla wszystkich terenów wymaganych obowiązującymi przepisami prawa parametrów urbanistycznych, tj. dla terenu stacji elektroenergetycznej (IE), terenu infrastruktury zaopatrzenia w wodę - wraz ze strefą ochrony bezpośredniej (IW) oraz terenu przepompowni ścieków (IT). Tymczasem w planie, w § 19 zapisano, iż gabaryty obiektów mają byc zgodne z przyjętą technologią. Jednocześnie organ wprowadził odesłanie do § 8 ust. 8 uchwały, określającego szczególne wymagania dotyczące tych obiektów, które wpisane są do ewidencji zabytów. Wskazać należy, że budowa obiektów takich jak stacje elektroenergetyczne, infrastruktura zaopatrzenia w wodę czy przepompowni ścieków, stanowi szczególny rodzaj zabudowy, którego warunki urbanistyczne w pewnym zakresie uzasadnione są wymaganiami stawianymi przez stosowaną technologię i regulowane są także przez przepisy szczególne, w tym akty wykonawcze określające warunki techniczne takich obiektów (np. Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie). Wyznaczone obszary zabudowy oznaczonej IE, IW oraz IT stanowią obszary wydzielone, na terenie których nie przewiduje się innej niż technologicznie uzasadniona zabudowa, stąd też nie zachodzi potrzeba wprowadzania tu ograniczeń charakterystycznych dla typowej zabudowy urbanistycznej, jak na innych terenach planu, w szczególności zabudowy mieszkaniowej lub usługowej. 9. Podobnie przedstawia się sprawa określenia parametrów zabudowy na obszarze zamkniętym, który na mocy decyzji nr 3 Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 marca 2014 r, w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych, zakwalifikowano jako tereny kolejowe. Zgodnie z § 20 ust. 2 na terenie zamkniętym komunikacji kolejowej ustalono utrzymanie istniejącego zagospodarowania terenu oraz remont i przebudowę istniejących budowli (pkt 1) oraz dopuszczono rozbudowę infrastruktury kolejowej (pkt 2). Pamiętać bowiem należy, że zgodnie z załącznikiem ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1727), zawierającym "wykaz elementów infrastruktury kolejowej", w skład infrastruktury kolejowej wchodzą następujące elementy, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania: 1) tory kolejowe, w tym rozjazdy i skrzyżowania torów, wchodzące w ich skład szyny, szyny żłobkowe, kierownice, odbojnice, prowadnice, zwrotnice, krzyżownice i inne elementy rozjazdów, podkłady kolejowe i przytwierdzenia, drobne elementy nawierzchni kolejowej, podsypka w tym tłuczeń i piasek; 2) obrotnice i przesuwnice; 3) podtorze, w szczególności nasypy i przekopy, systemy kanałów i rowów odwadniających, rowy murowane, ściany osłonowe, roślinność posadzona w celu ochrony skarp; 4) obiekty inżynieryjne: mosty, wiadukty, przepusty i inne konstrukcje mostowe, tunele, przejścia nad i pod torami, mury oporowe i umocnienia skarp; 5) nastawnie, urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności; budynki, w których takie urządzenia lub instalacje się znajdują; przytorowe urządzenia kontroli bezpiecznej jazdy pociągów i wykrywania stanów awaryjnych w przejeżdżającym taborze; hamulce torowe; urządzenia do ogrzewania rozjazdów; 6) perony wraz z infrastrukturą umożliwiającą dotarcie do nich pasażerom, pieszo lub pojazdem, z drogi publicznej lub dworca kolejowego; 7) rampy towarowe, w tym w terminalach towarowych, wraz z drogami dowozu i odwozu towarów do dróg publicznych; 8) drogi technologiczne i przejścia wzdłuż torów, mury ogradzające, żywopłoty, ogrodzenia, pasy przeciwpożarowe, zasłony odśnieżne; 9) przejazdy kolejowo-drogowe i przejścia w poziomie szyn, w tym urządzenia i systemy służące zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego i pieszego; 10) systemy oświetleniowe do celów ruchu kolejowego i bezpieczeństwa; 11) urządzenia przetwarzania i rozdziału energii elektrycznej na potrzeby zasilania trakcyjnego: podstacje, kable zasilające pomiędzy podstacjami i przewodami jezdnymi, sieć trakcyjna wraz z konstrukcjami wsporczymi, trzecia szyna z konstrukcjami wsporczymi; 12) grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11. Z kolei zasady posadowienia, warunki techniczne jaki odpowiadać ma infrastruktura techniczna określa m. in. rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 października 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych oraz bocznic kolejowych z drogami i ich usytuowanie czy rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych dla torów do awaryjnego odstawiania uszkodzonych wagonów kolejowych przewożących towary niebezpieczne. Tym samym sposób realizacji zabudowy spełniającej wskazaną funkcję, przy założeniu, ze będzie realizowana w istocie – stosownie do zapisu planu – jako remont, przebudowa lub ewentualnie rozbudowa istniejącej infrastruktury kolejowej, która będzie musiała spełniać szczególne wymagania techniczne określone przepisami szczególnymi, oraz uwzględniając fakt, iż dla tak szczególnej zabudowy jaką jest infrastruktura kolejowa wprowadzanie takich pojęć jak wysokość elewacji, szerokość frontu elewacji itd. jest nieuzasadnione, bowiem nie przystają do szczególnych warunków tej zabudowy. Odstąpienie od szczegółowego regulowania tych kwestii w miejscowym planie zagospodarowania stanowi zatem o racjonalności i pragmatyczności podejścia organu uchwałodawczego. Ewentualne braki w zakresie uzasadnienia uchwały nie mogą być zaś ocenione jako istotne naruszenie prawa. 