II SAB/Go 44/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie rzeczy spod egzekucji I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do wydania postanowienia w sprawie żądania A.S. z dnia [...]r. o wyłączenie spod egzekucji, w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej A.S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. skarżąca A.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., za pośrednictwem Prezydenta Miasta, skargę na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na nie wydaniu w zakreślonym w art. 38 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji 14 dniowym terminie postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie rzeczy spod egzekucji złożonego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko S.S. przez osobę uprawnioną – A.S.. Skarżąca domagała się zobowiązania Prezydenta Miasta do wydania postanowienia w tym przedmiocie oraz przekazanie skargi na bezczynność organu egzekucyjnego organowi nadzoru. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż w związku z prowadzoną przez Biuro Egzekucji Administracyjnej Urzędu Miasta przeciwko jej małżonkowi S.S. egzekucją należności za nieuiszczene opłaty za parkowanie, skarżąca powzięła informację o zajęciu na poczet rzekomego zadłużenia wynagrodzenia za pracę jej męża. Z uwagi na to, że wbrew wymogom ustawy tytuł wykonawczy stanowiący podstawę egzekucji nie został wystawiony na osobę skarżącej, a zajęte mienie stanowiło ustawową małżeńską wspólność majątkową w dniu [...] listopada 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o wyłączenie spod egzekucji zajętego wynagrodzenia za pracę i o wstrzymanie egzekucji z wynagrodzenia za pracę oraz innych składników majątku wchodzących w skład małżeńskiego majątku wspólnego. Skarżąca dodała, iż w okresie, którego dotyczą opłaty to skarżąca była użytkownikiem samochodu nr rej. [...]. Na powyższy wniosek organ udzielił skarżącej odpowiedź w piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...]. Organ poinformował skarżącą, iż Biuro Egzekucji otrzymało od wierzyciela – Wydziału Dróg i Transportu Publicznego cztery tytuły wykonawcze wystawione na S.S. oraz, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym i nie może stwierdzić kto w określonym przedziale czasowym użytkował pojazd i na kogo powinny być wystawione wezwania do zapłaty. Ponadto organ wskazał, iż przepis art. 38 § 2 ustawy, na który powołała się skarżąca we wniosku, nie znajduję w stosunku do niej zastosowania gdyż nie może ona rościć prawa do wynagrodzenia męża, które jest jego osobistym wynagrodzeniem za osobiście świadczoną i wykonywaną pracę. Dodatkowo organ poinformował skarżącą, iż zgodnie z treścią art. 776 § 1 kpc tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko dłużnikowi pozostającemu w związku małżeńskim jest podstawą do prowadzenia egzekucji nie tylko z majątku osobistego dłużnika, lecz także z pobranego przez niego wynagrodzenia za pracę lub dochodów z prowadzonego przez niego innej działalności zarobkowej oraz korzyści uzyskanych z jego praw autorskich i praw pokrewnych, praw własności przemysłowej oraz innych praw twórcy. Wobec powyższego zdaniem organu wniosek skarżącej o zwolnienie wynagrodzenia S.S. spod egzekucji oraz ewentualne wstrzymanie egzekucji nie jest zasadne. Z uwagi na fakt, iż skarżąca, wbrew przepisom prawa – art. 38 § 2 ustawy, nie otrzymała od organu postanowienia w sprawie złożonego przez nią wniosku, które spełniałoby wymogi określone przepisami kpa (za takie w jej ocenie nie można uznać pisma organu), pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżąca złożyła do SKO za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę na przewlekłość postępowania organu i niewydajnie przez organ w/w postanowienia. Jako podstawę prawną złożonej skargi A.S. wskazała art. 54 § 2 ustawy. W treści skargi A.S. przedstawiła przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, domagając się wydania przez organ postanowienia w sprawie złożonego przez nią wniosku o wyłączenie spod egzekucji. Skarżąca podkreśliła, iż taka bezczynność uniemożliwia jej wniesienie środka odwoławczego przy ewentualnej odmowie organu wyłączenia wynagrodzenia męża od egzekucji, co z kolei narusza przewidziane prawem gwarancje procesowe stron postępowań i godzi w zasady postępowania administracyjnego. Skarżąca nadto wskazała, iż w myśl art. 31 § 2 kro do majątku wspólnego należy min. pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków. Zdaniem skarżącej wbrew temu co podał organ art. 776 kpc nie znajduje zastosowania do egzekucji w administracji. Natomiast z treści art. 35 § 2 ustawy wynika, iż organ egzekucyjny ma nie tylko prawo ale i obowiązek badania dowodów o zasadności lub bezzasadności wniosku o wyłączenie spod egzekucji. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. organ egzekucyjny – Kierownik Biura Egzekucji Administracyjnej działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, udzielił skarżącej odpowiedzi podając, iż skarżąca nie jest uprawniona do złożenia w/w skargi, gdyż nie jest ona zobowiązanym, ani też w żaden sposób nie został naruszony jej interes prawny. Ponadto zgodnie z art. 54 § 4 ustawy minął 14 dniowy termin od dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, w którym może zostać złożona skutecznie tego rodzaju skarga. Uzasadniając złożoną do Sądu skargę A.S. podkreśliła, iż z treści art. 38 § 2 ustawy jasno wynika, że wniosek o wyłączenie spod egzekucji złożyć może każda osoba, która nie jest zobowiązanym, a która rości sobie jakiekolwiek prawo do rzeczy lub prawa, z którego prowadzona jest egzekucja. Zwróciła też uwagę, iż dyspozycja w/w przepisu nakazuje organowi każdorazowo rozpoznać złożony wniosek w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W przedmiotowej sprawie organ nie wydając stosownego postanowienia rozstrzygającego złożony przez skarżącą wniosek uniemożliwił jej tym samym wniesienie przysługującego jej środka zaskarżenia. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, iż złożona przez nią skarga na bezczynność organu z dnia [...] grudnia 2008 r. winna zostać przez organ przekazana zgodnie z właściwością organowi nadzoru – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, a sam organ nie posiada kompetencji w zakresie oceny zasadności takiej skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału skarżąca wezwana została przez Sąd do wykazania, iż przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu skierowała do organu wyższego stopnia tj. SKO zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie pod rygorem przyjęcia, iż zażalenie takie nie zostało skierowane. Skarżąca nadesłała do Sadu odpis złożonego przez nią pisma z dnia [...] grudnia 2008 r, (data wpływu do organu – 9 grudnia 2008 r.), skierowanego do SKO i złożonego za pośrednictwem organu, zatytułowanego ,,skarga". W odpowiedzi na tę skargę organ podał, iż podtrzymuje zajęte dotąd w sprawie stanowisko. Nadto organ dodał, iż skarga do sądu administracyjnego przysługuje po wydaniu decyzji lub postanowienia przez SKO, a takiego postanowienia ani decyzji organ ten nie wydał, gdyż skarżąca nie jest stroną w toczącym się postępowaniu i takiego żądania zgłaszać nie może. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów. Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje stosownej czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie , ale mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem orzeczenia. Odnotować trzeba, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 86). Zasada praworządności zawarta w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm) zwanym dalej k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, ma zastosowanie także do przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw (art. 35 i 36 K.p.a.). Zgodnie z nakazem zawartym w art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednakże o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 k.p.a.). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych w w/w przepisach służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia i wówczas następuje uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia - art. 37 k.p.a. Zażalenie to, umożliwia bowiem stronie doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne w sytuacji, gdy właściwy organ pozostaje w zwłoce, tj. nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a. Wyczerpanie natomiast przez stronę określonego w art. 37 k.p.a. trybu zażaleniowego - niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia - warunkuje z kolei wniesienie skargi na bezczynność i to na bezczynność organu I instancji. Do skarg na bezczynność mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, w tym także art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczający wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (zasada ta nie dotyczy prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, wskazanym w skardze, aktem bezczynności stało się niewydanie przez Prezydenta Miasta, działającego poprzez Biuro Egzekucji Administracyjnej, postanowienia w trybie przewidzianym w art. 38 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zwanej dalej –upea. Powołany przepis w jego § 1 pozwala każdemu, kto nie będąc zobowiązanym a rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, do wystąpienia do organu administracyjnego – w terminie czternastu dni od dnia uzyskana wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa – z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji. Skarżąca domagała się we własnym wniosku o wyłączenie spod egzekucji administracyjnej wynagrodzenia