II SA/Go 477/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi R.K.K. na uchwałę Rady Gminy z dnia 21 sierpnia 2013 r., nr XXXI/231/13 w sprawie: przystąpienia do opracowania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy dla miejscowości [...], w zakresie odnoszącym się do działek o numerach ewidencyjnych: [...] oddala skargę. 1. Dnia 21 sierpnia 2013 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XXXI/231/13 w sprawie przystąpienia do opracowania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy dla miejscowości [...] w zakresie odnoszącym się do działek o numerach ewidencyjnych [...]. Uchwała nie została poprzedzona opinią zebrania wiejskiego sołectwa, wymaganą przez § 7 pkt 2 "a" statutu Sołectwa (Dz. U. Woj. Z 2009 nr 35 poz. 488). Pismem z dnia [...] września 2013 roku nr [...] Wojewoda poinformował Radę Gminy, iż naruszyła ona wskazany wyżej przepis statutu sołectwa, gdyż wbrew niemu przed podjęciem uchwały nie uzyskała opinii zebrania wiejskiego, jednak w ocenie organu nadzoru naruszenie to nie miało charakteru istotnego i nie mogło skutkować stwierdzeniem nieważności. 2. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R.K.K., zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez nieuwzględnienie opinii wyrażonej w uchwale zebrania wiejskiego z dnia [...] listopada 2013 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi podniósł, że celem zaskarżonej uchwały było scalenie powyższych działek przeznaczonych wcześniej na cele mieszkaniowe i stworzenie w tym miejscu obiektu wielkopowierzchniowego. Taka zmiana planu zagospodarowania przestrzennego była niezgodna z interesem osób, które budując swoje domy robiły to, znając dotychczasowe zapisy obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że z uwagi na brak wcześniejszej opinii zebrania wiejskiego na temat zaskarżonej uchwały w dniu 27 listopada 2013 roku w sołectwie odbyło się zebranie wiejskie, w którym uczestniczyło 46 osób. Podczas tego zebrania przegłosowano uchwałę pozytywnie opiniującą projekt uchwały o uchyleniu uchwały Nr XXXI/231/13 z dnia 21 sierpnia 2013 roku. Skarżący R.K.K., brał udział w głosowaniu i oddał głos za uchyleniem tej uchwały. Podał, że zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2013 roku nr [...] Wójt Gminy wstrzymał wykonanie uchwał podjętych przez zebranie wiejskie sołectwa w dniu [...] listopada 2013 roku, gdyż w opinii Wójta, jak wynika z protokołu oraz listy obecności, w zebraniu brały udział trzy osoby nieuprawnione tj. Wójt oraz dwie inne osoby, które na dzień zebrania nie figurowały w rejestrze wyborców gminy. Jedną z osób rzekomo nieuprawnioną był skarżący. W ocenie Wójta powyższa okoliczność uzasadniała stwierdzenie, iż głosowanie nad uchwałą z 21 sierpnia 2013 r. przebiegało w sposób nieprawidłowy. Osoby głosujące przeciw zaskarżonej uchwale były przekonane, iż wskutek wyrażenia swojej opinii inwestycja forsowana przez Radę Gminy nie powstanie i nie muszą one brać już udziału w procesie planistycznym dotyczącym sąsiadujących z nimi działek. Osoby zainteresowane powstaniem obiektu wielkopowierzchniowego na scalonych działkach w dniu [...] grudnia 2013 roku, powołując się na zarządzenie Wójta wstrzymujące wykonanie uchwał zebrania wiejskiego ponownie zwołały zebranie wiejskie i tym razem negatywnie zaopiniowały projekt uchwały o uchyleniu uchwały Nr XXXI/231/13 z dnia 21 sierpnia 2013 roku. Dnia 30 grudnia 2013 roku Rada Gminy rozpatrywała przyjęcie projektu ww. uchwały o uchyleniu uchwały nr XXXI/231/13 z dnia 21 sierpnia 2013 roku. Jak wynika z protokołu XXXIV sesji Rady Gminy, radni biorący udział w głosowaniu wzięli pod uwagę negatywną opinię zebrana wiejskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2014 roku nr [...] Wojewoda stwierdził nieważność zarządzenia Wójta wstrzymujące uchwały podjęte przez zebranie wiejskie Sołectwa z dnia [...] listopada 2013 roku. W takim stanie faktycznym skarżący zwracał się do Rady Gminy o ponowne głosowanie nad przyjęciem projektu uchwały o uchyleniu uchwały nr XXXI/231/13 z dnia 21 sierpnia 2013 roku wskazując, iż skoro w stanie prawnym istnieją dwie przeciwstawne opinie zebrania wiejskiego