II SA/Go 61/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2009 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Burmistrz, po rozpatrzeniu wniosku E.C. i po zasięgnięciu opinii Miejsko-Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, udzielił wnioskodawczyni zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu w tym piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w barze ,,J", z terminem ważności od [...] stycznia 2007 r. do [...] grudnia 2010 r. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2008r. Prokurator Rejonowy, na mocy art. 182 kpa, wystąpił do Burmistrza o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia E.C. zezwolenia z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w związku z faktem sprzedaży, wbrew przepisom ustawy, alkoholu osobie nieletniej, przez pracownika w/w lokalu – E.K.. W piśmie podano, iż Sąd Rejonowy, prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2008r. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec podejrzanej E.K. w zakresie wymienionego czynu, na okres 1 roku próby. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2008r. nr [...] działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. Nr 47, poz. 1231 z 2002r. ze zm.), art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Burmistrz cofnął E.C. zezwolenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży tj. w Barze "J". W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w wyniku postępowania ustalono, że pracownica przedmiotowego Baru – E.K., sprzedała osobie nieletniej trzy butelki piwa. Dodano przy tym, że w sprawie tej toczyło się postępowanie karne zakończone wyrokiem sądowym. Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy organ był zobowiązany na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. E.C. złożyła od powyższej decyzji odwołanie, żądając cofnięcia zaskarżonej decyzji. Odwołująca podniosła, iż działalność w zakresie małej gastronomii otworzyła przy pomocy Urzędu Pracy i otrzymała zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W kwietniu 2008r. zatrudniła stażystkę skierowaną z Urzędu Pracy, która została przeszkolona w zakresie BHP i p.poż., a w szczególności w zakresie konieczności legitymowania młodych ludzi, przy sprzedaży alkoholu. W związku z tym przeszkoleniem stażystka podpisała oświadczenie, w którym zobowiązała się do przestrzegania wszystkich przepisów. Jak wskazała odwołująca, w dniu [...] kwietnia 2008r. w/w stażystka sprzedała piwo młodemu mężczyźnie, który na jej żądanie w sposób zdecydowany okazał jej dowód osobisty, jednakże stażystka przez nieuwagę błędnie odczytała datę urodzenia. Odwołująca wskazała przy tym, iż nigdy do tej pory nie sprzedała alkoholu osobie nieletniej a błąd i nieuwaga zatrudnionej stażystki powoduje, iż może to doprowadzić do upadku firmy. Utracone zostały wszystkie oszczędności zainwestowane w te działalność, a dotychczasowe starania jej samej i Biura Pracy staną się daremne i zostanie znowu bezrobotna. Podniosła ponadto, że w pełni rozumie problem sprzedaży alkoholu nieletnim, ale też byłoby nieludzkie, gdyby pracownik przez swój błąd mógł doprowadzić do zrujnowania jej przyszłości. Decyzją z dnia [...].11.2008r. SKO, działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (jedn. tekst: Dz. U. Nr 79. poz. 856 z 2001 r., ze zm.) oraz art.138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. Nr 98, poz. 1071, z 2000r., ze zm.) w związku z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. Nr 70, poz. 473 z 2007r. ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło w tej sprawie postępowanie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy za niepodważalny w sprawie uznał fakt sprzedaży w Barze "J" w dniu [...] kwietnia 2008r. napojów alkoholowych osobie nieletniej, co wynika jednoznacznie z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego, Wydział Grodzki z dnia [...] czerwca 2008r. sygn. akt VI K/185/08 oraz potwierdzone zostało przez E.K. - pracownicę Baru "J.". W tej sytuacji, jak wskazało SKO, proste zestawienie w/w faktu z przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych określoną art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. 1 cyt. ustawy mogłoby prowadzić do oczywistego wniosku i podjęcia decyzji o cofnięciu zezwolenia, tak jak tego dokonał organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzje. Jednakże Kolegium powołało się na poszerzoną analizę okoliczności wskazanej powyżej sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej, która to analiza doprowadziła do odmiennej oceny sprawy. Organ podał, iż ustawowy zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18 (nieletnim), określony w art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, którego nieprzestrzeganie skutkuje sankcją administracyjną polegającą na cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, dotyczy zakazu dokonywania takiej sprzedaży zarówno przez przedsiębiorcę, któremu takie zezwolenie wydano, jak też przez osoby przez niego zatrudnione przy sprzedaży takich napojów. Organ odwoławczy podkreślił, iż w