I SA/Ke 434/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.P. i E. P. G. S. spółka cywilna o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.P. i E. P. G. S. spółka cywilna na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 25.406 zł, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki AUDI A7, J. P. i E. P.G.System spółka cywilna, zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący prowadzą bowiem działalność w formie jednoosobowych działalności gospodarczych oraz łączących ich spółek cywilnych. W przypadku zajęcia należących do nich rachunków bankowych, w drodze egzekucji administracyjnej, skarżący utracą dostęp do zgromadzonych na rachunkach bankowych środków pieniężnych, przez co będzie utrudnione wykonywanie bieżących płatności na rzecz kontrahentów, wypłata wynagrodzeń dla zatrudnionych pracowników oraz zapłata innych zobowiązań publicznoprawnych, w tym zobowiązań podatkowych. W konsekwencji działanie takie skutkować będzie znacznym utrudnieniem prawidłowego prowadzenia działalności, a w najgorszym przypadku spowoduje naliczanie odsetek ustawowych od bieżących zobowiązań wskutek nieterminowych płatności, rozwiązanie umów przez kontrahentów i naliczanie przez to kar umownych czy w końcu rozwiązanie umów o pracę przez wykwalifikowaną kadrę pracowniczą, a to w trybie art. 55 § 11 Kodeksu pracy czy też wszczęcie kolejnych postępowań przez stosowne organy władzy publicznej. Utrata przez skarżącego płynności finansowej i niemożność bieżącego regulowania zobowiązań bezpośrednio wpłyną na prowadzoną przez skarżących działalność gospodarczą. Niemożność regulowania zobowiązań może wpłynąć również na wizerunek firmy, a w konsekwencji - utratę kontrahentów. W takim stanie rzeczy, trudne - a być może wręcz niemożliwe do przywrócenia - będzie pierwotnych cech prowadzonych przez skarżących biznesów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I FZ 197/14; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa przy tym wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że poza wyrażeniem subiektywnej obawy o losy prowadzonej działalności gospodarczej, wnioskodawczyni nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W szczególności omawiany wniosek w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Bez nich nie można bowiem ustalić jakie aktualnie spółka osiąga dochody i czy ewentualnie jaki poniosłaby uszczerbek w wyniku zapłaty zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. Wymaga przy tym podkreślenia, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.