III SA/Gd 1174/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.), Sędzia WSA Janina Guść, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. i J. S. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie w części odmawiającej J. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia 22 czerwca 2021 roku nr [...] 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżących J. S. i J. S. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny , działając m.in. na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 3 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2020 r., poz. 1845 ze zm.), decyzją z dnia 22 czerwca 2021 r. (nr (...)) nałożył na J.S. i J.Sz.(wspólników "A" spółki cywilnej) administracyjną karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie zakazu prowadzenia solarium, tj. działalności usługowej związanej z poprawą kondycji fizycznej, ustanowionego w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r., poz. 512 ze zm.). Pismem z dnia 6 września 2021 r. J.S. i J.Sz. (dalej: skarżący) zwrócili się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Wyjaśnili, że o wydaniu decyzji dowiedzieli się dopiero w dniu 2 września 2021 r. J.Sz. w dniach od 23 czerwca do 14 lipca 2021 r. przebywał w T., a adresowana do niego przesyłka po raz pierwszy była awizowana w dniu 24 czerwca, już po jego wyjeździe, zwrócona natomiast została do nadawcy w dniu 9 lipca 2021 r., a więc jeszcze przed powrotem skarżącego z zagranicy. Z kolei przesyłka wysłana do J.S. nie była powtórnie awizowana, nie została zatem w sposób prawidłowy doręczona. (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny , działając na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - dalej w skrócie powoływanej jako "k.p.a.", postanowieniem z dnia 13 października 2021 r. (nr (...)), odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została wysłana do obu wspólników spółki cywilnej na wskazane przez nich adresy do doręczeń. Przesyłka wysłana do J.S. nie została podjęta. Według stempli znajdujących się na przedmiotowej przesyłce oraz załączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 23 czerwca 2021 r., a drugie w dniu 1 lipca 2021 r. Ponieważ adresat nie odebrał przesyłki, została ona zwrócona do nadawcy w dniu 9 lipca 2021 r. Również J.Sz. nie odebrał kierowanej do niego przesyłki. Według stempli znajdujących się na przedmiotowej przesyłce oraz załączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 24 czerwca 2021 r., a drugie w dniu 2 lipca 2021 r. Przesyłka nie została podjęta w terminie i operator pocztowy zwrócił korespondencję do nadawcy. W ocenie (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie wystąpiły okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. W dniu 7 czerwca 2021 r. J.S. i J.Sz. stawili się w siedzibie organu pierwszej instancji i sporządzili fotokopie akt sprawy. Skarżący wiedzieli zatem o wszczęciu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego postępowania administracyjnego i zostali poinformowani, że miało ono skutkować wydaniem decyzji nakładającej na nich karę administracyjną w wysokości 10.000 złotych. Posiadając tę wiedzę skarżący powinni podejmować korespondencję. Przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie czynności w wyznaczonym terminie. Zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o zawinionym uchybieniu terminu. Nie ma jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli J.S. i J.Sz., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie: art. 58 § 1 k.p.a. poprzez brak przywrócenia terminu pomimo uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżących, a jednocześnie wraz z wnioskiem złożone zostało odwołanie od decyzji, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., tj. zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów regulujących postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym, poprzez wydanie postanowienia z całkowitym pominięciem jakiejkolwiek analizy twierdzeń zawartych we wniosku i przedłożonych dowodów (załączników) i jednocześnie rozstrzygnięcie wniosku niezgodnie z jego argumentacją i wnioskami wynikającymi z przedłożonych dowodów. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że J.Sz. w całym okresie awizowania przesyłki (od dnia poprzedzającego pierwszy dzień próby doręczenia i do dnia następnego po dniu zwrotu przesyłki) był poza granicami Polski (w T.). Z kolei odnośnie przesyłki wysłanej do J.S. , jak wykazał załączony do wniosku wydruk z systemu monitoringu Poczty Polskiej, przesyłka nie była powtórnie awizowana, a więc nie można mówić o prawidłowym doręczeniu. Uchybienie terminowi nastąpiło bez winy stron, a więc wniosek o przywrócenie terminu był uzasadniony i zasługiwał na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi uznając zarzuty skarżących za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga była częściowo uzasadniona. Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść wciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest łączne spełnienie określonych w tym przepisie przesłanek, tj. uprawdopodobnienie przez stronę, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, wniesienie prośby (wniosku) o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełnienie czynności, dla której był przewidziany termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Przesłanki formalne warunkujące przystąpienie do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu zostały w sprawie spełnione. Sporna w sprawie natomiast pozostawała kwestia spełnienia przesłanki braku winy skarżących w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Oceny istnienia tej przesłanki dokonać należy odrębnie w odniesieniu do każdego ze skarżących. Oboje skarżący usprawiedliwiali fakt niewniesienia odwołania w ustawowym terminie brakiem wiedzy o wydaniu decyzji, spowodowanej nieodebraniem przesyłek do nich kierowanych, przy czym brak odbioru motywowany był przez skarżących odmiennie: J.Sz. wskazywał na fakt przebywania za granicą, natomiast J.S. podnosiła wadliwość dokonanego doręczenia wynikającą z braku dwukrotnego awizowania kierowanej do niej przesyłki. Niesporne pozostaje, że brak winy jako warunek przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (art. 58 § 1 k.p.a.) łączy się w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym z sytuacjami nagłymi i niezależnymi od wiedzy i woli zainteresowanego. Za uzasadniającą przywrócenie terminu okoliczność przyjmuje się tylko taką, która stanowi przeszkodę nie do przezwyciężenia, niedającą się usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 9 maja 2021 r. sygn. I OSK 2539/20; wyrok NSA z 3 marca 2020 r. sygn. II OSK 183/19; wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2627/15). W konsekwencji nawet lekkie niedbalstwo wyklucza brak winy. Co równie ważne, uznaje się, że przy ocenie zasadności wniosku należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 427/17; wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 1370/16). Niezachowanie terminu do dokonania określonej czynności procesowej wynikające z nieposiadania wiedzy o takim wymaganiu, które to zaniechanie jest następstwem niepodjęcia korespondencji zawierającej skierowane przez organ do strony wezwanie z uwagi na wyjazd (wypoczynkowy), zasadniczo nie może być traktowane jako wywołane okolicznością niezależną od strony (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 r. sygn. I OSK 11/19; wyrok NSA z 21 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 1884/18; wyrok NSA z 20 października 2016 r. sygn. II OSK 73/15; wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r. sygn. I OSK 821/14; wyrok NSA z 19 września 2014 r. sygn. II OSK 646/13). W niniejszej sprawie skarżący J.Sz. nie odebrał kierowanej do niego korespondencji z uwagi na przebywanie poza granicami kraju. Z akt nie wynika, aby był to wyjazd nieplanowany. Tymczasem w dniu 7 czerwca 2021 r. skarżący stawił się w siedzibie organu I instancji, gdzie okazano mu akta sprawy. W aktach znajdowało się zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 25 maja 2021 r., w którym wskazano, że na podstawie zebranego materiału dowodowego organ zamierza wydać decyzję administracyjną i na podstawie art. 10 k.p.a. pouczono strony o możliwości wniesienia uwag oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań w terminie do 7 dni. Skarżący wyjeżdżając w dniu 23 czerwca 2021 r. na trzy tygodnie za granicę powinien liczyć się z możliwością wydania decyzji w okresie jego nieobecności w kraju i mógł na ten okres ustanowić pełnomocnika bądź w inny sposób zabezpieczyć swoje interesy w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Obowiązkiem strony, która wyjeżdża za granicę na okres prawie trzech tygodni w czasie toczącego się z jej udziałem postępowania administracyjnego, jest zorganizowanie swoich spraw w taki sposób aby zapobiec niekorzystnym dla niej skutkom w postępowaniu. J.Sz. tego nie uczynił i brak jest podstaw do uznania, że uchybienie przez niego terminowi do wniesienia odwołania było przez niego niezawinione. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dłuższe przebywanie poza miejscem zamieszkania np. w związku z urlopem nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Wyjazd na urlop zależy od woli strony, nie jest przeszkodą obiektywną, nie uniemożliwia też odbierania korespondencji. Strona należycie dbająca o swoje interesy, planując dłuższy pobyt poza miejscem swojego zamieszkania, powinna wskazać organowi inny adres do korespondencji bądź ustanowić pełnomocnika (procesowego lub do doręczeń), aby w ten sposób zapobiec niekorzystnym skutkom w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 2295/11). Strona powinna tym samym przewidzieć możliwość doręczenia jej przez organ korespondencji w czasie swojej nieobecności spowodowanej urlopem i zabezpieczyć możliwość jej odbioru. Nieprzewidzenie takiej możliwości oraz niepodjęcie działań umożliwiających odbiór korespondencji świadczy o niedbalstwie strony. Brak winy w uchybieniu terminu przyjąć bowiem można tylko wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym życiem, zdrowiem lub nie narażając siebie lub innych na poważne straty majątkowe (wyrok NSA z 30 kwietnia 2020r., sygn. akt I OSK 11/19). Powyższe oznacza, że zaskarżone postanowienie w części odmawiającej J.Sz. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest zgodne z prawem. Odmiennie jednak należy ocenić kwestię zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania po stronie J.S. . Wprawdzie nie znalazł potwierdzenia w aktach sprawy zarzut skarżącej, że kierowana do niej przesyłka nie była powtórnie awizowana, niemniej jednak Sąd nie będąc związany granicami skargi uznał, że doręczenie tej przesyłki J.S. nie może zostać uznane za prawidłowe, choć z innych przyczyn aniżeli przez nią wskazane. Należy w związku z tym przypomnieć, że w art. 44 § 1 - 4 k.p.a. uregulowany został tryb postępowania w przypadku niemożności doręczenia korespondencji w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie zasadnicze - adresatowi) i art. 43 k.p.a. (doręczenie zastępcze - za pokwitowaniem do rąk osób wymienionych w tym przepisie). Tylko prawidłowe zrealizowanie czynności opisanych w ww. przepisach art. 44 k.p.a. pozwala na przyjęcie tzw. fikcji prawnej doręczenia przesyłki adresatowi stwarzającej domniemanie skutecznego jej doręczenia. Stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. W przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ, pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy/miasta (art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3), natomiast doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 44 § 4). Jak wskazał NSA w wyroku z 3 marca 2020 r., II GSK 3943/17, doręczenie zastępcze przewidziane w przytoczonym powyżej przepisie stwarza domniemanie doręczenia poprzez tzw. fikcję doręczenia. W § 4 przewidziano bowiem klasyczne domniemanie prawne polegające na tym, że przepis ten w razie gdy zajdą przewidziane w nim tzw. przesłanki domniemania, nakazuje uznać fakty oznaczone we wniosku domniemania, i to bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania dowodowego, które byłoby konieczne, gdyby dane domniemanie nie zostało ustanowione (por. J. Nowacki, O pojmowaniu domniemań prawnych [w:] J. Nowacki, Studia z teorii prawa, Kraków 2003, s. 494). Dla przyjęcia domniemania doręczenia, a zatem uznania, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a., niezbędne jest zatem spełnienie kilku przesłanek wskazanych w tym przepisie (tzw. przesłanki domniemania). Jedną z tych przesłanek jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta). W przepisie wprowadzono wiążącą doręczającego kolejność miejsc, w których powinien on umieścić zawiadomienie: w skrzynce na korespondencję, a gdy umieszczenie zawiadomienia w ten sposób nie jest możliwe - w drzwiach mieszkania adresata lub w drzwiach pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje obowiązki zawodowe, albo w miejscu widocznym przy wejściu na posesję adresata. Umieszczenie zawiadomienia w innym miejscu niż wymienione w tym przepisie jest prawnie bezskuteczne. Zawiadomienie adresata o złożeniu pisma na okres 7 dni we wskazanym urzędzie pocztowym jest zatem niezbędne dla skuteczności doręczenia pisma sądowego w trybie art. 44 k.p.a. (por. wyrok SN z 22 lutego 2001 r., sygn. akt III RN 70/00, OSNAPiUS 2001/19, poz. 574; postanowienie SN z 9 czerwca 1999 r., sygn. akt III RN 17/99, OSNAPiUS 2000/10, poz. 379). W rozpoznawanej sprawie wymóg ten nie został należycie spełniony. Zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji o nałożeniu kary (k. 34 akt adm.) nie zawiera bowiem informacji o miejscu pozostawieniu tego zawiadomienia. W pkt 2 zwrotnego potwierdzenia odbioru nie zaznaczono