jej męża, zajętego za zobowiązania jakie na nim ciążyły z tytułu nieopłaconego parkowania. Organ w pismach kierowanych do skarżącej przyznawał fakt obciążenia męża skarżącej zobowiązaniami. Definicję zobowiązanego ustawodawca zamieścił w art. 1a pkt 20 upea, w myśl której zobowiązanym jest osoba, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym. W świetle tej definicji, skoro na skarżącej nie spoczywa obowiązek o charakterze pieniężnym, nie jest osobą zobowiązaną, zatem przysługuje jej uprawnienie domagania się od organu egzekucyjnego wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję. Skarżąca, jako podmiot z którego prowadzi się egzekucję, a do którego rości sobie prawo, wskazała wynagrodzenie za pracę jej męża. Zgodnie z dyspozycją zawartą w przepisie art. 38 § 2 upea organ egzekucyjny zobowiązany jest rozpoznać żądanie wyłączenia spod egzekucji i wydać w tym przedmiocie postanowienie w terminie czternastu dni od dnia złożenia żądania. Termin ten może być przedłużony o dalsze czternaście dni, gdy zbadanie dowodów w tym terminie nie było możliwe. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec przepisu art. 35 § 2 kpa, w zakresie terminu w jakim organ administracji publicznej zobowiązany jest załatwić sprawę. Prowadzące, w imieniu Prezydenta Miasta, postępowanie Biuro Egzekucji Administracyjnej Urzędu Miasta, pomimo jednoznacznie określonego przez ustawodawcę obowiązku, nie wydało postanowienia w kwestii zgłoszonego przez skarżącą wniosku. Braku tego orzeczenia nie może zastąpić pismo organu egzekucyjnego z dnia 20 listopada 2008 r. skierowane do skarżącej. Oznaczenie elementów , jakie wypełnić musi orzeczenie administracyjne zostało zawarte w przepisie art. 124 i 126 w zw. z art. 107 § 2 – 7 kpa. Skoro rzeczone pismo nie zawiera wskazanych tam elementów nie może być przeto poczytywane za postanowienie jakiego oczekiwała skarżąca. Przepis art. 18 upea zawiera delegację ustawową do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) w zakresie nieuregulowanymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji(upea). Tym samym w rozpoznawanej sprawie, z mocy art. 37 § 1 kpa, przysługiwało stronie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. A.S. skorzystała z przysługującego jej prawa wnosząc pismo z dnia [...] grudnia 2008 r. Rzeczone pismo zostało nazwane przez stronę skargą. Przy ustalaniu jaki charakter należy nadać pismu wnoszonym przez stronę, nie ma jednak znaczenia jego tytuł ani nawet dosłowne powołane poszczególnych zawartych w nim zarzutów, ale intencje strony ujawnione na podstawie całokształtu podniesionych okoliczności. W przypadku wątpliwości organ, mając na uwadze postanowienia zawarte w przepisach art. 7 – 9 kpa, powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska. Zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną między innymi w art. 63, 65, 128 i 140 kpa jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznawana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu. Brak jednoznacznego wyjaśnienia treści żądania strony, przy rozbieżności pomiędzy treścią pisma wniesionego przez stronę, a jego tytułem, stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych w powołanych art. 7 – 10 kpa. Organy administracji publicznej zobowiązane są udzielać stronie z urzędu całokształtu informacji dotyczących praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Ciążący na organach administracji mocy art. 9 kpa obowiązek udzielana informacji obejmuje zarówno przepisy prawa administracyjnego, jak i procesowego. Organ przy tym zobowiązany jest udzielić wyjaśnień co do dalszego postępowania aby strona uniknęła szkody z racji nieznajomości prawa. Taki obowiązek spoczywa na organie zwłaszcza w sytuacji, gdy strona nie jest zorientowana w problematyce prawnej, która wiąże się z jej żądaniem. Jeżeli żądanie strony jest uznawane za niewystarczająco precyzyjne bądź niejednoznaczne, czy też niewłaściwie sformułowane, wtedy obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie jest wezwanie (przed wydaniem orzeczenia) do usunięcia występujących zdaniem organu braków lub nieścisłości, z informacją o przyczynach prezentowanej oceny wniosku w świetle obowiązującego prawa i pouczeniem, o konsekwencjach takiego stanu rzeczy w razie niezastosowania się do wezwania organu. Nie może być wątpliwości iż znaczenie pisma odczytywać należy według treści złożonych oświadczeń (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r. w sprawie II GSK 510/08, z dnia 9 sierpnia 2006 r. w sprawie I OSK 1134/05, z dnia 26 września 2006 r. w sprawie I OSK 1296/05, wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie I SA 2188/00, z dnia 13 listopada 1998 r. w sprawie II SA 1428/98, z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie VII SA/Wa 1776/08, wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie II SA/Gd 315/00, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie IV SA/Wa 512/07, z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie V SA/Wa 550/06, z dnia 5 listopada 2004 r. w sprawie IV SA 4339/03, wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2009 r. w sprawie II SA/Łd 807/08, postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie II SA/Bk 334/09). Intencja strony zawarta w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. jest czytelna i jednoznacznie wskazuje na niezadowolenie odwołującej się z racji przewlekłości "w postępowaniu egzekucyjnym oraz niewykonanie obowiązku przez organ egzekucyjny – Biuro Egzekucji Administracyjnej Urzędu Miasta, polegające na nie wydaniu w zakreślonym ustawą 14 dniowym terminie postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie rzeczy spod egzekucji złożonego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko S.S.". Tak jednoznaczne formułowanie żądania usuwa wszelkie wątpliwości co do intencji strony i nazwanie pisma przez odwołującą się skarga oraz cytowanie art. 54 § 1 i 2 upea w sposób oczywisty wskazuje na wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa. Jeśli organ pomimo tej oczywistości zamiaru strony powziął jakąkolwiek wątpliwość, zobowiązany był, jak powiedziano o tym wyżej, zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7 – 10 kpa wyjaśnić znaczenie pisma. Powyższe zażalenie A.S. do chwili zamknięcia rozprawy w rozpoznawanej przez Sad sprawie nie zostało rozpoznane. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego staje się możliwe dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ppsa). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy uznać sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziane w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). A.S. wnosząc w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. zażalenie, które zawierało skargę na przewlekłość postępowania oraz niewykonanie obowiązku przez organ egzekucyjny, wyczerpała tym samym przesłanki zawarte w powołanym przepisie do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność może zostać wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego na załatwienie sprawy. Terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 kpa i przekroczenie tych terminów oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M.Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 86). Bezczynność organu administracji publicznej ujawnia się wtedy, gdy po ustawowo zakreślonym terminie organ nie podejmuje lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu (wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r. w sprawie VI SAB/Wa 23/07. Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do przestrzegania ustawowych terminów załatwiania spraw. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 12 § 1 i art. 35 § 1 kpa), pozostaje również w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 6 października 2000 r. w sprawie IV SA 105/00 -LEX nr 53462, oraz z dnia 9 października 2007 r. w sprawie II GSK 159/07 – LEX nr 395369). Każdy przypadek naruszenia terminów wynikających z art. 35 oraz 36 kpa bądź przepisów szczególnych sprawia, że organ administracji pozostaje w bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej. Skoro Prezydent Miasta w rozpoznawanej sprawie, nie wydał orzeczenia w przedmiocie wniosku o zwolnienie spod egzekucji, przez okres ponad 8 miesięcy zatem przez czas ten pozostaje jako organ administracji w bezczynności. W takim tez stanie rzeczy skarga A.S. okazała się zasadna. Zgodnie z treścią art. 149 ppsa Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonanie czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność, składanej na podstawie art. 3 § 2 ust. 8 ppsa, jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę za zasadną, sąd administracyjny może orzekać jedynie o obowiązku wydania orzeczenia w rozpoznawanej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie I SAB 37/00 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2006 r. VI SAB/Wa 12/06). Kierując się powyższymi rozważaniami Sąd, z powołaniem się na cytowany przepis art. 149 ppsa, zobowiązał Prezydenta Miasta do wydania postanowienia w sprawie żądania A.S. zawartego w jej piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. o wyłączenie spod egzekucji, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 38 § 2 upea. Sąd odnosząc się do terminu oznaczonego w tym przepisie nałożył obowiązek wydania takiego orzeczenia w terminie czternastu dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. We wniesionej skardze, A.S. domagała się zwrotu poniesionych kosztów. Sąd z powołaniem się na przepis art. 200 ppsa, zasądził od organu na rzecz skarżącej 100 złotych tytułem zwrotu opłaconego wpisu.