każdym przypadku, gdy zachodzi wątpliwość co do pełnoletności osoby, której napój alkoholowy jest sprzedawany lub podawany, sprzedający jest uprawniony i zobowiązany do żądania dokumentu tożsamości np. dowodu osobistego, paszportu, prawa jazdy, a odmowa w tym zakresie uzasadniać musi odmowę sprzedaży lub podawania osobie napoju alkoholowego. Kolegium za wiarygodne uznało wyjaśnienia pracownicy lokalu, która dokonała przedmiotowej sprzedaży (podane do protokołu z przesłuchania w dniu [...] maja 2008 r. w KPP), iż nie przewidziała, że dowód osobisty jest "tymczasowy" tzn. że może takim dokumentem posługiwać się osoba niepełnoletnia. Za wiarygodne przyjęło zatem SKO, że na skutek błędnego wniosku sprzedającej wynikającego z tego, że dowodem osobistym może posługiwać się wyłącznie osoba dorosła, dopuściła do kupna alkoholu przez, osobę nieletnią. Organ odwoławczy podał ponadto, iż rozpatrując przedmiotową sprawę wziął także pod uwagę to, że przesłanka prawna stanowiąca podstawę do cofnięcia zezwolenia (art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi) nie prowadzi wprost do wniosku, choćby przez wykładnię gramatyczną, że do jej zaistnienia wystarczy incydentalne zdarzenie polegające na jednorazowej sprzedaży lub podaniu napojów alkoholowych osobie nieletniej, co miało miejsce w tej sprawie. W ocenie SKO na powyższe wskazuje również wykładnia logiczna, z której wynika, że sankcję administracyjną w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w związku z jednorazową sprzedażą takiego napoju osobie nieletniej, nie mógł przewidzieć sam ustawodawca, gdyż byłaby to sankcja zbyt dotkliwa i niewspółmierna do czynu. SKO dodało przy tym, że w/w czynu nie dokonała osoba, której zezwolenia udzielono, a jej pracownica, która została już ukarana w procesie karnym, która dokonała sprzedaży wyłącznie na skutek błędnego ustalenia wieku osoby kupującej alkohol. Popełniony w tym zakresie błąd w żadnym wypadku nie może być przestrzegany jak działanie świadome. Uzasadniając wydane orzeczenie Kolegium dodatkowo powołało się na zasadę uwzględnienia z urzędu zarówno interesu społecznego jak też słusznego interesu strony określoną w art. 7 k.p.a. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Prokurator Rejonowy wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając jej naruszenie obowiązujących przepisów : - art. 76 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego poprzez nie uznanie za udowodnione tego, że wyrokiem z dnia [...].06.2008 r. w sprawie VI K 185/08 Sąd Rejonowy uznał, że pracownica baru "J" E.K. dopuściła się umyślnego przestępstwa stypizowanego w art. 43 ust. 1 Ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 z późn. zm.), a w konsekwencji tego badania umyślności jej działania, podczas gdy, dokumenty urzędowe w postaci wyroków sądowych mają istotną moc dowodową i stanowią dowód tego, co zostało z nich urzędowo stwierdzone, a organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego, - art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a Ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 z późn. zm.) w zw. 7 art. 15 ust. 2 , art. 43 ustawy przez błędną jego wykładnie polegającą na przyjęciu, że udokumentowane stwierdzenie chociażby jednorazowego naruszenia ustawowego zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej nie rodzi odpowiedzialności podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w tym zakresie i nie skutkuje obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia na sprzedaż tych napojów, a podmiot ten może zwolnić się z sankcji wynikającej z zapisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a Ustawy przez wykazanie, że dochował staranności przy wyborze pracowników i ich przeszkoleniu oraz przy sprawowaniu nad nimi nadzoru. Na wstępie Prokurator wskazał, iż bezspornym jest fakt dokonania sprzedaży napojów alkoholowych nieletniemu w barze "J", co stwierdzone zostało wyrokiem karnym, w związku z czym zbędne było prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Skarżący podkreślił, iż wystarczającą i jedyną przesłanką cofnięcia zezwolenia jest - w sytuacji, jaka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie – jest ustalenie faktu, że taka sprzedaż została dokonana. Zdaniem skarżącego Kolegium nie może oceniać czy akt sprzedaży alkoholu osobie nieletniej w barze "J" był czynem umyślnym lub nieumyślnym w świetle art. 8 i 9 Kodeksu karnego, gdyż przepisy Kodeksu karnego mają zastosowanie wyłącznie w postępowaniu karnym toczącym się przed sądem powszechnym, gdzie mogą być podstawą do ewentualnego nałożenia sankcji karnej na dany podmiot. Skarżący zauważył, że art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a nie zawiera w swojej treści żadnego odesłania do winy czy innych kryteriów ocennych (np. do zasad współżycia społecznego). Wynika z tego niedwuznacznie wola ustawodawcy penalizowania w tym przypadku samych zachowań bezprawnych, a takim bezprawnym zachowaniem jest bez wątpienia sprzedaż alkoholu osobie małoletniej. Zdaniem skarżącego w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy, celowo zrezygnowano z zasady winy jako podstawy odpowiedzialności, na rzecz zasady ryzyka, skoro podmiot posiadający zezwolenie alkoholowe musi się liczyć z sankcją cofnięcia tego zezwolenia w każdym przypadku stwierdzenia przez organ nieprzestrzegania ustawowych zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Skarżący zaznaczył, iż wykładnia językowa art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a cyt. ustawy jednoznacznie potwierdza tezę, że jednorazowa sprzedaż napoju alkoholowego osobie poniżej 18 roku życia jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na obrót takimi napojami. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1296 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym prawem. Kierując się zawartą w powołanym przepisie zasadą, Sąd rozpoznając niniejszą skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego bądź przepisy prawa procesowego. W przedmiotowej sprawie niesporną jest okoliczność sprzedaży w prowadzonym przez E.C. barze "J", w dniu [...] kwietnia 2008 r. alkoholu osobie nieletniej. Sporną jest natomiast w rozpoznawanej sprawie okoliczność czy jednorazowa sprzedaż alkoholu osobie, która nie ukończyła 18 roku życia stanowi naruszenie zasady obrotu napojami alkoholowymi oraz skutkuje cofnięciem zezwolenia na sprzedaż alkoholu, czy też nie może wprowadzić tego skutku. Rozstrzygając przedmiotowa sprawę Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą rozstrzygnięcia przyjętą przez organ odwoławczy, w zaskarżonej przez Prokuratora decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., był przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa , zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje orzeczenie uchylające zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. Uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym tj. uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji, nie jest dowolne, ale podlega ograniczeniu, które wiązane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed pierwszą instancją, a określonych w art. 105 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 1031/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 60, stwierdził, iż umorzenie postępowania w wypadku uchylenia decyzji organu l instancji jest dopuszczalne tylko w powiązaniu z treścią art. 105 kpa. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k. p. a., organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Należy podkreślić, że powyższy przepis nie może być traktowany rozszerzająco. Wskazał na to w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNP 11/96/150 Sąd Najwyższy. Sąd orzekający podziela pogląd WSA w Warszawie zawarty w wyroku z dnia 1 grudnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1520/06, w myśl którego bezprzedmiotowości postępowania nie należy mylić z bezzasadnością żądania strony. Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania. Podobnie orzecznictwo NSA wskazuje na szczególne znaczenie odróżnienia przypadków bezprzedmiotowości postępowania od braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony (wyrok NSA z dnia 6 maja 1988 r. sygn. akt IV SA 251/88). Ewentualny brak ustawowej przesłanki do uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1988 r. SA/Wr 957/88). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznawanej sprawy, w chwili orzekania przez organ odwoławczy istniały zarówno przedmiot i podmiot postępowania, a wobec tego nie została na dzień wydania zaskarżonej decyzji spełniona przesłana uzasadniająca umorzenie postępowania pierwszej instancji tj. bezprzedmiotowość postępowania. Wobec powyższego organ II instancji wydał błędne rozstrzygnięcie, jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w żaden sposób nie wskazało co stanowiło podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego przed organem l instancji. Treść uzasadnienia wskazuje, że zamiarem SKO było uchylenie decyzji organu l instancji i wydanie orzeczenia o odmowie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia. Należy zauważyć, iż w razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za właściwą należy przyjąć treść rozstrzygnięcia ( wyr. NSA z dnia 15 sierpnia 1985 r., III SA 730/85, GAP 1987, nr 5, s. 43). W zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego – Prokuratora Rejonowego co do naruszenia przez SKO treści art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest (na co wskazały organy obu instancji) fakt dokonania przez pracownika zatrudnionego przez E.C. w barze "J" sprzedaży osobie nieletniej alkoholu. Fakt ten potwierdza wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] czerwca 2008 r. W świetle obowiązujących przepisów prawa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest władne oceniać czy akt sprzedaży alkoholu osobie nieletniej w barze "J" był czynem umyślnym lub nieumyślnym w świetle art. 8 i 9 Kodeksu karnego. Przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a nie zawiera w swojej treści żadnego odesłania do winy czy innych kryteriów ocennych (np. do zasad współżycia społecznego). Wynika