a Rada Gminy głosując przed rozstrzygnięciem wojewody z dnia [...] stycznia 2014 roku, kierowała się opinią negatywną, zatem winna teraz podjąć głosowanie i rozstrzygnąć zaistniały problem, biorąc pod uwagę również opinię pozytywną wyrażoną m.in. przez skarżącego. Rada Gminy w odpowiedzi wskazała, że skarżący w istocie domaga się głosowania na uchwałą nie mając przy tym prawa do zgłaszania projektów uchwał, zatem Rada nie może rozpoznać takiego wniosku o ponowne głosowanie nad uchwałą. Skoro druga uchwała zebrania wiejskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. podjęta została wskutek rzekomej nieważności pierwszej uchwały zebrania wiejskiego to oznacza, iż wskutek rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody uchwała z 18 grudnia 2013 r. jest nieważna, jako że rozstrzyga kwestię poprzednio już rozstrzygniętą uchwałą zebrania wiejskiego z dnia [...] listopada 2013 r. To z kolei oznacza, iż głosowanie nad projektem uchwały o uchyleniu również jest nieważne, gdyż jak wynika z treści protokołu tej sesji, radni kierowali się negatywną opinią zebrania wiejskiego, która nie była nieważna, a radni głosowali wbrew rzeczywistej woli mieszkańców sołectwa, bezpośrednio zainteresowanych wynikiem głosowania, wyrażoną w uchwale z dnia 27 listopada 2013 roku. Zaskarżona uchwała w istocie wyklucza skarżącego będącego mieszkańcem sołectwa od udziału w głosowaniu ważnych dla niego kwestiach. Podjęte w niniejszej sprawie czynności kontrolne Wójta (wydanie zarządzenia zastępczego) nie mogą naruszyć postanowień art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustanawiających podstawową zasadę, iż członkami wspólnoty są z mocy prawa mieszkańcy gminy. Oznacza, iż prawo głosowania mają stali mieszkańcy sołectwa uprawnieni do głosowania. Nie mówi się tu o zameldowaniu, czyli urzędowym poświadczeniu (zarejestrowaniu) pobytu w określonej miejscowości czy też obecności w rejestrze wyborców gminy czyli urzędowym poświadczeniu uprawnienia do głosowania. Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest, zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Czynne prawo wyborcze organów sołectwa mają stali mieszkańcy sołectwa uprawnieni do głosowania, a więc przebywający tam z zamiarem stałego pobytu, nawet jeśli nie są zameldowani na stałe i nawet, jeśli nie figurują w rejestrze wyborców. Niedopuszczalne jest bowiem ograniczanie praw członka wspólnoty samorządowej z uwagi na brak technicznej czynności potwierdzającej tylko przynależność do wspólnoty gminnej. Niewątpliwie mieszkańcami gminy są też osoby nie ujęte w rejestrze wyborców, ale przebywające na terenie gminy z zamiarem stałego pobytu. Ważnym przy tym jest fakt, iż w okolicznościach niniejszej sprawy głosowanie nie dotyczyło wyboru władz sołectwa, lecz tylko wydania opinii w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego związanego z planowanym powstaniem wielkopowierzchniowego obiektu handlowego. Skoro skarżący jest mieszkańcem sołectwa i zagłosował za uchyleniem zaskarżonej uchwały, a Rada Gminy, jak wynika z protokołu sesji z dnia 30 grudnia 2013r. rozpatrywała przyjęcie projektu ww. uchwały o uchyleniu uchwały nr XXXI/231/13 z dnia 21 sierpnia 2013 roku w oparciu o negatywną opinię zebrania wiejskiego z dnia [...] grudnia 2013 r., to uznać należy, że zaskarżona uchwała narusza art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż dyskryminuje wolę skarżącego wyrażoną w ważnie podjętej uchwale sołectwa z dnia 27 listopada 2013 r. Jednocześnie skarżący nie miał innej możliwości domagania się wyrażenia swej opinii jak tylko zaskarżenie wskazanej na wstępie uchwały. Zdaniem skarżącego w sprawie nie ma znaczenia fakt, że opinia zebrania wiejskiego ma tylko charakter opiniodawczy, gdyż w istocie nie chodzi o sam fakt wyrażenia opinii negatywnej na temat zaskarżonej uchwały tylko o to, iż postępowanie związane z procedurą uchwałodawczą (w szczególności nieważne już zarządzenie Wójta Gminy) w ogóle pozbawiło skarżącego możliwości wyrażenia swojej opinii mimo że brał on udział w wydawaniu ważnie podjętej uchwały zebrania wiejskiego w dniu 27 listopada 2013 r. W niniejszej sprawie nie ma znaczenia