I SA/Ke 281/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi H. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2018 r. nr. [...] po rozpatrzeniu odwołania H. Ś. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...].2018 r. nr: [...] odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] 2015 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że organ pierwszej instancji odmówił uchylenia zaskarżonej decyzji w sprawie bowiem nie zachodziły przesłanki zawarte w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017, poz. 201 tekst jedn), dalej jako: ,,Ordynacja podatkowa". W dalszej części uzasadnienia decyzji przywołano treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027; z późniejszymi zmianami/ i wskzano, że wnioskodawczyni była właścicielką gruntów o łącznej pow.3,200 ha położonych w obrębie 13 S.. Badając wniosek strony organ pierwszej instancji wyjaśnił, że skoro w niniejszej sprawie przedmiotowe grunty sklasyfikowane zostały jako użytku rolne, łąki o symbolu Ł klasy IV na działkach nr [...] oraz [...] to podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Tego faktu w ocenie organu nie może zmienić okoliczność, że strona nie uzyskuje żadnych korzyści z tej nieruchomości. Aby zmienić zasady opodatkowania grunty powinny uzyskać inne oznakowanie za lata poprzednie zaś organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania tych zmian. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła H. Ś. zarzucając rozstrzygnięciu organu podatkowego naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływy na wynik sprawy tj art. 240 § 1 pkt 7 ustawy, poprzez niezasadne orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie i odmowie uchylenia kwestionowanej decyzji, oraz naruszenie przepisów art. 7 i 77 K.p.a. Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o wznowieniu i uchyleniu decyzji organu podatkowego. Skarżąca podkreśliła, że działki o numerach [...] i [...] stanowiące własność odwołującej ze względu na decyzję Starosty W. z dnia [...] 2016 r. znak: [...] zostały zaktualizowane zgodnie z nową klasyfikacją winny zostać objęte ustawowym zwolnieniem od podatku rolnego, a tym samym decyzje za lata poprzednie winny być w trybie nadzwyczajnym uchylone i zmienione. Badając w trybie odwoławczym sprawę Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie w razie wystąpienia okoliczności wskazanych w punktach 1-7 tego przepisu. Nie licząc przesłanki ostateczności decyzji, która jest warunkiem niezbędnym do uruchomienia trybu nadzwyczajnego, art. 240 § 1 wymienia podstawy wznowienia. Ustawa Ordynacja podatkowa w art. 245 § 1 określa rodzaje decyzji, jakie po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy powinien wydać organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania. Przepisy te przewidują przede wszystkim, że organ uchyla w całości lub w części decyzję ostateczną i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, gdy stwierdzi istnienie przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 (pkt 4), ewentualnie odmawia uchylenia tej decyzji, gdy stwierdzi brak tych przesłanek (pkt 1). W przedmiotowym stanie Kolegium podkreślio, że organ podatkowy I instancji, rozstrzygnięcie w sprawie oparł o przepis art. 245 § 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 245 § 1 (pkt 2). Następnie Kolegium wskazało, że organ podatkowy ustalił niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy i dokonał analizy pod kątem spełnienia przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że na skutek wniosku podatniczki z 1.08.2017 r., organ podatkowy postanowieniem z [...] 2018 r., wznowił postępowanie podatkowe zakończone ostateczną decyzją w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2015 w podstawie wskazując art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał. Zdaniem Kolegium, w decyzji stanowiącej przedmiot odwołania strony organ zasadnie zawarł stwierdzenie, że skoro w niniejszej sprawie w roku podatkowym 2015, przedmiotowe grunty sklasyfikowane zostały jako użytki rolne, łąki o symbolu Ł klasy IV na działkach nr [...] oraz [...] w związku z czym podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Tym samym, podana przez stronę okoliczność dotycząca zmiany klasyfikacji gruntów jest dla organu okolicznością nieznaną ale taką która nie istniała w dacie wydania decyzji bowiem zmiany w ewidencji gruntów skutki odnoszą na przyszłość, a tym samym wskazana okoliczność nie jest istona dla sprawy i nie może mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sparwy. Kolegium podkreśliło, że wnioskodawczyni w piśmie z 1.08.2017 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wskazanymi we wniosku decyzjami za lata od roku 2010 do 2016, podając w podstawie wznowienia, iż czyniła starania o zmianę zapisów ewidencyjnych, które zakończone zostały wydaniem przez Starostę W. decyzji z dnia [...] 