z tego niedwuznacznie wola ustawodawcy penalizowania w tym przypadku samych zachowań bezprawnych, a takim bezprawnym zachowaniem - skoro narusza ono zakaz wynikający z art. 15 ust. 1 pkt 2 - jest bez wątpienia sprzedaż alkoholu osobie małoletniej. Bezspornym jest, że w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy, celowo zrezygnowano z zasady winy jako podstawy odpowiedzialności, na rzecz zasady ryzyka, skoro podmiot posiadający zezwolenie alkoholowe musi się liczyć z sankcją cofnięcia tego zezwolenia w każdym przypadku stwierdzenia przez organ nieprzestrzegania ustawowych zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia przez organ odwoławczy wyjaśnień E.C. - właściciela baru "J" wskazujących na nieumyślne i zbyt mało wnikliwe działanie pracownika, który nie sprawdził dostatecznie czy alkohol sprzedaję osobie pełnoletniej. Powołany przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy nie uznaje skutku nieprzestrzegania warunków zakazów sprzedaży alkoholu w zależności od wielokrotności naruszeń zakazu sprzedaży alkoholu niepełnoletnim lub ilości sprzedanego alkoholu. Wniosek taki wynika z zestawienia powołanego przepisu z art. 18 ust. 10 pkt 3 omówionej ustawy, który cofnięcie zezwolenia uzależnia, dla innej sytuacji, od dwukrotnych zdarzeń i to na przestrzeni 6 miesięcy. Taką wykładnię przepisu artykułu 18 ust. 10 pkt 1 lit. a, utworzyło jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące kwestii liczby naruszeń ustawowych zasad sprzedaży alkoholu i nakładających na organ administracji obowiązek cofnięcia zezwolenia nawet w przypadku jednorazowej sprzedaży alkoholu osobie poniżej 18 roku życia a to: w wyroku NSA z dnia 27 września 2005 r. , sygn. akt II GSK 148/05; w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1703/05; w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt VI WSA/Wa 1942/05; w wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 23/06; w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI WSA/Wa 411/06; w wyroku NSA z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 160/06 oraz w wyroku NSA z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 175/06. Użyty w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a. wyraz w formie gramatycznej "sprzedaży", w ocenie Sądu, dotyczy czynności jednorazowej w przeciwnym wypadku użyte zostałoby wyrażenie "sprzedawanie" gdyby miało dotyczyć czynności chociażby dwukrotnej. Jednocześnie użyty w tym przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a wyraz "cofa" wskazuje na jednorazowość sytuacji o jakiej mowa w nim. Odmienna interpretacja omawianego przepisu prowadziłaby do godzenia się z łamaniem ustanowionych przez ustawodawcę zakazów sprzedaży napojów alkoholowych oraz do dowolności w zakresie ustaleń liczby przypadków owych naruszeń. Nawet jednorazowa sprzedaż napoju alkoholowego osobie poniżej 18 roku życia jest wystarczającą uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na obrót takimi napojami. Ograniczenie obywatelom dostępu do alkoholu przez cofniecie przedsiębiorcom zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku jednorazowego naruszenia ustawowych zasad ich dystrybuowania, jest jednym z instrumentów, w jaki ustawodawca wyposażył organy jednostek samorządu terytorialnego w celu eliminacji zjawiska alkoholizmu. Powołany i analizowany przepis stanowi konsekwencję zasady wyrażonej w art. 1 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mianowicie organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego są zobowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych zmiany struktury ich spożywania, działania na rzecz trzeźwości. Powyższe zadania przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się między innymi poprzez , jak stanowi przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, ograniczenie dostępu do alkoholu. Powołane przepisy wskazując na rozumienie treści cytowanego art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a, sprzeciwiają się interpretacji łagodzącej skutki w nim przewidziane. Powołane w zaskarżonej decyzji fakty i rozważania, które legły u jej podstaw, nie mogą się zatem ostać. Przede wszystkim brak przepisu ustawy dla wydanej przez SKO decyzji o charakterze uznaniowym, albowiem żaden przepis omawianej ustawy nie stwarza warunków dla odstępstwa od zasady wyrażanej w powoływanym przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. A, bądź liberalizacji skutków w nim zawartych. W ocenie Sądu na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą spoczywa obowiązek takiego zorganizowania sprzedaży napojów alkoholowych aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasady sprzedaży określonych w ustawie. Kierując się powyższymi rozważaniami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za zasadną i mając na uwadze spełnienie przesłanek zawartych w przepisie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a oraz c. p.p.s.a., a to naruszenie przepisów prawa materialnego oraz mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, uchylił orzeczenie organu II instancji w całości.