II SAB/Go 83/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Starosty [...] do załatwienia wniosku skarżącego G. K. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że Starosta [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego G. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2025 r. G. K. zwrócił się do Starosty [...] o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji zadania pn. "Budowa boiska sportowego przy [...] w [...]" (umowa nr [...]z dnia [...] listopada 2022 r.), w następującym zakresie: 1. odstąpienia od umowy przez Zamawiającego z Wykonawcą Konsorcjum I., 2. odstąpienia od umowy przez Wykonawcę Konsorcjum I.- Lidera Konsorcjum I. M. Ł. z Zamawiającym, 3. obciążenia przez Zamawiającego karami umownymi Wykonawcy Konsorcjum I.z tytułu odstąpienia od umowy z Wykonawcą, 4. obciążenia przez Wykonawcę Konsorcjum I. Lider konsorcjum I. M. Ł. karami Zamawiającego z tytułu odstąpienia od umowy z Zamawiającego, 5. zabezpieczenia należytego wykonania umowy w wysokości 5 % ceny brutto przedstawionej w ofercie jakie złożył w imieniu Wykonawcy Konsorcjum I. Lider Konsorcjum i. M. Ł. 6. wezwania Zamawiającego do wystawcy zabezpieczenia należytego wykonania umowy w wysokości 5 % ceny brutto przedstawionej w ofercie jakie złożył w imieniu Wykonawcy Konsorcjum I. Lider Konsorcjum I. M. Ł., do zapłaty na rzecz Zamawiającego kar umownych 7. dowodu zapłaty przez wystawcę zabezpieczenia należytego wykonania umowy w wysokości 5 % ceny brutto przedstawionej w ofercie jakie złożył w imieniu Wykonawcy Konsorcjum I. Lider Konsorcjum I. M. Ł. kar umownych na rzecz Zamawiającego, 8. faktury jaką wystawił Lider Konsorcjum I. M. Ł. w imieniu Wykonawcy Konsorcjum I. z tytułu wykonania dokumentacji projektowej. Strona wskazała jako podstawę prawną powyższego wniosku art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej jako u.d.i.p.), zaznaczając, że domaga się udostępnienia powyższych informacji przez przesłanie ich w formie plików komputerowych (skanów) za pośrednictwem skrzynki ePUAP, adresem do e-Doręczeń albo pocztą elektroniczną na podany adres mailowy. Ponadto skarżący wyjaśnił, że wnioskowana informacja nie jest informacją przetworzoną i stanowi informację prostą podając, że: 1. w chwili złożenia wniosku informacja publiczna istnieje w kształcie objętym wnioskiem - Starostwo Powiatowe w [...] posiada informację prostą, która nie wymaga przeprowadzenia dodatkowych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych; 2. przygotowanie i przekazanie wnioskowanej informacji publicznej nie wymaga ponadstandardowego nakładu pracy po stronie Starostwa Powiatowego w [...], oraz użycia dodatkowych sił i środków, gdyż nie jest to informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów; 3. źródłem wnioskowanej informacji publicznej jest materiał znajdujący się w posiadaniu Starostwa Powiatowego w [...] i nie jest to informacja jakościowo nowa, nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci, a odpowiadająca w zupełności wnioskodawcy; 4. wnioskowana informacja publiczna nie jest informacją, której przygotowanie z uwagi na nikły pod względem przedmiotowym, podmiotowym i czasowym, wymaga analizy znacznej ilości dokumentów. Pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. organ zwrócił się do strony z wezwaniem do wykazania interesu publicznego w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie organ wskazał, że żądane dokumenty udostępni, po stosownym wykazaniu interesu publicznego wnioskodawcy, nie później niż do [...] czerwca 2025 r. G. K. pismem z dnia [...] maja 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Starosty [...] , zarzucając naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji. 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji przez błędne zastosowanie, podlegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek. 3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, przez błędne uznanie, że przedmiotem złożonego przeze mnie wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej, 4. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, przez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia wyroku oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący w uzasadnieniu wyjaśnił, że nie odpowiedział na wezwanie wystosowane przez organ z dwóch powodów. Po pierwsze wskazał już we wniosku, iż żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej. Po drugie wykazywał już organowi (przy poprzednim wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego organowi dnia 3 marca 2025 r.) różnicę pomiędzy informacją publiczną prostą, gdzie organ nie może żądać wykazania interesu publicznego, a informacją przetworzoną. Skarżący podniósł również, że organ kwalifikując żądaną informację jako informację przetworzoną, powinien był wydać decyzję administracyjną odmawiającą jej udostępnienia zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, podnosząc, że niezwłocznie podjął wszelkie kroki mające na celu rozpoznanie wniosku. Nie sposób zatem jest uznać, że dopuścił się bezczynności, a tym samym, że jego działanie nacechowane było złą wolą, czy też przypisać organowi lekceważący stosunek do norm prawa. Organ zaznaczył, że skarżący nie może posiłkować się przedłożonymi oświadczeniami, czy tez informacjami z innych spraw (z jego udziałem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, które zainicjował. Zdaniem organu oświadczenia z innych postępowań administracyjnych, nie mogą bowiem znaleźć jakiegokolwiek zastosowania w zakresie "pouczeń", na etapie przedmiotowego postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Decyzją z dnia [...] lipca 2025 nr [...] Starosta [...] odmówił udostępnienia skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej z [...] kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została rozpoznana przez tut. Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej skarga na bezczynność w zakresie rozpoznania opisanego na wstępie wniosku skarżącego z [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a, (a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a.) z dniem 1 czerwca 2017 r. - mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) - nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Wobec powyższego w przypadku skargi na bezczynność dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie stosuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18). Ustalony w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia należy bowiem odnieść do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej, brak jest podstaw do stosowania art. 37 k.p.a. Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosków określa u.d.i.p. Na gruncie tej ustawy przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów k.p.a. Jeżeli jednak żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem. Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Przy czym stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie. Z art. 13 u.d.i.p. wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Niewątpliwie Starosta [...] jako organ jednostki samorządu terytorialnego, wykonujący zadania publiczne, stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Analizując wniosek skarżącego z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób, innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym. Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że objęte wnioskiem opisanym na wstępie informacje odnoszące się do działalności inwestycyjnej Powiatu [...], polegającej na realizacji zadania pn. "Budowa boiska sportowego przy [...] w [...]", objętego zamówieniem publicznym (umowa nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. ), jako związane z majątkiem powiatu i wydatkowaniem środków publicznych, stanowiły informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. W ocenie Sądu nie budzi również wątpliwości w kontrolowanej sprawie, że organ dopuścił się bezczynności. Warunkiem wykluczenia zarzutu bezczynności na gruncie u.d.i.p. jest to, aby stosowne działanie podmiotu zobowiązanego podjęte było zgodnie z przepisami u.d.i.p., tj. w odpowiednim terminie i formie. Zauważyć bowiem należy, że wniosek wpłynął do organu w sobotę w dniu [...] kwietnia 2025 r. Organ ograniczył się w sprawie jedynie do wezwania w dniu [...] kwietnia 2025 r. (poniedziałek) skarżącego do wykazania interesu publicznego w uzyskaniu żądanych przez niego informacji w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania w dniu [...] kwietnia 2025 r., powołując się na przetworzony charakter informacji. Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie, uznając, że już w samej treści wniosku wyjaśnił dlaczego nie uznaje wnioskowanej informacji publicznej za przetworzoną. Następnie organ przez trzy miesiące nie podejmował żadnych czynności w stosunku do wniosku skarżącego. Dopiero w dniu [...] lipca 2025 r. wydał decyzję odmawiającą skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Organ stwierdził bowiem, że stanowi ona informację przetworzoną, a skarżący nie wykazał przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w uzyskaniu przez niego tej informacji. Podkreślić należy, iż jeżeli podmiot zobowiązany uzna, że żądane informacje mają charakter przetworzony to może wezwać wnioskodawcę do wykazania istnienia szczególnego interesu w udostępnieniu tych informacji (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.), a brak spełnienia wezwania będzie skutkować wydaniem decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 6 marca 2025 r., III OSK 3149/23). Brak reakcji wnioskodawcy na wezwanie organu do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. wykazania szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego, nie stanowi braku formalnego wniosku, co też wyklucza stosowanie art. 64 § 2 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że "wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem odformalizowanym, a konieczność zawarcia w nim wszystkich elementów podania, zgodnie z art. 63 § 2-3a k.p.a., nie oznacza, że wykazanie szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego stanowi element formalny wniosku, skoro żadna norma prawna takiego wymogu formalnego nie przewiduje. Wykazanie (lub brak wykazania) szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego nie ma znaczenia dla dopuszczalności procedowania w sprawie, lecz dla oceny dopuszczalnego zakresu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a zatem dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym, bierność wnioskodawcy we wskazaniu okoliczności, które potwierdziłyby istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, może być jedynie uzasadnioną podstawą do wykazania przez organ braku takiego interesu w drodze decyzji ( por. wyrok NSA z 24 maja 2024 r., III OSK 1408/22, wyrok WSA w 25 marca 2025 r., IV SAB/Wr 1230/24). Przy czym kwestia, czy żądana informacja stanowi informację prostą (tak jak wskazał skarżący), czy też informację przetworzoną (tak jak przyjął organ), może stanowić przedmiot oceny sądu kontrolującego zgodność z prawem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wydanej na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a nie przedmiot oceny sądu rozpoznającego skargę na bezczynność. W sprawach ze skarg na bezczynność sąd administracyjny orzeka biorąc za podstawę stan prawny faktyczny sprawy istniejący w dacie orzekania, a w istocie w chwili zamknięcia rozprawy (por. wyrok NSA z 24 lutego 2016 r., I OSK 801/15, J. P. Tarno, P.p.s.a. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 344, t. 2). Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że organ po wniesieniu skargi wydał decyzję odmowną, Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a - umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] kwietnia 2025 r. Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem, nie zwalnia jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., II OSK 2390/12). W związku z powyższym Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – ustalił, że organ dopuścił się bezczynności. Oceniając natomiast stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem organ podjął czynności wobec wniosku skarżącego błędnie uznając, iż w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie z [...] kwietnia 2025 r. nie musi podejmować żadnych dalszych działań. Działaniom organu nie można przypisać celowego działania i złej woli w realizacji obowiązków wynikających z u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535 ze zm.).