II SA/Go 78/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania podlegającej zwrotowi uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu w dniu [...] sierpnia 2024 r. odwołania A. S. (skarżący) od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...] w sprawie określenia przypadającej do zwrotu kwoty 23.733,81 zł stanowiącej dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: - od kwoty 7.911,27 od dnia 20 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 7.911,27 zł od dnia 20 maja 2021r. do dnia zapłaty; - od kwoty 7.911,27 zł od dnia 18 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty; uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i nakazało A. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą I. A. St. z siedzibą w [...] zwrot, na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], kwoty 23.733,81 zł przyznanej ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 15 lipca 2024 r. do dnia zapłaty. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 15gg ust. 1, ust. 7, ust. 7a, ust. 23c oraz ust. 27 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 340; dalej ustawa COVID-19), art. 60 pkt 1, art. 67, art. 169 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1531; dalej u.f.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. A. S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą I. A. S. z siedzibą w [...], wystąpił do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia 1 kwietnia 2021 r. Przedsiębiorca wniósł ostatecznie o przyznanie środków w łącznej wysokości 23.733,81 zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzenia dla 9 pracowników (bez składek ZUS). Wypłata środków nastąpiła w trzech transzach, w dniach 20 kwietnia 2021 r., 20 maja 2021 r. oraz 18 czerwca 2021 r. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy COVID-19, przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinansowania zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Na podstawie zgromadzonych dokumentów organ I instancji dokonał weryfikacji rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGŚP i dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie przekazanych świadczeń i środków zgodnie z przeznaczeniem. W wyniku weryfikacji ustalono, że poza wsparciem otrzymanym na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 A. S. w miesiącach maj - lipiec 2020 r. otrzymał również wsparcie na tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 z Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. Ponadto ustalono, że jeden z tych pracowników (R. S.) był zatrudniony w przedsiębiorstwie beneficjenta w okresie od 1 września 2017 r. do 31 marca 2021 r. Ponieważ wsparcie obejmowało okres od 1 kwietnia 2021 r. organ I instancji uznał, że wsparcie zostało udzielone na osobę nie spełniającą definicji pracownika określonej w ustawie, a tym samym wynagrodzenie tej osoby nie mogło być dofinansowane ze środków FGŚP. W następstwie powyższych ustaleń, w dniu [...] czerwca 2024 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy w sprawie zwrotu dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] określił skarżącemu przypadającą do zwrotu kwoty 23.733,81 zł wraz odsetkami jak w decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się w szczególności art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wpłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, iż przedsiębiorca nie może otrzymać wsparcia, jeśli uprzednio skorzystał z innych dofinansowań, które były wypłacane w związku z ochroną miejsc pracy, nawet tych nieprzewidzianych przez tarczę antykryzysową. Wprowadzone przepisy o pomocy przedsiębiorcom mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania, gdyż nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez niego z ww. instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty. W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 6 i 7 k.p.a., jak również naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 15gg ust. 1, ust, 2, ust. 3, ust. 6 i ust. 7 ustawy COVID-19 przez ich niewłaściwą interpretacje. Skarżący podniósł, że ustawa COVID-19 była niejednolicie interpretowana i nie było wiadomo, czy zwolnienie pracownika w trakcie pobierania pomocy skutkowała zwrotem całości dofinansowania, czy też części otrzymane na zwolnionego pracownika. W ocenie odwołującego, wątpliwości związane ze stosowaniem ustawy COVID-19 powinny być interpretowane na korzyść przedsiębiorcy. Uchylając zaskarżoną odwołaniem decyzję i orzekając o zwrocie kwoty 23.733,81 zł inaczej, niż zrobił to organ I instancji, określonymi odsetkami, Kolegium w decyzji z dnia [...] sierpnia 2024 r. podzieliło stanowisko co do zasadności nakazania zwrotu. Rozważając zastosowanie w sprawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 Kolegium podkreśliło, że w związku z rozbieżną interpretacją art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192), do art. 15gg COVID-19 dodany został ust. 7a, zgodnie z treścią którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Wskazało, że powyższy przepis, który miał na celu wyeliminowanie opisanych wyżej wątpliwości, wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Jednocześnie w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw wskazano, że do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zdaniem Kolegium ustawa COVID-19 nie zezwala na korzystanie z pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy beneficjent uzyskał już wcześniej inną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Wyjątek dotyczy pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników - chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, za które beneficjent otrzymał środki z FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, przy czym wyjątek ten ma zastosowanie do wniosków o udzielenie pomocy nierozpatrzonych do dnia 1 lipca 2021 r. oraz do wniosków złożonych po tym dniu. Kolegium wskazało, że skarżący przed otrzymaniem dofinansowania na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, otrzymał z Powiatowego Urzędu Pracy w [...] dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia pracowników za miesiące maj - lipiec 2020 r. Pomoc ta została przyznana na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 i obejmowała dofinansowanie wynagrodzeń tych samych pracowników, których dotyczyła następnie pomoc ze środków FGŚP. Skarżący otrzymał zatem dwukrotnie pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy i pomoc ta nie obejmowała zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników. Tym samym należy podzielić stanowisko organu I instancji, iż środki pochodzące z FGŚP zostały pobrane nienależnie i podlegają zwrotowi wraz z odsetkami. Zdaniem Kolegium obie formy wsparcia mają taki sam cel, jakim jest dofinansowanie wynagrodzeń pracowników w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 oraz ochrona miejsc pracy. Wskazuje na to treść art. 15zzb ust. 8 oraz art. 15ggust. 1 ustawy COVID-19. Uzasadniając konieczność zmiany zaskarżonej odwołaniem decyzji w zakresie odsetek, Kolegium powołało się na art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 oraz art. 169 ust. 5 u.f.p., wskazując, że za datę początkową naliczenia odsetek należało przyjąć datę stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji. W ocenie Kolegium, biorąc pod uwagę, że kwota dofinansowania podlegającego zwrotowi została prawidłowo obliczona przez organ I instancji, za datę początkową naliczenia odsetek za zwłokę (stwierdzenia nienależnego pobrania dofinansowania) należało przyjąć dzień doręczenia dowołującemu decyzji organu I instancji, to jest dzień [...] września 2024 r. W skardze wniesionej do tutejszego sądu (z zachowaniem terminu) przeciwko całości decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2024 r. skarżący wniósł o jej o uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 15gg ust. 1, ust, 2, ust. 3, ust. 6 i ust. 7 ustawy COVID-19, art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców przez ich niewłaściwą interpretację i nie zastosowanie reguły rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy, normy prawnej, ograniczającej uprawnienia, 2) naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art., 6, art., 7 art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, które to naruszenie polegało na nie uwzględnieniu błędu urzędniczego przyznającego dwukrotnie to samo świadczenie. W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy dodać, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. o odroczenie rozprawy z uwagi na przebyty zawał serca. Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Z przedłożonego zaświadczenia ZUS wynika, że skarżący był poddany hospitalizacji w okresie od [...].11.2024 r. do [...].11.2024 r. i o od tego kresu przebywa na zwolnieniu lekarskim. Nie można zatem uznać, że mamy do czynienia z przesłankami określonymi w art. 109 p.p.s.a. Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID-19 - podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Stosownie do art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zastosowanie i wykładnia art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Skarżący bowiem wcześniej uzyskał dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia tych samych pracowników określone w art. 15 zzb ustawy COVID-19 za miesiące maj- lipiec 2020 r. Kolegium uznało, że skarżący otrzymał zatem dwukrotnie pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy i pomoc ta nie obejmowała zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników. Wskazać należy, że analogiczny problem był już kilkakrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach różnych trybów i rodzajów udzielania pomocy z Tarczy Antykryzysowej Covid-19 dla przedsiębiorców. Ustawa COVID-19 zawiera bowiem różne rodzaje pomocy, jednocześnie określa ona mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie o COVID-19. Rzecz jednak w tym, jak należy rozumieć zwrot pomoc z tego samego tytułu, czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy, czy też należy go rozumieć dodatkowo w kontekście elementów (składników) wypłaty, objętej wnioskiem o pomoc. W tym zakresie należy zatem odwołać się do orzecznictwa NSA, który w wyrokach z dnia 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22, z dnia 18 stycznia 2023 r., I GSK 105/22, czy z dnia 7 kwietnia 2022 r., I GSK 28/22 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA), analizując różne formy pomocy w różnych konfiguracjach, lecz oparte na tym samym mechanizmie kolizyjnym (z art. 15gg i art. 15zzb ustawy o COVID-19, art. 15g i art. 15 zzb, art. 31 zo ustawy COVID-19), stwierdził po pierwsze, że należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, żaden z przepisów ustawy COVID-19 nie wskazuje bowiem, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Po