również fakt, iż opinia wyrażona w uchwale zebrania wiejskiego z dnia 27 listopada 2013 r. dotyczyła projektu uchwały uchylającej zaskarżoną uchwałę, a nie uchwały zaskarżonej. Niewątpliwie opinia była związana z zaskarżoną uchwałą, a raczej z uchyleniem tej zaskarżonej uchwały, przy czym nie ulega wątpliwości, że istnienie zaskarżonej uchwały bez wzięcia pod uwagę opinii wyrażonej przez zebranie wiejskie w dniu 27 listopada 2013 r. w istocie narusza indywidualny interes prawny skarżącego wynikający z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Istnienie zaskarżonej uchwały bez ponownego głosowania w Radzie Gminy w oparciu o ważnie podjętą uchwałę zebrania wiejskiego powoduje, iż skarżący został pozbawiony prawa wpływu na uchwały gminy, której jest mieszkańcem i dopóki Rada Gminy nie uwzględni ważnie podjętej uchwały zebrania wiejskiego, dopóty interes skarżącego będzie naruszony. W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała winna zostać uchylona i podczas kolejnego głosowania nad tą uchwałą radni powinni wziąć pod uwagę treść uchwały zebrania wiejskiego z dnia 27 listopada 2013 r. 3. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z zachowaniem procedury określonej w ustawie z dnia 7 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Ponadto uchwała była przedmiotem kontroli Wojewody, który nie unieważnił uchwały, a jedynie stwierdził naruszenie prawa. Projekt uchwały w sprawie uchylenia uchwały Nr XXXI/231/14 z dnia 21 sierpnia 2013 r. był przedmiotem podwójnych konsultacji z zebraniem wiejskim, na których wydano dwie odmienne opinie (zebranie w dniu [...] listopada 2013 r. pozytywnie zaopiniowało projekt uchwały, a zebranie wiejskie z dnia [...] grudnia 2013 r. negatywnie zaopiniowało projekt uchwały). Opinia zebrania wiejskiego nie ma charakteru wiążącego i Rada Gminy nie jest nią związana. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia na rozprawie protokołu z posiedzenia XXXIV sesji Rady Gminy, z dnia 30 grudnia 2014 r., na której doszło do głosowania nad uchyleniem zaskarżonej uchwały. Kolejnym pismem z dnia [...] września 2014 r. sprecyzował swoje żądanie, wnosząc o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu z posiedzenia XXXIV sesji Rady Gminy na okoliczność przesłanek, którymi kierowali się radni głosując przeciw podjęciu uchwały w sprawie uchylenia uchwały nr XXXI/231/13 z dnia 21 sierpnia 2013 r., a także ilości osób głosujących za podjęciem i przeciw podjęciu uchwały w sprawie uchylenia uchwały nr XXX1/231/13 z dnia 21 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Podstawą skargi jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), zgodnie z którym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenia do sądu administracyjnego. Formalnym warunkiem wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest wezwanie organu, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia do usunięcia naruszenia prawa i dochowanie terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Warunki te zostały spełnione przez skarżącego, który pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniósł w terminie skargę do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Rady Gminy. 5. Kolejną przesłanką podlegającą badaniu jest legitymacja skargowa R.K.K. do zaskarżenia uchwały intencyjnej, jaką jest uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z powołanym wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej może wnieść do sądu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą. Taka konstrukcja przytoczonego przepisu oznacza, że strona inicjująca postępowanie skargowe w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym winna wykazać się nie tylko samym interesem prawnym, lecz również jego naruszeniem. Winna zatem wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, równocześnie wpływa negatywnie na jego sferę uprawnień prawnomaterialnych. Zgodnie z poglądami judykatury źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego, która kształtuje sytuację prawną wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie art. 101 ust.1 ustawy, nie ma zatem charakteru actio popularis, więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dlatego tak mocno akcentuje się, że to skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (zob. wyroki NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04 oraz 3 września 2004 r., OSK 476/04; orzeczenia cytowane bez wskazania odrębnego publikatora są dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). W orzecznictwie przyjmuje się również, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje cytowany art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej (por. wyroki NSA z 23 maja 2002 r., IV SA 1426/01 i 19 lipca 2011 r., I OSK 677/11). Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. wyrok NSA z 29 września 2010 r., II OSK 1429/10 oraz 23 lutego 2012 r., II OSK 2451/11). 6. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy uznać, że skarżący nie wykazał istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jego indywidualną, prawnie gwarantowaną sytuacją. Poszukując zaczepienia interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały intencyjnej należy wskazać, że nie jest wystarczające stałe zamieszkiwanie skarżącego na terenie gminy. Skarżący nie jest właścicielem nieruchomości objętej projektowaną zmianą, zatem ewentualna realizacja zmiany proponowanej w zaskarżonej uchwale nie oddziaływuje bezpośrednio na sferę jego prawnych interesów. Jeśli zaś chodzi o kwestię zebrana wiejskiego, z którego skarżący wywodzi skutki w postaci naruszenia jego prawa z protokołu sesji z dnia 21 sierpnia 2013 r. wynika, że zaskarżona uchwała nie została poprzedzona opinią zebrania wiejskiego sołectwa. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym organizację i zakres działania jednostki pomocniczej określa rada gminy odrębnym statutem, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami. Statut jednostki pomocniczej określa w szczególności: nazwę i obszar jednostki pomocniczej; zasady i tryb wyborów organów jednostki pomocniczej; organizację i zadania organów jednostki pomocniczej; zakres zadań przekazywanych jednostce przez gminę oraz sposób ich realizacji; zakres i formy kontroli oraz nadzoru organów gminy nad działalnością organów jednostki pomocniczej (art. 35 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z § 7 pkt 2a uchwały Nr XXX/224/09 Rady Gminy z dnia 25 lutego 2009 r. w sprawie uchwalenia statutu dla sołectwa do zakresu działania sołectwa należy opiniowanie projektów rozstrzygnięć organów gminy w sprawach dotyczących sołectwa, m.in. opiniowanie projektów opracowań planistycznych, których zakres przestrzenny dotyczy danego sołectwa. W orzecznictwie wskazuje się, że obligatoryjnym konsultacjom z zainteresowanymi mieszkańcami, przed ich określeniem przez radę gminy w odrębnym statucie jednostki pomocniczej, podlegają jedynie sprawy organizacji i zakresu działania jednostki pomocniczej. Obligatoryjne konsultacje obejmują jedynie "wycinek" regulacji statutowej. Pozostałe zagadnienia, które mogą być określone w statucie, mogą być konsultowane ale już tylko fakultatywnie (wyrok NSA z 1 września 2010 r., II OSK 1310/10, LEX nr 746642). Ustawodawca bardzo wyraźnie, przy zastosowaniu odpowiedniej techniki legislacyjnej (numerowanych punktów w ustępie 3), eksponuje odróżnienie "zasad i trybu wyborów" organów jednostki pomocniczej (pkt 2) - z jednej strony, od "organizacji i zadań" organów jednostki pomocniczej (pkt 3), oraz od "zakresu zadań" przekazywanych jednostce przez gminę (pkt 4) - z drugiej strony. W konsekwencji obligatoryjne konsultacje z mieszkańcami zostały w ust. 1 ograniczone do organizacji i zakresu działania jednostki pomocniczej. Z kolei w innym wyroku NSA uznał za wadliwe stwierdzenie nieważności uchwały zmieniającej zasady wyboru rady osiedla tylko z tego powodu, że zmiana ta nie została poprzedzona konsultacją z mieszkańcami – w tym zakresie konsultacje takie są jedynie fakultatywne – art. 35 ust 3 pkt 2 w związku z ust 1 ustawy o samorządzie gminnym (wyrok NSA z 9 czerwca 2010 r., II OSK 378/10, LEX nr 597564). Również przepis art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulujący podejmowanie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie przewiduje jako wymogu zasięgnięcia w tej sprawie opinii zebrania wiejskiego jednostki pomocniczej, której ma dotyczyć plan miejscowy. Z powyższych orzeczeń wynika, że niedochowanie takiego wymogu, jeżeli wynika on ze statutu jednostki pomocniczej, nie stanowi podstawy do wyeliminowania takiej uchwały z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że zarzuty podniesione w skardze opierają się na okolicznościach faktycznych przebiegu zebrań wiejskich w listopadzie i grudniu 2013 r. dotyczących zamiaru podjęcia uchwały o uchyleniu uchwały stanowiącej przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, podczas gdy zaskarżona uchwała pochodzi z 21 sierpnia 2013 r. 7. Poza tym sama uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie tworzy obowiązków dla mieszkańców, nie wpływa bezpośrednio na ich sytuację prawną, jest to akt intencyjny o charakterze wewnętrznie obowiązującym, który obliguje organy gminy do prac nad projektem uchwały planistycznej, a jej celem jest jedynie określenie granic terenu objętego przyszłym planem miejscowym (art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wyłącznym przedmiotem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest rozpoczęcie procedury związanej z powstaniem tego planu i określenie granic obszaru nim objętego. W uchwale tej nie określa się propozycji co do przeznaczenia terenu, co nie oznacza, że rada gminy nie może wyrazić podstawowych założeń co do takiego przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania i zabudowy. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przesądza zatem o przyszłym kształcie planu miejscowego, a jej intencyjne zapisy nie są wiążące dla rozwiązań przyjętych w przyszłym planie (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2013 r., II OSK 81/13, LEX nr 1421793). Uchwała ta nie wywołuje sama przez się skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z jej istoty jako aktu prawa wewnętrznego wynika, że wiąże organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Okoliczność, że pośrednio, "refleksowo", uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżących nie oznacza, że naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio poprzez postanowienia tej uchwały (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r., II OSK 2442/12, ONSAiWSA 2014/3/50). 8. Tak też przedmiotowa uchwała ta w żadnej mierze nie przesądza o aktualnej sytuacji prawnej skarżącego, ustalenia uchwały nie oddziaływują bowiem w żaden sposób na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości, tym bardziej że nieruchomość skarżącego nie jest objęta zakresem projektowanej zmiany. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, by wyżej opisana uchwała w przedmiocie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszała – w chwili jej zaskarżenia – interes prawny lub uprawnienie podmiotu wnoszącego skargę. To z kolei skutkowało przyjęciem braku interesu prawnego strony skarżącej. 9. Jeżeli chodzi natomiast o wniosek skarżącego o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentu w postaci protokołu z posiedzenia XXXIV sesji Rady Gminy na okoliczność przesłanek, którymi kierowali się radni głosując przeciw podjęciu uchwały w sprawie uchylenia uchwały nr XXXI/231/13 z dnia 21 sierpnia 2013 r., a także ilości osób głosujących za podjęciem i przeciw uchyleniu tej uchwały, to brak było podstaw do jego uwzględnienia. Pomijając już opisany wyżej brak interesu prawnego skarżącego w zakwestionowaniu przedmiotowego aktu, nie sposób bowiem uznać, aby do oceny zgodności z prawem uchwały podjętej w dniu 21 sierpnia 2013 r. przydatny był dokument, w którym utrwalono okoliczności faktyczne mające miejsce kilka miesięcy później, a mianowicie w dniu 30 grudnia 2013 r., gdy odbyła się XXXIV sesja Rady Gminy. Okoliczności faktyczne zaistniałe na tej sesji mogłyby ewentualnie stanowić podstawę do oceny zgodności z prawem uchwał na niej podjętych lub też miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o ile na tej sesji podjętoby uchwałę stanowiącą istotny etap procesu planistycznego), ale nie aktu uchwalonego kilka miesięcy wcześniej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.