II SA/Go 474/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej M. I. kwotę [...] zł ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu wniosku M. I. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 243 m2, położonej w [...] przy ul. [...] (obr. [...]), której użytkownikiem wieczystym jest M. I., nie jest uzasadniona, na podstawie art. 78 ust. 2 i art. 79 ust 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 1899, ze zm.) oraz art. 57 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło uchybienie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że pismem z dnia [...] listopada 2022 r. [...][...] Kierownik Biura Użytkowania Wieczystego i Opłat, działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] wypowiedziała M. I. wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 243 m2, położonej w [...] przy ul. [...] (obr. [...]), której użytkownikiem wieczystym jest M. I. Organ wypowiedział dotychczasową opłatę wynoszącą [...] zł w ustalonej 3% stawce dotychczasowej wartości nieruchomości i zaoferował przyjęcie nowej opłaty rocznej płatnej od dnia [...] stycznia 2023 r. w wysokości [...] zł w następujący sposób; w 2023 r. w kwocie [...] zł, w 2024 r. w kwocie [...] zł, w 2025 r. i w latach następnych w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wypowiedzenia organ podał, że zmiana wysokości opłaty następuje z uwagi na wzrost wartości nieruchomości gruntowej. Nowa oferowana opłata roczna w wysokości [...] zł stanowi 3% aktualnej wartości nieruchomości gruntowej, której wartość oszacowana została na kwotę [...] zł. Organ wyjaśnił, że zaktualizowana wysokość opłaty rocznej przewyższa co najmniej dwukrotnie wysokość dotychczasowej opłaty, w związku z czym w roku 2023 użytkownik wieczysty wnosi opłatę roczną w wysokości odpowiadającej dwukrotności dotychczasowej opłaty. Pozostałą kwotę ponad dwukrotność dotychczasowej opłaty rozkłada się na dwie równe części, które powiększą opłatę roczną w następnych dwóch lalach. Opłata roczna w roku 2025 i latach następnych jest równa kwocie wynikającej z aktualizacji. Organ poinformował o możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym, o trybie zakwestionowania aktualizacji, poinformował o możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym oraz pouczył o prawie do złożenia wniosku o ustalenie, że wypowiedzenie nie jest uzasadnione albo jest uzasadnione w innej wysokości. Z akt sprawy wynika, że wypowiedzenie zostało wysłane do M. I. na dwa adresy: [...] ([...]), ul. [...] oraz [...] ([...]), ul. [...]. Wypowiedzenie wysłane na adres [...] nie zostało odebrane w terminie pomimo dwukrotnego awizowania, zaś wypowiedzenie wysłane na adres [...] (który strona podaje we wniosku, jako swój adres do korespondencji) zostało skutecznie doręczone w dniu [...] listopada 2022 r., po powtórnym awizowaniu przesyłki (dowód: potwierdzone kopie zwrotnego poświadczenia odbioru - w aktach sprawy). Od powyższego wypowiedzenia M. I. złożyła wniosek, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek ten datowany na dzień [...] kwietnia 2024 r. nadano w placówce pocztowej uprawnionego operatora w dniu [...] kwietnia 2024 r. (koperta ze stemplem pocztowym - w aktach sprawy). We wniosku wnioskodawczyni podała: "Nie jest mi wiadoma przyczyna doręczenia niniejszego Wypowiedzenia z tak istotnym opóźnieniem. Nie ponoszę żadnej winy za doręczenie Wypowiedzenia po terminie. Moje obawy budzi fakt niewłaściwego doręczenia Wypowiedzenia, którego przyczyną mogła być tak rażąco wysoka nowa stawka za użytkowanie wieczyste, abym nie mogła już wnieść odwołania od tego rażącego naruszenia mojego prawa podmiotowego". W dniu [...] maja 2024 r. Kolegium wezwało wnioskodawczynię do uprawdopodobnienia okoliczności, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, w szczególności poprzez przedłożenie dowodów, które potwierdziłyby okoliczności uniemożliwiające wniesienie odwołania w terminie (z akt sprawy wynika, że wezwanie przesłane na adres ul. [...],[...], zostało po powtórnym awizowaniu odebrane w dniu [...] grudnia 2022 r.). Wnioskodawczyni nie odebrała przesyłki w awizowanym terminie (dowód: adnotacja Poczty Polskiej na kopercie zawierającej odwołanie - w aktach sprawy). Następnie Kolegium przytoczyło treść art. 78 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Dokonując aktualizacji opłaty rocznej Prezydent Miasta [...] pouczył użytkowniczkę wieczystą o prawie złożenia wniosku o ustalenie, że wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej jest nieuzasadnione lub uzasadnione w innej wysokości, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wypowiedzenia. Kolegium stwierdziło, że użytkowniczka wieczysta złożyła wniosek z przekroczeniem ustawowego 30 - dniowego terminu. Wypowiedzenie doręczono użytkowniczce wieczystej w dniu [...] listopada 2022 r., a zatem termin do złożenia wniosku upływał z dniem [...] grudnia 2022 r. (czwartek). Użytkowniczka wieczysta złożyła powyższy wniosek w dniu [...] kwietnia 2024 r., za pośrednictwem operatora pocztowego. Wprawdzie skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności prawnej, biorąc jednak pod uwagę treść jej wywodów Kolegium wezwało skarżącą do wykazania, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy. W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni nie odebrała przesyłki w awizowanym terminie (dowód: adnotacja Poczty Polskiej na kopercie zawierającej odwołanie - w aktach sprawy), wobec czego uznano ją za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 kpa. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2024r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości M. I., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 KPA, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, poprzez wydanie postanowienia bez należycie przeprowadzonego postępowania dowodowego, poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a także należytego i wyczerpującego gromadzenia materiału dowodowego oraz informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w.w. postanowienia i stwierdzenie, że wniosek o ustalenie został złożony w terminie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wypowiedzenie wysokości dotychczasowej opłaty skarżąca otrzymała w dniu [...].03.2024 r. W terminie - to jest do [...] kwietnia skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie, że zmiana opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, której dokonał Prezydent Miasta [...] wypowiedzeniem w dniu [...] listopada 2022 r., doręczonym w dniu [...].03.2024 r., jest nieuzasadniona, jest uzasadniona w innej wysokości. Nie sposób zgodzić się zatem z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku. Termin zaczął biec odkąd skarżąca dowiedziała się o wypowiedzeniu wysokości opłaty. Do tej pory nie wiadoma jest przyczyna doręczenia niniejszego Wypowiedzenia z tak istotnym opóźnieniem. Organ II instancji nie wyjaśnił przyczyn doręczenia w tak późnym terminie. Skarżąca nie ponosi żadnej winy za doręczenie wypowiedzenia po terminie. Nie może pogodzić się z tak rażąco wysoką nową stawką za użytkowanie wieczyste. Wysokość dotychczas obowiązującej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste wynosiła [...] zł. Stawka wzrosła w sposób rażący prawie 40-krotnie tj. o około 4000%. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał wpływ lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Zgodnie z treścią art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2024 r. poz. 1145) aktualizacji opłaty rocznej dokonuje właściwy organ, wypowiadając w formie pisemnej wysokość dotychczasowej opłaty w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego oraz przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty rocznej i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 77 ust. 3, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl ust. 2 użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, zwanego dalej "kolegium", wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek składa się za pośrednictwem właściwego organu. Zgodnie z ust. 3 wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się przeciwko właścicielowi nieruchomości. Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki aktualizacji opłaty rocznej, spoczywa na właściwym organie. Ust. 4 stanowi, że złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku wnoszenia opłat rocznych w dotychczasowej wysokości. W przypadku niezłożenia wniosku obowiązuje nowa wysokość opłaty rocznej zaoferowana w wypowiedzeniu. Przepis art. 79 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] wypowiedział skarżącej wysokość opłaty rocznej w wysokości [...] zł z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 243 m2, położonej w [...] przy ul. [...] (obr. [...]) oraz zaoferował przyjęcie nowej opłaty rocznej płatnej od dnia [...] stycznia 2023 r. w wysokości [...] zł w następujący sposób; w 2023 r. w kwocie [...] zł, w 2024 r. w kwocie [...] zł, w 2025 r. i w latach następnych w kwocie [...] zł. Wypowiedzenie zostało wysłane do M. I. na adres - [...] ul. [...] oraz na dres - [...] ul. [...]. Wskazać przy tym należy, że z akt sprawy wynika, iż jako adres do doręczeń skarżąca wskazała adres - [...] ul. [...]. Przesyłka wysłana na wskazany adres skarżącej w [...] była dwukrotnie awizowana (drugie awizo - [...] grudnia 2022 r.) po czym w dniu [...] grudnia 2022 r. (data stempla pocztowego na kopercie) została zwrócona do nadawcy. Ze zwrotnego dowodu doręczenia wynika, że adresat nie podjął przesyłki w terminie (pkt 3 dowodu doręczenia), co potwierdza podpis wydającego wraz z wpisem daty - [...] grudnia 2022 r. W tych okolicznościach sprawy skutek doręczenia wypowiedzenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działki nr [...] przyjęto w oparciu o doręczenie zastępcze uregulowane w art. 44 kpa. Przywołany przepis art. 44 kpa przewiduje tzw. fikcję doręczenia, trzeba jednak mieć na uwadze, że dla przyjęcia iż doszło do doręczenia przesyłki, pomimo braku jej faktycznego przekazania adresatowi, konieczne jest spełnienie określonych w tym przepisie czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje dokonane przez doręczyciela na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Ponieważ ustawodawca łączy z instytucją doręczenia zastępczego daleko idące skutki dla adresata przesyłki, a instytucja ta oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej polegającej na uznaniu, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie musiało mieć miejsca, w orzecznictwie wskazuje się, że warunkiem przyjęcia przez organ owej fikcji prawnej jest dysponowanie niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że wszystkie przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Ze względu na sygnalizowane skutki prawne ustawodawca przewidział więc w art. 44 k.p.a. sekwencję czynności, których dokonanie przez operatora pocztowego pozwala na przyjęcie, że przy podjęciu próby doręczenia przesyłki dochowano należytej staranności w zakresie poinformowania adresata o przesyłce, miejscu jej