2016r znak: [...], mocą której zmienione zostały zapisy ewidencyjne co do przedmiotowych działek tj; działek nr [...] i nr [...] położonych w obrębie S.. Jak podkreślono zgodnie z treścią art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Również odwołano się do ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006r., nr 236, poz. 969, ze zm), która w art. 4 ust. 1 pkt 1 wskazuje, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast ustawa z 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010r. nr 95, poz. 613, ze zm) wskazuje w art. 1a, ust. 3, że użyte w ustawie określenia między innymi: użytki rolne, lasy, nieużytki, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków dotyczy m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazuje na przedmiot opodatkowania, oraz zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Zaś dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego stwierdzono. W przedmiotowej sprawie zapisy zawarte w ewidencji gruntów na rok 2015 uzasadniały zasadność stanowiska organu podatkowego w zakresie wymiaru podatku rolnego, a tym samym prawidłowość decyzji będącej wynikiem zakończonego postępowania nadzwyczajnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło, jak na wstępie. Skargę na przedmiotową decyzję wniosła H. Ś. zarzucając naruszenie: • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą warunki do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznych decyzji podatkowych dotyczących wymiaru podatku rolnego, w sytuacji, gdy mając na względzie stan sprawy i jej okoliczności zasadnym jest załatwienie sprawy z zastosowaniem wskazanej instytucji; • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 253 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji odmówienie uchylenia ostatecznych decyzji podatkowych z uwagi na brak przesłanek ujętych w art. 240 § 1 pkt 7tej ustawy, podczas, gdy - przy takim stanowisku organu - należało rozważyć ze względu na ważny interes publiczny i ważny interes podatnika możliwość uchylenia decyzji, na mocy których strona nie nabyła prawa; • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), poprzez nienależyte uzasadnienie wydanych decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, brak odpowiedniego, zindywidualizowanego ujęcia sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz nie pozwala na przekonanie podatnika do zajętego przez organ stanowiska; • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. poprzez fragmentaryczną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zbagatelizowanie podnoszonych przez skarżącą okoliczności i skutków decyzji w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów jakie powinna wywrzeć na dotychczasowe decyzje podatkowe, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w tym słusznego interesu skarżącej, jak i naruszenia zasady praworządności. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, a nadto o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie mnie od kosztów sądowych w całości oraz przyznanie mi pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji podkreślając, że w jej ocenie zmiana klasyfikacji gruntów, która nastąpiła w oparciu o decyzję Starosty W. z dnia [...] 2016 r. nr: [...] powinna wywrzeć wpływ na treść dotychczasowych decyzji podatkowych. Zmiana klasyfikacji gruntów w przedmiotowym przypadku skutkować powinna zwolnieniem gruntów objętych niniejszym postępowaniem od podatku. Ujawnione okoliczności mają istotne znaczenie dla sprawy, przy tym nie były one znane organowi, który wydawał decyzję podatkową, zaś stan znajdujący odzwierciedlenie w decyzji w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów istniał już na datę orzekania w przedmiocie wymiaru podatku rolnego. Uzasadniając naruszenie art. 253 Ordynacji podatkowej wskazała, że w jej ocenie organ podatkowy mając na uwadze to, że jego zdaniem nie można uwzględnić żądania co do wznowienia postępowania, winien poszukać alternatywnego sposobu załatwienia sprawy spośród przepisów podatkowych. Tym przepisem jest art. 253 Ordynacji podatkowej, który pozwoliłby na uchylenie decyzji, na mocy których strona nie nabyła prawa. Zaoferowane przez skarżacą, jak twierdzi rozwiązanie prawne było zasadne ze względu na ważny interes publiczny i ważny interes podatnika - pozwoliłoby na pogłębianie zaufania obywatela do organów państwa, postrzegania państwa jako sprawiedliwego, nieobciążającego podatnika ponad miarę i bez podstawy prawnej. W ocenie skarżącej z naruszeniem art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. została przeprowadzona w sprawie ocena materiału dowodowego. Doszło bowiem do zbagatelizowania podnoszonych przez skarżacą okoliczności skutków decyzji w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów. Organ nie odnosi się w sposób wymagany okolicznościami do tego, że faktycznie miało miejsce wydarzenie, którego skutki dla statusu gruntu, jak i sytuacji podatnika są istotne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji na datę jej podjęcia, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem rozstrzygania Sądu jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] 2018 r. odmawiającą uchylenia decyzji z [...] 2015 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015. W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał, czy organ odwoławczy naruszył prawo uznając, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy S. z [...] 