I SAB/Ke 3/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi E.-E.-P. Sp. z o.o. w K. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za miesiące od stycznia 2016 r. do kwietnia 2016 r. oddala skargę. E.-E.-P. Sp. z o.o. w K. (Spółka) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.. Zarzuciła nieuzasadnione przedłużanie w czasie zwrotu nadwyżki podatku od towarów naliczonego nad należnym za miesiące od 1 stycznia do 30 kwietnia 2016 r. w kwocie 5.263.763 zł, mimo upływu ustawowego terminu zwrotu tego podatku, stosownie do treści art. 87 ust. 2 zd. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz.U.2011.177.1054 ze zm.) dalej "ustawa o VAT", podczas gdy nie zachodzą przesłanki, które uzasadniałyby odmowę zwrotu ww. VAT we wnioskowanym przez skarżącą, ustawowym 60-dniowym terminie zwrotu tego podatku, czego potwierdzeniem są przeprowadzone przez organ czynności sprawdzające u podatnika, wykonane za styczeń, luty , marzec oraz kwiecień 2016 r., które organ przeprowadził, a wyniku których uznał, że rozliczenia skarżącej w poprzednich okresach rozliczeniowych nie wykazały nieprawidłowości i dokonał częściowego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. miesiące, zgodnie z wnioskami podatnika. W ocenie Spółki takie działanie organu narusza zasady zaufania do organów państwa oraz szybkości postępowania. W związku z powyższym Spółka stwierdziła, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. pozostaje w stanie bezczynności w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, za okres od stycznia 2016 do kwietnia 2016 r. co do kwoty 5.263.763 zł, od 26 sierpnia 2016 r. do chwili obecnej. Wniosła o uznanie, że skarga jest oczywiście uzasadniona i w konsekwencji o zobowiązanie organu do uznania prawa strony do zwrotu przedmiotowej kwoty; stwierdzenie, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. dopuścił się bezczynności w zakresie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r.; nakazanie Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w K., aby dokonał natychmiastowego zwrotu na rzecz strony wskazanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności przez brak jakichkolwiek działań, zmierzających do realizacji zwrotu należnego stronie VAT, od 26 sierpnia 2016 r., jako że postanowienie z 12 sierpnia 2016 r. nr 2605-KP-1.411.214.2016 w sprawie przedłużenia terminu zwrotu, nie dotyczy tej części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, co do której organ nie prowadzi żadnej weryfikacji, ani w postaci czynności sprawdzających, ani postępowania kontrolnego jak również postępowania podatkowego, jak również Dyrektor UKS w K. nie prowadzi żadnego postępowania kontrolnego; wskazanie osób odpowiedzialnych za nieterminowe załatwienie sprawy oraz orzeczenie o odpowiedzialności tych osób na podstawie art. 142 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że 27 czerwca 2016 r. złożyła deklarację podatkową VAT-7 za maj 2016 r., wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym: w kwocie 5.263.763 zł z przeniesienia za poprzednie okresy rozliczeniowe, tj. od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. (rubryka: 41 deklaracji VAT-7); w kwocie 1.980.347 zł z tytułu nadwyżki w VAT naliczonym nad należnym za maj 2016 r. (rubryka: 45 deklaracji VAT-7). Podatnik zwrócił się o zwrot nadwyżki podatku naliczonego w kwocie 6.500.000 zł w terminie ustawowym, wynikającym z art. 87 ust. 2 zd. 1 ustawy o VAT (rubryka: 57 deklaracji VAT-7), na którą to kwotę składała się nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. w kwocie 5.263 763 zł z przeniesienia za poprzednie okresy rozliczeniowe oraz kwota 1.236.237 zł z tytułu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. Jednocześnie Spółka zadeklarowała przeniesienie pozostałej części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. na kolejny okres rozliczeniowy w kwocie 594.527 zł. Dyrektor UKS w K. 2 sierpnia 2016 r. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego wobec Spółki w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania VAT za maj 2016 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. 12 sierpnia 2016 r. wydał postanowienie nr 2605-KP-1.411.2142016, w którym postanowił przedłużyć termin zwrotu podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, powołując się na wszczęte 3 sierpnia 2016 r. postępowanie kontrolne przez Dyrektora UKS w K. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za maj 2016 r. W ocenie skarżącej zatem skoro przedmiotem kontroli objęty został maj 2016 r. (Spółka wykazała w deklaracji nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za ten miesiąc w wysokości 1.980 3467 zł), to nie było i do chwili obecnej nie ma podstaw ani merytorycznych, ani prawnych, aby nie dokonać zwrotu w ustawowym terminie tej części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, która nie dotyczy maja 2016 r. i nie jest przedmiotem jakiejkolwiek weryfikacji. Skarżąca wyjaśniła, że to ona zdecydowała, że za styczeń, luty, marzec oraz kwiecień 2016 r. odbierze jedynie część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W żaden sposób nie da się uzasadnić stanowiska organu, że nadwyżka wynika z podstaw opodatkowania za maj 2016 r. Jak należy wnioskować, organ podatkowy we wszystkich okresach rozliczeniowych poprzedzających maj 2016 r. (tj. za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2016 r.) dokonał weryfikacji rozliczenia podatnika w ramach czynności sprawdzających, zatwierdzając do wypłaty i wypłacając wnioskowane kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Całkowicie niezrozumiałe jest zatem, dlaczego organ, mimo że nie prowadzi żadnego postępowania w sprawie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń, luty, marzec oraz kwiecień 2016 r., po złożeniu wniosku przez podatnika o wypłatę tej nadwyżki, nie dokonał zwrotu kwoty 5.263.763 zł w dniu 26 sierpnia 2016 r., tj. w terminie z art. 87 ust 2 zd. 1 ustawy o VAT, mimo że w stosunku do tych rozliczeń organ podatkowy nie miał żadnych wątpliwości, dokonując wypłaty wnioskowanej części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. okresy rozliczeniowe, a w dodatku w chwili obecnej, organy te nie prowadzą żadnej weryfikacji, w tym także postępowania kontrolnego. Spółka 13 października 2016 r. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w K. ponaglenie w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie ustawowym, stosownie do dyspozycji art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z 7 grudnia 2016 r. nr 2605-ZRKPWM.426.2.2016 uznał ponaglenie za bezzasadne. Zdaniem skarżącej argumentacja zawarta w tym postanowieniu o uznaniu ponaglenia za bezzasadne jest nie tylko niezrozumiała, ale dodatkowo zawiera elementy, w których organ dokonuje wykładni contra legem pojęcia "podstawa opodatkowania" z art. 29 a ustawy o VAT. Spółka nie kwestionuje wydłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r., albowiem w istocie organ Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wszczął postępowanie kontrolne za maj 2016 r. Tym samym organ kontroli skarbowej sam w swoim postanowieniu potwierdza, że nie kontroluje rzetelności podstaw opodatkowania, prawidłowość obliczania VAT oraz prawidłowość wpłacania VAT za poprzednie okresy rozliczeniowe a co więcej, nawet nie ma prawa takiej kontroli prowadzić. Z kolei w deklaracji podatkowej w rubryce 41 "Kwota nadwyżki z poprzedniej deklaracji" widnieje kwota 5.263.763 zł, której wypłaty w ocenie skarżącej, organ podatkowy nie miał prawa wstrzymać po upływie terminu ustawowego zwrotu VAT, albowiem co do tej kwoty nie toczyło się i nie toczy ani postępowanie sprawdzające, ani kontrola podatkowa ani postępowanie podatkowe, jak również kontrola UKS. W tym zakresie, postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nie mogło wywołać żadnego skutku prawnego, albowiem przyczyna odmowy zwrotu kwoty 5.263.763 zł nie istniała. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że działanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. polegające na przedłużeniu terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika było prawidłowe, znajduje oparcie w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, którego treść przywołał. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że podatnik istotnie składał deklaracje podatkowe za te miesiące, z których wynikały kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu. Spółka otrzymała zwrot podatku za styczeń - 600.000 zł, luty – 643.657 zł, marzec – 600.000 zł i kwiecień – 600.000 zł. Z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT wynika uprawnienie do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Spółka za powyższe miesiące skorzystała z tego uprawnienia jedynie do wyżej wymienionych kwot i sumy te otrzymała. W związku zaś z wszczęciem przez organ kontroli skarbowej postępowania kontrolnego za maj 2016 r., weryfikacji podlega całość rozliczenia, w tym kwoty wykazane jako nadwyżka z poprzedniej deklaracji. Poza tym z pisma Dyrektora UKS w K. z 5 grudnia 2016 r. wynika, że organ ten zamierza wszcząć postępowanie kontrolne w zakresie VAT również za miesiące od stycznia do kwietnia 2016 r. W piśmie procesowym z 17 marca 2017 r. skarżąca, odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę podniosła, że sam fakt zawarcia w deklaracji za maj należności (zwrotu) przeniesionych z miesięcy poprzednich, nie uzasadnia interpretacji rozszerzającej stosowanej przez stronę przeciwną, a opartą na wnioskowaniu w oparciu, o które przeniesienie nadwyżki podatku na okres następny oznacza tym samym, że nadwyżka ta jest nadwyżką z miesiąca następującego. Rozumowanie takie nie jest prawidłowe, gdyż odróżnić należy nadwyżkę przeniesioną z poprzednich okresów rozliczeniowych od nadwyżki wynikającej z podstaw opodatkowania w podatku od towarów i usług za konkretny miesiąc, w tym przypadku za maj 2016 r. W ocenie Spółki wstrzymanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, która powstała w miesiącach poprzednich nie miało żadnych podstaw merytorycznych i prawnych, albowiem organ kontroli skarbowej sam w swoim postanowieniu wskazał zakres przedmiotowy kontroli podstaw opodatkowania, ograniczając postępowanie kontrolne do kontroli podstaw opodatkowania jedynie za maj 2016 r. Zarzuciła, że organ zataił przed Sądem, iż UKS w K. wszczął w stosunku do podatnika postępowanie kontrolne za miesiące styczeń - kwiecień 2016 dopiero 11 stycznia 2017 r. Zatem nie było żadnych podstaw, aby w związku z kontrolą UKS w K. podstaw opodatkowania za maj 2016 r. wstrzymywać zwrot VAT, gdzie nadwyżka podatku naliczonego nad należnym powstała w okresie, który nie był objęty jakimikolwiek czynnościami weryfikacyjnymi ani przez organ ani organ kontroli skarbowej. W ocenie skarżącej takie działanie organu jest naganne i nie zasługuje na ochronę prawa. Zarzuciła, że działanie organu nacechowane jest dużym stopniem nieprzychylności organu do podatnik i w tym zakresie wskazała na prowadzone wobec niej od 2014 r. postępowanie za grudzień 2013 r. w związku, z którym nie wydano jeszcze żadnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a": kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w przedmiocie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przyjmuje się, że w przypadku skargi na bezczynność wniesienie skargi należy poprzedzić ponagleniem do organu podatkowego wyższego stopnia na podstawie art. 141 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U.2015.613 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie, Spółka złożyła ponaglenie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. pismem z 12 października 2016 r. Organ ten postanowieniem z 7 grudnia 2016 r. uznał ponaglenie za bezzasadne, co otworzyło Spółce możliwość wniesienia skargi na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. do sądu administracyjnego. Istotnym jest, że terminy do wniesienia skargi przewidziane w art. 53 ustawy p.p.s.a. nie dotyczą skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Tym samym, skargę taką można wnieść w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex, 2011, teza 3 komentarza do art. 53). Z powyższego wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego dopełniła wymogu wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Rozpoznając skargę na bezczynność sąd analizując okoliczności faktyczne sprawy, kontroluje czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania, tj. czy zrealizował swoje obowiązki, wynikające z przepisów prawa. Podkreślić należy, że z bezczynnością organu podatkowego mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie, lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przedmiotem skargi jest bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. polegająca na nieuzasadnionym przedłużaniu w czasie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od 1 stycznia do 30 kwietnia 2016 r. w kwocie 5.263.763 zł, mimo upływu ustawowego terminu zwrotu tego podatku, stosownie do treści art. 87 ust. 2 zd. 1 ustawy o VAT. W myśl art. 87 ust. 1 ustawy o VAT - w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Stosownie do ust. 2 ww. przepisu - zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z powyższych przepisów wynika, że wniosek o zwrot podatku załatwiany jest więc poprzez zwrot różnicy podatku na rachunek bankowy lub wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku jest rozstrzygnięciem wydanym w toku dokonywanych czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego i na tym etapie rozstrzyga ono istotę sprawy zwrotu różnicy podatku, przesądzając, że zwrot nie zostanie dokonany we wnioskowanym terminie. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżąca 27 czerwca 2016 r. złożyła deklarację podatkową VAT-7 za maj 2016 r., wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym: w kwocie 5.263.763 zł z przeniesienia za poprzednie okresy rozliczeniowe, tj. od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. (rubryka: 41 deklaracji VAT-7); w kwocie 1.980.347 zł z tytułu nadwyżki w VAT naliczonym nad należnym za maj 2016 r. (rubryka: 45 deklaracji VAT-7). Jak również to, że podatnik zwrócił się o zwrot nadwyżki podatku naliczonego w kwocie 6.500.000 zł w terminie ustawowym, wynikającym z art. 87 ust. 2 zd. 1 ustawy o VAT (rubryka: 57 deklaracji VAT-7), na którą to kwotę składała się nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. w kwocie 5.263 763 zł z przeniesienia za poprzednie okresy rozliczeniowe oraz kwota 1.236.237 zł z tytułu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. Jednocześnie Spółka zadeklarowała przeniesienie pozostałej części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. na kolejny okres rozliczeniowy w kwocie 594.527 zł. Dyrektor UKS w K. 2 sierpnia 2016 r. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego wobec Spółki w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania VAT za maj 2016 r. Z powyższego wynika, że skarżąca zadeklarowała w maju 2016 r. do rozliczenia i zwrotu w terminie do 26 sierpnia 2016 r., kwotę 5.263 763 zł podatku naliczonego także za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. Co istotne, głównie w kontekście stwierdzenia bezczynności organu, postanowieniem z 12 sierpnia 2016 r. organ przedłużył termin zwrotu podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. w kwocie 6 500 000 zł (zadeklarowanej), do czasu zakończenia weryfikacji podatnika. Z treści ww. postanowienia wynika, że przedłużono również termin zwrotu podatku za sporne okresy rozliczeniowe obejmujące kwotę 5.263.763 zł, mimo że organ wszczął 2 sierpnia 2016 r. postępowanie kontrolne wobec Spółki wyłącznie w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania VAT za maj 2016 r. Już wówczas prawidłowość tego postanowienia z 12 sierpnia 2016 r. powinna być przedmiotem zażalenia, które jednakże strona nie wniosła. Natomiast merytoryczna treść postanowienia o przedłużeniu termin zwrotu podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r., obejmująca również kwotę podatku naliczonego w kwocie 5.263 763 zł, pozostaje poza przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu. Skargę wniesiono bowiem na bezczynność organu w zakresie zwrotu różnicy podatku, nie zaś na niedokonanie w ustawowym terminie czynności zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy. Z akt sprawy wynika zatem, że organ nie pozostaje w bezczynności rozumianej, jak wskazano powyżej, gdyż sprawę objętą wnioskiem załatwił wydanym 12 sierpnia 2016 r. postanowieniem przedłużającym termin zwrotu podatku obejmującym również nadwyżkę podatku naliczonego za sporne miesiące od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. Uczynił tak, pomimo że postanowienie którego treść zdeterminowało przedłużenie terminu zwrotu podatku, dotyczy wszczęcia postępowania kontrolnego jedynie za maj 2016 r. Jeszcze raz podkreślić należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu w zwłoce. W konsekwencji kognicja sądu jest ograniczona do kwestii bezczynności, co wyklucza możliwość oceny poprawności postanowienia z 12 sierpnia 2016 r. o przedłużeniu zwrotu podatku naliczonego również za okresy od 1 stycznia 2016 r. do 30 stycznia 2016 r. Podnoszenie na obecnym etapie zarzutów przeciwko wadliwości postanowienia o przedłużeniu zwrotu podatku w części w jakim obejmuje ono okres rozliczeniowy od 1 stycznia do 30 kwietnia 2016 r., jest spóźnione. Oznacza to, że wskazywanie w niniejszej sprawie na argumenty takie jak w skardze oraz w piśmie procesowym z 17 marca 2017 r., w ocenie Sądu, powinno mieć miejsce w postępowaniu zażaleniowym na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, czego skarżąca nie uczyniła. Wpływu na wynik niniejszej sprawy nie mają, wobec wskazanej wyżej istoty postępowania w sprawie o bezczynność organu podatkowego, pozostałe zarzuty skargi. Reasumując powyższe, jeszcze raz należy podkreślić w przypadku, gdy organ podatkowy wykonał ciążący na nim obowiązek publicznoprawny, to brak jest podstaw do występowania ze skargą na bezczynność. Natomiast prawidłowość wykonania obowiązku, jak wskazano wyżej, pozostaje poza zakresem sądowej kontroli w tej sprawie. Analogiczny pogląd wyraził: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 9 marca 2012 r. I SAB/Lu 11/11, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 sierpnia 2013 r. I FSK 1238/12, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 31 stycznia 2017 r. ISAB/Łd 10/16, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lutego 2017 r. I FSK 1532/15. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.