10. W odniesieniu do zarzutu odniesienia linii zabudowy podkreślić należy, że co do zasady nie wyklucza możliwości definiowania w planie używanych w nim pojęć, gdyż jest to jeden z dozwolonych zabiegów legislacyjnych (wyrok WSA w Poznaniu z 16 grudnia 2013 r., II SA/Po 916/13). Należy oczywiście mieć na uwadze istotne obostrzenia w zakresie dopuszczalności wprowadzania definicji przez prawodawcę gminnego, wynikające z pozycji aktów prawa miejscowego w konstytucyjnej hierarchii źródeł prawa (art. 87 Konstytucji RP). Ustawa o u.p.z.p. ani rozporządzenie wykonawcze nie definiują pojęcia linii zabudowy, w tym pojęć obowiązującej linii zabudowy i nieprzekraczalnej linii zabudowy. Jednak jest to pojęcie powszechnie stosowane ze względu na jego użyteczność i praktykę urbanistyczną, co potwierdza ogromne orzecznictwo. Wprowadzenie w tym zakresie konkretnej regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest przejawem władztwa planistycznego i służyć ma realizacji założeń planistycznych gminy. Również posłużenie się pojęciem obowiązującej linii zabudowy poprzez jej odniesienie do budynków mieszkalnych oraz usługowych, zaś nieprzekraczalnej linii zabudowy do "obiektów kubaturowych" uznać należy za zabieg uelastyczniający regulacje planu, działając na jego korzyść. Pojęcie to jest bardzo użyteczne w praktyce stosowania planu bowiem wskazuje jakie elementy architektoniczne nie powinni zakłócać linii zabudowy. Należy podkreślić, że w uchwale jest dostatecznie sprecyzowane, że pojęcie to należy wiązać z tymi elementami zabudowy, które powiększają kubaturę innych niż budynki obiektów budowlanych. W uchwale sprecyzowane jest, że chodzi tu o takie elementy jak: balkony, ryzality, wykusze, zadaszenia, schody, pochylnie i tarasy (por. § 2 pkt 3 i 4 uchwały), co, zdaniem Sądu nie wywołuje wątpliwości co do interpretacji tego zapisu planu. Wskazać należy, że posługiwanie się pojęciem "obiektów kubaturowych" jest praktykowane i występuje w wielu sprawach nie budząc zastrzeżeń sądów administracyjnych (przykładowo najnowsze z nich to wyroki NSA z dnia 5 lipca 2017 r., II OSK 1251/17 oraz 14 czerwca 2017 r., I OSK 2625/16). 11. Sąd nie podzielił zarzutu Wojewody, że w uchwale z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. nieuregulowano minimalnej liczby miejsc parkingowych, w tym minimalnej liczby miejsc parkingowych dla pojazdów z kartą parkingową. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 6u.p.z.p., rozumiany zgodnie z regułami wykładni językowej, nie pozwala na wyprowadzenie z jego brzemienia w sposób jednoznaczny dodatkowego zastrzeżenia, zgodnie z którym w planie miejscowym należy każdorazowo, poza określeniem w sposób odrębny ogólnej minimalnej liczby miejsc do parkowania, dodatkowo określić również minimalną liczbę miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, a także odrębnie dla każdego rodzaju tych miejsc sposób ich realizacji. Jest stanowisko za daleko idące, choćby z tego powodu, że w zmienionej części przepisu ustawodawca nie użył sformułowania "w tym liczby miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową". W tym kontekście prawidłową realizacją obowiązku nałożonego mocą znowelizowanego art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. będzie już wskazanie, że w ramach dopuszczonej minimalnej liczby miejsc do parkowania przewidziane zostały miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W zmienionym brzmieniu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., pojęcie "minimalnej liczby miejsc" odnieść należy zarówno do ogólnej liczby miejsc do parkowania, jak i miejsc przeznaczonych dla posiadaczy kart parkingowych. Taką interpretację potwierdza posłużenie się przez ustawodawcę po sformułowaniu "minimalną liczbę miejsc do parkowania" sformułowaniem "wliczając w to" i brak poprzedzenia przecinkiem pozostałej części zdania "miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową". Oznacza to, że w ramach jednego ogólnego zbioru miejsc