drugie NSA podniósł, że analiza przepisów ustawy COVID-19 wskazuje na fakt, że stanowisko organów o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID-19). W żadnym z przepisów tej ustawy nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12). W przypadku dofinansowania, jakie otrzymał skarżący w niniejszej sprawie, chodzi o zastrzeżenie zawarte w art. 15gg ust. 7. W orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku złożenia wniosków o pomoc finansową na podstawie różnych przepisów ustawy COVID-19, pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia – przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie poszczególnych wskazanych podstaw prawnych, zatem za więcej niż jeden okres trzymiesięczny. Prawidłowa wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych świadczeń ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Pojęcie "świadczeń (...) w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy interpretować alogicznie jak pojęcie: "takie same tytuły" użyte w art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19 i z podobnym założeniem funkcjonalnym jak pojęcie "te same koszty" użyte w art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19, czyli uznawać, że obejmują one jednocześnie trzy elementy: tożsamy przedmiot, podmiot i okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. Potwierdzeniem powyższej argumentacji jest doprecyzowanie art. 15gg ustawy COVID-19, polegające na wprowadzeniu na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192), zmiany poprzez dodanie ust. 7a, zgodnie z treścią którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Powyższy przepis, który miał na celu wyeliminowanie opisanych wyżej wątpliwości, wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Jednoznacznie zatem ustawodawca w tym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczy tego samego okresu i nie można go podwójnie dofinansowywać. Nie można zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym na podstawie przepisu art. 31zzb ustawy COVID-19. Żaden z przepisów w/w ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, I GSK 19/22, z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22; wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2022 r., I SA/Gd 1082/21, CBOSA). NSA w wyroku z dnia 17 lipca 2025 r., (I GSK 491/24, CBOSA) wskazał, że rozliczne formy wsparcia, wynikające z przepisów ustawy COVID-19 należy traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, jeżeli żaden z przepisów tej ustawy nie wskazuje wyraźnie, że się one wzajemnie wykluczają, czy też że należy sumować ich maksymalne okresy. Podkreślić również należy, iż podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać jej celu, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Przedstawiona powyżej interpretacja przepisów ustawy o COVID-19 uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w ocenie Sądu realizuje wskazane cele. Stanowisko takie jest również dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych wydawanych na gruncie stosowania art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 (por. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp.: z 6 marca 2024 r., II SA/Go 759/23, z dnia 12 września 2024 r., II SA/GO 276/24, z dnia 4 czerwca 2025 r., II SA/Go 220/25, wyrok WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2024 r., III SA/Po 173/24, wyrok WSA w Szczecinie z 14 lutego 2024 r. , I SA/Sz 478/24, wyrok WSA w Łodzi z 30 stycznia 2024 r., I SA/Łd 844/23, CBOSA). Z powyższych względów należało uznać, że w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 skarżący nie uzyskał pomocy w zakresie takich samych tytułów wypłat skoro uprzednio uzyskane wsparcie, na podstawie, art. 31zzb ustawy COVID-19 - jak wynika z ustaleń organu - dotyczyło innych miesięcy tj. maj-lipiec 2020 r. Nie można tym samym skutecznie obronić sformułowanej przez organy tezy o otrzymaniu przez skarżącego dofinansowania, z naruszeniem przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Wskazać również należy, że decyzja obejmowała także zwrot świadczenia przyznanego na pracownika, który w okresie wsparcia nie był już pracownikiem skarżącego, a zatem zostały one wypłacone – jak zasadnie wskazało Kolegium – nienależnie. Kwestia ta nie miała jednak zasadniczego wpływu na treść zapadłych decyzji. Na marginesie rozważań należy wskazać, że zaskarżona decyzja zawiera określenie łącznej kwoty podlegającej zwrotowi, a tym samym brak byłoby podstaw jedynie do częściowego uchylenia decyzji. Mając zatem na uwadze stwierdzone wyżej naruszenia prawa materialnego (przez błędną jego wykładnię), to jest art. 15gg ust. 7 i ust. 7a ustawy COVID-19 mające wpływ na wynik sprawy w postaci niezasadnego zastosowania przepisu art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 należało uchylić zaskarżoną decyzję, a ze względu na istotę i skutek tego naruszenia, także decyzję ją poprzedzającą (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a.). Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią ocenę prawną (wykładnię prawa) zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, gdyż w toku postępowania skarżący nie złożył wniosku o zasadzenie kosztów sądowych (art. 210 § 1 p.p.s.a.). Przy czym skarżący w zawiadomieniu o terminie rozprawy pouczony został o prawie do żądania zwrotu kosztów (k. 36 akt sądowych), jednak z prawa tego nie skorzystał.