2015 r., zgdonie z wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania. Przystępując do rozstrzygnięcia tego spornego zagadnienia, na wstępie należy zaznaczyć, że z zawartej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa wynika zasada pewności prawa. Na gruncie Ordynacji podatkowej jej wyrazem jest sformułowana w art. 128, zasada trwałości decyzji ostatecznych. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych i jest możliwe tylko w odniesieniu do wad wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu wznowieniowym, będącym postępowaniem nadzwyczajnym, nie rozpatruje się po raz kolejny sprawy merytorycznie - tak jak robi się to w toku zwykłego postępowania instancyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie obliguje organu podatkowego do rozpatrzenia sprawy na nowo. Zakres rozpoznania sprawy determinuje przesłanka wznowienia (np. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017r. I FSK 527/17, LEX nr 2330545). Instytucja wznowienia postępowania podatkowego ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tylko w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. I FSK 1763/15LEX nr 2328630). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że skarżąca w piśmie z 1 sierpnia 2017 r. jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015, wskazała art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Jednakże w uzasadnieniu wniosku powołała się na okoliczność rzutującą na sprawę, a dotyczącą zmian dotychczasowych zapisów ewidencji do działek nr [...] i [...] położonych w obrębie S.. Organ pierwszej instancji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, postanowił w dniu 15 stycznia 2018 r. wznowić postępowanie w sprawie wymiaru podatku rolnego za rok 2015 r. W takim też zakresie sprawa była rozpatrywana przez organ odwoławczy. Zauważyć należy, że spór w tej sprawie dotyczy bowiem tego, czy skarżąca wskazała na nowe istotne okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej Wójta Gminy S. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015. Mimo sformułowania zarzutu skargi o naruszeniu art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, skarżąca nie przywoła żadnych argumentów wskazujących na czym miałoby polegać naruszenie ww. przepisu. Natomiast konsekwentnie skarżąca twierdzi, że zostały ujawnione okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, przy tym nie były one znane organowi, który wydał decyzję podatkową, zaś stan znajdujący odzwierciedlenie w decyzji w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów istniał już na datę orzekania w przedmiocie podatku rolnego. Taką nową okolicznością faktyczną była zmiana danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które to postanowienia mocą decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] 2016 r. zostały zmienione w zakresie klasyfikacji gruntów należących do niej. Podkreślenia wymaga to, że wniosek został sformułowany w sposób nie nastręczający trudności w stwierdzeniu, o jakie okoliczności faktyczne w istocie skarżącej chodzi, a tym samym o jaką podstawę wznowienia. Zakres nowych faktów skarżąca potwierdziła (a właściwie precyzyjnie opisała) zarówno we wniosku, w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie w skardze wprost wskazując, że chodziło o zmianę klasyfikacji jej gruntów, która w przedmiotowym przypadku skutkować powinna zwolnieniem gruntów objętych niniejszym postępowaniem. Chodziło jej więc w istocie o wznowienie postępowania w oparciu nowe i istotne okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W świetle tak ustalonych granic postępowania wyznaczonych przez wniosek strony o wznowienie postępowania, nie można zarzucić organom podatkowym, że niewłaściwie określiły zakres (granice) postępowania. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organy podatkowe odniosły się do wszystkich wymienionych przez skarżącą okoliczności, jej zdaniem rzutujących na sprawę i prawidłowo uznały, że nie uzasadniają one uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Zmiana gleboznawczej klasyfikacji przedmiotowych nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, dokonana została dopiero w 2016 r. - na skutek decyzji Starosty Powiatu W. z [...] 2016 r. W decyzji tej czytamy, że Starosta w miejsce dotychczasowego użytku gruntowego ustala następujące rodzaje użytków gruntowych i klasy gleboznawcze: w działce nr [...] – ł V – 0,36 ha, w działce nr [...] ł V – 0,95 ha. Decyzja ta została wydana na wniosek H. Ś. złożony dopiero 24 sierpnia 2016 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalony należy uznać pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stanowią odzwierciedlenie aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości (zob. np. wyrok NSA z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt I OSK 102/09; opublikowany w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Również w wyroku z dnia 14 września 2010 r. NSA podkreślał, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (zob. wyrok NSA, sygn. akt II FSK 690/09; opublikowany w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W innym prawomocnym orzeczeniu z dnia 3 września 2010 r. WSA w Warszawie stwierdzał, że aktualizacja ewidencji gruntów i budynków, nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (zob. wyrok WSA, sygn. akt IV SA/Wa 963/10; opublikowany w: LEX nr 759084 oraz w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Stanowisko powyższe znajduje również odzwierciedlenie w wyrokach NSA z 22 września 2016 r., II FSK 698/15 oraz z dnia 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1660/11, które zostało w całości podzielone przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Powyższe wywody dowodzą, że w rozumieniu cytowanego przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, opisane powyżej okoliczności na które powoływała się skarżąca w skardze, nie mogły być traktowane jako nowe, były znane organowi, który wydał decyzję, istniały w dniu wydania decyzji, a co najważniejsze nie były istotne dla sprawy, tzn. nie mogły mieć wpływu na jej odmienne rozstrzygnięcie. Tym samym, podana przez stronę okoliczność dotycząca zmiany klasyfikacji gruntów jest dla organu okolicznością nieznaną ale taką, która nie istniała w dacie wydania decyzji bowiem zmiany w ewidencji gruntów skutki odnoszą na przyszłość, a tym samym wskazana okoliczność nie jest istotna dla sprawy i nie może mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sparwy. W przedmiotowej sprawie zapisy zawarte w ewidencji gruntów na rok 2015 uzasadniały bowiem zasadność stanowiska organu podatkowego w zakresie wymiaru podatku rolnego, a tym samym prawidłowość decyzji będącej wynikiem zakończonego postępowania nadzwyczajnego. Natomiast nie została poparta jakimkolwiek argumentem powoływana przez skarżącą we wniosku i środkach odwoławczych podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie wynikająca z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Stosownie do którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Podatniczka nie wskazała, że decyzja w przedmiocie wymiaru podatku na rok 2015 została wydana na podstawie innej decyzji, która została następnie zmieniona inną np. decyzją Starosty w przedmiocie zmiany klasyfikacji przedmiotowych nieruchomości. Ograniczyła się jedynie ogólnie do powołania art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Tymczasem należy zwrócić uwagę, że decyzja Starosty Powiatu W. z [...] 2016 r. nie stanowi o zmianie wcześniejszej decyzji, lecz o ustaleniu nowej gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działek nr [...] i [...]. Jednocześnie decyzja w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2015 nie odwołuje się do jakiejkolwiek decyzji dotyczącej aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Natomiast stosownie do art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków, a więc dane rejestrowe, a nie decyzje w przedmiocie aktualizacji operatu, które zresztą nie są również jedyną podstawą dokonywanych wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe oznacza, że podstawą prawną decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 rok nie była decyzja w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów. Natomiast dane z ewidencji gruntów i budynków, które zresztą nie musiały wynikać z tego rodzaju decyzji, nie były jedyną podstawą wymiaru podatku od nieruchomości za wskazany okres. Tymczasem w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej chodzi wyłącznie o akt administracyjny lub sądowy stanowiący podstawę prawną (a nie faktyczną) wydania decyzji podatkowej i to w tym znaczeniu, że bez niego nie byłoby możliwe wydanie decyzji podatkowej (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 736). W świetle powyższych rozważań prawidłowa jest ocena Kolegium – pomimo częściowo błędnego uzasadnienia z powodu nie odniesienia się do przepisu art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej (co jednak nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia), że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy wznowienia postępowania wskazane przez podatniczkę. Podkreślić ponadto należy, że przedmiotem tego postępowania sądowego jest sprawa zainicjowana wnioskiem strony o wznowienie postępowania, którym jest organ podatkowy był związany. W postępowaniu wznowieniowym badane jest jedynie zaistnienie przesłanki wznowieniowej. Będąc związany zakresem przedmiotowym wniosku, organ nie był uprawniony do alternatywnego jego rozpoznania w zależności od wyników postępowania dowodowego. Organ nie mógł zatem, w przypadku stwierdzenia braku ziszczenia się przesłanki wznowieniowej, rozpoznać ten sam wniosek w oparciu o art. 253 Ordynacji podatkowej, czego żąda skarżąca. Tym samym zarzut naruszenia art. 253 ustawy jest bezprzedmiotowy. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów K.p.a, które nie mają zastosowania w sprawie. Natomiast Sąd nie stwierdza aby postępowanie wznowieniowe zostało przeprowadzone przez organ z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, regulującej zasady postępowania podatkowego. W konsekwencji skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.