do parkowania traktowane są miejsca do parkowania oraz miejsca dla posiadaczy kart parkingowych. Nie potrzeba w tym zakresie wskazywać odrębnej wartości liczbowej dla każdego z tych miejsc. Wzmocnieniem przyjętego stanowiska będzie dalsze brzmienie analizowanego przepisu, które nakazuje łącznie określić sposób realizacji przyjętej w planie ilości miejsc do parkowania. Przy takiej treści tego przepisu, prawidłową realizację analizowanego obowiązku można odnieść, np. do wskazania obszaru, w którym taka minimalna liczba miejsc ma być wyznaczona. Może być to również wyłącznie teren dróg publicznych (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2017 r., II OSK 338/17). Jeśli nawet wskazany przepis pozwala na inną możliwość interpretacji to taka rozbieżność interpretacyjna nie stanowi podstawy do uznania zapisu planu za przypadek istotnego naruszenia prawa. Nadto, wbrew temu co stwierdzono w skardze kwestii parkowania nie rozstrzyga wyłącznie § 22 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały. Przepis ten należy wiązać z przepisami odnoszącymi się do parkowania na poszczególnych terenach objętych planem czyli § 9 pkt 1 lit. i , § 10 ust. 1 pkt 1 lit. i i ust. 3 pkt 1 lit. i, § 11 pkt 1 lit. i, § 12 pkt 1 lit. i, § 13 ust. 1 pkt 2 lit. h, itd., które spełniają warunek określony w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., o których skarga w ogóle nie wspomina. 12. W odniesieniu do braku w legendzie oznaczenia terenu KS, stwierdzić należy że jest to uchybienie nieistotne, niewpływające na czytelność zapisu miejscowego planu wątpliwości. Podobnie odnieść się należy, do opisu terenu oznaczonego jako "MNR3-w" w załączniku nr 3 podczas gdy w części tekstowej uchwały dla wskazanego terenu wprowadzono zapis "MNR (w)". Wskazana nieścisłość nosi znamiona oczywistej omyłki pisarskiej, a ponieważ w planie brak jest innych terenów, które faktycznie oznaczano by jako "MNR3-w", nie sposób założyć, iż zachodzić mogą w tym zakresie jakiekolwiek wątpliwości co do charakteru tak oznaczonego terenu. Nie są to na pewno naruszenia istotne zasad sporządzenia planu. 13. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia procedury planistycznej zgodnie z art. 17 pkt 9 u.p.z.p., po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (pkt 9), po czym wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (pkt 11). Bezpośrednio z treści wskazanej regulacji wynika zatem dla organu obowiązek ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i dokonania wyłożenia projektu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz zorganizowania w tym czasie dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami, wyznaczenia terminu, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu a następnie rozpatrzenia wniesionych uwag oraz wprowadzenie do projektu planu zmian wynikających z rozpatrzenia uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponowienie uzgodnień. Możliwość składania uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego jest jednym z najbardziej istotnych etapów postępowania planistycznego, ponieważ jest informacją dla miejscowej społeczności o utworzeniu planu i jego założeniach. Odnosząc się do zarzutu uchybienia 7 dniowemu terminowi dla ogłoszenia o wyłożeniu planu do publicznego wglądu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że organ skarżący błędnie uznaje, że pomiędzy datą 24 marca 2016 r. a datą wyłożenia planu, tj. 1 kwietnia 2016 r. nie zachowano terminu 7 dni. Siódmy dzień upłynął w tym przypadku wraz z dniem 31 marca 2016 r. Poza tym ogłoszenie w prasie oraz obwieszczenie w urzędzie miało miejsce 23 lutego 2016 r. Obwieszczenie było wywieszone w urzędzie do 4 kwietnia 2016 r. W dalszej kolejności należy wskazać, że w zaistniałych w niniejszej sprawie okolicznościach mamy do czynienia ze skróceniem terminu wywieszenia ogłoszenia, a nie terminu wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu, które miało miejsce od 1 marca 2016 r. do 21 marca 2017r., a to ewentualnie z tym terminem w orzecznictwie wiąże się skutek naruszenia prawa, nie mówić już o jego istotności. Tym samym zapewniono możliwość zapoznania się z treścią informacji, i zapewniono wystarczająco długi czas na zapoznanie się z dokumentacją. Nie można tu zatem mówić o istotnym naruszeniu art. 17 pkt 9 u.p.z.p. 14. Podsumowując Sąd nie stwierdził w zaskarżonej uchwale zarzuconych wad w stopniu, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego aktu w całości lub części w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 147 § 1 p.p.sa. Nie stwierdził również z urzędu takich uchybień. Z tych względów skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.