żadnego z wymienionych tam miejsc (oddawcza skrzynka pocztowa adresata, drzwi mieszkania/biura adresata, widoczne miejsce przy wejściu na posesję adresata). Nie wiadomo zatem, gdzie zawiadomienie o złożeniu pisma we wskazanym urzędzie pocztowym zostało pozostawione. Wadliwie wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru powoduje, że nie doszło do spełnienia tzw. przesłanek domniemania, które pozwalają na przyjęcie fikcji doręczenia. W orzecznictwie podkreśla się, że "Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony wart. 44 k.p.a." (por. postanowienie NSA z 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 935/11). Przyjmuje się bowiem, że samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Pozostawienie przesyłki w skrzynce pocztowej bez adnotacji na druku dowodu doręczenia o przyczynie nieoddania przesyłki adresatowi lub administratorowi domu nie może być uznane za skuteczne doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. Czytelność i zrozumiałość informacji o tym, gdzie pozostawiono przesyłkę jest konieczna do uznania, że spełnione zostały wymogi doręczenia w tym trybie. Takie rygorystyczne podejście do prawidłowości wypełnienia dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru jest konieczne, gdyż na skutek tzw. doręczenia zastępczego dochodzi do przyjęcia fikcji doręczenia - przesyłkę uznaje się za doręczoną, pomimo że faktycznie takie doręczenie nie nastąpiło. W takiej sytuacji prawidłowe spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek wymaganych dla skuteczności doręczenia w tej formie nie może budzić najmniejszych wątpliwości. W przeciwnym wypadku bowiem mogłoby dojść do niedopuszczalnego naruszenia praw strony. Należy zatem uznać, że z przyczyn wskazanych powyżej organ niezasadnie uznał, że w stosunku do przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji skierowanej do J.S. zachodziły podstawy do przyjęcia fikcji doręczenia. Wadliwość zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji polegająca na braku wskazania czy i gdzie pozostawiono awizo, uniemożliwia przyjęcie domniemania doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. decyzji. Należy przy tym wskazać, że decyzja organu I instancji niewątpliwie weszła do obrotu prawnego, bowiem została skutecznie doręczona J.Sz. Również i ta przesyłka została doręczona w trybie art. 44 k.p.a., niemniej jednak w tym przypadku doręczenie to było prawidłowe. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika nie tylko data pierwszego i powtórnego awizowania, ale też doręczyciel zaznaczył, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania skutku doręczenia decyzji w odniesieniu do J.Sz. Żadnych zresztą zarzutów w tym zakresie skarżący nie podnosili. Jeśli w postępowaniu występuje tylko jedna strona i ona jest adresatem decyzji, to uznać trzeba, iż wadliwe doręczenie takiego aktu w zasadzie nie uruchamia biegu terminu do wniesienia odwołania. Inaczej jest w przypadku wielości stron, kiedy wadliwe doręczenie decyzji jednej ze stron nie skutkuje brakiem wejścia decyzji do obrotu prawnego. W takim przypadku decyzja staje się ostateczna z momentem upływu terminu do wniesienia odwołania przez stronę, której jako ostatniej prawidłowo doręczono decyzję, natomiast strona dotknięta wadliwością doręczenia ma możliwość skorzystania ze środka prawnego w postaci wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie - decyzja organu I instancji weszła do obrotu prawnego, została bowiem skutecznie doręczona J.Sz. z dniem 8 lipca 2021 r., tj. z upływem czternastu dni od daty pierwszego awizowania (art. 44 § 4 k.p.a.). Termin na wniesienie odwołania upłynął zatem w dniu 22 lipca 2021 r. Wadliwe natomiast doręczenie przesyłki zawierającej decyzję J.S. skutkuje uznaniem, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania i uzasadnia przywrócenie jej terminu do dokonania tej czynności procesowej, tj. wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 czerwca 2021 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie w części odmawiającej J.S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wskazanej wyżej decyzji, natomiast w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie. Ponownie rozpatrując sprawę organ ponownie rozpatrzy wniosek skarżącej J.S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 czerwca 2021 r. uwzględniając powyższe rozważania Sądu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżących kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składał się wpis sądowy uiszczony od skargi. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).