przechowywania i terminie odbioru. Oznacza to, że dla przyjęcia, że nastąpiło doręczenie zastępcze niezbędne jest wykonanie przez operatora wszystkich przewidzianych w art. 44 k.p.a. czynności. W związku z tym, w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że sama wzmianka o awizowaniu, nawet dwukrotnym, przesyłki nie jest wystarczająca, aby uznać, że doręczenie było zgodne z prawem (por.m.in. postanowienia NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 935/11 i I OSK 937/11, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1158/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1174/21). W sytuacji, gdy strona kwestionuje doręczenie dokonane w trybie art. 44 k.p.a przyjęcie przez organ fikcji prawnej tego doręczenia wymaga dysponowania, niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Takim dowodem niewątpliwie jest zwrotne potwierdzenie odbioru, które musi zawierać pełną informację, że adresat został zawiadomiony - także powtórnie - zarówno o pozostawieniu pisma, jak i o miejscu jego pozostawienia oraz o terminie, w jakim przesyłka może być odebrana, z datą i podpisem doręczyciela (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 820/21). Aby bowiem zwrotne poświadczenie odbioru stanowiło miarodajny dowód, musi odpowiadać rygorom art. 44 2 k.p.a. Jak wyjaśnił NSA: "Dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. opartego na domniemaniu, konieczne jest, w sytuacji, gdy strony takiemu domniemaniu przeczą, udokumentowanie ścisłego dokonania wszystkich ustanowionych w tym artykule czynności doręczyciela. O ile z przepisu tego nie wynika obowiązek umieszczania na kopercie przesyłki pocztowej miejsca pozostawienia "awizo", o tyle skonkretyzowanie przez ustawodawcę miejsc i kolejności ich zastosowania dla pozostawienia "awizo" wymaga uzyskania przez nadawcę przesyłki dowodu poprawności zastosowania art. 44 § 2 k.p.a." (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 886/18, z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. II GSK 226/21 dostępny w CBOSA). Poprawnie wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dowodem niezbędnym do ustalenia czy spełnione zostały przesłanki doręczenia zastępczego. Potwierdza on zatem skuteczność doręczenia zastępczego (por. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2022 r., sygn. akt I FSK 110/18, CBOSA). W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym raz jeszcze powtórzyć należy, że aby uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona w trybie doręczenia zastępczego należy dysponować dowodem doręczenia, tj. zwrotnym poświadczeniem odbioru na której będą pieczęcie i podpisy pracownika poczty przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz data zwrotu pisma - podobnie - z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu. Dodatkowo musi znajdować się adnotacja pracownika poczty ze wskazaniem gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka." (tak NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2020 r., I OSK 780/19, LEX nr 3280390, z dnia 16 października 2012 r., II GSK 1758/11, ONSAiWSA 2014, Nr 1, poz. 7). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wadliwie opisany dokument potwierdzenia doręczenia skarżącej wypowiedzenia opłaty rocznej nie był wystarczający do uznania, że przesyłka ta została skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Wbrew wymogom prawnym w dowodzie doręczenia przesyłki zawierającej w.w. wypowiedzenie nie określono daty umieszczenia zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, czyli daty pierwszego awiza, gdyż zamieszczony w danym miejscu wpis jest całkowicie nieczytelny i nie pozwala na określenie jego treści. Nadto w dowodzie doręczenia nie podano adresu placówki pocztowej, w której pozostawiono przesyłkę w celu jej odbioru. Powyższe nieprawidlowości uchybiają wymogom określonym w Rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora pocztowego (DZ.U. 2020, poz. 1026). Stosownie do treści § 33 ust. 1 ww rozporządzenia jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. Analizując niniejszą sprawę należało mieć na uwadze daleko idące skutki przyjęcia fikcji doręczenia, której konsekwencje następują niekiedy w sferze prawa materialnego (tak jak to ma miejsce w badanej sprawie). Z tego też względu w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wadliwie sporządzony dowód doręczenia przesyłki pocztowej, który nie pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności, o których mowa w art. 44 kpa, nie korzysta z mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Przepis art. 76 kpa, który definiuje pojęcie dowodu w postępowaniu administracyjnym wymaga, aby dokument urzędowy sporządzony był w przepisanej formie. Stosownie do treści art. 76 § 1 dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W myśl § 2 przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie błędnie ustalono początkową datę biegu 30 - dniowego terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że zmiana opłaty jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona w innej wysokości. Jak bowiem wyżej wywiedziono doręczenie skarżącej wypowiedzenia wysokości opłaty rocznej w trybie art. 44 kpa było wadliwe, dlatego skutek doręczenia powyższego wypowiedzenia w tym trybie nie nastąpił. W tym stanie sprawy ustalenia organu dotyczące uchybienia terminu do złożenia w.w. wniosku nie mają oparcia w aktach sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a., zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu.